– Wciąż trudno mi jest uwierzyć, że spodziewasz się kociąt – podjęła starsza, taksując spojrzeniem odrzutka. – Chciałaś ich? No tak... – mruknęła, tuż po tym, jak Fląderka zwiesiła łebek i nim podkręciła. – Przysięgnij na Klan Gwiazdy, że to nie Konwaliowa Mielizna jest ojcem twoich kociąt. – zarządała. – Trudno mi uwierzyć w tę historię z łaciatym kocura, którego raz spotkałaś. Brzmi jak wyssana z pazura.
– P-przysięgam na Klan Gwiazdy. N-naprawdę nie kłamie... Z Konwaliową Mielizną nic mnie nie łączy. No może jedynie łączył nas fakt, że oboje martwiliśmy się o Mysiomózgą Łapę... I wiem, że Konwalia nie patrzył na mnie w ten charakterystyczny sposób, po którym wiadomo czy ktoś nas kocha czy nie... Było mi mnie po prostu żal? Tak jak paru innym kotom, które uważają, że jest mi źle jako odrzutkowi...
– Wystarczy. Wierzę ci – Wężynowy Kieł dała znać łapą, aby Fląderka przestała mówić. – Przynajmniej chce wierzyć w to, że nie raczyłabyś okłamać mnie po raz drugi oraz krzywoprzysięgać. Jednak po Konwaliowej Mieliźnie można było się wszystkiego spodziewać. Nawet czegoś tak skrajnie głupiego jak związanie się w tajemnicy z odrzutkiem, z którym doczekałby się kociąt.
Między kocicami zapadła cisza. Fląderka zastanawiała się czy powinna powiedzieć Wężynowemu Kłowi o tym, że liliowy kocur miał zamiar już dawno odjeść z klanu. Czy ta informacja przekonałaby w pełni matkę księcia, że Fląderka mówi prawdę? Tylko jak to by wpłynęło na Wymarzoną Słodycz? Obiecała kocurowi, że będzie się zajmować jego siostrami.
– A gdyby Konwaliowa Mielizna był ich ojcem... to czy coś by się stało?
Szylkretowa kocica zmarszczyła pysk, po czym twardym tonem wymówiła na głos plotkę, którą również Fląderka miała okazję usłyszeć.
– Matka księcia, babka namiestników i prababka odrzutków... Ta plotka nie uderza tylko w ciebie, Konwaliową Mielizne czy mnie, ale również w mojego syna, Rogatego Flaminga. No i w moje wnuki, Łabądka oraz Nura, ale nie aż tak bardzo jak we Flaminga. Wyobrażasz sobie to, aby książę mający możliwość zostania w przyszłości liderem dzielił krew z odrzutkami? – prychnęła, strosząc futro na piersi. – Wątpię, aby twoje kocięta miały możliwość awansu w hierarchii, więc pewnie będą pełniły tę samą funkcję co ty, do końca swojego życia. – Urwała na chwilę, spostrzegając, że Fląderka dopiero teraz pojęła coś tak oczywistego. – Może, gdybyś zdała sobie z tego sprawę wcześniej, jak i z ciąży oszczędziłabyś im takiego żałosnego losu... Teraz już nic się nie da zrobić, nie mając na sumieniu cudzego życia.
Fląderka siedziała nieruchomo, wpatrując się w Wężynowy Kieł z szeroko otwartymi oczami. Czy ona właśnie... Nie, na pewno się przesłyszała!
– N-nie musisz się martwić o moje kocięta, Wężynowy Kle! Konwalia nie jest ich ojcem, a ty ich prababcią! N-nie zagrożą wam w żaden sposób... W-wychowam je w wierzę Klanu Nocy i dopilnuję, aby nie sprawiły nikomu kłopotu. Z-zadbam o to, aby nie popełniały moich błędów! J-jeśli chcesz m-mogę oddać ci jedno z kociąt, które mogłoby zostać twoim prywatnym pomocnikiem... Wężynowy Kle – mówiąc to skłoniła głowę. Może i Wężyna nie nosiła znaku na czole jak Błękitna Laguna czy Rogaty Flaming, to jednak wciąż była matką księcia. Babcią namiestników. Była ważną osobistością w klanie.
Wymarzona Słodycz na pewno by w tym momencie skarciła Fląderkę za to, że jedno ze swoich dzieci zamierzała ofiarować starszej kocicy. Może nawet by ją zwyzywała?
– Na razie po prostu je urodź, wykarm i zadbaj o ich edukację, a później zobaczymy czy będą godne zostania moimi prywatnymi pomocnikami. Jeśli wdadzą się w ciebie, a nie w swojego ojca to podziękuję. Słyszałam, że miałaś trudności ze znalezieniem kwiatów dla mojego syna. Żeby tak proste zadanie cię przerosło – pokręciła zrezygnowanie głową.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz