Od Szczawiowego Liścia CD. Lisiej Gwiazdy

Przez krzyki strachu, przebił się jeden Szczawiowego Liścia, gdy odłam skały rozkruszył się, spadając prosto na rudego lidera, miażdżąc jego ciało. Wszystko w jednej chwili umilkło. Nie dało się dosłyszeć nawet cichego piśnięcia, wrzasku, szeptów. Tylko głowa martwego już lidera poturlała się pod łapy jego zastępczyni oraz jej syna, znacząc krwawy szlak na piasku. 
Lisia Gwiazda...odszedł. 
Na zawsze.
Widok rozwartych w przerażeniu martwych brązowych ślepi, spowodował u niego dreszcze, przebiegającego przez całe ciało. Obok Berberysowa Bryza wyglądała, jakby za moment miała zemdleć. Jej oddech niebezpiecznie przyśpieszył, a źrenice rozszerzyły się w przerażeniu. Szczawiowy Liść powstrzymał się przed kolejnym krzykiem. Zamiast tego usiadł, wyczerpany ze wszystkich sił. Ogon wojownika nerwowo się poruszył, a uszy położyły na łbie. Lisia Gwiazda... on naprawdę... ich zostawił...
Poczuł się znowu tym małym Szczawikiem, który schował się w legowisku swojego wujka. Słyszał niejednokrotnie pogłoski o tym, jakim to tyranem jest Lisia Gwiazda. Jakimkolwiek kotem byłby lider, dla niego był prawdziwym przywódcą, który poprowadził Klan Klifu do potęgi. Czuł się doceniony. Pod jego przywództwem czuł się jak prawdziwy wojownik. Urodził się pod jego rządami i chociaż wiedział, że kiedyś los go zabierze, a Berberysowa Bryza zostanie przywódczynią, nie sądził, że stanie się to tak szybko! Mieli jeszcze tyle tyłków rybojadów do skopania! Lisia Gwiazda nie mógł...
- Lisia Gwiazda nie żyje! 
Nie rozpoznał głosu, który przebił się przez panującą wokół ciszę, brudząc ją tym dźwiękiem. Kimkolwiek był ten kot, cieszył się ze śmierci rudego kocura, słyszał to w jego tonie. Za nim dołączyły kolejne głosy. Cieszyli się, jakby właśnie podbili cały las, podczas gdy powinni trwać w żałobie!  Rzucił wyzywające spojrzenie wszystkim zgromadzonym. Czy tylko on będzie pamiętał Lisią Gwiazdę z tej lepszej, silnej strony?  Nie wątpił, że Berberysowa Bryza dobrze ich poprowadzi. Ale... to była trzecia śmierć w jego życiu i kolejna, która sprawiła mu ból tęsknoty.
- Trzeba dotrzeć do ciała. Godnie go pochowamy. - przełknął ślinę. Musiał być silny. Zawsze był. I wiedział, że właśnie tego oczekiwał od niego Lisia Gwiazda. Nie łez, nie słabości, a właśnie tej siły, którą poświęci do końca w walce o Klan Klifu. 
Zerknął na matkę. Berberysowa Bryza zamknęła oczy. Widział łzy na jej policzkach, lśniące w świetle ostatnich promieni. Pokiwała twierdząco głową. Zwiesił łeb, w czuwaniu, wpatrując się w to, co zostało z Lisiej Gwiazdy. Nie zawiedzie go. 
Niewiele czasu później pochowali ciało przywódcy. Żegnaj, Lisia Gwiazdo.

Od Szczawiowego Liścia CD. Lisiej Gwiazdy, Lisiczki

— Słodki Język uciekła! Zabrała kocięta! Wykorzystała sytuację, gdy dwa patrole nocne wyruszyły a reszta klanu spała! — sapnął kremowy, wbijając nerwowy wzrok w lidera.

Szczawiowy Liść poczuł, jak się w nim gotuje ze wściekłości. Bił ogonem po bokach, wysuwając pazury i jeżąc sierść. Słodki Język uciekła? I do tego zabrała ze sobą Wronkę, Lisiczkę i Kwaśnego? Rozumiał, że nie dogadywała się z Lisią Gwiazdą i dla niego mogła już dawno zwiać. Nie była klifiaczką, nie polowała, więc na co im zdrajczyni pobratymców? Jednak nie mógł pozwolić, żeby zabrała ze sobą kociaki Klanu Klifu! Miejsce tych młodych było przy ojcu, w rodowitym klanie. Szczawik nawet nie umiał znieść myśli, że wychowywali by się w cuchnącym rybami Klanie Nocy. 

— Bezmózgu pieprzony, jak to uciekła!? Miałeś ich pilnować! — zamachnął się łapą na wojownika. Miodowa Chmura skulił się pod rozgniewanym spojrzeniem lidera. Szczawik pierwszy raz widział go w takim stanie. Prawdziwa wściekłość zdesperowanego ojca.
— Nie mogła zajść daleko. — mruknął Szczawiowy Liść, spoglądając na wyjście z obozu. Zmrużył oczy. — Pewnie chce zabrać ich do nocniaków.
— Po moim cholernym trupie! — Lisia Gwiazda ruszył w stronę wyjścia. Nawet się nie odwrócił, tylko warknął: — RUSZAĆ DUPY!
Szczawiowy Liść w kilku susach znalazł się na zewnątrz. Przez śnieg było trudniej biec, zatem nie wątpił, że Słodkiemu Językowi może się udać dojść do granicy. Wojownik zacisnął zęby. Nabrał jeszcze większej determinacji, żeby dopaść zdrajczynię.
Ruszył za Lisią Gwiazdą. Miodowa Chmura podążał ramię w ramię ze Szczawikiem, który co jakiś czas przyspieszał, dreptając przez gęsty śnieg, nieprzyjemnie klejący się do łap. Musiał zmrużyć oczy pod wpływem mocnego wiatru. Przywódca Klanu Klifu trzymał dobre tempo. Syn Berberysowej Bryzy z łatwością wychwycił zapach dawnej rybojadki. Mimo mieszkania przez kilka księżyców w Klanie Klifu, wciąż śmierdziała rybami. Skrzywił się. Jak oni mogli jeść te świństwa?
Im byli bliżej, tym woń stawała się silniejsza. Wiatr przywiał zapach Klanu Nocy. Wreszcie liliowy dojrzał ciemne futro karmicielki. Sądząc po warknięciu Lisiej Gwiazdy, on również.
— Oddaj kocięta Słodki Języku!
Wyłonili się z mroku. Szczawiowy Liść dojrzał niemal od razu trójkę poszukiwanych kociąt u boku Słodkiego Języka. Gdyby oddała je po dobroci, zapewne mogłaby uciec bezpiecznie w głąb terenów Klanu Nocy.
— Nie! Prędzej zginę! Jesteśmy już nocniakami! Nie klifiakami! Wychowam je w klanie nocy! Nauczę jakimi potworami są klifiaki!
— Zdrajczyni!
— Po moim trupie!
— Słodki Języku, nie pogarszaj swojej sytuacji!
— Zostaw nas! Dosyć krzywdy już im zrobiłeś! Jesteś potworem!
— Jak nie chcesz po dobroci... to zaraz zobaczysz CO TO ZNACZY KRZYWDA!
— Nie! Proszę nie! NIE!
Wszystko potoczyło się bardzo szybko.
Szczawiowy Liść pierwszy raz widział taką agresję ze strony wujka. Dotąd jego brutalniejsza strona była bardziej... normalna. Kocur jednak nic nie miauknął. Słodki Język nie była już klifiaczką, tylko zdrajczynią, która chciała porwać kocięta lidera. Ufał na tyle Lisiej Gwieździe, że nie wątpił, że innego wyjścia nie było. Razem z Miodową Chmurą trzymali kocięta, żeby nie mogły podbiec do krwawego zajścia. Lisia Gwiazda szarpał jak szmacianą lalką, Słodkim Językiem, aż ta bez życia padła na ziemię, ze skręconym karkiem.
Chwycił za luźną skórę na karku Kwaśnego, podnosząc go z ziemi. Nawet nie spojrzał na ciało dawnej karmicielki, leżące na terenach nocniaków. Bez słowa skierował się za Lisią Gwiazdą. Lisiczka szarpała się w jego pysku, desperacko próbując wrócić do matki.
Wrócili do obozu w takich samych, ponurach nastrojach. Nikt nie miał nic do powiedzenia. Szczawiowy Liść przeczuwał, że prawdziwe kłopoty, dopiero nadejdą...

<Lisia Gwiazdo?> 

Od Szczawiowego Liścia CD. Lisiej Gwiazdy

Pysk Szczawiowego Liścia pozostał stanowczy. Ogon wojownika kołysał się raz w jedną, raz w  drugą stronę, zdradzając całe napięcie. Czuł jednak pewien wyraz dumy, że to on był przewodnikiem patrolu i mógł donieść wujkowi Lisiej Gwieździe o znalezieniu interesującego zapachu. Ów zapach należał do Nocnej Puszczy, którego już wiele księżyców nie mogli uchwycić. Wygnaniec zdawał się przepaść. Natomiast kolejne wonie do zdrajców. Szczawiowy Liść wbił pazury w ziemię na samą myśl o tym lisich bobkach, które tak po prostu zdradziły cały Klan Klifu. Gdyby ich dorwał, przerobiłby na karmę dla wron. 

Rudy lider zdawał się podzielać jego zdanie. Jego ślepia nabrały groźnego wyrazu, natomiast pazury pozostały wysunięte, gotowe rozszarpać przeciwnika. Wielu klifiaków bojących się przywódcy, w tym momencie uciekłoby gdzie pieprz rośnie. Natomiast syn Berberysowej Bryzy, pewnie stał przed rudym kocurem, z dalej tym samym wyrazem pyska, gotowy wykonać każdy rozkaz zlecony przez Lisią Gwiazdę. 

— Zaprowadzić wujka? — spytał wojownik. 

Szczawiowy Liść był zdania, że najlepiej będzie wysłać w tamto miejsce więcej patroli. Jeśli Nocna Puszcza wróci, będą na niego czekać, gotowi stanąć do krwawego pojedynku. Może czarny kocur czekał tylko na kolejne ofiary? Szczawik nawet nie zamierzał nad tym dłużej myśleć. Nie on decydował o patrolach, jednak był zdania, że Berberysowa Bryza postąpiłaby dokładnie tak samo. 

Ruszył więc za Lisią Gwiazdą w stronę wyjścia z obozu, pozostając jednak w odpowiedniej odległości, by lider mógł podkreślać swoją dumną, szlachetną sylwetkę. Jeszcze blask bijący od Szczawika ją zagłuszy, a przecież tego oboje nie chcieli! Prawda?

***

Nocna Puszcza zginął. Tak słyszał z pogłosek, które dobiegły go z granicy z Klanem Wilka. Szczawiowy Liść czuł satysfakcję na tą myśl, chociaż żałował, że nie on przegryzł krtań tego szaleńca. Klan Wilka musiał też liczyć na pomoc Klanu Burzy, co było zdaniem liliowego upokarzające. Na szczęście Klan Klifu nigdy nie będzie potrzebował pomocy innych klanów. Byli dość silni! Dość waleczni! 

Kocur zmierzał właśnie w stronę legowiska Lisiej Gwiazdy. Liczył, że zastanie tam wujka. W Klanie Klifu dotąd odbyło się mianowanie młodszego rodzeństwa liliowego, on sam dostał drugiego ucznia, natomiast Słodki Język wydała na świat pociechy jej i przywódcy. 

— Widziałem kociaki, wujku. Idealni przyszli wojownicy. — miauknął Szczawiowy Liść, zatrzymując się z lekkim uśmiechem przed Lisią Gwiazdą, który akurat opuszczał swoje legowisko. 

<Lisia Gwiazdo?>

Od Szczawiowej Łapy CD. Lisiej Gwiazdy

Łabędzi Plusk wyglądał na niezadowolonego, gdy zamiast bury, jego uczeń otrzymał pochwałę. Szczawiowa Łapa wiedział, że tak będzie. Wujek Lisia Gwiazda był super! Potrafił zawsze zrozumieć postępowanie syna jego ulubionej zastępczyni. Tym zyskał ogromny szacunek w oczach młodzika. Trochę się co prawda obawiał, że przywódca Klanu Klifu da mu karę, więc wpatrywał się oczekująco w rudego kocura.
— Wujku? — zaczął kocurek, obserwując jak kocur przysiadł. Usiadł obok niego na posłaniu. — Bo wiesz ja nie...
Fajnie było mieć takie własne legowisko. Pełna prywatność. Szczawiowa Łapa rozejrzał się po wnętrzu, wciąż obawiając się lekko wujka, zanim ten wybuchł głośnym śmiechem, aż ciężko mu było złapać oddech, zwracając na siebie całkowitą uwagę liliowego i jego zdziwienie.
— No, brawo młody — zaśmiał się, mrucząc z aprobatą. Był zwyczajnie dumny z tego szczyla i jego zawziętości — No, to teraz opowiedz mi, jaką minę miał ten durny nocniak, hm? — zachęcił go do opowieści.
Uczeń uśmiechnął się szeroko, w pełni zadowolony z pochwały wujka Lisiej Gwiazdy. Dumnie się wyprostował, pokazując całą sylwetkę. W jego ślipiach zalśniło podekscytowanie. Pamiętał każdy szczegół treningu, a mina rybojada na zawsze pozostanie dla niego satysfakcjonująca.
— Pewnie, wujku! — miauknął liliowy kocurek. — Byliśmy z Łabędzim Pluskiem blisko granicy z Klanem Nocy. Wtedy ją przekroczyłem. Zobaczyłem tego durnego rybojada. Śmierdział gorzej niż mysia żółć. — skrzywił się. — Ale to mnie nie powstrzymało! Uderzyłem go, wgryzłem się w jego cielsko, oberwał tak mocno, że pewnie do dzisiaj leży u medyka! Miał przerażony pysk, błagający o litość, tak bardzo się bał mnie - potężnego Szczawiowej Łapy! Wstrętny rybojad, już nigdy się nie pokażę blisko naszej granicy!
— Doskonale. — mruknął, klepiąc młodego po głowie. — Wyrośnie z ciebie wojownik.
Wesoło machnął ogonem.
— Najlepszy w całym lesie! — miauknął zadowolony, zanim przekrzywił łebek. — Wujku?
— Mhm?
Otoczył teraz łapki ogonem.
— Opowiesz mi, jak zostałeś przywódcą?

<wujku Lisku?>

Od Szczawika

Dni mijały w zaskakująco szybkim tempie. Zanim którykolwiek z kociaków Berberysowej Bryzy, mógł się zorientować, liczyły już cztery księżyce. Oczekiwały większej swobody, skoro umiały już poprawnie mówić i nie przewracały się przy chodzeniu. Ich zabawy też stały się bardziej energiczne, często kończące się bolesnymi ugryzieniami. Byli jednak coraz bliżej zostania świetnymi wojownikami Klanu Klifu. Mieli też więcej czasu, niż jeszcze inne pokolenia, żeby pozostać kociakami, przygotowując się pomału do zostania uczniami. Szczawik liczył, że jego mentor  będzie chociaż trochę super jak on. Żeby mógł z łatwością nauczyć go wszystkich potrzebnych umiejętności. O tak, wizja bycia najlepszym z najlepszych, była bardzo zachęcająca. 

— Wstawaj, siostra! — liliowy kocurek pacnął Dalię łapką w bok. Kotka ziewnęła szeroko, odsłaniając różowy języczek, zanim spiorunowała go wzrokiem, niezadowolona z pobudki. 

— Co znowu? — mruknęła. 

Szczawik machnął wesoło ogonkiem. 

— Porobimy coś? Znudziłem się spaniem i rozrywaniem mchu. — miauknął, przebierając łapkami w jednym miejscu. 

Siostra westchnęła cicho, jednak podniosła się na równe łapki, kiwając głową na tak. Syn Żywicznej Mordki, odwrócił jeszcze pyszczek, upewniając się, że pozostała trójka jego rodzeństwa, dalej się bawi, pod czujnym okiem matki. Zastanowił się, czy powinien im także zaproponować wspólne spędzenie czasu, ale uznał, że na razie dobrze się bawią. 

— Wychodzimy? 

Dalia ogonkiem wskazała na wyjście ze żłobka. Szczawik energicznie ruszył za siostrzyczką, zachowując czujność, żeby mamusia ich nie zauważyła. Jeszcze brakowało, by zatrzymała ich w środku i zaczęła myć. Chociaż to drugie byłoby bardzo przyjemne. 

Promienie ciepłego słońca, od razu zaczęły ogrzewać ich futerka, gdy dwójka kociaków znalazła się w centrum, wielkimi z zainteresowania oczami, rozglądając się wokół. Uczniowie wychodzili właśnie na treningi, natomiast część wojowników najwidoczniej wracała z polowania, gdyż oprócz zapachu lasu, nieśli ze sobą również woń zwierzyny. Szczawik zamruczał na samą myśl. 

— W co się pobawimy? — spytała Dalia. 

Kocurek zmrużył oczy w zamyśleniu.

— Chowanego? Będzie fajnie, zobaczysz! — przekonywał siostrę, widząc niezadowolenie wymalowane na jej pyszczku. Dalia po krótkim zastanowieniu, w końcu zgodziła się pobawić w jedną z ciekawszych zabaw dla kociaków.

— Ale ja szukam. — podkreśliła, dumnie unosząc łebek. 

Siostra położyła się, kryjąc pyszczek między łapkami. Szczawik nie czekając więcej, zaczął wzrokiem szukać jakiejś kryjówki. Gdzie mógł się skryć, żeby siostra go nie znalazła? Musiał przecież wygrać! Z tą myślą, liliowy kocurek udał się do pierwszego lepszego legowiska. Otworzył pyszczek, smakując powietrza i chociaż tą woń już kiedyś zdecydowanie czuł, teraz nie mógł jej rozpoznać. Zauważył posłanie z mchu. Idealnie! Tuptając, ruszył w tamtym kierunku, jednak zatrzymał się nagle, gdy kolejna postać wsunęła się do jego kryjówki. Odwrócił pyszczek, natrafiając na rudego kocura. Rozpoznał go od razu. Przywódca Klanu Klifu. 

— Wujek! — pisnął radośnie, siadając obok łap kocura. — Bawię się z Dalią w chowanego. Nie mów jej, że tutaj jestem. Muszę wygrać! 

<Lisia Gwiazdo?>