Od Wieczornika CD Brzoskwiniowej Łapy

Dlaczego jego siostra zawsze miała takie szalone pomysły? Poza obóz? Mamusia rzadko pozwalała im wychodzić poza żłobek, a co dopiero poza obóz! Przecież tam musi być niebezpiecznie! Nie to, żeby się bał...
- ...to jak, kto idzie? - skupił się na końcówce wypowiedzi kotki.
Spojrzał niezdecydowany na swojego braciszka. Jeśli on będzie niechętny, co raczej było wręcz oczywiste, będzie mógł się pod niego podpiąć. Zauważył, że w jego oczach odbija się to co zwykle - właśnie niechęć. Doskonale znał ten wzrok. Z jednej strony, wizja nowej przygody była bardzo kusząca, ale potrzeba podporządkowania się mamie była silniejsza. Ona na pewno się nie zgodzi, a Wieczornik przecież nie będzie się stawiał. No, chyba że Zawilec ją wybłaga tymi swoimi niebieskimi oczętami.
Cała trójka w jednym momencie zwróciła spojrzenia na swoją rodzicielkę, jednak niektórzy z innym zamiarem. Jak Wieczornik podejrzewał, Zawilec zaczęła wręcz błagać Szron o zgodę.
- N-n-nie wie-wiem dzieci, t-tam może b-być n-niebezpiecz-cznie, C-co jeśli c-coś w-wam się s-stanie? - krótkonoga szylkretka wyraziła swoje nieprzekonanie.
- Niebezpiecznie? A gdzie tam! Mi nic nie będzie, wam też, prawda chłopcy? - ostatnia część zdania siostry była skierowana już do kocurków.
Srebrny odruchowo kiwnął głową, jednak dopiero potem uświadomił sobie, na co się zgodził. Kotka podbiegła teraz do Jaskra.
- Noooo, zgódź sięę - przeciągnęła - w grupie siła, mama na pewno się zgodzi, kiedy wszyscy będziemy chcieli iść.
Wieczornik dokładnie obserwował reakcję rudego. Biedny Jaskier. Widział, że najchętniej zwinąłby się w kulkę i nie ruszał się z miejsca. Kiedy cała uwaga siostry skupiła się właśnie na nim, srebrny klasyk dyskretnie oddalił się i przysunął do Brzoskwiniowej Łapy. Usiadł po jej lewej, owijając krótki ogonek wokół białych łap.
- Prze pani - zaczął cicho, ale jego wzrok nadal pozostawał wlepiony w dwójkę rodzeństwa - ja nie wiem, czy ta wycieczka to dobrry pomysł - pokręcił łebkiem z westchnieniem - Jaskierr w życiu się nie zgodzi.

<Brzoskwinio?>

Od Wieczornika CD Brzoskwiniowej Łapy

Ostatnie kilka dni temu wprowadziła się do nich do żłobka Śledziowe Futro. Wieczornik początkowo był bardzo zaciekawiony jej osobą, ale kiedy po licznych próbach zaciągnięcia jej do wspólnej zabawy (nieudanych oczywiście) - zwyczajnie znudził się i dał jej spokój. Mamusia mówiła mu, że musi wypoczywać, bo niedługo będzie miała swoje kociaki! Ale tego malec nie rozumiał. No bo jak? Skąd przyjdą? Próbował dzisiaj wyciągnąć trochę informacji od Brzoskwiniowej Łapy, która akurat przyszła w odwiedziny do swojej dawnej mentorki, ale koniec końców dalej nic nie rozumiał. A Brzoskwinka nie była dla niego zbyt miła.
- Przepraszam - wydała z siebie po chwili ciche, z lekka zachrypnięte miauknięcie.
Mały rudasek już zdążył zapomnieć, co takiego zrobiła, że przeprasza. No ale jak przeprasza, to znaczy że żałuje, prawda?
- Nic się nie stało! - odpowiedział znowu ciut za głośno - ojejku, zapomniałem, że pani Śledzik musi spać - dodał szybko, już ściszonym głosem.
Na szczęście pani Śledzik dalej spała, nie poruszyła się nawet. Syn Oszronionego Płatka przyglądał się chwilę jej unoszącej się w rytm oddechu, jasnej klatce piersiowej.
- Chodźmy, odsuńmy się od niej tlochę, żeby mogła spać - wręcz szepnął kociak, tym razem uważając aby nie przeszkodzić przyszłej mamie w drzemaniu.
Potuptał radośnie na drugi koniec kociarni, unosząc wysoko łapki i co kilka kroków odwracając się za siebie, aby sprawdzić czy uczennica Szakłakowego Cienia na pewno za nim idzie. Szła.
Gdy już doczłapał się na miejsce, które swoją drogą znajdowało się stosunkowo blisko jego kochanej mamusi, usiadł wygodnie, owijając krótki, rudy ogonek wokół białych łap.
- No, pani Brzoskwiniowa Łapo, telaz możemy się pobawić! - podskoczył radośnie, aby za chwilę znowu usiąść na dupce.
Zamyślił się chwilę, widząc nieprzekonaną minę kotki.
- A może... W takim lazie opowie mi pani tlochę, jak to jest być uczniem? - zapytał.

<Brzoskwiniowa Łapo?>

Od Wieczornika CD Brzoskwiniowej Łapy

Zapowiadał się kolejny, zwykły, nudny dzień siedzenia w kociarni. Mały Wieczornik przeciągnął swe krępe ciałko a następnie mlasnął językiem dwa, może trzy razy. Nagle z wrzaskiem jakiś niezidentyfikowany kociak rzucił się na niego. W mgnieniu oka większa kupa futra powaliła Wieczornika. Uchylił oko. Ah, to ta vanka Bieg właśnie przygniatała go do ziemi.
- To jest napad! - krzyczała, próbując utrzymać wierzącego się kociaka na miejscu.
- Co? - wręcz pisnął zmieszany.
- No, bawimy się! - opdarła kotka, jakby to była najoczywistsza rzecz na całym świecie.
- Laczej ciężko będzie, kiedy na mnie siedzisz.
Biedny kocurek wciąż próbował się wyrwać. W końcu, po jeszcze kilku namowach, Bieg puściła go. W zamian za wspólną zabawę oczywiście. Najpierw jednak koteczka ustawiła się na samym środku żłobka, aby ogłosić coś bardzo ważnego.
- Uwaga wszyscy! - miauknęła donośnym tonem, starając się brzmieć poważnie - Ja, liderka wielkiego i potężnego Klanu... Kamienia, napadam was, wy nędzne rybojady!
Koteczka rzuciła się ze śmiechem na Zawilec, która od razu zaczęła się bronić. Z racji tego, że była dużo mniejsza i o aż dwa księżyce młodsza, Bieg szybko powaliła równiej ją na ziemię.
- Od teraz walczysz w imię Klanu Kamienia! Ostrzegam, że każdego pokonanego przez nas czeka taki sam los! - wymyśliła nową zasadę.
Na razie więc "nędznych rybojadów" było więcej. Tylko czy każdy przyłączy się do zabawy?
Zawilec bez uprzedzenia skoczyła na swojego brata. Ten dzielnie się bronił, wierzgał się niczym dziki koń na rodeo, aż w końcu zrzucił siostrę z grzbietu. Podbiegł do niej i zaczął delikatnie okładać ją łapami. Nie spodziewał się zupełnie, że Bieg wpadnie na to żeby zaatakować go od tyłu.
- Ghaa! Ratujcie! - wykrzrusił, pokładając teraz nadzieję w reszcie kociaków.
Na szczęście któryś z nich ruszył mu na ratunek. Równie zaskoczona co on vanka, zwolniła uścisk. Wieczornik kopnął bieg w brzuch i szybko wydostał się spod jej łap. Spojrzał na swojego wybawcę. Jaskier! Kiwnął mu głową w podziękowaniu.
Walka toczyła się, aż w końcu wszyscy ze żłobka przyłączyli się do zabawy. Wieczornik właśnie odgrywał decydującą walkę, kiedy do żłobka wszedł ktoś, kogo jeszcze nigdy na oczy nie widział. Wszystkie oczka zwróciły się na przybysza. Kremowa vanka przywitała się z mamą Wieczornika, a następnie zwróciła się do nich samych.
- Hej, maluchy - miauknęła.
Rudzielec od razu wypełzł spod swojego tymczasowego "oprawcy" i podszedł bliżej kotki. Jego oczka rozszerzyły się, kiedy podziwiał jej futerko.
- Cześć! - miauknął wesoło - Jak masz na imię? Jesteś wojowniczką? Przyszłaś się z nami pobawić? Masz baldzo ładne futelko! Skąd takie masz? - zasypał uczennicę lawiną pytań.

<Brzoskwiniowa Łapo? Wybacz, że tyle musiałaś czekać>