Od Orła

    Gęsta, cuchnąca krew dotarła do jego nosa. Nawet po otworzeniu oczu, kocurowi wydawała się prawdziwa. Orzeł miał świadomość, że krew jest tylko cząstką jego snów. Koszmary nawiedzały go każdej nocy. Stały się jego towarzyszami, wyzwalały największe obawy i pokazały okrutne wspomnienia. Nie pamiętał, kiedy ostatnio udało mu się przespać noc. Po każdym koszmarze budził się z krzykiem, przerażonym spojrzeniem rozglądając się po legowisku. Czasami zapominał, że to tylko złe sny. Zapomniał, jak to jest obudzić się odprężonym i gotowym do działania. Koszmary stały się elementem codzienności. Krew pojawiała się najczęściej. Towarzyszyły jej tragiczne obrazy zabitych, cierpiących lub odchodzących w męczarniach kotów. Za każdym razem spoglądały na niego pustym wzrokiem, a ich pyski wykrzywiał ból. Najczęściej ich ciała były zranione od pazurów, ugryzień, niemal rozszarpane. Z ran ciekła krew, tworząc głębokie kałuże. Czasami próbował ich uratować. Nigdy nie mógł znaleźć pajęczyny do zatamowania krwi ani poszukać medyka. Jego ciało odmawiało posłuszeństwa. Nie mógł odwrócić wzroku, stając się niewolnikiem własnego koszmaru. Musiał obserwować każdej nocy, niczym w przykrej rutynie, jak koty umierają przez jego bezradność. Krzyk dusił się w jego gardle. Dlatego Orzeł wolał, gdy sny nie skupiały się na innych kotach, a na nim samym. Tonął, nie mogąc wypłynąć na powietrznię, lub cierpiał od ognia. Jeśli pojawiały się inne koty, ich pyszczki należały do jego najbliższych. Krzyczeli na niego, wyzywali, kpili. Od tych złośliwości bolało go serce. Najgorsze było jednak uczucie, gdy został zrzucony z wysokiego drzewa i spadał bezradnie tak długo, aż jego ciało upadło na twardą ziemię. Chociaż koszmary powtarzały schemat, miał wrażenie, że z każdym księżycem stawały się coraz straszniejsze. W obawie przed nimi, Orzeł przestał sypiać. Przynajmniej próbował. Bezsenne noce pozwoliły mu uciekać myślami. Oddawał się zamyśleniu, błądząc po różnych niedokończonych sprawach. To również było bolesne. Nie mógł odrzucić przykrych wspomnień, więc te przejmowały nad nim kontrole. Pokazywały mu wydarzenia, obrazy z przeszłości, które były bolesne i nieprzyjemne. Wywoływały ucisk na żołądku lub płacz. Zawsze wracały mocniejsze. Orzeł chciałby na starość stracić pamięć. Gdyby pozbył się wspomnień, może poczułby ukojenie. Zamiast tego musiał sobie z nimi radzić, niczym niewolnik przyjmując kolejne. Wspomnienia dotyczyły jego życia i zawsze były to najgorsze wydarzenia. Żadnych przyjemnych, jakby jego psychika potrzebowała się nad nim znęcać. 

    Próbował przestać jeść. Z jedzeniem nie wiązały się żadne przykrości, ale Orzeł nie odczuwał potrzeby zanurzenia zębów w mięsie. Był głodny, doskonale znał uczucie burczącego brzucha, ale nigdy mu nie ulegał. Nawet gdy jakiś miły pobratymiec przynosił mu świeżo złapaną zdobycz, Orzeł odmawiał bezgłośnie, zwijając w ciasną kulkę. To mogłoby trwać wiecznie - mógł nie spać i nie jeść. Egzystować w Owocowym Lesie. Powodem dla którego nie było mu to dane, okazała się jego jedyna córka, Mrówka. I to nie tak, że ze względu na nią Orzeł chciał wyzdrowieć. Mrówka nie potrzebowała jego wyjaśnień. Wiedziała, że stan ojca jest tragiczny i pragnęła mu pomóc. Orzeł to wiedział. Czasami chciał się do niej odezwać, podziękować, przeprosić. Chciał, żeby zostawiła go w spokoju, zajęła się sobą, była przecież młoda i nie powinna marnować na niego energii. Zamiast tego milczał. Odwracał się do niej tyłem, burczał pod nosem, niekiedy pozwalał sobie na płacz. Mrówka znosiła to cierpliwie. W takich momentach przypominała Kostkę i Orłowi zbierało się na jeszcze większą rozpacz. Mrówka sprzątała po nim, gdy nie zdążył iść w krzaki. Wpychała mu (dosłownie) jedzenie do pyska. Namawiała do spacerów i zdarzało się, że wyciągała go siłą z legowiska. Cierpliwie czekała aż będzie na tyle zmęczony, że podda się i zaśnie. Mrówka opowiadała mu o życiu w Owocowym Lesie, chociaż jej nie odpowiadał. Właściwie Orzeł przestał być zainteresowany funkcjonowaniem ich grupy. To od Mrówki dowiedział się o śmierci Krzemienia, Brzoskwinki i czekającej przeprowadzce. 

    Wiele kotów go opuściło. Żałoba wbiła sobie pazury głęboko w jego serce. Nigdy się nie skończyła. Stał się jej wiernym sługą. Wszystko zaczęło się od tragedii, która pewnego dnia spotkała Owocowy Las. Atak Dwunożnych. Wtedy stracili dom, zginęło jego rodzeństwo i Kostka. Tamtego dnia widział więcej śmierci niż kiedykolwiek wcześniej. Nadal nawiedzał go obraz krwawego pola bitwy, przerażające pyski Dwunożnych, zapach śmierci i zakrwawione ciała najbliższych. Znienawidził Dwunożnych. Znienawidził również siebie, że nie potrafił uratować Kostki. Uważał, że to on powinien tamtego dnia zginąć. Jego partnerka była dużo silniejsza. Na pewno przydałaby się grupie. On po wszystkim zamknął się w sobie. Stał się wycofany, cichy, pogrążony w rozpaczy. Nadal był wojownikiem, ale wykonywał obowiązki od niechcenia. Polował, bo musiał. Patrolował, bo kazali. Dymny kocur stał się cieniem dawnego siebie. Wraz ze śmiercią Kostki, umarł również Orzeł. 

    Stracił świadomość upływających księżyców. Mijały zbyt szybko. Zanim się obejrzał osiągnął wiek stu trzech księżyców. To był dobry wiek. Pozwolił mu przenieść się do legowiska starszyzny, gdzie już nikt nie zmuszał go do pełnienia obowiązków. Mógł całymi dniami wpatrywać się w ścianę bez konsekwencji. Ponieważ nie przyjmował gości, mógł oddawać się zadumie i milczeniu. Obecna Pora Zielonych Liści była inna niż poprzednie. Przeprowadzali się na nowe tereny. Orzeł przyjął tą nowinę z chłodnym niezadowoleniem. Obóz w Owocowym Lesie wiązał się z jego dzieciństwem i dorosłością. To tutaj przyszedł na świat i został wojownikiem. Na tych terenach poznał swoją partnerkę i doczekał narodzin dwójki wspaniałych kociąt. Czy teraz miał opuścić swój dom? Nie znał innego miejsca. Chociaż już od dawna nie czuł się tutaj bezpiecznie, to nie chciał zostawić ostatniej cząstki, która łączyła go ze zmarłymi bliskimi. Ale był zbyt słaby, żeby się sprzeciwić. Posłusznie udał się w wędrówkę, drepcząc na końcu grupy, na ile pozwalał mu ból stawów. Starość miała swoje warunki. Ból stawów dawał mu się mocno we znaki. Wbrew pozorom trzymał się lepiej niż większość kotów w jego wieku. Nie narzekał, nie potrzebował szybkiego odpoczynku, szedł przed siebie bez pytań i nadziei. Najczęściej płakał. Nie było to nic nowego, od zawsze był wrażliwy. Powodem jego łez była rozpacz, czysta i okrutna w swojej formie. Gdy płakał czuł malutką ulgę. Całe życie Orła stało się rutyną, której motywem była bolesna tęsknota i ciągła rozpaczliwa żałoba. 

    — Jestem ciekawa nowego obozu. Może dostaniemy większe legowisko. — zwróciła się do niego Bielik. Kotka opierała się o bok brata, próbując zachować równowagę i odpowiednie tempo marszu.

    — W najlepszym wypadku każdy będzie miał własne gniazdo. — dobiegło go mruczenie Mrówki. Kotka specjalnie zwolniła, żeby iść obok ojca i ciotki. Orzeł czuł się winny, że nie pozwala jej w pełni zużyć energii i pochwalić się zwinnością. 

    — A ty, Orzełku, jakie chciałbyś legowisko? — zapytała łagodnie Bielik, posyłając mu jeden ze swoich serdecznych uśmiechów. Orzeł zmrużył ślepia. Udawała. Odkąd zmarła Owieczka, jego siostra przestała się w pełni angażować w życie społeczności. Przez to zaniedbała swój stan zdrowia i straciła jedną z łap. 

    Nie lubił gdy nazywali go Orzełkiem. Był Orłem, tak lubiła na niego mówić Kostka i tak miało pozostać. Nie odpowiedział siostrze, skupiając się jedynie na trasie ich wędrówki. Nawet trochę przyspieszył, przez co Mrówka musiała pomóc utrzymać się Bielik. Orzeł chciałby poświęcić więcej czasu rodzinie, ale nie potrafił, podobnie jak przestał się troszczyć o ich bezpieczeństwo.

    Czas mijał i ich podróż również dobiegła końca. Owocowy Las znalazł się na nowych terenach, dzikich i niebezpiecznych. Nieprzewidywalnych w swojej istocie. Orzeł czuł się dziwnie w nowym miejscu i w legowisku. Nie było jego. W poprzednim obozie mógł czuć się jak w domu, znał je odkąd pamiętał i chciał właśnie tam doczekać śmierci. Tutaj wszystko było nowe, a on na starość nie chciał poznawać i odkrywać. Chciał popaść w rutynę. Przez pierwsze księżyce nie było mu to dane ze względu na przeprowadzkę i urządzanie się w nowym obozie. Nie integrował się z owocniakami, nie rozmawiał z nimi, usunął się w cień. Przynajmniej zachowali nazwę, o wiele gorzej by się czuł, gdyby nie mógł nazwać się członkiem Owocowego Lasu. Również w tamtym okresie zaczął zbierać ziarenka maku. Nie było to trudne. Jego stan był na tyle ciężki, choćby w marnych próbach zaśnięcia, że zdobycie ziarenek mających "poprawić jego sytuację" było nie takie trudne. Zwłaszcza w tak napiętym czasie jak nowe miejsce do życia. Zbierane ziarenka maku starannie ukrywał w dołku pod posłaniem. W starszyźnie był tylko on i Bielik. Łatwo było ukryć przed siostrą swoje małe zapasy i tajemnicę, dlaczego je zbiera. Bielik troszczyła się o niego, ale miała również własne problemy i nie zawsze mogła go obserwować. Orzeł powrócił do swoich czynności, coraz bardziej chudnąc w oczach i słabnąc z każdym dniem. Nie dało się mu pomóc. Nikt nie mógł cofnąć czasu. 

    Zatracił się w swoich wspomnieniach. Urodził się i wychował w Owocowym Lesie. Jego matka była przywódczynią, jego ojciec szanowanym wojownikiem. Dorastał w atmosferze pełnej miłości. Zawsze czuł, że był ważny i kochany przez swoją rodzinę. Szyszka była czuła i wspierająca, zawsze mógł na nią liczyć i cenił wiedzę matki. Przy Sokole zawsze starał się dobrze wypaść, czuł się bezpiecznie i dobrze w jego obecności. Rodzeństwo również miał wspaniałe, ich miot był liczny i ze względu na pozycję matki mogli cieszyć się uwagą całej społeczności. Daglezja, Płomykówka i Głóg już dawno odeszli, natomiast Bielik wciąż przy nim była, krocząc wybraną przez siebie ścieżką. Pamiętał ich wesołe, beztroskie zabawy w kociarni. Zatęsknił za tymi czasami. Chciałby się z nimi znowu pobawić, miło spędzić czas z rodzeństwem, poczuć ciepło i troskę rodziców. Gdy zakończył się okres dzieciństwa, Orzełek został uczniem. Ze swoim mentorem miał owocną współpracę. Pamiętał dumę Jabłka po tym, jak dymny kocur został wojownikiem. To był ważny etap w życiu kocurka. Jego relacja z Kostką zaczęła się rozwijać, dwójka kotów coraz bardziej się do siebie zbliżała i z wrogów stali się przyjaciółmi. Na pewno ich znajomość różniła się od większości znanych w lesie, ale im pasował taki podział, gdzie to Kostka była dominująca, a Orzełek wykonywał jej polecenia i traktował uwagi kotki jak najważniejsze. Zmienił swoje zdanie o kotce, którą wcześniej uważał za irytującą i unikał jej jak tylko mógł, choć ona go obserwowała. To jednak dzięki Kostce pokonał swój strach przed wspinaczką na drzewa i to ona została matką jego kociąt. Partnerka namówiła go do zmiany imienia i tak z Orzełka stał się Orłem. Kostka i on stanowili zgrany duet. Uzupełniali się w wychowaniu kociąt. Orzeł był nadopiekuńczym rodzicem. Zawsze bardzo troszczył się o dwójkę swoich dzieci. Mrówka i Słonecznik byli dla niego najważniejsi, bardzo ich kochał i wspierał. Później został wujkiem kociąt Owieczki, Perkoza i Miodku. Życie ich małej rodzinki dobrze mijało, mógł obserwować dorastanie swoich kociąt. Wkrótce jego dzieci zostały uczniami i wojownikami, mógł być jeszcze bardziej dumny. Nadal był nadopiekuńczy, gdyż dla niego dalej byli małymi kociakami, które potrzebują jego opieki i chętnie słuchają opowieści. Orzeł miał również okazję został mentorem. Szkolenie Krecik zajęło w jego życiu ważną rolę i dobrze wspominał tamten okres. Kilka kotów, które nie należały do jego rodziny, również zajęło w jego życiu ważniejsze miejsce. Wspominał Jabłko, Pioruna, Brzoskwinkę, Cichą, Krzemienia. Miał również przyjaciółkę, Owieczkę, była wspaniałą towarzyszką. Im więcej myślał o swojej przeszłości, gromadząc wspomnienia, bardziej pragnął powrócić do tamtych czasów, a że nie było to możliwe, popadał w coraz większą nostalgię.

    Odsunął mchowe posłanie, przyglądając się ziarenkom maku. Była już całkiem spora ilość. Miał szczęście, że ostatnio Mrówka znalazła więcej na ich nowych terenach i mu przyniosła. Nie była świadoma jego planów. Orzeł wahałam się. Posmutniał. Przecież córka i siostra będą musiały żyć z jego stratą. Orła zabraknie, one jednak będą nosić po nim wspomnienia, będą go pamiętać i za nim tęsknić. Czy naprawdę mógł to zrobić ukochanym kotkom? Wahał się długo, ale wiedział, że nie może wiecznie żył w takim stanie. Już nie potrafił cieszyć się życiem, jeść, spać, czuł jakby zabierał wolność swojemu dziecku. Westchnął, wypuszczając ciężko powietrze. Nie było odwrotu. Musiał to zrobić. Dla dobra jego i bliskich, którzy mu jeszcze pozostali. W tamtym momencie Orzeł przestał myśleć o konsekwencjach swojej decyzji. Zrobił to, co chodziło mu po głowie od dawna. 

    Dymny z bielą kocur rozejrzał się wokół dla pewności, że nikt go nie widzi. Była noc, wszyscy spali, łącznie z Bielik. Pochylił się i w ciągu uderzenia serca zaczął połykać ziarenka maku. Jedno czy dwa ziarenka nic nie mogły zrobić dorosłemu kotu, ale tak ogromna ilość jaką zażył kocur, była śmiertelna. Podjął tą decyzję świadomie. Chciał pożegnać swoje życie, odejść na własnych zasadach, zapomnieć o wszystkich wspomnieniach. Nie chciał dłużej żyć bez Kostki, rodziców, rodzeństwa, przyjaciół. Nawet jego synka nie było już przy nim. Miał dość nowego miejsca, którego nie mógł nazwać domem. Starszy poczuł napływające do jego żółtych ślepi łzy. Było ich coraz więcej, spływały po jego policzkach, utrudniały widoczność. Musiał wierzyć w słuszność swojej decyzji, chociaż teraz nie był już taki przekonany. Przyzwyczaił się jednak do swoich zmian nastrojów. Pierwszy raz od bardzo dawna uśmiechnął się, witając koniec swojej ścieżki. Orzeł ułożył głowę delikatnie na swoich łapach. Zjadł wszystkie ziarenka maku, jeszcze nigdy nie czuł się tak spokojnie. Odetchnął świeżym powietrzem Pory Nowych Liści. Przeżył długie życie i zostanie zapamiętany przez tych, których tutaj zostawi. Będzie żył w krwi Mrówki i opowieściach pobratymców. Otuliły go spokój i senność, witając jak starego przyjaciela. Orzeł zamknął żółte ślepia. Ostatni raz usłyszał szelest liści na wietrze. Wziął ostatni ciężki oddech, zanim jego bok przestał się unosić. Orzeł odszedł i zakończył swoją historię. 

Żegnaj, Orzełku [*]

Zmarły w wieku 114 księżyców

Od Orła CD. Brzoskwinki

 dawno temu

    Jabłko i Trzmiel stali się sobie jeszcze bliżsi. Wojownicy spędzali razem każdą chwilę, a to wybierając się na patrol, polowanie, czy po prostu dzieląc się językami. Orzeł obserwował dawnego mentora z zadowoleniem. Uwielbiał takie dni. Pełne radości i satysfakcji. Cieszył się, że mentor znalazł kogoś, z kim mógł iść przez życie. Dwójka kocurów pasowała do siebie i życzył im udanego związku. 
    Uśmiechnął się szeroko do Szyszki i Daglezji. Obie kotki rozmawiały pod Jabłonią, jednak przerwały na jego widok, żeby się przywitać. Orzeł zdążył się przyzwyczaić do nowego imienia i rangi. Cudownie było być wojownikiem, a jeszcze lepiej, gdy nosi się nowe i dostojne imię. Chociaż lubił swoje stare, to jako Orzeł czuł się dojrzalszy i gotowy na podjęcie wyzwań. 
    Brzoskwinka wpadła na niego niespodziewanie. Orzeł potrząsnął głową, lekko w szoku, jednak szybko ponownie się uśmiechnął. Miał wrażenie, że istnieje wiele rodzajów uśmiechów. Jego matka znała chyba wszystkie, choć i on mógł pochwalić się znajomością sporej kolekcji. Uśmiech, którym obdarował Brzoskwinkę, był nieśmiały, jakby czekał na zaproszenie do podjęcia rozmowy. 
    - Przepraszam. - miauknęła szybko Brzoskwinka i zaczęła dalej krążyć.
    Orzeł przekrzywił łebek, przyglądając jej się uważnie. Musiało się coś wydarzyć. Czuł to. 
    - Brzoskwinko, chcesz o tym.... porozmawiać?
    Kotka zatrzymała się z cichym "Hę?". Prędko odnalazła się w sytuacji. Zmrużyła ślepia, zastanawiając się nad udzieleniem odpowiedzi. Westchnęła. 
    - Kolendra spodziewa się kociąt. 
    - To wspaniale. Zostaniesz babcią. - miauknął Orzeł z promiennym uśmiechem na pyszczku. Ponownie przekrzywił łebek. - Martwisz się, że sobie nie poradzi?
    Brzoskwinka pokręciła głową. 
    - Nie, to nie to. Będzie dobrą matką, tak myślę. Ale z kim się związała? To taka nagła wiadomość. Nie jestem aż tak stara. 
    - Może daleko ci do staruszki.... - zaczął ostrożnie, uważając na każde słowo. - Ale powiększenie rodziny zawsze jest dobre. Będziesz mogła się nimi opiekować i wiele nauczyć. Może porozmawiaj z Kolendrą? 
    Orzeł uważał, że Kolendra z chęcią przyjmie porady od swojej matki. Jego kuzynka powinna od razu do niej pójść na rozmowę. Orzeł postanowił, że gdy on będzie miał zostać tatą, to również poprosi Szyszkę o rady dotyczące rodzicielstwa. Kociaki.... to marzenie wydawało się tak odległe, a jednak poczuł ciepło na sercu. 

Od Orzełka (Orła) CD. Krzemienia

- Jeżeli masz ochotę, możemy zapolować wspólnie - zaproponował. - Niedaleko znalazłem ciekawy zagajnik. Może tam będzie więcej myszy - podzielił się odkryciem z kocurem.

Orzełek przełknął nerwowo ślinę. Kostka nie lubiła Krzemienia. Wiedział, że jeśli kotka obserwuje któregoś z nich, to będzie bardzo niezadowolona. Orzełek nie lubił, gdy była niezadowolona. Przy niej wolał być ostrożny. Nadal przyjaźniejsze oblicze Kostki stanowiło dla niego nowość.

Równocześnie Orzełek nie chciał być nieuprzejmy. Nawet jeśli Krzemień budził w nim mieszane uczucia i syn Szyszki wolał zachować czujność, to maniery nakazywały przyjąć zaproszenie wspólnego polowania. Chodziło przecież o wykarmienie pobratymców.

- D-dobrze. – zgodził się nieśmiało.

Krzemienia chyba ucieszył fakt, że Orzełek przyjął jego zaproszenie. Dymny wojownik cicho westchnął. Ciekawe jakie zdanie miał o nim Krzemień. Dawny uczeń jego matki, pokryty licznymi skazami i sprawiający wrażenie kocura twardego i pewnego siebie. Zupełne przeciwieństwo spokojnego, nieśmiałego Orzełka.

Orzełek zakopał mysz, żeby wrócić po nią później. Będzie dobrym posiłkiem dla tego, kto się na nią skusi. Następnie dwójka wojowników oddaliła się, idąc w tym samym kierunku. Mieli jeden i to najważniejszy cel. Nakarmienie pobratymców było ważnym zadaniem. Orzełek szedł skrępowany. Nawet wąs mu nie drgnął. Starał się utrzymać równy krok z Krzemieniem, żeby szli ramię w ramię. Na całe szczęście zagajnik faktycznie znajdował się niedaleko. I sądząc po unoszących się w powietrzu zapachach, stanowił idealny teren łowiecki. Orzełek zamierzał to wykorzystać, więc bez wahania przypadł do odpowiedniej pozycji, rozpoczynając tropienie za posiłkiem.

***

Jego relacja z Krzemieniem nie uległa zmianom. Nadal miał mieszane uczucia względem wojownika. W przeciwieństwie do Mrówki. Córka Orła uwielbiała swojego mentora. No właśnie, mentora. Ponieważ Krzemień znalazł ważne miejsce w szkoleniu jego córki, Orzeł i Kostka często słuchali o wspólnym treningu dwójki kotów. Wyglądało na to, że choć Krzemień należał do wymagających mentorów, to dużo uczył Mrówkę i pod jego okiem powinna zostać świetną wojowniczką.

Do popołudniowego patrolu pozostało trochę czasu i Orzeł odpoczywał w cieniu Jabłoni. Jego wzrok leniwie śledził przechodzących pobratymców. Promienie słońca ogrzewały jego futro. Zamruczał z rozkoszą. Takie ciepłe dni uwielbiał. Wtedy jego ślepia natrafiły na sylwetkę Krzemienia. Czekał przy wyjściu z obozu. Zapewne miał mieć trening z Mrówką. Orzeł zawahał się. Może lepiej zostawić go samego i nie próbować zagadywać? Przełknął nerwowo ślinę. Już miał podejść do Krzemienia, gdy wyprzedziła go Mrówka, dumnie zajmując miejsce przy czarnym kocurze. Wspólnie opuścili obozowisko. Orzeł odprowadził córkę łagodnym spojrzeniem. W myślach podziękował Krzemieniowi.

Od Orła Do Perkoza

 jeszcze przed tragedią w OL

Orzeł był dobrym ojcem. Odwiedzał swoje kociaki codziennie. Opowiadał im różne historie, bawił się z nimi, wysłuchiwał ich przygód. Kostce zostawił bycie surowym rodzicem, oddał jej pałeczkę. Sam przyjął rolę tego nadopiekuńczego. Jego zamartwianie się o kociaki nie minęło nawet wtedy, gdy zostały mianowane na uczniów. Krzemień, który budził obawy Orła, został mentorem jego pierworodnej - Mrówki. Słonecznik trafił pod czujne oko Bielik. Jego matka podjęła słuszną decyzję. 
Ale nie tylko Mrówka i Słonecznik byli jego dziećmi. Owszem, z Kostką doczekał się dwójki. On i partnerki kochali ich całym sercem. Kostka się do tego nie przyznała, ale wiedział doskonale, że martwiła się również o ich przyszłość. Wychowali jednak kocięta silne, zdrowe i pewne siebie. Spisali się w roli rodziców, co powtarzał jej każdej nocy, gdy kładli się spać we wspólnym gnieździe. 
Perkoz i Miodek, czyli dwójka kociąt Owieczki, także byli jego dziećmi. Pamiętał jak namawiał Kostkę, żeby wzięła ich pod opiekę, gdy jego przyjaciółka popełniła samobójstwo. Nie miały ojca, więc starał się go zastąpić, chociaż był bardziej traktowany przez nich jako wujek. Odwiedzał czwórkę kociaków i to właśnie takiej ilości przynosił zabawki. Rzadko, bo rzadko, ale zdarzało mu się przynieść jakiś prezent.
Miodek nabrała dystansu do Orła. Zostając uczennicą poświęciła się głównie zdobywaniu umiejętności. Zagadywał do Sadzy, wypytując o postępy młodej kotki. Jeśli zaś chodzi o Perkoza, to też nie mieli jakiejś wielkiej więzi, ale zamierzał to jakoś zmienić. Kocurek powinien wiedzieć, że ma wsparcie w dymnym kocurze. Zawsze będzie gotowy mu pomóc. 
Dlatego wraz z pierwszymi promieniami słońca, kocur opuścił Jabłoń. Zastępczyni, Błysk, właśnie ogarniała poranne patrole. Schował się za drzewem, żeby go nie zauważyła. Miał teraz inne plany. Nastawił uszu i słysząc poruszenie na gałęzi uczniów, czekał cierpliwie aż najmłodsi zejdą na dół. 
Gdy jego żółte oczy wyłapały sylwetkę syna Owieczki, Orzeł wyszedł z ukrycia. Patrol akurat opuszczał obóz. Odetchnął z ulgą. Mimo wszystko powinien się pośpieszyć, gdyż Perkoz może wyjść w każdej chwili na trening. 
- Nie zapomniałam o tobie, Orzeł. Idziesz na wieczorny patrol. - Błysk utkwiła w kocurze stanowcze spojrzenie, zanim zwinnie wskoczyła na Jabłoń, wbijając ostre pazury w jej korę. 
Orzeł westchnął cicho. No dobrze. Po treningu z Krecikiem zajmie się patrolem. Rozejrzał się w poszukiwaniu Perkoza. Odnalazł go wzrokiem przy stercie ze zdobyczą. Uczeń jadł mysz. 
- Cześć. Jak idzie trening? Jak ja byłem uczniem, to mój mentor uwielbiał przelewać moją całą energię podczas treningu. - uśmiechnął się delikatnie. - Nie rozmawialiśmy odkąd zostałeś uczniem. Wszystko u ciebie w porządku?

<Perkoz? po swoim odpisie możesz zakończyć sesje>

Od Orła

 przed śmiercią Szyszki

Odkąd zakończyło się szkolenie jego uczennicy, miał znacznie więcej czasu dla siebie. Wojownik mądrze wykorzystywał ten czas. Spędzał go otóż w żłobku, każdego dnia przynosząc inną zwierzynę Kostce i różnorodne zabawki dla swoich pociech. Jego matka, Szyszka, również często gościła w kociarni,  z resztą podobnie jak większa część ich dużej rodziny. Najmłodszym członkom Owocowego Lasu niczego nie brakowało. Orzeł chciał być dobrym ojcem dla swoich kociąt. Wzorował się na Sokole, który przecież był dobrym tatą. Jeśli zaś chodziło o wychowanie, to duże znaczenie miał tutaj sposób przekazany przez Szyszkę. Innymi słowy Sokół i Szyszka zaszczepili w swoim potomstwie rodzinnego ducha. Orzeł był im za to wdzięczny. Wiedział, że przekaże odpowiednie wartości swoim kociakom. 
Dzisiejszego dnia ponownie zawitał do kociarni. Już po przekroczeniu progu zauważył, że jego partnerka jest widocznie zirytowana. Koniuszek jej ogona poruszał się z napięciem raz w jedną, innym razem drugą stronę. Niedaleko Mrówka jeżyła futerko, natomiast Słonecznik tłumaczył coś spokojnie. Karmicielka zwróciła wzrok na partnera, gdy tylko go wyczuła. 
- No, wreszcie jesteś. Wytłumacz im, że nie mogą wyjść dzisiaj na zewnątrz. Jest zimno. 

- Ale mamo, będziemy uważać! - obruszyła się Mrówka. Koteczka prędko zerknęła na ojca. - Tato, powiedz jej coś!

- Zdanie nie zmienię. - syknęła Kostka. - Przestań pyskować albo inaczej porozmawiamy. 

Orzeł westchnął. Doskonale wiedział, że mowa tutaj o karze. Mrówka często pakowała się w tarapaty, przez co nie raz zaliczała burę i karę na zabawę lub wychodzenie do obozu. Tym razem miało być podobnie, jak szybko zauważył po otwierającym się pyszczku córeczki. Całe szczęście, że Słonecznik w porę szepnął jej coś na ucho i Mrówka zdołała się uspokoić. 

- Zajmij się nimi. - mruknęła Kostka. 

Podszedł do partnerki, liżąc ją za uchem w geście czułości. Kotka odpowiedziała mu krótkim spojrzeniem, zanim ułożyła głowę na łapach. Orzeł zostawił dla niej przyniesioną mysz, zanim skupił swój wzrok na synu i córce. 

- Co powiecie na zabawę?

Kociaki zareagowały z entuzjazmem. Po zaledwie trzech uderzeniach serca, przystąpili do pierwszej z zabaw. Mowa tutaj o chowanego. Orzeł specjalnie dał im fory, udając, że nie może znaleźć schowanych za Kostką kociąt. Później bawili się w berka, prawdę czy wyzwanie, oraz polowanie. Mrówka chciała pobawić się jeszcze w wojnę klanów, ale Orzełek uznał, że będzie to zbyt brutalne dla kociąt. Znały dobrze historię Owocowego Lasu przez swoją babcię, która nie oszczędzała im historii i pieszczot. Kostka skupiła się bardziej na zadbaniu o ich temperament, natomiast Orzeł przybrał rolę zatroskanego ojca, martwiącego się o wszystko. Z Kostką się uzupełniali. On na wszystko pozwalał, ona wyznaczała granice. 

- Może coś wam opowiem?

- Będzie to nudne? - mruknęła Mrówka, kładąc się u boku dymnego kocura.

Słonecznik wdrapał się ojcu na grzbiet.

- Opowiem wam o spadających gwiazdach. 

- Nie słyszałem tej historii. - przyznał Słonecznik. 

Kocurek odwrócił się i zmarszczył nosek. Nie podobał mu się poruszający ogon ojca. Wybił się z tylnych łapek, przyciskając swoją ofiarę do ziemi. Orzełek pozwolił mu na zabawę swoim ogonem. 

- Dawno temu, jeszcze zanim pierwszy klanowy kot postawił łapę w lesie, na ziemi żyło pradawne plemię uciekających kotów....

- Co to za śmieszna nazwa? - prychnęła Mrówka.

Wojownik uśmiechnął się w odpowiedzi.

- Zamieszkiwali całe terytorium od wysokich gór po ogromne jezioro i mokradła. Plemię miało własne zwyczaje. Często urządzali święta na cześć zmieniających się pór księżycowych. Wielbili noc, nienawidzili dnia. Żyli jako jedność, wspierali się i pomagali sobie nawzajem. W ich społeczeństwie nikt nie czuł się wykluczony. Byli idealni. Lubili naturę. Przybywało coraz więcej mieszkańców, każdy spragniony podjęcie życia w ich społeczeństwie. Plemię nie miało swojego wodza, co okazało się być dla nich zgubne. Otóż jeden z mieszkańców, Noc, zapragnął posiąść władzę nad całym plemieniem. Przekonywał, że zajmie się wszystkim najlepiej, że niczego im nie zabraknie. Uważał, że sprawdzi się w roli wodza. Był to kot narcystyczny, uwielbiający poczucie wyższości nad innymi. Nic dziwnego, że plemię wolało pozostać przy obecnej demokracji. To nie spodobało się Nocy, który poprzysiągł zemstę. 

- Co zrobił? Tato, powiedz! - Słonecznik usiadł obok Mrówki, wpatrując się w tatę szeroko otwartymi ślepkami. Na pyszczku Mrówki również widać było ciekawość. 

- Coraz częściej plemię spotykało martwą zwierzynę lub zatrutą wodę. Jeszcze wtedy nie sądzili, że to będzie początek tragedii. W lesie wybuchł ogromny pożar. Tak wielki, że strawił większą część roślinności i zwierzyny. Plemię było przerażone. Nie wiedzieli, co powinni zrobić. Część upierała się, żeby uciekać. Druga uparcie stała za tym, że trzeba pożar ugasić. Natomiast ostatnia trzecia grupa, żeby pozwolić działać naturze. Kłótnie doprowadziły do tego, że pożar zdołał się rozprzestrzenić. O wszystko został oskarżony Noc. Kocur jednak uparcie twierdził, że to nie była jego zemsta. Nie zniszczyłby połowy lasu. Uważał, że dotychczasowe złe rzeczy były sprawką Dwunożnych. Nikt jednak nie uwierzył Nocy. Został skazany na wieczne wygnanie. Miał zakaz stawiać łapy na terenach zielonych i tych, do których docierało światło gwiazd. Plemię myślało, że wraz z jego wygnaniem zaznają spokoju. Przestało być czujne, znowu zajęli się radosnymi zabawami. Właśnie wtedy w lesie zadomowili się Dwunożni. Zniszczyli część terenu, żeby postawić swoje legowiska. Koty plemienia pomału przybierały głodem. Stawały się nieszczęśliwe, popadały w kłótnie. Podjęli decyzję o rozdzieleniu się. Podzielili się na trzy grupy i słuch o nich zaginął. Porzucili leśne tereny. Jednak mówi się, że po śmierci przemienili się w gwiazdy. Każda z nich, która spada w kierunku ziemi, jest grupą plemiennych kotów chcącą wrócić do lasu i go naprawić. Szukają również Nocy, żeby go przeprosić i pozwolić mu w końcu odpocząć od wygnania. 

Orzeł przeniósł wzrok na kociaki. Uśmiechnął się do nich. Mrówka i Słonecznik zerknęli na siebie pełni podekscytowania po opowieści.

- Ja będą Nocą, a ty bądź spadającą gwiazdą i spróbuj mnie złapać. - miauknęła Mrówka, śmiejąc się na cały żłobek, zanim rzuciła się do biegu. Słonecznik pognał za siostrą. Kociaki były obserwowane przez swoich rodziców. 

Od Orła

 Orzeł wpatrywał się w kopiec ziemi. Zdobiło go wiele różnorodnych kwiatów, wszystkie jednak były świeżo zerwane a ich zapach unosił się wraz z wiatrem. Panująca wokół cisza normalnie byłaby miła dla uszu, ale w tej chwili kocur miał ochotę przebywać w towarzystwie, byle nie dać się zwyciężyć myślom i tęsknocie. Najgorsza była rozpacz i żałoba, którą nosił w sercu. Mógł wcześniej przewidzieć śmierć matki, wiedział przecież, że była w podeszłym wieku i choć się nie skarżyła, zawsze rozmawiając z nim z uśmiechem, śmierć śledziła ją na każdym kroku i ostatecznie odebrała jej życie. Już nigdy więcej nie usłyszy jej głosu, nie przytulić się do miękkiego czarnego futra, nie dane mu będzie z nią porozmawiać i wypłakać. Chciałby, żeby go przytuliła i zapewniła wsparcie. Tęsknił za matką, która przez wiele księżyców była nie tylko jego rodzicielką, ale również przyjaciółką.
— Orzeł?
Kostka stanęła za jego plecami. Niebieski westchnął. Pewnie zaraz zacznie po nim cisnąć, żeby wziął się w garść. Jednak wojownik nie potrafił tak po prostu się otrząsnąć. To wszystko wydarzyło się tak nagle, zaledwie kilka dni temu i wciąż miał nadzieję, że okaże się tylko złym snem, z którego lada chwila się wybudzi.
— Tak? — nie odwrócił się do niej, jednak nastawił uszu.
Może chciała pomówić o ich kochanych dzieciach? Mrówka i Słonecznik dopiero rozpoczęli szkolenie, jednak rodzice byli z nich strasznie dumni. Orzeł nadal pamiętał, jak te kuleczki przyszły na świat. A teraz? Przecież za parę księżyców zostaną wojownikami!
— Ona na pewno nie chciałaby widzieć cię w takim stanie. Pamiętaj, że umarła ze starości, spokojna i w swoim domu. Nie każdy ma takie szczęście.
Zaskoczony, ale równocześnie ogromnie wdzięczny, podniósł na Kostkę wzrok. Kremowa wojowniczka podeszła do niego i przytuliła go jego boku. Zamruczał i polizał ją za uchem na znak miłości. Cieszył się, że mógł liczyć na wsparcie partnerki.
— Wracajmy do obozu. — zaproponowała Kostka, a Orzeł jedynie skinął głową, po czym udał się za kotką we wskazanym kierunku. 

* * * * * *

Następnego dnia postanowili posiedzieć w obozie. Gorące promienie jesiennego słońca nie sprzyjały opuszczaniu obozowiska. Poza tym Orzeł wolał zostać w środku, zamiast udać się na patrol czy polowanie. Tutaj czuł się o wiele bardziej swobodnie, a odkąd jego matka zdjęła zakaz opuszczania Owocowego Lasu, kocur niechętnie przechodził obok Ogrodzenia. Owszem, był ciekawy świata na zewnątrz, ale zbyt długo żył w ukryciu, żeby teraz opuścić swój bezpieczny kawałek świata.
— Jak tylko Krzemień nauczy mnie walki, to pobije wszystkie lisy! — Mrówka spojrzała pewnie na rodziców, dziarsko unosząc łebek ku górze. — Wujek Głóg mnie pochwalił, że jestem taka waleczna.
— Ten lisi bobek chwali wszystkich, którzy w przyszłości mu obronią dupę. — prychnęła Kostka.
Orzeł westchnął. Jego ukochana niechętnie podchodziła do prawie wszystkich kotów w obozie. Taki już był jej urok.
— No cóż... — sam nie wiedział, co powinien odpowiedzieć i tak z Kostką nie było się co kłócić.  
Kremowa doskonale wiedziała, że ma nad nim przewagę. Posłała mu krótkie spojrzenie. Mrówka uczyła się interpretować zachowanie rodziców. Złota koteczka wywróciła oczami na ich gest i podniosła się z miejsca, dostrzegając w oddali swojego braciszka, Słonecznika. Ruszyła biegiem w jego stronę. Orzeł i Kostka spojrzeli w kierunku swoich dzieci. 
Rozległ się strzał. 
Niespodziewany i głośny wybuch wywołał poruszenie w obozowisku. Członkowie Owocowego Lasu obecni w obozie, przerwali swoje dotychczasowe zajęcia. Przez obóz przeszło echo niespokojnych rozmów. Orzeł poczuł, jak drżą mu łapy. Co to było? Dlaczego rozległo się tak blisko? Spojrzał zaniepokojony na Kostkę. 
— Uspokój się, to pewnie w Siedlisku Dwunożnych. 
— Jesteś pewna? 
Chciał w to wierzyć, jednak ruch ogona partnerki skutecznie go od tego odprowadził. Kostka nie miała pewności, czy to, co się działo, miało związek faktycznie z Dwunożnymi. Jednak prawda miała wyjść na jaw szybciej niż zakładali. 
Następne uderzenia serca upłynęły w niepokoju. Co prawda strzał nie rozległ się ponownie, jednak gęsta atmosfera zawisła w powietrzu. Błysk wraz z Brzoskwinką zaszyły się w legowisku, dyskutując o czymś zażarcie. Orzeł wypuścił powietrze. Oby nie była to zapowiedź kłopotów. Przecież w Owocowym Lesie spokój zapuścił swoje korzenie. 
Do obozu, jak na zawołanie, wpadł patrol składający się z Jedynki, Daglezji i Jerzyka. Na pyszczkach kotek widoczny był strach. Córka Szyszki zatrzymała się z poślizgiem na środku obozowiska. Rozejrzała się po zbierających się wokół niej pobratymcach.
— Dwunożni! — wydyszała niebieska. Zatrzymała wzrok na Błysk. Przywódczyni przedarła się przez tłum owocniaków. Stanęła przed patrolem, oczekując od nich raportu.
— Dwunożni w Owocowym Lesie? Przecież to niemożliwe. Nigdy nie natrafiliśmy na ich oznaczenia zapachowe. 
— Sama bym nie uwierzyła gdyby nie to, że widziałam ich na własne oczy. Byli przy Ogrodzeniu. Chciałyśmy podejść bliżej, żeby im się przyjrzeć, ale wtedy zauważyli Jerzyk i...
Głos uwiązł siostrze Orzełka w gardle. Pobratymcy spoglądali po sobie w przerażeniu. Orzeł podzielał te emocje. Odkąd tutaj zamieszkali wiele sezonów temu nie natrafili na ślad żadnego Dwunożnego. Sądzone, że na długo przed osiedleniem członków dawnego Klanu Lisa, porzucili to miejsce, pozwalając zamieszkać gryzoniom, ptakom, dać wolność spadającym na ziemię owocom. Dlaczego wrócili? 
— Mówcie. — upomniała ostrzej Błysk, zerkając teraz na Jerzyk.
— Um, a więc, te ich kije coś dziwnego wyrzuciły, co przebiło korę drzewa. Prawie mnie trafiło. Było takie głośne. Od razu uciekłyśmy. Coś za nami krzyczeli. — wyjaśniła błyskawicznie, przez co Orzeł ledwo zrozumiał wojowniczkę. 
Błysk poruszyła ogonem. 
— Co robili przy Ogrodzeniu?
— Grzebali w nim. Mieli jakieś dziwne potwory. Takie małe, srebrne... — Daglezja zmarszczyła nos, próbując przypomnieć sobie więcej szczegółów. — Miały dziwne, krzywe kształty. 
— To wszystko? — upewniła się liderka. Dostając potwierdzenie, pomaszerowała ku Jabłoni. Wspięła się z sprawnie na jej szczyt, zajmując miejsce na gałęzi przemówień. Mieszkańcy Owocowego Lasu zebrali się pod drzewem, gotowi wysłuchać rozkazów liderki. 
Orzeł wylizał zjeżone futro na karku. Był przerażony obecną sytuacją do tego stopnia, że najchętniej skuliłby się jak mały kociak i zaczął płakać. Liczył, że Błysk coś wymyśli. Czegokolwiek chcieli Dwunożni, nie mogli mieć dobrych zamiarów. 
— Czy Dwunożni tutaj wejdą? — głos Słonecznika rozległ się przy jego uchu. Spojrzał na synka. W te jego wielkie, żółte ślepia. 
— Jak wyglądają Dwunożni? — to pytanie zadała Mrówka, siadając obok brata. 
Orzeł pogrzebał łapą w ziemi, nagle niezwykle nią zainteresowany. Położył uszy na łebku. 
— To łyse stworzenia, chodzące na dwóch łapach. Mieszkają w swoim siedlisku, poruszają się w brzuchu Potwora, są niebezpieczni. 
— Niektóre koty nawet z nimi mieszkają. — miauknęła Kostka, wzrokiem świdrując Błysk. — Jeśli wejdą do obozu, będziemy walczyć.
— Odpukaj to. Lepiej nie kusić losu. — odezwał się Orzeł.
Kostka wzruszyła ramionami.
Sylwetka Błysk wyprostowała się dostojnie. Robiła to za każdym razem, gdy kogoś mianowała albo wydawała ważne ogłoszenie. Kocica przejechała wzrokiem po pobratymcach. Wydawała się dziwnie spokojna jak na ich kiepskie położenie.
— Wyślę patrol składający się ze Zwiadowców, żeby przyjrzeli się Ogrodzeniu. Przez najbliższe dni zwiększy się liczba patroli. Obowiązkiem będzie patrolować teren przy Ogrodzeniu, jak i odnawiać ślady zapachowe. Jeśli Dwunożni pojawią się ponownie, będę informować na bieżąco. 
— Co jeśli tutaj wejdą? 
— Dlaczego się pojawili?
— Wiedzą o nas?
Błysk zmrużyła oczy przez lawinę pytań napływającą z każdej strony. Pytania zaczęły się powtarzać. Robiło się coraz głośniejsze zamierzanie. W tym chaosie kilka kotów rozpoczęło zajadłą dyskusję na temat położenia rodaków. 
— Cisza! Wasze kłótnie nic nie dadzą. Nie wiem, co tu robią Dwunożni ani czy pojawią się ponownie, ale będziemy przygotowani. Nie martwcie się, dotąd tylko ich psy i potwory czyniły krzywdę. A widzicie tutaj jakąś Drogę Grzmotu lub czujecie zapach psów? Zaufajcie mi. — przywódczyni odetchnęła z ulgą, gdy niepokój osłabł chociaż trochę. Była przekonana, że zwiększona liczba patroli pomoże. Będzie broniła swojej grupy. W końcu zobowiązała się do tego zostając przywódczynią, ale chodziło o coś jeszcze. Błysk prawdziwie kochała swój dom. Do niego powróciła po niewoli. — Spotkanie zakończone.
Liderka zniknęła w swoim legowisku mieszczącym się w dziupli. 
Orzeł odprowadzał ją wzrokiem do momentu w którym jej kita nie zniknęła mu z pola widzenia. Wtedy odwrócił się z powrotem do kremowej partnerki. Kostka siedziała cicho, pogrążona we własnych myślach. Oparł głowę na jej barku. Właśnie takiej ciszy potrzebował w tym chaosie.

* * * * * *

Zaufajcie mi.
Te słowa jeszcze długo chodziły mu po głowie. Zanikały z czasem, tak jak liście opadały z drzew wraz z przyjściem jesienni i płatki śniegu delikatnie pokrywały zmarzniętą ziemię. Wkrótce spokój powrócił do Owocowego Lasu, jego członkowie powrócili do przyjemnej rutyny, zakopując się w nawale obowiązków pod czujnym okiem ich przywódczyni. Dwunożni więcej się nie pojawili, niepokój opuścił mieszkańców sadu, jakby nigdy się nie pojawił. 
Orzeł często odwiedzał grób matki, zostawiając na nim świeże kwiaty. Wypatrywał z utęsknieniem nadejścia Pory Nowych Liści. Właśnie w tym celu często obserwował niebo, jednak nawet jego bystre ślepia nie mogły uchwycić czarnych chmur, które zawisły nad Owocowym Lasem i zwiastowały nadciągające kłopoty. 
Jego kociaki pilnie się uczyły, coraz bardziej zbliżając się do statusów wojowników. On i Kostka byli z nich niezwykle dumni. Ich mała rodzina często spędzała czas razem. Zrobili z tego swoją tradycję. Głównie za sprawą dymnego kocura. Zależało mu na tym, żeby więzi ich rodziny były silne i żeby mogli na siebie liczyć w każdej sytuacji. Nic, co pięknie nie może trwać wiecznie.
To był pierwszy dzień wiosny. Pogoda była całkiem w porządku, chociaż roztopy utrudniały wybieranie się poza obozowisko. Błoto nieprzyjemnie kleiło się do łap. Orzeł musiał mocno się powstrzymywać przed skrzywieniem. Starał się odnaleźć w tym jakiś plus. Może zwierzyna powychodzi z norki? 
Zimoziół wybiegł na przód, skacząc w pobliskie krzewy. Patrol łowiecki zatrzymał się. Uczeń wyszedł z krzewów, niosąc w pysku mysz. Orzeł zamruczał z radością i dumą. Jego siostrzeniec robił się coraz lepszym łowcą! A nie tak dawno był malutkim, bezbronnym kociakiem. Czas leciał za szybko.
— Dobra robota, Zimoziół. — pochwalił syna Bielik.
— Może pójdziemy nad strumień? — zaproponowała Uszatka. 
— Coś czuję, że to będzie udane polowanie. — miauknęła cichutko Krecik.
Kiwnął głową. Zgadzał się zarówno ze swoją dawną uczennicą, jak i starszą wojowniczką. Nawet już skierował kroki we wspomnianym kierunku. Będzie musiał obmyślić plan na resztę dnia. Może zabierze swoją rodzinę na spacer?
Trzask nastąpił tak niespodziewanie, że cała czwórka kotów podskoczyła. Orzeł wysunął pazury, jeżąc futro i z przerażeniem otwierając szerzej oczy. Co to było?! Zerknął na równie zdezorientowanych towarzyszy. Jego strach rósł z każdym uderzeniem serca. Po raz kolejny ciszę rozdarł głośny, trzeszczący dźwięk. Doprowadził go niemal do zawału. Przytulił się bokiem do Zimozioła. Chciał go chronić jak dobry wujek, ale równocześnie sam potrzebował jego ochrony. A jako iż do ich patrolu nie należały zbyt odważni przedstawiciele Owocowego Lasu, to żadne z nich nie ruszyło się nawet na krok. Łapy dymnego kocura były jak z waty. Instynktownie napinał mięśnie. Wyczuwał niebezpieczeństwo. Zbyt blisko. 
Odgłos kroków, głośne wrzaski i paskudny zapach tylko podwoiły uczucie bliskich kłopotów. Orzeł wiedział, że nie mogą dłużej czekać. Zebrał w sobie wszystkie siły i ogarnął swój tchórzliwy tyłek. Popchnął nosem Zimozioła. Razem z siostrzeńcem i dwójką wojowniczek pobiegli w stronę obozu. Musieli powiadomić Błysk i pobratymców o bestii lub bestiach, które wkroczyły do ich sadu. 
Jeszcze nigdy nie biegł tak szybko. Było to dziwne uczucie. Jakby utracił kontrolę nad własnym ciałem i umysłem. Jedynie biegł, przesuwając się coraz bardziej do przodu. Poduszki łap ocierały się o błotnistą ziemię. Pozwolił im odpocząć dopiero, gdy zdyszany zatrzymał się na środku obozu. Rozbieganym wzrokiem przyjrzał się pobratymcom. Ci dalej byli pochłonięci w swoich sprawach, początkowo nie zwracając na niego uwagi. Dopiero pojawienie się Błysk przykuło ich wzrok. Przywódczyni posłała pytające spojrzenie swojej przyjaciółce, Uszatce. To od niej chciała usłyszeć wyjaśnienia. Wojowniczka spojrzała na swoje łapy, dygocząc na całym ciele. Orzeł już nawet nie pamiętał tej dawniej przyjaznej kocicy. Zmieniła się, ale dalej ją szanował i lubił. Obserwował jak podchodzi do liderki, nachylając się nad jej uchem i szepcząc. Poinformowana liderka powoli pokiwała głową. Cofnęła się do tyłu, ogarniając wzrokiem obozowiczów. W oddali zabrzmiały podniesione głowy. Błysk uniosła uszy. Nie musieli długo czekać na jej decyzję. 
— Schowajcie się! Wszyscy! Już!
Wybuchła panika. Pobratymcy biegali we wszystkie strony. Tylko nieliczni od razu poszukali kryjówek. W tym Orzeł popchnięty przez Kostkę. Schowali się całą czwórką - on, Kostka, Daglezja i Mrówka. Słonecznika nie mogli odnaleźć. Kocur i jego partnerka rozglądali się czujnie w poszukiwaniu syna, skryci w jednym z wielu krzewów rosnących wokół obozu, zapewniającego mu bezpieczną barierę. Największa ilość pobratymców skryła się pośród liści na Jabłonce, jeszcze inni w legowisku medyka bądź w innych zaroślach. Nawet Ważka schowała swoje wąsiki w żłobku, zgarnięta ogonem Tajfun do środka. Orzeł wstrzymał oddech, wpatrując się w wejście do obozu. Słyszał w uszach uderzenia własnego serca. Milczał. Obawiał się, że nawet ciche słówko mogłoby sprowadzić zagrożenie. Ktokolwiek wpadł z wizytą lepiej, żeby szybko zniknął!
Opadła gałąź drzewa drgnęła pod dotykiem, odsunięta wielką łapą. Do obozu weszła trójka wysokich sylwetek ubrana w srebrną sierść. W tym momencie synowi Szyszki zrobiło się słabo. Dwunożni. W ich Owocowym Lesie pojawili się Dwunożni! Wrócili.
Dwunożni zaczęli coś do siebie mamrotać. Nie rozumiał ich mowy. Błądzili po obozie, nawołując jakieś "kici kici", rozglądając się, depcząc trawę i pierwsze wiosenne kwiaty. Nie zraziło ich nawet błoto. Orzeł liczył, że nie nakryją śladów kotów i opuszczą ich dom. Marne jednak były jego nadzieje. Jeden z Dwunożnych wskazał łapą na stertę zdobyczy. Jeszcze świeża zwierzyna, w tym mysz złapana przez syna Klonika, przyciągnęły ich uwagę. Oznaczało to, że ktoś musiał tutaj przebywać. Orzeł przełknął ze stresu ślinę. Bokiem przytulił się bardziej do boku partnerki. Poczuł jak ogon Kostki owija się wokół tego należącego do niego. Ona również była zestresowana. 
Krępy Dwunożny zatrzymał się przy rozłożystym krzewie, cofnął do tyłu nogę i kopnął w niego z całej siły. Orzeł jęknął pod nosem. Jak dobrze, że kryjówka była pusta! 
Dwunożny podszedł teraz do krzewu, gdzie chował się Orzeł z rodziną. Kostka zasłoniła mu łapą pyszczek, gdy Dwunożny zaczął przedzierać liście. Nie był jednak w tym dokładny, jakby robił to od niechcenia i przeszedł do drugiego krzewu. Może uda im się pozostać w kryjówkach o ile zachowają spokój i będą cicho. 
— Ratunku!
Pisk Niezapominajki przedarł ciszę. Wysoki Dwunożny trzymał ją w jednej ze swoich łap za kark. Córka zastępczyni ze strachu nawet nie drgnęła. Wpatrywała się z przerażeniem w Dwunożnych. Jeden z nich przyniósł dziwną norę. Orzeł zmrużył oczy. Nigdy czegoś takiego nie widział. 
W pewnym momencie Niezapominajka mocno się szarpnęła i ugryzła Dwunożnego w łapę. Ten krzyknął z zaskoczenia i rzucił medyczką na pewną odległość. Był to raczej ruch niezaplanowany, instynktowy, nie zmieniało to jednak tragedii, jaka wydarzyła się w ciągu następnego uderzenia serca. Niezapominajka z trzaskiem upadła na ziemię, przywalając głowę o jeden z kamieni. Nie poruszyła się ani nie poprosiła więcej o ratunek. Orzeł zamknął oczy. Mógł przysiąc, że na kamieni trysła krew. Niezapominajka została zamordowana. 
Dwunożni zgromadzili się wokół niej i coś do siebie mamrotali. Pewnie nawet jej nie żałują! Dwunożni to istoty bez serca. Niszczą nasz dom! pomyślał z goryczą Orzeł. 
— Oni ją zabili! 
— Uciekajmy!
Głosy rozległy się równie szybko, co spłoszone koty wyjrzały ze swoich kryjówek. Niektóre, inne zostały wypłoszone przez kije Dwunożnych, wkładane głęboko w krzewy i ocierające ciała jego pobratymców. Błysk starała się zapanować nad tłumem. 
— Do Ogrodzenia! Schowamy się w starym obozie!
Nawet zwykle spokojny głos burej, był teraz pełen napięcia.
Posłonek nie zdążył dobiec do wyjścia. Nawet opuścić kryjówki. Został chwycony przez jednego z Dwunożnych i wsadzony do tej dziwnej nory. Obserwował jak wojownik próbuje uciec, jednak patyki wykonane z czegoś dziwnego uniemożliwiały mu ucieczkę. 
— Mu-musimy mu p-pomóc. — zwrócił się do kremowej kotki.
Kostka spiorunowała go wzrokiem. 
— Jemu już nie można pomóc. Biegnij i nie oglądaj się za siebie. 
Wypchnęła go z krzewów. Wiedziała, że sam się na to nie zdobędzie. Orzeł zmusił się do tego, żeby biec za partnerką i swoją córeczką, drepczącą matce niemal po łapach. Daglezja postanowiła pomóc Tajfun i małej wydostać się ze żłobka. Chciał ją zatrzymać, jednak się uparła.
— Orzeł! Kostka! Do wyjścia, szybko! 
Ten głos rozpoznałby wszędzie. To Bielik gnała w stronę obozu, popychając Zimozioła, Perkoza, Miodek, Maczek i Ćmę. Wybrała sobie widocznie za zadanie bezpieczną ewakuację uczniów. Orzeł podziwiał jej zwalczenie strachu w tym najgorszym momencie ich życia. Pomimo, że po śmierci Owieczki wciąż trwała w żałobie, umiała zebrać w sobie siłę. Gdzieś w tle mignął mu Jabłko z Trzmielem. 
Dwunożni zdołali złapać jeszcze Jeżynka i Szalej. Oni również trafili do tych dziwnych nor. Wtedy Orzeł uświadomił sobie, że Dwunożni na pewno nie znaleźli się tutaj przypadkowo. Musieli być to ci sami, co jeszcze księżyce temu zaniepokoili ich swoją obecnością. Dlaczego ich łapali? Co chcieli z nimi zrobić? Odbierali im dom!
— Słonecznik!
Kostka wpatrywała się w Dwunożnego, który trzymał solidnie ich syna. Kremowy kocurek wił się, szarpał, kopał z tylnych łapek. Nauczony pierwszą próbą, Dwunożny trzymał go mocno. Skierował drugą łapę do norki. Chciał go złapać! 
 — Zostaw go! Słonecznik, nie! — Orzeł krzyknął najgłośniej jak umiał. To były dwa najokropniejsze uczucia; tracić dom i widzieć cierpienie swojego dziecka. Przecież Słonecznik nie mógł zostać zabrany, nie mógł i koniec!
Kostka przemknęła obok niego zbyt szybko. Za szybko, żeby mógł ją zatrzymać, złapać i nie wypuścić ze swoich objęć. Nie krzyczał w jej stronę, stojąc jak wmurowany w ziemię. Przerażony kocur mógł jedynie obserwować kremową kocicę, pędzącą przez obóz. Wybiła się z tylnych łap, chwytając się dolnej łapy Dwunożnego. Mocno wbiła w nią pazury, przesuwając się do góry. Dwunożny wydał z siebie przeraźliwy ryk. Nie puszczał jednak Słonecznika. Wrzucił go do norki, żeby móc zająć się Kostką, coraz mocniej wbijającą się w jego część ciała. Orzeł wiedział, że nie miał czasu do stracenia i nie mógł liczyć na to, że kotka powie mu, co powinien robić. Rzucił się do przodu, zatrzymując dopiero przed tajemniczą norką. Patyczki nie były zamknięte. Dwunożny nie zdążył się zabezpieczyć. Spojrzał przez ramię. Kostka trzymała się teraz barku Dwunoga. Orzeł poprosił los, żeby kotce się nic nie stało.
— S-synku, chodź. Trzeba cię stąd za-zabrać.
Słonecznik nie protestował. Orzeł zaczął go spiesznym krokiem prowadzić do wyjścia. Specjalnie szli od bocznej, zacienionej strony, żeby pozostać z daleka od wzroku Dwunożnych. W powietrzu unosił się zapach śmierci. Nagietek, Fiołek, Kudłacz i Jedynka leżeli na ziemię, dławiąc się własną krwią, w ostatnich uderzeniach serca przed śmiercią. Musieli oberwać podczas ucieczki. Śmierć była zbyt blisko i ten fakt przeraził syna Sokoła. 
Umknął przed nogami Dwunożnego. Udało się przekroczyć próg obozowiska. Teraz wystarczyło biec prosto do Ogrodzenia, a następnie przez lisie tereny, tam będzie czekało stare obozowisku, gdzie powinni skryć się przed intruzami. Orzeł nie biegł dalej, zatrzymując się w pół kroku. Słonecznik spojrzał na niego szklistymi oczami. 
— Z-zajmij się nim, pro-proszę. — zwrócił się do Poziomki, która akurat przebiegała obok.
Pobratymca nie odmówiła. Zgarnęła Słonecznika ze sobą i razem uciekli w stronę bezpiecznego miejsca. To straszne jak w jednej chwili cały świat może runąć, a własny dom okazać się więzieniem. Pamiętał te wszystkie opowieści matki o Klanie Lisa. Czy właśnie tak czuli się jego pobratymcy? Wtedy atak naszedł ze strony Klanu Nocy, teraz z kolei należał do o wiele silniejszych i bardziej nieprzewidywalnych istot.
Dymny zawrócił. Skrył się w zaroślach, obserwując ostatnie dziejące się w obozie sceny. Dwójka Dwunożnych wybiegła w poszukiwaniu uciekinierów. Oby tylko jego pobratymcom udało się uciec na czas. Wzrok i myśli Orła krążyły teraz jedynie przy partnerce. Zauważył ją z daleka, jak szarpie się z Dwunożnym. Jak przez mgłę ujrzał brązowe, poważne ślepia zwracające się w jego stronę. Ujrzała go, a jej pyszczek wyrażał szczerą troskę. Zawsze go chroniła, nawet w tym momencie wolała, żeby był bezpieczny i z dala od zagrożenia. Ale on chciał ją uratować. Rzucił się w stronę Dwunożnego. Jeszcze zdąży. Jednak w tym samym momencie, Dwunożny zrzucił z siebie kremową. Kostka wyrwała mu się, przywalając prosto o ziemię. Jej ślepia zamknęły się, wiedział, że nie może złapać oddechu, całe ciało odmawiało jej posłuszeństwa. 
— NIE!!
Orzeł przypadł do boku kremowej, wtulając się w nią. Nie czuł oddechu na swojej szyi. Nie widział przepełnionego sprytem spojrzenia. Nigdy już nie usłyszy od niej rad, pewnego głosu gdy wypowiadała jego imię i nie poczuje słodkiego zapachu, jak każdej nocy w ich wspólnym legowisku. Nie będą wychodzić na wspólne spacery z dziećmi ani chronić się nawzajem. Kostka odeszła, zniknęła bezpowrotnie z tego świata. Zabił ją potwór. Żółte oczy napełniły się łzami. Chwycił partnerkę, szarpiąc jej ciałem w nadziei, że się jeszcze obudzi. Przecież nie mogła umrzeć. Ktoś jej na pewno pomoże. Nie zostawiłaby swojej rodziny. Kostka zawsze była twarda, nie przegrałaby ze śmiercią. Moczył jej kremowe futro w słonych łzach. 
— N-nie rób mi tego, p-proszę. W-wracaj. Nie możesz umrzeć. Je-jeszcze nie twój czas. M-mieliśmy umrzeć ra-razem, pa-pamiętasz? Ty i ja. M-mieliśmy o-obserwować jak na-nasze kociaki zostają wojownikami. Kocham cię, Kostko... nie możesz mnie opuścić, co ja bez ciebie zrobię? 
Płakał. Rozpacz i żałoba ponownie ujęły go w swoich ramionach. Po raz trzeci stracił bliskiego kota i tym razem czuł, że jego serce tego nie wytrzyma. Nie wyobrażał sobie dni i nocy bez swojej ukochanej. Bez Kostki nie było Orła. 
— Tato. Tato, musimy iść. On tutaj idzie. 
Dopiero teraz zdał sobie sprawę z obecności córki. Jak długo tutaj stała? Mniejsza. Nie odkleił się od futra ukochanej. Zapłakane oczy Mrówki wpatrywały się prosząco w ojca, jednak on wciąż trwał zaklęty przy ciele zmarłej. Wzrok złotej powędrował ku Dwunożnemu, trzymającemu w łapie jedną z norek i zmierzającego w ich kierunku.
— Mama by nie chciała, żeby nas złapał. 
Miał ochotę odwarknąć. Zdobył się tylko na większy wybuch płaczu. Daglezja pojawiła się w samą porę. Wraz z Mrówką siłą go odciągnęli i zdołali umknąć w jakieś zarośla. Dłuższą drogą zaczęli biec do wyjścia. Daglezja prowadziła, dobrze znając tereny Owocowego Lasu. 
— Szybciej, Mrówko! Szybciej! — nakłaniała do zwiększenia wysiłku swoją bratanicę. 
Mrówka nie miała problemu ze zwinnym i prędkim poruszaniem się po terenie. Bardziej jej obawy skłaniały się ku Orłowi. Kocur ledwo dreptał, pociągając nosem. 
— Nie powinienem jej zostawiać. 
— Zginąłbyś, mysi móżdżku. — upomniała go ostrzej Daglezja. Wojowniczce spieszyło się, żeby jak najszybciej opuścić sad. 
I tak wyrosło przed nimi oczekiwane Ogrodzenie. A właśnie to, co z niego zostało sądząc po rozwalonej zaporze. Widocznie koty musiały się spieszyć, żeby przekroczyć dzielący dystans. Chyba się im udało. W tle mignęły kształty kotów. Dwunożni ich nie ścigali? Może to zrobili lub skryli się gdzieś między drzewami? W pobliżu Ogrodzenia dojrzała ciała Puchacza, Raroga, Jerzyk i biednej Uszatki. Całe zakrwawione, jakby nie był to wyczyn Dwunożnego lecz czegoś innego. Wtedy Daglezja przypomniała sobie o ich dziwnych kijach. Doprawdy zamiary tych istot były dziwne i straszne.
Mrówka pierwsza przedarła się przez Ogrodzenie. Orzeł i Daglezja mieli być następni, lecz wtedy rozległ się niezrozumiały krzyk. Kotka odwróciła się akurat w momencie, gdy jeden z Dwunożnych wycelował w jej stronę. Orzeł usłyszał huk. Jego siostrzyczka nie została trafiona, jednakże oszołomiona i to spowodowało, że potknęła się o wystający drut, wpadając prosto na pozostałość Ogrodzenia. Ostry kształt wbił się w jej brzuch, odbierając resztki oddechu i powodując morze wylanej krwi. Orzeł krzyknął w przerażeniu. To wszystko działo się tak szybko. Przecież biegła tuż obok niego. To musiał być tylko sen a nie krwawa bitwa!
Ostatecznie opuścił las, wraz z córką. Zgubili Dwunożnych. Nie słyszeli więc ich okrzyków i targania dziwnych norek do zaparkowanego Potwora. Zrównali się z kotami swojej grupy. Niektórzy utykali. Jego brat w ciężkim stanie. Ledwo stawiał kolejne kroki, jakby miał się zaraz przewrócić. Krew sączyła się z obrażeń. Orzeł odwrócił wzrok. Nie mógł na to patrzeć, to było zbyt raniące. 
Rozejrzał się dopiero, gdy dotarli do ubłoconych, zalanych wodą terenów dawnego obozu Klanu Lisa. O tej porze roku nie mogli się spodziewać lepszych warunków. Koty rozsiadły się, co niektórzy drżeli z przerażenia i stresu. Idealny dzień zamienił się w koszmar. Plusk musiała poradzić sobie z lichą ilością ziół znalezionych w okolicy. Zaczęła pozbywać się najgorszych urazów. Najgorzej miał się Głóg, który oberwał dość mocno od Dwunożnego podczas ucieczki z obozu a później jeszcze terenów. Orzeł nie mógł jednak teraz myśleć o bracie. O niczym nie myślał. Pogrążył się w pustce. Siedząca obok niego Mrówka odpowiadała na pytania swojemu bratu, Słonecznikowi, a także z gniewem wpatrywała się w Błysk i Brzoskwinkę. 
— Zamierzacie coś zrobić? — syknęła w ich kierunku z wściekłością. Poruszyła ogonem. — Za późno została przeprowadzona ewakuacja. Co z ciebie za liderka, że nie umiesz ochronić własnych pobratymców? 
Orzeł ze spuszczoną głową wysłuchał jej słów. Kocur wpatrywał się we własny łapy. Czuł się winny do tego stopnia, że zapragnął zniknąć z tego świata. 


Przebieg wydarzeń: 
Owocowy Las cieszy się nadejściem wiosny > na terenie Owocowego Lasu pojawiają się Dwunożni > koty chowają się pośród zarośli, w legowiskach i na Jabłoni > podczas próby zniewolenia Niezapominajki, kotka doznaje śmiertelnych obrażeń > w obozie wybucha panika > Błysk zarządza ewakuację > rozpoczyna się krwawa łapanka > Słonecznik zostaje schwytany, jednak ratuje go Kostka, w efekcie sama tracąc życie > załamany Orzeł zostaje siłą zabrany z obozu przez Daglezję i Mrówkę > Daglezja zostaje śmiertelnie zraniona przez resztki ogrodzenia zniszczonego przez Dwunożnych i uciekających > koty Owocowego Lasu znajdują schronie w starym obozie Klanu Lisa > Plusk zajmuje się rannymi; Głóg walczy o życie > pojmane koty trafiają do Siedliska Dwunożnych {ostatni punkt nie jest wspomniany bezpośrednio w opowiadaniu}
Zabrani w niewolę: Posłonek, Jeżynek, Szalej
Zmarli podczas ewakuacji: Niezapominajka, Nagietek, Fiołek, Kudłacz, Kostka, Jedynka, Puchacz, Raróg, Uszatka, Jerzyk, Daglezja i w wyniku obrażeń - Głóg. 
Kluczowa kwestia: Bielik zajęła się wyprowadzeniem z obozu Zimozioła, Perkoza, Miodka, Ćmy i Maczki. Pozostali pobratymcy mogli lecz nie musieli pomagać sobie nawzajem w ucieczce. Po dotarli do Ogrodzenia spotkali się z gonitwą ze strony dwóch Dwunożnych, przez co musieli jeszcze bardziej zniszczyć Ogrodzenie. Koty na ten moment nie wiedzą, co się stało z ich zniewolonymi pobratymcami. 

Od Orła

 przed śmiercią Szyszki

Pochylił się nad uchem siostry, łagodnie przejeżdżając po nim językiem. Bielik nie zareagowała, nawet się nie odsunęła ani nie uniosła wzroku znad własnych łap. W jej oczach widział jedynie pustkę oraz pozostałości po łzach. Przeszył go dreszcz na wspomnienie zrozpaczonej wojowniczki usilnie próbując obudzić zmarłą Owieczkę. Jej krzyki słychać było wtedy w całym obozie, nie dała się odciągnąć, jakby była zupełnie innym kotem i może właśnie tak było - złamanego serca nie dało się uleczyć. Orzeł wiedział, jak blisko były ze sobą obie kotki. Rzecz jasna nie chodziło tutaj o relację przyjacielską, wojownik często pomagał w ich rodzącym się uczuciu, starał się również załagodzić ogromny konflikt. Gdy wydawało się, że medyczka i wojowniczka pogodziły się, znajdując na nowo drogę do swojego serca, Owieczka popełniła samobójstwo.
Co czuł dymny kocur? Żal, smutek, rozczarowanie, wyrzuty sumienia... Wiele emocji, których nawet nie potrafił opisać jednym słowem. W pewnym momencie płakał nad grobem przyjaciółki, żeby w innym wyrzucać jej, że ich zostawiła, a w ostatniej chwili pobudzał swoje wyrzuty sumienia. Przecież mógł coś zrobić, żeby zapowiedz tragedii. Potrzebowała go, a on nie zauważył, że coś się działo, że znowu zaczęło się psuć. Pochłonęły go obowiązki wojownika, mentora i ojca. Chociaż spędzał każdy wolny czas w żłobku, Owieczka rzadko chciała z nim rozmawiać. Najgorzej było, gdy zjawiała się Bielik i napięta atmosfera wisiała w powietrzu.
Chociaż tęsknota za przyjaciółką była ogromna, wojownik starał się wziąć w garść. Bielik potrzebowała go najbardziej, w końcu to ona straciła ukochaną i to jeszcze na własnych oczach. Musiała czuć się jeszcze bardziej koszmarnie niż on. Orzeł westchnął, po czym przysunął ogonem bliżej kotkę. Dopiero wtedy zareagowała. Wtuliła się w jego futro opuszczając na ziemię ostatni z kwiatów, jaki przyszło jej zebrać i jaki chciała złożyć na kopcu niedoszłej partnerki.
- Próbowałam... To wszystko moja wina...
- Nie myśl tak, to nie była niczyja wina. Owieczka widocznie uznała, że tak będzie lepiej...
- Dla kogo lepiej?! - kotka odsunęła się, piorunując wzrokiem brata. Orzeł położył uszy na łebku w przepraszającym geście. - Straciłam ją, rozumiesz? Już nigdy jej nie zobaczę! Nie wiem, czy potrafię żyć bez niej. To nie tak miało wyglądać, miałyśmy być szczęśliwe. Razem!
Bielik puściła się biegiem w głąb sadu. Orzeł krzyknął za nią, licząc, że siostra wróci. W takim stanie nie powinna włóczyć się sama, nawet jeśli Owocowy Las stanowił najbezpieczniejsze schronienie w całym kocim świecie. 

Zajrzał do żłobka jeszcze tego samego dnia. Jego wzrok od razu natrafił na Kostkę czyszczącą futerka ich kociąt. Orzeł uśmiechnął się na ten widok. To jednak nie trwało długo bowiem jego oczom ukazały się dwa skulone na grubym posłaniu kocięta. Kocięta Owieczki. Osierocone przez matkę były zdane teraz na siebie. Orzeł czuł, że nie może ich tak zostawić. Był to winny Owieczce i sobie. Perkoz i Miodek zasługiwali na wspaniały dom. Z tą myślą ruszył w stronę partnerki, zbierając w sobie całą odwagę. Czekała ich trudna rozmowa. 
- Kostka. - kremowa podniosła na niego wzrok. - Musimy zaopiekować się kociętami Owieczki.
- Na głowę upadłeś? Mamy własne kocięta. - prychnęła krępa kocica, zasłaniając ogonem śpiące maluchy. 
- Zrób to dla mnie. One nie mogą zostać bez rodziny. Kto lepiej się nimi zaopiekuje niż my? - wpatrywał się pewnie w brązowe ślepia. Były stanowcze i chłodne, jednak kremowa nic nie odpowiedziała, co uznał za zgodę.

Od Orła

Kocur ledwo trzymał się na łapach. Czuł się słaby i zestresowany, gotowy do ucieczki. Gdyby nie obecność Kostki, pewnie dawno uciekłby z pogrzebu, mimo że potrzebował pożegnać się z matką ten ostatni raz. Niebieski kocur podszedł niepewnie do ciała zmarłej starszej kotki i wsunął nos w czarną sierść. Czuł łzy kąpiące mu po policzkach oraz gromadzące się w oczach. 

- B-będę tęsknić, mamusiu. - miauknął łamiącym się głosem, próbując zdusić wyrzuty sumienia, że nie mógł być obecny w dniu jej śmierci. Chociaż Błysk zapewniała, że taka była wola jego matki, czuł się dziwnie pusty. - Nigdy cię nie zapomnę.

Matka była z nim od zawsze. Odkąd tylko przyszedł na świat mógł liczyć na jej troskę i miłość. Owocowy Las bez Szyszki wydawał się pusty, jakby nie był jego domem lub tylko jego częścią. Dziwnie było mu widzieć Błysk w roli przywódczyni, jednak szanował kotkę i nie mógł przenieść na nią swojego żalu. Jego matka była już stara i chociaż każdy wiedział, że to się wydarzy prędzej czy później, chyba nikt nie był ja ten dzień prawdziwie przygotowany. 

Przy boku matki usiadło jego rodzeństwo. Głóg milczał, wpatrzony smutno w czarną kocicę, natomiast Daglezja i Bielik płakały. Spojrzał na nie z rozpaczą, zanim się odsunął i oddalił kawałek. Oddychał ciężko, gdy się zatrzymał i przysiadł przy wyjściu z obozu. Tłum pobratymców gromadził się, chcąc pożegnać liderkę. Delikatne przejechanie ogonem po jego boku sprawiło, że spojrzał na Kostkę. Kremowa usiadła obok niego. Milczeli oboje. Orzeł zatopiony we własnych myślach. Coś go skręcało w żołądku. Spuścił głowę na własne łapy. 

Pod wieczór ciało przywódczyni zostało zakopane. Spoczęło na cmentarzu i tak skończyła się era rządów Szyszki. Orzeł jeszcze długo czuwał nad jej grobem. 

Od Orła

Orzeł upuścił na stos ze zwierzyną złapaną wiewiórkę. Rude stworzonko obiło się o pozostałe pożywienie Owocowego Lasu. Dymny kocur westchnął ciężko, po czym przesunął wzrokiem po obozie. Zaniepokoił się zbiegowiskiem zebranym przed żłobkiem. Po obozowisku roznosiły się szepty, niespokojna krzątanina, piorunującego go spojrzenia. Położył uszy na łbie, nieśmiało spuszczając wzrok na własne łapy. Nie rozumiał, dlaczego pobratymcy skupiają na nim swoją uwagę. Czy zrobił coś niewłaściwego? Z każdym kolejnym uderzeniem serca czuł się coraz bardziej niekomfortowo.
Nagle powietrze przeszył wrzask. Orzeł zamknął oczy, czując gromadzące się w nich łzy. Czy lis wrócił i kolejni pobratymcy cierpią? Serce biło mu z nerwów. Dopiero gdy wyczuł zapach swojej matki i poczuł jej ogon na swoim boku, zdołał unieść głowę. W żółtych oczach matki widział zrozumienie. 
— Mogliście mi o wszystkich powiedzieć. Kostka nie powinna była brać patroli oraz zabierać Blask na treningi. 
Orzeł zamrugał zdziwiony. O czym czarna kotka mówiła? Co mieli jej powiedzieć? Szyszka musiała wychwycić jego zdezorientowane spojrzenie. 
— Jesteś odpowiedzialnym wojownikiem i gdybyś wiedział z pewnością nie pozwoliłbyś jej ryzykować. — przystąpiła krok do przodu, żeby czule przejechać językiem za uchem Orła. — Kostka była w ciąży. A właściwie poród wciąż trwa, wkrótce zostaniesz ojcem, Orzełku. Kostka będzie musiała zostać w żłobku, więc zabieraj Blask z tobą i Krecik na treningi, dobrze?
Ale dymny już jej nie słuchał. Żółte oczy szeroko otwarte, wpatrywały się teraz w kociarnię, z której wiąż dobiegały krzyki. Szok, niedowierzanie i strach towarzyszyły jego szybko bijącemu sercu. Kostka spodziewała się kociąt? Ale... ale dlaczego mu nie dowiedziała? Może go zdradziła i nie chciała się przyznać? Pokręcił głową. To nie było podobne do jego partnerki. 
— Jak to się stało? 
Na pysku Szyszki lśnił delikatny uśmiech, natomiast w oczach dojrzał radość. Nic dziwnego, w końcu miała zostać kolejny raz babcią. A on... ojcem. Dziwna to była myśl. 
— Chyba nie muszę ci opowiadać, kochanie, co się robi, żeby mieć kociaki. — poruszyła lekko wąsami. Momentalnie uniosła uszy. — To będą wcześniaki. Kostka źle się poczuła na łowieckim patrolu. Na szczęście Wschód był w obozie i mógł jej pomóc. 
Dymny kocur przełknął ślinę. Wcześniaki? Czyli mogły umrzeć przy porodzie? A jeśli coś się stanie karmicielce? Spanikowany zaczął drobić łapami w ziemi. 
— Po-poradzę sobie? Będę dobrym ojcem? 
Szyszka przytuliła syna do swojego futra.
— Będziesz równie troskliwym tatą, jak twój ojciec.  
Odrobinę pocieszyła go wizja Sokoła. Bardzo dbał o swoje kocięta. Z resztą on i Szyszka spisali się w roli rodziców. Orzeł mógł brać z nich dobry przykład. Nie oznaczało to jednak, że przestał się obawiać. Będzie musiał się postać być wspaniałym ojcem, żeby kociaki nie musiały się go wstydzić. 
Krzyki ustały. Zauważył kątem oka śpojrzenie matki. Przełknął ślinę, ruszając do przodu. Przecinał się przez tłum pobratymców, wchodząc do żłobka. 
Od razu owiódł go zapach mleka. Znów poczuł przyjemne ciepło o które trudno w Porze Opadających Liści. Dostrzeżenie zwiniętej w rogu posłania z mchu i piór, Kostki, nie zajęło mu dużo czasu. Kremowa krępa kocica nawet nie poniosła głowy. Milczała, wpatrując się w dwie kulki skulone przy jej ciepłym futrze. Orzeł zbliżył się z ciężko bijącym serce. Stanął naprzeciwko kotki, wpatrzony w dwójkę malutkich kociąt. Kocurek był kremowy pręgowany klasycznie, natomiast koteczka złota. Nigdy wcześniej nie widział tak pięknych kociąt. Naprawdę został ojcem. 
— Są piękni. — zamruczał z zachwytem. Przeniósł spojrzenie z kociąt na kotkę. Musiała to wyczuć, gdyż zasłoniła kocięta ogonem. — To kocurek i kotka? 
Karmicielka kiwnęła głową. Orzeł przekrzywił lekko łebek. 
— Dlaczego mi nie powiedziałaś? Zadbałbym o ciebie. 
Kotka prychnęła, piorunując go wzrokiem. 
— Nie jestem kaleką, Orzeł. Umiem sama o siebie zadbać. 
Kocur zestrzygł uszami. 
— Wiem to, ale ciąża-- —  nie dane mu było dokończyć. 
— Ciąża? Tych kociąt tu nie powinno być. Miałam dokończyć szkolenie swojego ucznia, dostać kolejnego. Chciałam brać udział w patrolach, polować, cieszyć się moją młodością. Nie chciałam wylądować z brzuchem w kociarni. 
Orzeł pokręcił łbem. 
— Nie rozumiem. 
—  Czego tu można nie rozumieć? — wywróciła oczami. — Były wpadką. 
— Może i tak, ale przecież dobrze, że się pojawiły. Kochamy się, będziemy umieli o nich zadbać. 
Kotka milczała zbyt długo. Ta niepokojąca cisza wcale mu się nie podobała. Poruszył ogonem wyraźnie zdezorientowany. 
— Wiedziała, że jestes w ciąży?

— Tak. — nadal miała utkwione w nim brązowe ślepia. 

— I dlatego chodziłaś na patrole, trening, polowania? Chciałaś  stracić nasze kocięta? 

Liczył, że zaprzeczy. Nie mógł uwierzyć, że kotka mogłaby zaryzykować życiem ich kociąt. A jednak karmicielka nie zaprzeczyła. Otworzył pyk, zamierzając się z nią rozmówić. Chciał jej powiedzieć, jak bardzo nieodpowiedzialnie się zachowała, że nie taką ją poznał. Wtedy jednak kocięta zaczęły popiskiwać, szukając na oslep mleka. Partnerka wykorzystała to jako odpowiednią okazję o uniknięcia rozmowy. 
— Wyjdź. Chce odpocząć. 
Orzeł zmrużył oczy. Nie chciał jej zostawiać samej, doskonale jednak wiedział, że kotka nie pragnęła jego towarzystwa. Wstał z miejsca, ostatni raz zerkając na kocięta. Swoją córeczkę i synka. Ciekaw był, jaki kolor będą mieć ich oczy, na jakie koty wyrosną, jak potoczy się ich życie. Nie mógł powtrzymać uśmiechu. 

— Przynieść ci cos do jedzenia? — pokręciła głową. Westchnął. — Nie rób nic głupiego, proszę.
Posłała mu wściekłe spojrzenie. Opuścił żłobek, mając złe przeczucia. Nikomu jednak nie powiedział, że kocica chciała poronić ich kocięta. Uznał, że miałaby wtedy kłopoty. Mimo wszystko nie chciał dla niej źle. Jednak został sam ze swoimi obawami. Tego dnia odebrał pełno gratulacji. 

***

Kremowa wezwała go do żłobka. Orzeł nie wiedział, czego spodziewać się po jej inicjatywie. Od narodzin ich kociąt upłynęło kilka dni. Przez ten czas wielu pobratymców zaglądało o żłobka, chcąc odwiedzić maluchy. Orzeł nie mógł jednak nawet przynieść partnerce posiłku. Za każdym razem, gdy zbliżał się o żłobka, niemal czuł na obie jej niezadowolone spojrzenie. Żeby zapewnić komfort ich potomstwu, zdecydował się poczekać cierpliwie. 
Wszedł do żłobka z myszą w pysku, niemal od razu podchodząc do Kostki. Położył piszczkę przy jej łapach. Od razu spojrzał na dzieci. Zdążył się stęsknić za ich skarbami. Pokochał te istotki, choć znał je tak krótko. 
- Chciałaś ze mną porozmawiać. - miauknął, starając się ukryć stres w swoim głosie. 
Kostka zmrużyła lekko ślepia. 
- Zdążyłam się przyzwyczaić do myśli, że mamy kociaki. Są całkiem miłe, choć głównie jedzą, piszczą i śpią. 
- Nikomu nie powiedziałem o tym... co chciałaś zrobić. - ledwo przeszło mu to przez gardło. 
Kostka poruszyła koniuszkiem ogona. 
- To już przeszłość. Skupmy się na ochronie naszego potomstwa. Muszą być silni i zdrowi. - przeniosła brązowe ślepia na kocięta. - Trzeba ich nazwać. Kotka będzie Mrówką. 
Orzeł uśmiechnął się delikatnie. 
- Na pamiątkę naszych kłótni?
- Raczej początek relacji, gdy przestałeś się obawiać do mnie odezwać. - podkreśliła, wpatrując się w pierworodną. - Jest wyjątkowa. Wschód nie wie, czemu ma takie futerko, ale trzeba przyznać, że jej pasuje. 
Skinął głową, zgadzając się z jej słowami. Faktycznie, Mrówka pasowało do ich córeczki. Pozostało jeszcze nazwanie drugiego kocięcia w miocie. Orzeł czekał cierpliwie, aż Kostka coś zaproponuje, ale ona zaczęła czyścić ich dzieci, zupełnie jakby chciała dać mu do zrozumienia, że to on powinien nazwać ich synka. 
- Może Słonecznik? Jak twoje ulubione kwiaty. - dymny trącił nosem policzek partnerki. Kostka zamruczała uspokajająco. Imię jej się podobało. Ich rodzina idę powiększyła. 

Od Orła

 Orzeł zatopił zęby w wiewiórce. Jej mięso było świeże i smaczne. Kocur przełknął kolejny kawałek. Jego wzrok podążył przez obóz. Dzisiejszy trening z Krecikiem był udany, kotka robiła ogromne postępy. Brakowało mu jednak towarzystwa Kostki i Blasku. Syn Szyszki spuścił uszy zawiedziony. Kiedy tego ranka się obudził, jego partnerki już nie było w gnieździe obok. Pojawiła się po pewnym czasie, żeby zabrać Blask, nie zawierając z Orłem nawet słowa. Dymny kocur nie rozumiał, o co chodziło kremowej. Czymś ją zranił? Przecież nigdy nie powiedziałby ani nie zrobił czegoś złośliwego! 
Dokończył swoją zwierzynę z zamiarem odszukania wojowniczki. Znalazł ją szybko, akurat rozmawiała z Konopią. Uśmiechnął się serdecznie do szylkretowej, starszej kotki. Lubił Konopię, zawsze sprawiała wrażenie pozytywnej. Kostka obdarzyła go niechętnym spojrzeniem. Syn Sokoła odprowadził Konopię wzrokiem, zanim utkwił go w partnerce. 
- Kostka, co się dzieję?
- A co ma się dziać? - prychnęła, wywracając oczami. Zauważył napięcie jej mięśni. 
Przypomniał sobie tamten deszczowy dzień, gdy zbliżyli się do siebie. Od tego momentu minęło kilka dni i ich relacja dobra postępowała, aż do tego dnia. Naprawdę chciał się pogodzić z ukochaną i był gotowy ją przeprosić, nawet jeśli nic nie zrobił.
- Unikasz mnie. Gdzie byłaś rano?
- To przesłuchanie? - syknęła, odwracając od niego wściekłe spojrzenie. - Przestań mnie kontrolować. 
- Nie kontroluję... 
Kremowa wypuściła ze świstem powietrze. Uderzyła go barkiem, gdy odchodziła, nagle bardzo zainteresowana patrolem, który właśnie organizowała Błysk. Orzeł spuścił głowę, spoglądając na własne, długie łapy. Cokolwiek się działo, pierwszy raz widział Kostkę w takim stanie. 
Ruszył ku Jabłoni, żeby poprosić o poradę Bielik. 

Od Orła

 Krople deszczu obijały się o zabłoconą ziemię. Rytmiczne dźwięki stawały się coraz głośniejsze. Ciekły po liściach i gęstej roślinności. Ulewa trwała w najlepsze. Orzeł westchnął cicho, po czym przesunął wzrok na korę drzewa. Pojedyncza kropla powoli sunęła ku glebie. Kocur wpatrywał w nią jakiś czas, dopóki nie poczuł szturchnięcia w bok. Skrzywił się. Trochę bolało. 
- Przesuń się, zajmujesz całe miejsce. - prychnęła kremowa kotka. 
Wybrali się na spacer. Odkąd zostali parą minęło kilka dni. Mijały zaskakująco szybko i w dobrej atmosferze. Orzeł czuł się naprawdę szczęśliwy. Z resztą Kostka również - nie raz przyłapywał ją na spoglądaniu na niego w inny sposób niż zwykle. Nawet pocałunki, które czynili w ukryciu, były jak najlepsze wonie lasu. Chociaż ich grupa zapewne spodziewała się, że coś między nimi się działo, że są dla siebie kimś bliższym, dwójka wojowników nie potwierdzała plotek ani im nie zaprzeczała. Liczył się jedynie ich związek, który rozwijał się w najlepsze. 
- To ten krzak jest taki mały. - wyżalić się Orzeł, próbując się jakoś przesunąć, lecz patyki zaczepiły o jego sierść, ciągnąć ją nieprzyjemnie, więc musiał wrócić do wcześniejszej pozycji.
Gdyby wiedzieli, że spadnie deszcz, pewnie by nie opuszczali obozu. Teraz nie mieli wyboru i musieli kryć się w krzaku. 
Kostka wypuściła ze świstem powietrze. Mokra sierść przylegała do krępej sylwetki. Orzeł spodziewał się, że w myślach układa już plan kolejnego treningu Blasku. Była niezwykle zaangażowana w jego szkolenie. 
- Jakie są twoje ulubione kwiaty? - wypaliła niespodziewanie kotka swoim znudzonym głosem. 
Orzeł zamrugał, wbijając w nią wzrok. Chciała w ten sposób zabić czas? 
- Myślałem, że wiesz wszystko. - miauknął, z rozbawieniem poruszając wąsami. W odpowiedzi wojowniczka prychnęła. - Lubię fiołki i stokrotki. A ty? 
A ty? Przecież powinien znać odpowiedz. Kostka wiedziała o nim dużo, zawsze zapamiętywała swoje obserwacje. On praktycznie się nią nie interesował do czasu, aż zostali przyjaciółmi. Chociaż odbyli już sporo rozmów, wciąż były szczegóły, jakie powinien poznać. Chciał być dobrym partnerem. 
- Słoneczniki. - mruknęła, mrużąc brązowe ślepia. - I mak. Jest pożyteczny. Podobnie jak stokrotki. Wuj Wschód mi to przekazał. 
Kocur skinął głową. Nie widywał często wojowniczki w towarzystwie medyka, ale na pewno się znali, w końcu byli rodziną. W sumie Kostka odrobinę przypominała swojego zmarłego wuja, Bociana. Orzeł skrzywił się na myśl o białym kocurze. Morderca. 
- Wronią strawę zjadłeś, że się tak krzywisz? - fuknęła kremowa. 
Orzeł pokręcił szybko głową. 
- Skąd! Po prostu o czymś pomyślałem. 
- O czym? - Kostka poruszyła niecierpliwie ogonem. 
- O twojej rodzinie. I trochę teraz mojej. Myślisz, że w przyszłości będziemy mogli ją powiększyć? - posłał jej nieśmiałe spojrzenie, szurając łapą w ziemi. Nie chciał zostać szybko ojcem, miał co do tego obawy, ale może za jakieś dziesięć księżyców powinni spróbować. 
- W przyszłości. Na razie na to nie pora. - stwierdziła kotka, liżąc się po piersi. 
Syn Szyszki zamruczał na zgodę. Wtulił się w futro swojej partnerki, która przerwała pielęgnację i polizała go w policzek. Oboje przenieśli się do innej pozycji. Chociaż deszcz minął, nie mieli ochoty opuszczać krzaczastej kryjówki. 

Od Orzełka (Orła)

 Krecik wylądowała na ziemi, przyciśnięta przez łapy brata. Blask uśmiechnął się triumfalnie. Kotka zaczęła się wiercić, żeby mu się wyrwać, jednak uczeń trzymał ją mocno. Wgryzł lekko ząbki w jej łapkę. Orzełek przyglądał się z zaciekawieniem, jak postąpi jego uczennica. Koteczka kopnęła go lekko w brzuch tylnymi łapami. Blask musiał z niej zejść i na nowo rozpoczęli szarpaninę. O ile kotce lepiej szło polowanie, tak jej bratu zdecydowanie bardziej podpasowała walka. 
Kostka poruszyła ogonem, czym zwróciła na siebie uwagę Orzełka. Kątem oka przyglądał się wojowniczce, czujnej na każdy ruch młodzików. Byli coraz starsi i chociaż nie tak szybko zostaną wojownikami, robili dostrzegalne postępy i mentorzy mogli być z nich dumni. 
— Wystarczy na dzisiaj. — kremowa podniosła się na równe łapy, gdy uczennica Orzełka kolejny raz wylądowała na ziemi. Posłała krótkie spojrzenie swojemu uczniowi. 
Rodzeństwo od razu się rozdzieliło i czekało na dalsze instrukcję. Kocur odetchnął cicho, również się podnosząc. Szkolenie Krecik było dla niego prawdziwą przyjemnością i chętnie zostanie jeszcze raz mentorem, gdy młoda koteczka doczeka miana wojowniczki. W tym wszystkim podobała mu się także obecność Kostki. Wspólne treningi były ciekawe i przez ten czas mogli się do siebie bardziej zbliżyć. 
— Wracajmy do obozu. — zdecydował spokojnie Orzełek. 
Blask ruszył pędem do obozowiska, natomiast Krecik podreptała za nim nieśmiało. Kostka wypuściła ze świstem powietrze, widocznie mając dzisiaj zły dzień. Gdy wojowniczka zaczęła iść za uczniami, coś tknęło Orzełka. 
— Kostka? — kotka odwróciła pyszczek w jego kierunku. Jej spojrzenie było chłodne. Drgnął lekko, ale nie zamierzał się wycofać. — Zjemy obiad poza obozem?
Kremowa zmrużyła brązowe ślepia, jakby się nad czymś zastanawiała, ale Orzełek wiedział, że zawsze tak robi, gdy się czymś zainteresowała. 
— Możemy. — mruknęła jedynie, odwracając się i ruszając do obozu. 
Kocur odetchnął z ulgą, od razu krocząc za kotką. Miał dzisiaj jeszcze jedną sprawę do załatwienia. 

***

Pomyśleć, że kiedyś bałem się drzew. 
Orzełek zwinnie wspiął się na Jabłoń. Zatrzymał się na gałęzi, przed wejściem do dziupli jego matki. Chrząknął, żeby zwrócić na siebie uwagę. 
— Mamo, mogę wejść? 
Szyszka miauknęła na zgodę, więc dymny od razu wszedł do środka. Liderka podniosła się do siadu, owijając ogon wokół łap. Posłała mu czułe spojrzenie, a gdy się zbliżył, polizała go za uchem z matczyną miłością. Orzełek usiadł naprzeciwko niej, uśmiechając się szeroko w odpowiedzi. 
— Coś się stało? — spytała czarnulka. 
Orzełek zaszurał łapą po drewnianym podłożu.
— Właściwie to tak. Chciałbym cię o coś poprosić. — wziął głęboki wdech. — Mogłabyś zmienić mi imię? 
Kotka zastrzygła uszami. W jej żółtych ślepiach widać było zdziwienie. Wojownik był jednak gotowy udzielić odpowiedzi. 
— Dlaczego chcesz zmienić imię? Przecież twoje jest śliczne. 
— Mam je od kociaka i chyba zgodzisz się, że wojownik Orzełek nie brzmi specjalnie groźnie? — zauważył lekkie rozbawienie w jej żółtych oczach. — Orzeł brzmi dumniej. I zanim odmówisz....
— Zgadzam się. Mogę cię mianować od razu. — miauknęła kotka, wstając z miejsca. 
Orzełek wybałuszył zdziwiony oczy. Sądził, że będzie musiał postawić więcej argumentów. Mama zawsze potrafiła go zaskoczyć. Szyszka liznęła go za uchem, więc szybko wtulił się w jej futro i pozwolił otulić ogonem. 
— Dziękuję! Jesteś najlepszą mamą na świecie! 
Kotka uśmiechnęła się promienniej, a jej uścisk stał się jeszcze bardziej pełny miłości. 

***

— Koty Owocowego Lasu! Staje przed nami Orzełek, który poprosił mnie o nadanie mu imienia. Imienia, które będzie nosił aż do swej śmierci. Zbuduje na nim swój honor tak samo mocno, jak na poprzednim zdrobnieniu. Orzełku, czy wraz z osiągnięciem dojrzałości pragniesz otrzymać inaczej brzmiące imię? 
— Tak 
Kocur nadal czuł te same emocje. Zamknął oczy i wyobraził sobie, że znowu stoi pośród pobratymców, którzy wlepiają w niego zaciekawione spojrzenia. Znowu widział Szyszkę na Wysokiej Gałęzi, kierującą do niego słowa. 
— Zatem pragniemy powitać się imieniem Orła. Służ wiernie naszej społeczności i nie pozwól splamić go nieczystością. Niech pozostanie czyste, dumne i dobre jak teraz, gdy zostaje ci nadane. 
Dotarli nad strumień. Promienie słońca nie dawały się dzisiaj mocno we znaki, ale warto było zaznać ochłodzenia. Miejsce było spokojne i ciche, takiego potrzebował. Orzeł pochylił się i napił wody. 
— Orzeł! Orzeł! Orzeł! 
Będzie musiał się przyzwyczaić. Dziwnie po czterdziestu czterech księżycach nazywać się inaczej, nawet jeśli człon pozostał ten sam. Usiadł, zachęcająco spoglądając na Kostkę, która zrobiła to samo. Koty przyciągnęły do siebie wcześniej upolowane wiewiórki i rozpoczęli konsumpcję. Zwierzyna była smaczna i świeża. Orzeł czuł, jak napełnia jego brzuch. 
— Dzięki, że zgodziłaś się przyjść. — posłał jej uśmiech. — Czy coś się stało, że dzisiaj nie masz humoru?
— Wydaje ci się. — prychnęła, odwracając pysk, nagle zaciekawiona pobliskim wiśniowym drzewem. 
Orzełek dotknął swoim ogonem tego jej. Zauważył jak drgnęła. 
— Przecież cię znam. Jesteśmy przyjaciółmi, możesz mi o wszystkim powiedzieć. 
— Niektóre rzeczy powinieneś sam zauważyć. — stwierdziła, wstając prędko z miejsca. 
Był naprawdę zdziwiony jej zachowaniem. Dymny wojownik od razu się podniósł i ruszył za nią, nie zamierzając zostawić jej w spokoju. Przecież widział doskonale, że coś ją gryzło. 
— Kostka?
— Czego? — zatrzymała się, piorunując go wzrokiem. 
— Ja... nie chce, żebyś się źle czuła. — miauknął, kładąc uszy na łebku. — Zawsze ci pomogę, nawet jeśli nie chcesz mojej pomocy i będę cię wspierał niezależnie od tego, co się dzieję. 
Kotka milczała, wpatrując się w niego intensywnymi brązowymi ślepiami. Przywiodły mu na myśl ziemię. Słońce i ziemia, żółte i brązowe. Pokręcił szybko łebkiem. Dlaczego o tym pomyślał? Wpatrywał się w kremową, czekając na jej słowa. Nie spodziewał się jednak gestu. Kostka przystąpiła o dwa kroki do przodu i zetknęła ich nosy ze sobą. Orzeł przez chwilę nie wiedział, co zrobić, ale na szczęście jakby ktoś na nim czuwał i pchnął do gestu. Kocur zamruczał i złączył ze sobą ich ogony. Słyszał jej oddech i zdawało mu się, że również serce, chociaż może to jego tak szybko zaczęło bić. 
Dłuższe uderzenia serca trwali w pocałunku, w ciszy. Dopiero później się odsunęli. Posłał jej szczery i radosny uśmiech. To by wyjaśniało jej zachowanie przez wiele księżyców. Kochała go i dopiero teraz to dostrzegł. Dawniej ta wiadomość by go obrzydziła, obecnie miał ochotę piszczeć ze szczęścia jak kociak. Przecież Orzeł również czuł do niej coś więcej niż przyjaźń. 
— Zostańmy tu jeszcze. — zaproponował. 
Skinęła głową. Nawet mógł zauważyć u niej delikatny uśmiech. Ładnie wyglądał na jej puchatym pyszczku. Wrócili na poprzednie miejsce i wtulili w swoje futra. 

Od Orzełka

 - Musisz zapamiętać, że do każdej zwierzyny podchodzi się inaczej. Mysz najpierw cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy. Musisz unikać skradania się wraz z wiatrem, gdyż zwierzyna mogłaby cię wyczuć. Zawsze zwracaj uwagę na otoczenie. Przy polowaniu na ptaki, warto z tego korzystać.
Zerknął na Krecik. Koteczka go uważnie słuchała, chociaż milczała i jedynie nieśmiałym wzrokiem przebiegała po otoczeniu. Dzisiaj miała nauczyć się polować. Orzełek spojrzał na Kostkę, która skinęła głową w potwierdzeniu.
- Oto poprawna pozycja łowiecka. Ugnijcie łapy, ogon musi znajdować się na równi z głową, przenieście ciężar ciała na tylne łapy. - poinstruowała Kostka. Koniuszkiem ogona zdzieliła bok swojego ucznia, gdy nie zrobił tego poprawnie. - Przyłóżcie się.
Krecik i Blask wykonali polecenie. Pierwsza próba nie była udana, ale nic dziwnego, pozycji łowieckiej należało się nauczyć i dopiero później wychodziła wręcz instynktownie. Kocur pomógł się ustawić swojej uczennicy. Po kilkunastu uderzeniach serca udało się uczniom otrzymać pozycję i utrzymać równowagę.
- Całkiem nieźle. - miauknął nieśmiało kocur.
Kostka wywróciła oczami.
- Będzie nieźle, jeśli coś upolują. Na co czekacie?
Blask prychnął, ale od razu pośpieszył do wykonania zadania. Podobnie zresztą jak Krecik, która ostrożnie wsunęła się w gęstą trawę. Kostka i Orzełek siedzieli pod drzewem, czekając na pierwszy sukces lub porażkę swoich wychowanków.
- Powinieneś zmienić imię.
Orzełek poruszył rozbawiony wąsami, przenosząc wzrok na wojowniczkę.
- Przestało ci się podobać moje?
- Jest zbyt kocięce.
Orzełek zmrużył oczy.
- Kocięce?
- Chcesz całe życie być Orzełkiem, czy może najwyższa pora stać się Orłem? - mruknęła.
Dymny przymknął ślepia. Orzeł? Czy powinien zmienić swoje imię? Było to możliwe, ale kocur nigdy o tym jakoś nie myślał. Jego rozmyślania przerwało pojawienie się uczniów. Krecik niosła nornicę, natomiast Blask wrócił bez zwierzyny, z markotnym pyskiem.
- Następnym razem się uda. - miauknął pocieszająco Orzełek do kocurka. Spojrzał na Krecik. - Gratuluję. Twoja pierwsza zwierzyna. 

Od Orzełka

 Dostał ucznia. Szyszka zaufała synowi i wierzyła, że zasługuje na zostanie mentorem. Że sobie poradzi. Orzełek oczywiście nie zamierzał jej zawieść. Zostanie mentorem było ogromnym zaszczytem i szansą dla każdego członka Owocowego Lasu. Orzełek nie mógł się doczekać pierwszych treningów ze swoim uczniem, przekazania mu wszystkich swoich umiejętności. 
Mama dobrze wybrała uczniów, jeśli chodziło o charaktery. Krecik, córka Fiołek i Pioruna, trafiła pod jego opiekę. Ironia, że teraz miał uczyć córkę swojego dawnego crusha. Krecik była delikatną i nieśmiałą kotką, o czym się szybko przekonał. Orzełek również nie należał do śmiałych, więc powinni stanowić udany duet.
Nie tylko on otrzymał swojego pierwszego wychowanka. Kostka została mentorką Blasku. Orzełek był ciekaw, czy ich współpraca okaże się równie barwna. 

Orzełek zatrzymał się przed wyjściem z obozu i odwrócił pyszczek w stronę swojej uczennicy, rzucając jej ciepłe spojrzenie. Krecik nieśmiało dreptała za nim, wykonując małe kroki. Nie pośpieszał jej. Miała pierwszy raz opuścić obóz i zobaczyć wielki świat, jaki się za nim krył. Tyle drzew, woni, miejsc do zwiedzania. Z pewnością po powrocie będą ją boleć łapki. Krecik zatrzymała się przed nim i spuściła lekko łebek. Orzełek posłała jej lekki uśmiech. 
- Dzisiaj pokaże ci terytorium Owocowego Lasu. Trochę nam to zajmie, pewnie wrócimy dopiero po zachodzie słońca, ale będzie warto. Znajomość terytorium bardzo pomaga.
Nie liczył na jej odpowiedz. Jeśli już Krecik się odzywała, to z tego, co usłyszał od Fiołek, było to rzadkie i ciche. Syn Sokoła nie należał do kotów, które kładą duży nacisk na słowa. Ich współpraca mogła być mimo wszystko sprawna i dobra. 
- Masz mrówki w zadku, Orzełku? - Kostka w kilku susach znalazła się przy nich. Krecik cofnęła się o krok do tyłu pod wpływem śmiałości bijącej od kremowej. - Nie zapomniałeś o czymś?
Orzełek zamrugał zdziwiony. Przecież nie potrzebowali niczego do zwiedzania. Zadbał jedynie, żeby Krecik zjadła śniadanie, gdyż uczennica nie była przyzwyczajona do chodzenia, a powinna mieć siły na cały dzień. Może nawet złapią coś po drodze. 
- O czym?
- O nas, mysi móżdżku. - prychnął Blask, stając obok mentorki.
Kostka spiorunowała go spojrzeniem, zanim ponownie spojrzała na Orzełka. 
- A-ale my osobno.... pójdziemy. - miauknął syn Szyszki.
- Chyba nie sądzisz, że teraz, gdy mamy razem uczniów, będziemy chodzić na osobne treningi? - prychnęła córka Ostróżki, mrużąc brązowe ślepia. 
Orzełek przełknął ślinę i pokręcił głową. Chciała robić grupowe szkolenie? Bardziej myślał, że będą działać indywidualnie. Oczywiście jej nie odmówił i w czwórkę opuścili obóz, udając się na oprowadzanie. 

Od Orzełka CD. Brzoskwinki

- A ja nie. My się nigdy jakoś nie kochaliśmy zbytnio, a teraz muszę od razu się z nim pogodzić! Niedorzeczne...- mruknęła nieusatysfakcjonowana.
Orzełek spojrzał ze współczuciem na kuzynkę. Ona i Jabłko nie potrafili się dogadać, przez co wybuchały między nimi częste spory. Kłótnie przeradzały się w rosnącą niechęć dwójki kotów. A przecież mieli tylko sobie i powinni móc na sobie polegać. Orzełek kochał swoje rodzeństwo i nie wyobrażał sobie, że mógłby toczyć z nimi waśnie. 
- Jeśli mogę ci doradzić... - zaczął, spuszczając lekko głowę. - To lepiej pogodzić się teraz, bo kiedyś może być za późno. M-mogę wam pomóc. 

***

Orzełek wsunął głowę do legowiska medyka.  Liczył, że znajdzie Owieczkę i będzie mógł z nią porozmawiać. Nie umknęło jego uwadze, że ona i Bielik mają ostatnio dość napiętą relację. Dymny wiedział, że obie kotki coś do siebie czują i martwił go taki stan rzeczy. Może to wszystko było spowodowane macierzyństwem Bielik? Wiedział, że siostra zrobiła to dla ich społeczności, a mały Zimoziół zdobył serce wujka. Niestety chyba nie porozmawiała wcześniej z Owieczką. Jako dobry brat i przyjaciel musiał pomóc im się pogodzić. 
W legowisku medyka panował dzisiaj duży ruch. Wschód zajmował się podrażnioną skórą Tajfun, natomiast Niezapominajka leczyła swój ból głowy, jak mógł się domyśleć z obserwacji. Niedaleko na posłaniu spał Trzmiel. Ciekawe, co dolegało kocurowi. Całości dopełniała obecność Klonika. 
- Jest Owieczka? - zapytał Wschodu. 
Medyk zerknął na niego kątem oka, nie przerywając swojej pracy. 
- Poszła pozbierać zioła. Wkrótce powinna wrócić. 

Wojownik skinął głową, po czym opuścił legowisko. Będzie musiał przyjść później. 
Jego wzrok zatrzymał się na Brzoskwince. Podszedł spokojnym krokiem  do kuzynki. 
- Cześć. Jak się czujesz? - spytał uprzejmie, rozpoczynając rozmowę. 

<Brzoskwinko? Przepraszam, że tak długo> 

Wyleczeni: Tajfun, Niezapominajka, Trzmiel, Klonik

Od Orzełka CD. Krzemienia

 Przywykł do tego, że Kostka lubiła znikać. Niekiedy przyłapywał się na tym, że błądzi wzrokiem po obozie, szukając kremowego futra. Koleżanka potrafiła się jednak dobrze kryć pośród liści, gęstych zarośli, a nawet wśród pobratymców. Była dobrym obserwatorem i nie wątpił, że wiedziała więcej niż niejeden kot. Koleżanka no właśnie, chyba już byli przyjaciółmi. Gdyby ktoś jeszcze kilka księżyców temu powiedział mu, że on i Kostka będą przyjaciółmi, pewnie by się zaśmiał. A jednak nie wszystko było takie, jakie się mogło wydawać. 
Orzełek siedział w cieniu jednej z jabłoni, gdy niespodziewanie podszedł do niego Krzemień. Mięśnie syna liderki od razu się napięły ze stresu. Nie mógł powstrzymać się od wlepienia żółtych oczu w blizny bitewne kocura. Życie za Ogrodzeniem musi być trudne. 
- Hej... Mam pytanie, ta twoja partnerka... Nie wiem jak się nazywa... Ale czy była z tobą przez ten cały czas? - zapytał. 
Twoja partnerka? Orzełek wybałuszył oczy. Chyba Krzemień nie myślał, że Orzełek i Kostka są razem? A co jeśli nie tylko on tak uważał? Kocur położył uszy na łbie. Chyba powinien to jakoś sprostować.
- Ktoś mnie ciągle śledzi, a ona wyglądała mi na taką, co patrzy wszystkim na łapy. 
Uśmiechnął się lekko, niemal niezauważalnie. To pasowało do Kostki. Z pewnością uczepiła się Krzemienia i chciała znać każdy jego ruch. 
- Ja... ja nie wiem. Poszła gdzieś. 
- Czyli to mogła być ona. 
- Jeśli Kostka cię śledzi, to musi mieć dobry powód. - miauknął cicho Orzełek.
Krzemień budził w nim różne odczucia, jednak rozmowa sam na sam z tym kocurem, była zbyt wielkim stresem dla niebieskiego. Ale przecież nie powinien bać się swojego pobratymca!
- I... i Kostka nie jest moją partnerką. To przyjaciółka, nikt więcej. - miauknął zmieszany, odwracając pyszczek w przeciwną stronę od rozmówcy. 
Krzemień jeszcze próbował do niego zagadywać, jednak widząc niechęć i zmieszanie Orzełka, po prostu odpuścił i odszedł w tylko sobie znanym kierunku. Dymny odetchnął. Musiał się nauczyć nie okazywać emocji. 
- Czego od ciebie chciał ten glut?
Podskoczył z piskiem na głos za swoimi plecami. Odwrócił się i stanął pysk w pysk z Kostką. Kremowa zmrużyła oczy na jego trzęsące się łapy. 
- Mówił, że go śledziłaś. - miauknął Orzełek, poruszając ogonem. - To prawda?
- Nie musisz się interesować. Następnym razem z nim nie rozmawiaj. - prychnęła wojowniczka. 
Orzełek przekrzywił lekko łeb. Dlaczego? Kostka zdawała się mieć urazę do Krzemienia. Jej czujność robiła się coraz gorsza. Chciał o to zapytać, ale kotka zniknęła. Postanowił udać się na polowanie,  bo w obozie chyba nie zazna spokoju. 

***

Orzełek włóczył się po terenie Owocowego Lasu. Lisa już nie było, więc można było swobodnie się poruszać po rodzinnym miejscu. Dymny zatrzymał się na moment, żeby wyczuć zapachy zwierzyny, dochodzące z bardzo bliska. Oblizał pyszczek, zadowolony, że coś znalazł. Przypadł do ziemi, w odpowiedniej łowieckiej pozycji, rozpoczynając skradanie w stronę szelestu. Zauważył mysz, jedzącą swoje ziarenko. Napiął mięśnie, wysunął pazury, gotowy do skoku. Ubiegł go czarny kształt, który wyskoczył z drugiej strony i złapał jego mysz, szybko odbierając jej życie. Orzełek zaskoczony podskoczył, zwracając na siebie uwagę Krzemienia. 
- O, cześć, nie zauważyłem cię. 
Orzełek odwrócił wzrok.
- To była moja mysz. 

<Krzemień?> 

Od Orzełka

Niespokojnie chodził wokół Jabłoni. Ogon wojownika poruszał się nerwowo. Nie uspokoił go nawet głos Daglezji, która siedziała przed żłobkiem i mierzyła brata wzrokiem. Orzełek zmieniał kierunek swojego dreptania, jednak go nie zaprzestawał. Tak bardzo się bał. Odkąd lis pojawił się w lesie, był przerażony jego obecnością, a teraz martwił się o bliskich. O mamę, Płomykówkę i nawet o Kostkę. Jego łapy niemal zrobiły dziurę w ziemi, ubrudzone przez błoto. 
- Przestań zachowywać się, jakbyś miał pszczoły w tyłku. - siostra nie wytrzymała i sama usadziła dymnego na zadku. Orzełek jednak nie przestał drobić przednimi łapami. Rozglądał się niespokojnie po obozie i coraz większej ilości wracających kotów. W tym jego wzrok dostrzegł Brzoskwinkę. Czyli nic złego się nie stało jego kuzynce. - Wrócą cali i zdrowi. Przecież mama zawsze ma plan!
- To dlaczego czuję, że coś złego się stało? - spojrzał zaszklonymi oczami na wojowniczkę. 
Daglezja otworzyła pyszczek, jednak szybko go zamknęła. Jej wzrok przeszył Orzełka. Kocur zmarszczył brwi. Powiedział coś nie tak? Odwrócił się i zamarł. Do obozu wróciła trzecia grupa, ciągnąca ze sobą ciało czarnej kotki. Jego pierwszą myślą było, że to mama, ale ona weszła do obozu ostatnia. Czyli...
- Płomykówka! - Daglezja uprzedziła jego myśli. Najstarsza z miotu od razu się zerwała i podbiegła do zmarłej siostry. 
W oczach Orzełka pojawiły się łzy. Przeczucie go nie myliło. Stało się coś bardzo złego. Podszedł do Szyszki, ale ta spiorunowała go spojrzeniem i czmychnęła na drzewo. Orzełek pokręcił głową. Zaczął powoli iść do ciała siostry. Coraz większa ilość pobratymców zebrała się przy nim, otaczając ją w ciasnym wianuszku. Tłum szeptał do siebie, a Błysk udzielała im wyjaśnień, dopóki nie została zawołana przez Stokrotkę. 
Głóg i Daglezja czuwali przy ciele siostry. Orzełek dołączył do nich, od razu wtulając nos w jej sierść. Z Płomykówką był blisko, razem przeżywali przygody. Kochał wszystkich z piątki rodzeństwa i ból rozstania był zbyt duży. 
Otwórz oczy, proszę. Przecież nie możesz odejść... nie możesz nas zostawić...
Jednak bok siostry wciąż się nie unosił. Już nigdy jej nie usłyszy, nie zobaczy, nie będzie mógł pośmiać się z jej kawałów. Zamknął oczy. Chciał zapamiętać jej zapach. 
Poczuł, jak ktoś trąca go łapą w grzbiet. Podniósł się i spojrzał na Kostkę. Kremowa siedziała przed nim, zgarbiona i uciekała spojrzeniem. Płomykówka i Kostka były przyjaciółkami, dla niej również musiał być to cios. Orzełek pociągnął nosem. 
- Um... moje kondolencje... 
Zdawało się, że chciała zrobić więcej, ale tłum ją onieśmielał. Wtuliła się w sierść Płomykówki na kilkanaście uderzeń serca, coś szeptając jej do ucha, zanim odeszła, a Orzełek powrócił do czuwania.