Od Piaskowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

 *przed śmiercią Stokrotkowej Łapy i zgromadzeniem*

Przyszedł do legowiska medyka, aby porozmawiać z Słoneczną Łapą o świecie. Kotka jak był mały straszyła go wilkami, co teraz powodowało uśmiech na jego pysku. Gorsze rzeczy przeżył, a tych stworzeń nie widział nawet na oczy. Tropiący Szlak okazał się gorszym potworem niż opowieści wymyślone do straszenia kociąt. 

— Zastanawiam się... Czy istnieje sposób, aby zmienić kolor sierści — mówiąc to, nie spojrzał w jej stronę, obawiając się zobaczyć zaskoczenie na jej pysku. 

Tak, niecodzienne pytanie, ale coraz częściej łapał się na tym, że wolał wyglądać inaczej. Przez Piaskową Gwiazdę miał już z góry przyklejoną łatkę przyszłego mordercy i kogoś kto poddaje koty dyskryminacji z uwagi na ich kolor futra. A tak naprawdę... Sam źle czuł się w tym swoim. 

— Obawiam się, że żadna roślina nie jest w stanie trwale do tego doprowadzić. Skąd to pytanie? Możesz zawsze pokąpać się w błocie. Zrobisz się czekoladowy — zażartowała. 

Podziwiał ją, że pomimo niepełnosprawnych kończyn, potrafiła cieszyć się z małych rzeczy.

— Ja... Jak dobrze wiesz jestem praprawnukiem Piaskowej Gwiazdy. Ona... ona krzywdziła takich jak ty... A ja... Ja nie chcę być taki jak ona — wyznał ze smutkiem. 

— To nie bądź. Kto ci zabrania? Rodzina? — dopytywała.

Szybko pokręcił głową. 

— Nie, oni nie. Bardziej... Koty patrzą na mnie jakoś dziwnie. Najbardziej starsi. Tak jakby... Jakby widzieli we mnie właśnie ją — szepnął cicho, w końcu skupiając wzrok na czarno-białej. — Nie wiem co zrobić by to zmienić. Boją się. Różana Przełęcz powiedziała mi nawet w pysk, że mi nigdy nie zaufa, ponieważ ma przeczucie, że wyrosnę na kogoś złego. Jesteś przyszłą medyczką. Czy mogłabyś zapytać Klan Gwiazdy jaki pisany jest mi los? Albo by dali znak, że nie zejdę na złą drogę? Potrzebuje zapewnienia, że jestem dobrym kotem. 

Oczywiście, poprzednie modlitwy Słonecznej Łapy o dobrego mentora nie wypaliły, ponieważ dostał prawdziwego potwora, więc jak mógł liczyć na to, że Klan Gwiazdy się za nim jakoś wstawi? 

<Słoneczko?>

[308 słów]

[Przyznano 6%]

Od Słonecznej Łapy CD. Piaska (Piaskowej Łapy)

Uśmiechnęła się nieco niepewnie, gdyż nie taki był jej zamiar. Nie jej wina, że mały kremowiec wszystko łykał, jak pisklę bociana, gdy matka zwracała swój posiłek by nakarmić młode. Choć to też pewnie miało i swoje plusy. Takie naiwne dzieciątko w jej słodkich łapkach mogło zaowocować niezłymi żartami. Poklepała młode Zięby po łebku. 
— Brzmi cudownie. — miauknęła czule do kocięcia. — Na pewno zostaniesz świetnym wojownikiem i już nigdy wilki nam nie zagrożą. 
Piasek ucieszył się, zupełnie jakby Słoneczna Łapa była liderką klanu a nie kaleką medyczką i pokiwał energicznie łebkiem. 
— Dziękuję. 
Słoneczko aż się cieplutko zrobiło gdzieś w środku na widok tego zacieszu pyszczka u kremowca. Zapomniała jak kociaki potrafiły rozczulać. Miała nadzieję, że faktycznie nic okropnego nie spotka rudzika i będzie mógł spełnić swoje marzenie. 
— Może nawet szepnę coś Klanu Gwiazd o tobie. Słówko czy dwa, o dobrego mentora. — mruknęła tajemniczo. 
Ślepka Piaska powiększyły się dwukrotnie.
— Naprawdę? Bardzo ślicznie dziękuję. — miauknęło podekscytowane kocię. 
Słoneczko uśmiechnęła się i pokiwała łebkiem. Chciała naprawdę mieć aż taką moc. 

* * *

Dzieciarnia Zięby wyszła ze żłobka i teraz siała się po całym obozowisku, zalewając go na płomienną rudą barwę. Cała rodzinka mocno wrzucała się w oczy, gdy tylko panoszyła się po obozie. Wyjątkiem z tego całego towarzystwa był Piaskowa Łapa, który jako jedyny był kremowy. Słoneczna Łapa przyglądała się im z daleka, przy okazji monitoringu pozostałej części klanu. W momentach gdy Wiśniowa Iskra spała, czy nikt nie potrzebował jej pomocy i tak nie miała nic do roboty. Na upartego mogłaby poukładać zioła z setny raz, lecz im dłużej patrzyła na te wszystkie listki i listeczki, tym bardziej później te chwasty prześladowały ją w śnie. 
— Słoneczna Łapo? — usłyszała znajomy głos. 
Piaskowa Łapa urósł od ich ostatniego spotkania.
— Coś się stało? — zapytała od razu, jak na medyczkę przystało. 
Uczeń pokręcił łebkiem i przysiadł się do niej. 
— Nie, chciałem tylko porozmawiać. 
Kotka uniosła oczekująco brwi do góry. Czyżby odkrył, że jej historia o wilkach nie była prawdziwa?

<Piaseczku?>
<318 słów>

[Przyznano 6%]

Od Piaska (Piaskowej Łapy) CD. Słonecznej Łapy

 To co mówiła kotka było straszne. Wilk jej to zrobił? Była kiedyś wojowniczką? Przełknął ślinę. Nie wiedział, że świat zewnętrzny był aż tak niebezpieczny. Sądził, że na wrzosowiskach nie ma żadnych drapieżników, ale najwidoczniej się mylił. Słoneczna Łapa była tego dowodem. Miał nadzieję, że jak już zostanie uczniem, to nie skończy tak jak ona. Nie dałby rady całego życia czołgać się, nie wspominając o byciu medykiem. Nie ciągnęło go do roślin. Zostanie wojownikiem to było jego marzenie. Nie mógł w końcu zawieść rodziny, która wręcz nie mogła się doczekać go w tej roli. 

Gdy uczennica zawarczała, drgnął przestraszony, kierując na nią zdezorientowane spojrzenie. Nie rozumiał dlaczego to zrobiła. Przez ten wypadek nabawiła się wilczych zdolności? Czy to było w ogóle możliwe? Z racjonalnego punktu widzenia nie, ale przecież wierzył w Klan Gwiazdy, a oni przecież istnieli.

— Nie strasz go, Słoneczna Łapo. To nieprofesjonalne. — miauknęła Wiśniowa Iskra, która buszowała w magazynie ziół. 

Prawda. To było bardzo nieprofesjonalne. Gdyby on tak się zachowywał to jak nic dostałby bure od mamy, że robił z siebie mysiego móżdżka. 

Słoneczna Łapa wywróciła ślepiami słysząc słowa swojej mentorki. 

— Jest trochę drętwa. Nie zna się na żartach. A ty się znasz? — miauknęła wesoło do kocięcia. 

Pokręcił łebkiem, nie wiedząc jak na to pytanie odpowiedzieć. Chyba się nie znał? Wtedy raczej zaśmiałby się na ten cały żart z wilkiem, a nie brał go do siebie. Ktoś o takiej profesji powinien mieć więcej powagi. W końcu... leczenie chorych to była poważna sprawa. 

— Chyba nie... Przepraszam. — Położył po sobie uszka, szurając łapką po ziemi. 

Nie chciał smucić kotki, ale wolał powiedzieć prawdę, że nie czuł tego humoru. Wymagano w końcu od niego bycia idealnym. Ktoś taki nie powinien robić z siebie idioty, aby rozbawić innych. To dopiero byłaby hańba. 

— Nie? — jej entuzjazm jakby opadł. — Wiele tracisz. Sztywność w twoim wieku to już jak choroba — uświadomiła go. 

Zrobił wielkie oczka. Był chory, bo nie zachowywał się jak typowe kocię? No... Może nie odczuwał już potrzeby na zabawy z rówieśnikami, a wolał po prostu z nimi porozmawiać, bo przyzwyczaił się, że nie mógł być taki jak inni. Według mamy był wyjątkowy i o tą jego wyjątkowość dbała cała jego rodzina. 

— Grzeczne koty nie śmieją się z innych — podzielił się z nią wrytymi mu w umysł naukami. — Ja przynajmniej nie zamierzam. To, że ten wilk cię zaatakował to straszne. Podziwiam, że się nie załamałaś, a potrafisz obrócić to w żart, przestrzegając tak innych przed uchronieniem się przed takim samym losem. — Podszedł do czarno-białej i położył łapkę na jej łapie, uśmiechając się lekko. — Dziękuje, że podzieliłaś się tym ze mną. Też przestrzegę rodzinę przed wilkami. Nie chciałbym, aby coś złego im się stało. Jak dorosnę, będę ich bronił. I każdego słabego. Chcę być wspaniałym wojownikiem, który kieruje się wolą Klanu Gwiazdy. 

<Słoneczna Łapo?>

Od Słonecznej Łapy CD. Piaska (Piaskowej Łapy)

— Przepraszam... — zwrócił się do niej nieśmiało. — Co się stało z twoimi łapkami?
Przeniosła wzrok na kociaka Zięby. Nie był tak chłodny i wyrafinowany jak matka. A przynajmniej takie sprawiał pozory. Podobieństwo do swojej prababki, która tak strasznie skrzywdziła jej babcie nie umknęło przyszłej medyczce. Lecz skoro Klan Gwiazd nie zsyłam im żadnych snów na jego temat to chyba nie mógł być zły? Na tym powinien polegać Klan Gwiazd. 
— Oh... — miauknęła smutno, powstrzymując się w środku od śmiechu. — To ciężka sprawa... Wilk próbował mnie zjeść. 
Piasek wybałuszył ślepia ze zdziwieniem. 
— Co? Naprawdę? Taki prawdziwy wilk? — naiwność kocięcia była tak urocza. 
Słoneczko nie wytrzymała i zaśmiała się cicho. 
— Żartuję. — dodała szybko, by wyjaśnić swoje zachowanie. — To moja mała tajemnica. Kiedyś szkoliłam się na wojowniczkę. A teraz jestem medyczką. — westchnęła smutno. 
Kremowy zwiesił łebek. 
— Przepraszam, nie powinienem pytać. — miauknął ze skruchą. 
Uczennica westchnęła, machając łapką. 
— Nie ma co. Nie przejmuj się. Ciekawość kocia rzecz. A takie smyki jak ty dopiero odkrywają świat. Kto wie, może kiedyś spotkasz prawdziwego wilka? — zamruczała, robiąc po chwili głośnę "Raaaa". 
W sumie nie wiedziała jakie odgłosy wydawały wilki. Nie było ich w okolicy ich polan. Mogła jedynie zgadywać. Kociak drgnął przestraszony tym gwałtownym gestem i spojrzał zdezorientowany na kotkę. 

— Nie strasz go, Słoneczna Łapo. To nieprofesjonalne. — miauknęła Wiśniowa Iskra, która buszowała w magazynie ziół. 
Słoneczko wywróciła ślepiami. 
— Jest trochę drętwa. Nie zna się na żartach. A ty się znasz? — miauknęła wesoło do kocięcia. 
Musiał być tak sztywno wychowany przez tą oziębłą pannice, że aż żal było nie zaproponować mu parę uderzeń serca wygłupów. 

<Piasku?>

[255 słów]

[Przyznano 5%]

Od Piaska do Słoneczej Łapy

 Pora Nagich Drzew nadeszła i po wielu tęsknych spojrzeniach na śnieg, który zaścielał ziemię, miał okazję go dotknąć. No... Prawie. Jedynie zrobił jeden krok z fascynacją wyczuwając jaki jest zimny i kruchy, gdy jego mama złapała go za kark i uniosła ponad niego. Nie podobało mu się to. Chciał po nim chodzić! To było coś nowego, nieznanego i znów zostało mu odebrane przez Ziębę. Nie powinien marudzić, bo to, że kocica zabrała go na wycieczkę do legowiska medyka, to i tak był szczyt jego marzeń. Ruda zauważyła jak cicho pociągał coraz częściej noskiem i to nie z powodu płaczu. To zimno na zewnątrz robiło swoje i cały czas leżałby wtulony w ciepłe futerko mamusi. Teraz też nieprzyjemny wiatr dmuchnął mu w pyszczek powodując, że cały zadrżał i kichnął. Zaraz jednak schronili się przed nadchodzącą śnieżycą w miejscu pachnącym ziołami. O rany... Mamie na pewno się tu podobało. Ona w końcu lubiła ładne zapachy. Najbardziej uwielbiała kwiaty, lecz teraz podobno nie rosły. 

Został położony na mchu, a z jego noska uciekł olbrzymi gil, który zawisł mu na pyszczku. Wytarł go łapką na co dostał naganne spojrzenie od matki. 

— Piasku! Nie wycieraj smarków w łapki. Tak nie wolno — pouczyła go, po czym zwróciła spojrzenie na Słoneczną Łapę. — Mogłabyś coś z tym zrobić? — zapytała kotki. — Podobno te wasze rośliny potrafią naprostować kota. 

Na samo słowo "naprostować", wyprostował swoją postawę. Nie powinien znów denerwować mamy. Nawet jako chory powinien zachowywać się nienagannie. 

Uczennica medyka kiwnęła łbem i zaczęła dziwnie pełzać. Nie potrafiła używać łapek? To było dziwne... To on już potrafił chodzić i nie szurał już brzuchem po ziemi jak za niemowlęctwa. Wiśniowa Iskra uśmiechnęła się do niego miło, chociaż jej zaskoczone spojrzenie także wychwycił. Dziadek Żar mówił, że też znała jego praprababcie, więc możliwe, że znów budził w kimś skojarzenia z dawno nieżyjącą liderką. 

— Piasku — Zięba zwróciła się teraz do niego, gdy kocica sunęła po medykament. — Wyjdę na moment, aby sprawdzić czy Lew nie potrzebuje drugiej wizyty u medyka, a ty tu ładnie poczekaj, dobrze? Nie wychodź nigdzie bez mamusi i zjedz to co przyniesie ci Słoneczna Łapa. 

Kiwnął łebkiem dygocząc i obserwując jak ruda opuszcza żłobek pozostawiając go samego z przyszłą medyczką. Obiecał mamie, że nie będzie rozmawiał z nierudymi, ale ciekawość sprawiła, że nie potrafił się powstrzymać. Dumnym krokiem podszedł do niepełnosprawnej, przechodząc tyle kroków ile przez ten czas zrobiła w parę uderzeń serca. 

— Przepraszam... — zwrócił się do niej nieśmiało. — Co się stało z twoimi łapkami?

<Słoneczna Łapo?>