Od Nocnego Śpiewaka CD. Ognikowej Słoty

Noc nie czuł się samotny. Jego życie było pełne spokoju i rutyny, która mu tak sprzyjała. Poranne biegi wokół obozu, monotonne patrole, na których nigdy nic się nie działo oraz spokojne, aczkolwiek przelotne rozmowy z innymi członkami klanu. Młody wojownik czuł się jak w niebie, zwłaszcza kiedy mógł sobie pozwolić na spędzenie nocy pod gołym niebem. Tak było też tym razem. Tego dnia miał poranny patrol, potem chwilę polował i nawet przyniósł do obozu sporą wiewiórkę, a następnego dnia patrol miał odbyć się wieczorem.
– Dokąd tym razem Nocny Śpiewaku? – na wyjściu z obozu zaczepił go Sowi Zmierzch, który pilnował porządku tego wieczoru.
– Spacer i noc poza obozem. Wrócę o poranku! – uśmiechnął się do starszego kota.
– A nie masz patrolu jutro? – ten rzucił mu podejrzliwe spojrzenie.
– Wieczorem. Dzisiaj już byłem. Wracając, upoluję coś dobrego dla klanu. – Śpiewak nie opuszczał swojego uśmiechu.
– A co będziesz robić?
– Głównie to, co moje imię sugeruje. Będę śpiewać i patrzeć na gwiazdy. Nic ciekawego, po prostu nie chcę przeszkadzać nikomu w obozie. – odparł.
– Więc nie idziesz nigdzie daleko?
– Nie. Pewnie do najbliższego przerzedzenia drzew. Nigdy nie znikam za daleko. – pokręcił głową Śpiewak. To byłoby nieodpowiedzialne, jakby zapuścił się za głęboko w las.
– No dobrze. Miłej nocy i miłego śpiewania!

Noc nie czuł się samotny. Jego życie było pełne spokoju i rutyny, i przelotnych rozmów z innymi kotami. I to mu wystarczało w całości. Nawet sobie tego nie wmawiał, nieważne ile jego brat próbował mu wmówić, że jednak jest samotny. Nocny śpiewak nie widział większego sensu w wiązaniu się z kimś na siłę. Miał znajomych, miał koty, które podziwiał i które szanował. I to właściwie wszystko. Noc cieszył się z każdego momentu swojego życia. Teraz rzucał tłustą mysz na stos zwierzyny, dumny ze swojego wkładu w funkcjonowanie tego miejsca. Jego domu! Wtedy też podszedł do niego Chudy. Jego kochany brat, który zaraz zaczął wybrzydzać względem tego, co leżało pod jego łapami do jedzenia.
– Znowu nie ma nic dobrego! – mruknął wściekle.
– Nie ma. Ale zjedz coś… cokolwiek. Jutro postaram się znaleźć ci wiewiórkę, co ty na to?
– Nie. Nie ma tu nic, co mógłbym zjeść! – Chudy fuknął na brata. Noc tylko przewrócił oczyma i pacnął medyka w ramię bardzo delikatnie.
– Jedz. Nie pyskuj, bo skóra na tobie wisi. A ja znajdę ci jutro wiewiórkę tak dobrą, że ci futro odrośnie!
– Tsa… Jeszcze czego. – Chudy przewrócił oczyma, ale wziął ze sterty kawałek zwierzyny. Nocny Śpiewak odetchnął cichutko. Chudy grzbiet go kiedyś wykończy z tą swoją wybrednością. Kot usiadł niedaleko zwierzyny, po czym rzucił okiem na obóz. Wtedy jego uważne spojrzenie złapała Ognikowa Słota, która szybciutko zbliżyła się do niego.
– Ognikowa Słoto, witaj!
– Witaj, Nocny Śpiewaku. Dawno nie rozmawialiśmy. – miauknęła do niego kotka, siadając obok. – Odkąd zdałeś pomyślnie test na wojownika, a także wygrałeś walkę i zyskałeś imię wojownicze – dodała po sekundzie. Noc musiał przyznać jej rację. Patrole i ta cała rutyna oraz nowe obowiązki Słoty z pewnością ograniczyły ich kontakt.
– Czy może masz już kogoś na oku? – Ognikowa Słota spytała zaraz po swoich stwierdzeniach. Nocny Śpiewak podniósł na nią swoje wielkie oczyska. Kogoś na oku? Kogo?
– W Klanie Wilka zawsze znajdzie się miejsce dla kolejnych silnych kotów. Potrzebujemy kolejnych pokoleń, które będą godnie reprezentować nasz klan. Byłbyś wspaniałym ojcem – dodała, zanim Noc zdążył jej cokolwiek odpowiedzieć.
– Mówisz? Że… Że byłbym wspaniałym ojcem? – Noc podrapał się za uchem.
– Zapewniam Cię, że to prawda! Jesteś odważny, silny i wierny oraz masz poprawną moralność, jak na kota w Klanie Wilka przystało. Wychowałbyś takie kociaki doskonale!
– Może masz rację. Lubię kociaki! – przyznał Noc. – Ale kompletnie nie wiem… z kim w ogóle mógłbym takie kociaki mieć!
– Jest trochę kotek w naszym klanie. – odparła Słota i rozejrzała się po obozie.
– Wiem, ale… hymmm… Przypuszczam, że któraś może by się zgodziła? Ale… głupio tak trochę pytać z samego kontraktu w klanie. Może one mają już kogoś, kogo kochają ponad życie? Nie sądzę, że którakolwiek byłaby szczęśliwa, gdybym tak nagle wypadł z propozycją kociąt. Ale… jeśli masz... Masz propozycje, wiesz… Wiele dla mnie znaczysz. Ty i Twoje zdanie. Jesteś dla mnie jak rodzina i skoczyłbym za Tobą w płomienie albo do walki. Oddałbym życie za ten klan i jeśli… jeśli uważasz, że potrzebujemy więcej kotów jak my, wiesz… o naszej moralności to powiedz tylko słowo i wskaż z kim, a ja zrobię, co mogę. Bo… Nie mam nikogo na oku. Wszystkie koty w moim wieku są… mało zainteresowane moją obecnością, nie żebym narzekał. – Noc pomachał łapami. – Ale tak… Może to na tyle o mnie. Wystarczy. Może więcej o Tobie! Słyszałem, że znalazłaś kota, który zapewnił Ci i Kocimiętkowemu Wirowi kocięta! Nie mogę się już doczekać! Zapewniam cię, że jeśli którakolwiek z was będzie miała dość i będzie potrzebować przerwy, z wielką chęcią stanę się opiekunką dla nich! – uśmiechnął się do starszej kotki.

<Ognikowa Słoto?>

Od Ognikowej Słoty CD. Nocnej Łapy (Nocnego Śpiewaka)

Przeszłość

— Idzie mi dobrze. Sam też trenuję trochę poza tym, co robi ze mną Tropiąca Łaska. Jak dla mnie robi ze mną trochę za mało. Za szybko kończymy treningi i czasami za wiele się ze mną bawi, niż ćwiczy. W sensie… psoci trochę przy okazji treningu, nie że bawi się ze mną jak z kociakiem — Noc usiadł obok niej. Ognikowa Słota zmrużyła oczy. Nigdy nie uważała czekoladowej szylkretki za dobrą mentorkę, skoro jednak matka przydzieliła jej Nocną Łapę, decyzja ta musiała być słuszna. Ponadto – zareagował tak, że wpasowało się to w oczekiwania, jakie ruda sobie wyrabiała wobec każdego. Dobrze, że przygłupie zachowanie kocicy nie wpływało na jego intelekt. Ambicja była dobrą cechą. Lepiej było chcieć za dużo niż zadowalać się byle czym, cieszyło ją niezwykle to, iż Nocny Śpiewak dobrał słowa właśnie w ten sposób. — A… A co u Ciebie? To twój siostrzeniec teraz się urodził, prawda? — zagadnął jeszcze, chodziło mu o Tęgosza. Kocica wyprostowała się pewnie. Pokiwała głową, a z pyska zniknął jej wszelki grymas, jaki tylko mógł nastąpić po wspomince o wojowniczce.
— Tak, wiesz, jaki jest spokojny? — miauknęła, a w jej oczach zawirowały iskry przejęcia, ale i swego rodzaju dumy. — Uwielbiam go odwiedzać. Każdy kolejny księżyc będzie kształtował to, kim się stanie. Jeszcze nie rozumie za wiele, jednak wierzę, że przyniesie nam dumę — dorzuciła jeszcze. Często rozmawiała o dumie. Było to dla niej coś niezwykle ważnego, na tyle ważnego, że niekiedy nie skupiała się na żadnym innym aspekcie, chociaż starała się, jak mogła, nie wolno było jej niczego przegapić w ocenie kota. Zerknęła na Nocną Łapę raz jeszcze. — Czy Tropiąca Łaska nauczyła cię już wspinaczki na drzewa albo nawigowania w tunelach? — zapytała, a ton jej stał się poważniejszy, niż pierwotnie planowała. Prędko rozjaśniła swój pysk lekkim uśmiechem, chcąc zachęcić kocurka do udzielenia odpowiedzi. — Jeśli mentor nie uczy cię niczego nowego i jedyne co robi, to utrudnia treningi, nie wnosząc czegokolwiek pożytecznego, zawsze można go zmienić i to na dużo lepszego — powiedziała mu bez zawahania, Nocna Łapa potrzebował tyle lekcji, ile tylko dało się zmieścić w ciągu dnia. Musiał chłonąć wiedzę. Dobrze, że szylkretka, chociaż nie wyglądała na taką, co by wierzyła w Klan Gwiazdy… wtedy Słota nie spoczęłaby, dopóki nie dostałby kogoś porządniejszego jako swojego nauczyciela. W końcu od mentora zależało tak wiele. Przejmował kota, który miał nadal w miarę plastyczny umysł. Uczył go wszystkich zasad, ścieżek, które zostały wyrobione przez ogrom łap kotów, żyjących na tych obszarach długo przed nimi. Kocica poruszyła lekko końcówką ogona. — Musisz skupić się na tym, co bierzesz od Tropiącej Łaski. Co dają ci wszystkie te treningi, czas z nią spędzony na nauce najpotrzebniejszych rzeczy. Musisz nauczyć się odróżniać, co w tym treningu rzeczywiście zapewnia ci możliwość rozwijania się, a co tylko cię rozprasza, odciągając od celu. Nie wszystko, co robi Tropiąca Łaska, jest ci potrzebne. Zapamiętuj tylko wartościowe rzeczy, z czasem, oczywiście, nabędziesz takiej umiejętności, musisz tylko nad nią pracować i nie zapominać, czego oczekujesz od życia — poleciła mu, gdy na pysku kocura pojawiła się swego rodzaju niepewność.

Przed Porą Opadających Liści

Księżyc zawisł wysoko na niebie, a sam nieboskłon pokryty był intensywnym granatem, wspartym przez swego rodzaju czerń, oferującą idealną przestrzeń dla jaskrawych gwiazd. Skwar o zmroku ustępował, robiąc miejsca dla nieco lżejszego, przyjemniejszego powietrza. Chłodne podmuchy wiatru targały delikatnie futrem kocicy, gdy sucha trawa skrzypiała jej pod łapami. Śpiew świerszczy milkł, gdy znalazła się blisko, jakby cały las zamierał z powodu jej obecności. Cisza ta przerywana była jedynie przez nieregularne pohukiwanie sów, a także dźwięk skrzypiących drzew. Brązowooka zajęła swoje miejsce, a już po paru uderzeniach serca dosiadła się obok jej siostrzyczka, Nadciągający Pomrok. Zalotna Gwiazda stanęła na tle wysoko pnącego się, nadgryzionego zębem czasu Ciernistego Drzewa. Odwróciła się przodem do grupy pewnie, mierząc ich wzrokiem. Zalewająca fala uniesienia uderzyła w rudaskę, gdy spoglądała na matkę z zadowoleniem. Liderka od zawsze była dla niej wzorem do naśladowania. Była kotem idealnym, takim, za którym Słota chciała od zawsze podążać. Napuszyła sierść na piersi, prezentując się dumnie.
— Kult rozrasta się i rośnie w siłę — rozpoczęła Zalotna Gwiazda. — Cieszy to nas wszystkich. Wraz z odejściem Mrocznej Wizji oraz Borsuczej Puszczy przyszedł czas na obranie nowej roli przez dwójkę z was.
Przywódczyni zlustrowała wzrokiem zebrane koty, serce rudaski zaczęło bić szybciej, a końcówka ogona drgała nieznacznie. Chwila przerwy w wypowiedzi nie trwała długo. Matka podjęła decyzję dość sprawnie, prawdopodobnie wiedziała już wcześniej, kto zasługiwał na to miano.
— Nadciągający Pomroku, Ognikowa Słoto, wystąpcie.
Szylkretka wstała momentalnie, wywołana z tłumu. Nadciągający Pomrok wyglądała na zdziwioną, a ona, na tak zadowoloną, że zaraz chyba pęknie z dumy. Jakie miano zyska? Jaka ranga zostanie jej przydzielona? Zauważywszy, że dymna odpływa myślami, szturchnęła kotkę dyskretnie w bok. Nie mogły się teraz rozpraszać. Przemawiała do nich matka, a wszyscy członkowie kultu spoglądali teraz właśnie na nie. Wreszcie wyszły poza rząd i stanęły parę kroków przed matką. Słota wiedziała, że zasłużyła na awans, zresztą tak samo, jak jej siostra. Przykładały się niezwykle, a ponadto – bycie wzorem do naśladowania dla każdego nie było zresztą takie łatwe, a przynajmniej na początku! Później stało się to dość proste, ponieważ wyrabia się konkretne, przydatne nawyki. Skupiła wzrok na szylkretce przed nią, a myśli wymazała ze wszelkiego rodzaju niedogodności, robiąc miejsce na to, co zaraz usłyszy.
— Miejsce Wielkiego Kapłana obejmie Nadciągający Pomrok — zaczęła, spoglądając córce w oczy. — Odpowiadać będziesz za wybór kotów, którym dane będzie dowiedzieć się o kulcie, jak i dbać o jego ogólny dobrostan. Czuwaj nad naszymi przyszłymi członkami i wybieraj ich mądrze.
Ognikowa Słota spojrzała na Pomrok, chociaż oprócz oczu, ani drgnęła. Czekała na reakcję z jej strony, a gdy ta nie przybyła od razu, w jej głowie pojawiło się lekkie skonfundowanie. Na szczęście nie musiała czekać długo, więc też wszelkie wątpliwości mogły znaleźć ujście. Dymna pochyliła głowę w geście wdzięczności, a pysk rozświetlił chytry uśmiech.
— Dziękuję, matko — wymruczała w końcu po paru uderzeniach serca. Z tyłu rozległy się wiwaty. — Nie zawiodę Cię.
Zalotka skinęła głową, po czym zwróciła się do drugiej kotki. Ognikowa Słota nawiązała kontakt wzrokowy z matką, nie mogąc się już doczekać. Oczywiście robiła co w jej mocy, żeby przypadkiem nie wyglądać niczym mały kociak, który zostanie zaraz mianowany na ucznia. Dostąpiła ogromnego zaszczytu, razem ze swoją siostrą, którego każdy mógł im zazdrościć, a z pewnością takie koty by się znalazły.
— Ognikowa Słoto — kontynuowała. — Od dzisiaj będziesz nosić miano Matki Kultu. Będziesz odpowiedzialna za to, żeby przyszłe pokolenia wiedziały, która ścieżka jest tą jedyną właściwą. Oddaję kocięta w twoje łapy.
Szylkretka zastrzygła uchem z rozemocjonowania, a z pyska nie chciał zejść jej uśmiech. Pochyliła głowę przed matką z szacunkiem. Jej pierś rozdzierała czysta radość, duma tak ogromna, że niełatwo było to wszystko wytrzymać i mieć doskonałe panowanie nad. Za kocicą rozległa się kolejna dawka wiwatów, niesiona donośnym echem po lesie, wsparta tym razem o jej imię.
— To zaszczyt, dziękuję. Kocięta będą bezpieczne pod moim okiem, mamo — zapewniła bez cienia zawahania w głosie. Nie była zaskoczona wyborem, dla niej była to kwestia czasu, aż zostanie doceniona i zauważona. W końcu jej historii usłyszało już parę kociąt, które obecnie zdążyły wyrosnąć ze swojego kocięcego miana. Kocięta. Ich umysły były jeszcze miękkie i niezwykle podatne na naukę, chłonące informacje niczym gąbki. Nie zdążyły nasiąknąć jeszcze wszystkimi tymi głupotami związanymi z Klanem Gwiazdy. Wyznawcy tej przykrej wiary byli słabi i głupi, a nowa krew miała niezwykle wiele miejsca w głowach na dogmaty, jedyną prawdę, jaką powinny kierować się w życiu, każde z nich. Zdrajcy nie zasługiwali na poznanie tych historii, nie byli godni stąpania po terenach należących do Klanu Wilka, prawdziwych Wilczaków. Dzięki niej maluchy od początku będą znały prawdę. Może nawet i zaczną same ją głosić. Słota miała nadzieję, że za niedługo zasilą szeregi kultu. Im więcej oddanych, mądrych kotów w ich wspaniałej grupie, tym lepiej dla całego Klanu Wilka. Wiedziała, że to właśnie one dwie zasłużyły na wyższą rangę. Mimo zadowolenia i dumy z siostry poczuła swego rodzaju ukłucie. Zalotna Gwiazda wymieniła Nadciągający Pomrok jako pierwszą. Obydwie zostały wyróżnione, ten jeden detal jednak przykuł uwagę Słoty, sprawiając, że ta myśl wracała i dokuczała jej niczym cierń wbity pomiędzy poduszki łap.

Teraźniejszość

Od jej ostatniej rozmowy z Nocnym Śpiewakiem minęło już trochę, wiele się zresztą pozmieniało. Tęgosz został Cętkowanym Tęgoszem. Cienista Zjawa wyszkolił Kryształową Łapę. Ognikowa Słota zajęta była obowiązkami związanymi z przydzieloną jej nową rangą, a raczej… dwoma, chociaż o drugiej wiedziały jedynie wybrane koty. Zamruczała cicho pod nosem, spoglądając na Szalej, który, mimo że siedziała z nim już któryś raz, nadal nie wyglądał na szczególnie przekonanego co do niej. Nie szkodzi. Jeszcze dostrzeże, że to właśnie jej śladami powinien podążać.
— Szaleju, ostatnio wspomniałam ci o wspaniałym miejscu. Gdy tylko zostaniesz mianowany na ucznia, dopilnuję, żebyś je odwiedził przynajmniej raz — miauknęła. Nie umknęło jej uwadze to, iż rudego niezwykle ciekawiły słowa związane z tym miejscem, dlatego też dobierała słowa specjalnie tak, żeby przykuwać jego uwagę do własnych wypowiedzi tak często, jak tylko było to możliwe. Patrząc na niego, poczuła, jak uderza w nią swego rodzaju deja vu. Był on już którymś z kolei kociakiem, którego przyszło jej “doszkalać”. Zresztą taka była jej rola, a jakby tego było mało – bardzo lubiła opowiadać przyszłemu pokoleniu o prawdach, o jedynej słusznej wierze. Satysfakcję dawały jej nie historie same w sobie, a świadomość, że zapuszczały korzenie w cudzych umysłach. Kult musiał rosnąć w siłę. A jeśli już o kult chodziło… na myśl przyszedł jej Nocny Śpiewak. Kocurek już dawno został wojownikiem, a jednak nadal nie widziała u niego ubytku w uchu. Co mogło być tego powodem? Może jednak Mroczna Wizja nie dostrzegła w nim nikogo, kto by miał wystarczający potencjał? Może nie nadawał się do większych rzeczy i źle go oceniła? Nie, niemożliwe. Ona się nigdy nie myliła. Może jednak potencjał, który dostrzegła u niego paręnaście księżyców temu, teraz osłabł, zniknął wręcz, zostawiając po sobie smutną pustkę? Teraz powinna kierować takie sprawy do Nadciągającego Pomroku, jej kochanej siostrzyczki… a zresztą, to była kwestia czasu, aż dymna sama zrekrutuje jakiegoś Wilczaka.
Ognikowa Słota wyszła na moment z kociarni w celu spożycia czegoś ze sterty. Wtedy też jej wzrok zawisł na czarnym kocurze, który przeprowadzał rozmowę ze swoim bratem, Chudym Grzbietem, zaciętą zresztą. Wstała pewnym ruchem, a dwójka w międzyczasie zdążyła zakończyć to, o czymkolwiek gadali. Nawiązała kontakt wzrokowy z wojownikiem, a kocurek, gdy tylko ją zobaczył, w jego oczkach zatańczyła swego rodzaju iskra. Przywitał się z nią prędko.
— Ognikowa Słoto, witaj!
— Witaj, Nocny Śpiewaku. Dawno nie rozmawialiśmy — mruknęła. Ich konkretniejsze rozmowy miały miejsce jakiś dłuższy czas temu, oprócz tego wymieniali się spojrzeniami czy sypali sobie niewylewnymi przywitaniami. — Odkąd zdałeś pomyślnie test na wojownika, a także wygrałeś walkę i zyskałeś imię wojownicze — zaczęła, pozwalając sobie na to, żeby smakować każde z tych słów, chociaż wiedziała co powiedzieć. — Czy może masz już kogoś na oku? — zagadnęła. W Klanie Wilka przyda się zawsze nowa krew, szczególnie ze strony kotów ambitnych, przynoszących dumę klanowi. Mistrzyni nie miała okazji często obserwować jakiejś kotki u boku bursztynookiego, zresztą kocurów też nie. — W Klanie Wilka zawsze znajdzie się miejsce dla kolejnych silnych kotów. Potrzebujemy kolejnych pokoleń, które będą godnie reprezentować nasz klan. Byłbyś wspaniałym ojcem — sypała mu komplementami, w międzyczasie zastanawiając się, z kim potencjalnie mógłby założyć rodzinę… W zasadzie było parę kotek o zbliżonym wieku do niego. Niektóre nadawały się bardziej od innych. Tak naprawdę nie musieli być nawet parą. Najważniejsze było to, żeby urodziły się kolejne kocięta.

<Nocy? Ciocia Słocia zaopiekowałaby się twoim potomstwem>

Od Nocnej Łapy CD. Ognikowej Słoty

– Głodny? Tak… Poproszę. Dziękuję! – odpowiedział Słocie. Ta kotka była dla niego bardzo bliska i z każdym dniem jego podziw wobec niej rósł coraz bardziej.
– W takim razie, jedz! – przesunęła przyniesioną zdobycz pod jego pyszczek. Młody uczeń w wielką chęcią wgryzł się w tę soczystą mysz pod jego pyskiem. Po tym, jak zjadł oblizał pyszczek i spojrzał na starszą kotkę przed nim.
– Dziękuję za lekcję! – podziękował jej. W końcu miał maniery.
– Nie ma problemu. Cieszy mnie, że tak chętnie się uczysz naszych prawd. – Ognikowa Słota uśmiechnęła się do niego szeroko.
Noc rzucił się do treningów jak maniak. Zależało mu, aby nauczyć się wszystkiego, co może. Gdy tylko mógł, przyłączał się do partoli i walk. I pewnego letniego dnia Tropiąca Łaska miała dla niego specjalny trening.
Niedaleko poza obozem spotkali się z Cykoriową Łapą i kimże innym jak nie Ogniskową Słotą. Tropiąca Łaska pchnęła go delikatnie łapą w przód.
– Dzisiaj poćwiczymy walkę. – wytłumaczyła mu cicho. Noc już czuł, jak go łapki świerzbią! Walki! To, co chciał ćwiczyć od dawna. I okej, ćwiczenie ze swoją mentorką było ciekawe, ale nie na tyle, żeby go zadowolić. Stanięcie do walki z innym uczniem było jego nadzieją.
– Dobra. Stawać do walki! – Ognikowa Słota zaprosiła ich do treningu.
Noc starał się jak mógł. Był mniejszy, wolniejszy i młodszy, więc czasem nie nadążał za starszą od siebie uczennicą.
Cykoriowa Łapa z pewnością nie używała całej swojej siły walcząc z młodszym kotem, ale nie dawała mu za wiele forów. Noc za to wykazywał się kompletnym brakiem zwinności, ale był w stanie ze względną łatwością zrzucić z siebie kotkę, kiedy go przygniatała. Siła była jego mocną stroną, nie zwinność, nie szybkość.
– Używaj więcej łap, Noc! Po to je masz, żeby nimi machać! – Tropiąca Łaska ciągle dawała mu jakieś porady. I Noc starał się jej słuchać, ale w jaki sposób miałby używać tych swoich łap? Nie do końca wiedział. Machał nimi przecież!
– Nie odpuszczaj jeszcze! – burczała na niego, kiedy wyglądało jakby Noc przegrywał. No bo przegrywał całkiem sporo. Starcia z kotem o tyle starszym od niego były nieco wymagające.
– Dobra. Wystarczy im. – Ogniskowa Słota w końcu zatrzymała ten cyrk. – Sześć do jednego. Nie tak źle. – oznajmiła.
– Tylko jeden… – Tropiąca Łaska machnęła ogonem.
– Aż jeden! – Noc oburzył się na swoją mentorkę odrobinę. – Cykoriowa Łapa jest większa!
– To jest słaba wymówka! Musimy więcej ćwiczyć! – oznajmiła kotka. Noc opuścił uszy.
– Dobrze mu poszło. – Ogniskowa Słota skoczyła rozmowę ze swoją uczennicą i wtrąciła się ze swoim groszem. – Widać polepszenie umiejętności. – oświadczyła.
– To prawda. Widać, że walczy lepiej niż wcześniej. – Łaska przyznała rację drugiej wojowniczce. – Jednak może być jeszcze lepiej. Jutro kolejne ćwiczenia walki! Widzę cię o poranku na łapach, Nocna Łapo! Na dziś koniec. – oświadczyła.

Nocna Łapa od tamtej pory nabrał trochę więcej masy i mięśnia, a przede wszystkim urósł. Dwanaście miesięcy było widoczne w jego postawie i chodzie. Nosił się nawet z pyskiem trochę wyżej, jakby wiek czynił go lepszym od innych.
– Ognikowa Słoto! – Jednak jego kocięcy zapał nigdy nie ucichł.
– Ach! Nocna Łapo! Potrzebujesz czegoś? – Kotka spojrzała na niego z uśmiechem.
– Niekoniecznie. Pomyślałem, że może chciałabyś coś zjeść. Upolowałem takiego chudszego królika i od razu pomyślałem o Tobie!
– Czemu nie! Przynieś mi go. – machnęła na niego łapą, a Noc z wielką chęcią się przystosował.
Chwycił upolowaną przez siebie zdobycz i zaraz był z powrotem przy boku starszej wojowniczki.
– Jak Ci idzie na treningu? – kotka zapytała się między gryzami.
– Idzie mi dobrze. Sam też trenuję trochę poza tym co robi ze mną Tropiąca Łaska. Jak dla mnie robi ze mną trochę za mało. Za szybko kończymy treningi i czasami za wiele się ze mną bawi niż ćwiczy. W sensie… psoci trochę przy okazji treningu, nie że bawi się ze mną jak z kociakiem. – Noc usiadł obok niej. – A… A co u Ciebie? To twój siostrzeniec teraz się urodził, prawda?

<Ognikowa Słoto?>

[625 słów]

[+walka z innymi uczniami]

[13% + 5%]

Od Ognikowej Słoty CD. Nocnej Łapy

Ognikowa Słota kątem oka zauważyła, jak mniejsza sylwetka oddziela się od tej większej. Tą wyższą była Tropiąca Łaska, za którą kocica nie przepadała. Czuła swego rodzaju złość i może nawet żal, że to właśnie ona szkoliła Noc. Szylkretka miała wrażenie, że kocurek był dużo bardziej pracowitym uczniem, może zrobił nawet już jakiś postęp – Cykoriowa Łapa była bardzo oporna, jak chodziło o przyswajanie wiedzy i wszystkiego się bała, przynajmniej takie wrażenie odnosiła brązowooka. Z rozmowy wybił ją Nocna Łapa, który dobiegł do niej szybciutko. Na jego mordce wymalowane było zmęczenie, jednak nawet i ono nie było w stanie poskromić jego ogromnych zapasów energii. Niemal na nią wpadł, ciekawe czy coś się stało, że tak mu się spieszyło? Może nic nie musiało, żeby zechciał z nią porozmawiać? Zamruczała, pusząc sierść na piersi, żeby ochronić się przed mroźnymi podmuchami wiatru. Pożegnała Sowi Zmierzch z szacunkiem, kocur wycofał się do legowiska wojowników, zostawiając za sobą ślady w pomniejszych zaspach śnieżnych. Jego ogon zniknął w ciepłej norze. Kocica zerknęła na Nocną Łapę. Chciał porozmawiać o Klanie Gwiazdy, oczywiście o niczym pozytywnym, jeśli już o nich chodziło. Pręguska spoważniała, chociaż nie dało się wyczyścić iskry zaskoczenia z jej spojrzenia.
— No dobra, dobra. Ale kiedy będę już silnym wojownikiem, chciałbym walczyć z Klanem Gwiazdy! Oni skrzywdzili moją rodzinę i nie zasługują, żeby żyć! I będę z nimi walczył! I wygram! — Noc wypiął dumnie pierś.
Ognikowa Słota poruszyła ogonem nieznacznie. Podobał jej się ten entuzjazm ze strony młodego. Wiedziała, że nie popełniła błędu, zaczynając opowieści właśnie od niego. Klanu Gwiazdy nie dało zabić się tak, jak typowo żywego kota. Zamiast tego można było przykładowo robić to, co robiła ona. Nastawiać coraz to większą ilość kotów przeciwko nim już od najmłodszych lat. Czuła jak po piersi rozpływa jej się przyjemne, ciepłe uczucie. Nocna Łapa był mądry i miał naprawdę konkretny potencjał, tak samo jak Kalinka. Brązowooka zastanawiała się, czy powinna wytłumaczyć kruczofutremu nad czym, tak teraz dywagowała, chociaż wcale nie tak długo, jak mogłoby się wydawać.
— A wiesz, że możesz? Ucz się pilnie, ucz się nawet ponadto, czego od ciebie wymagają. Musisz być mądry i silny. Mam na myśli też to, żebyś nie dawał sobie wchodzić na głowę. Musisz zrozumieć, że są koty porządne – czyli takie jak przykładowo my i Zalotna Gwiazda, jeszcze parę innych… i takie, którym zależy jedynie na twoim nieszczęściu. U niektórych bardzo łatwo jest to przejrzeć. U innych już trudniej, ponieważ zdążyli nauczyć się nowych sztuczek i technik, dzięki której ktoś, kto wie mniej, mógłby im zaufać bardzo szybko i prosto, nawet nie musieliby się wysilać. Każdy, kto wypowiada się negatywnie o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd nie zasługuje na życie. Jest on dokładnie tyle samo wart, co wszyscy ci smutni wojownicy w tym śmiesznym Klanie Gwiazdy — splunęła na bok, marszcząc nos z obrzydzeniem. Trzepnęła ogonem gniewnie, wysuwając pazury, zdobiąc puch pod nimi małymi wgnieceniami. Rozejrzała się po obozie, po chwili przypomniawszy sobie całą wypowiedź kocurka. — Oczywiście, że wygrasz. I ja ci w tym pomogę. Nie rzucaj się sam na całą armię.
Nocna Łapa zamrugał, spoglądając na starszą kotkę. Wokół nich panował całkowity mrok, chłodne pazury przypominały o sobie z każdym kolejnym mocniejszym podmuchem.
— Idź odpocząć. Jutro pogadamy — miauknęła Słota, popychając czarnofutrego delikatnie w stronę legowiska uczniów. Bursztynooki kiwnął głową, po chwili oddalając się do norki.

***

Ognikowa Słota u podnóża drzewa iglastego wypatrzyła nietypowe, oskubane szyszki. Gdy podniosła łeb do góry, na samym szczycie siedział dzięcioł, który co jakiś czas stukał dziobem o korę. Szylkretka omiotła centrum wzrokiem, doszukując się Nocnej Łapy. Kocurek wyszedł z norki i gdy tylko dojrzał wojowniczkę, podbiegł do niej radośnie. Usiadł tuż obok, dość niezdarnie. Brązowooka wskazała palcem na ptaka tuż nad nimi. Po chwili popatrzyła na pobratymcę, zastanawiając się, co sobie pomyślał.
— Widzisz go, Nocna Łapo? — zagadnęła cicho, poduszką poprawiając sobie futro za uchem. Polizała się po piersi kilkukrotnie.
— Tak! Mam go złapać? — zapytał, już spinając mięśnie.
Kocica postawiła uszy z zaciekawieniem.
— Umiesz już wspinać się po drzewach? A widzisz, jak wielkie kolce mają drzewa iglaste? — zamruczała, poruszając ogonem.
Nocna Łapa zerknął na własne łapy, po paru uderzeniach serca podnosząc wzrok raz jeszcze.
— Nie… jeszcze nie, może ty mnie nauczysz? — w jego oczkach zatańczyła iskierka nadziei.
Ognikowa Słota pokręciła głową.
— Nie, nie mogę, bo od tego jest twoja mentorka. Ale wiesz co? Mogę ci poopowiadać, dopóki masz czas. Więc usiądź sobie wygodnie i słuchaj — uśmiechnęła się delikatnie. — Klanu Gwiazdy nie da się zabić tak, jak mogłoby ci się wydawać. Ale możesz walczyć z wyznawcami tej zbitej, zakłamanej grupki. I możesz robić to na najróżniejsze sposoby, oczywiście każde z głową — dorzuciła, kładąc łapy na swoim puchatym ogonie. Wilgotny puch zsunął się po jej kłosach, poduszki łap piekły ją z powodu chłodu. Dobrze, że teraz sobie je ogrzeje.
— Nocna Łapo? — gdzieś nieopodal nich rozległo się wołanie. Ognikowa Słota pokazała pyskiem w kierunku Tropiącej Łaski.
— Musisz już iść, do zobaczenia, Nocna Łapo — pożegnała go, klepiąc delikatnie parę razy po łebku w geście pocieszenia.
— Szkoda… no cóż, do zobaczenia! — wstał na łapki, otrzepując z siebie drobinki śniegu. Pomachał szylkretce ogonem na pożegnanie.
Sposobów na walkę z Klanem Gwiazdy było wiele. Najprostszym z nich było stopniowe eliminowanie ich wyznawców. Bo w końcu co mógłby jej zrobić jakiś śmieszny gwiezdny duszek, który nawet nie mógł jej dotknąć, a ona ich zobaczyć? Ognikowa Słota podeszła do drzewa, spozierając w górę. Oparła łapy o pień. Ptak nadal niczego nieświadomy budował sobie dziuplę, w której prawdopodobnie planował przechowywać jedzenie podczas nieprzychylnej pory. Kawałki drewna spadały z wysokości, głucho opadając na ziemię, czepiając się grubych gałęzi, obrośniętych ciemnoturkusowymi igłami. Szylkretka zaczęła wspinać się pospiesznie, drobne kawałki wiekowej rośliny odlatywały, gdy chwytała się wyższych i wyższych punktów. Dosięgła pierwszego konara, doskakując do szerokiej gałęzi tylko po to, żeby znaleźć się na drugiej uderzenie serca później. Zwinnym ruchem chwyciła dzięcioła, który już miał odlatywać i uchronić się przed nieuchronnym końcem. Ścisnęła go mocno, wbijając zęby w delikatną skórę. Po chwili poczuła, jak kły zatapiają się w coraz słabiej wierzgającym mięsie, zabijając tym samym dzięcioła.
Zeszła z drzewa spokojnie, lądując na czterech łapach z wysoko uniesionym ogonem. Odłożyła zdobycz w pobliskim krzewie, przesuwając gałązki, żeby zakryły ptaka.

***

Kocica resztę dnia spędziła na treningu z Cykoriową Łapą. Dzisiaj próbowała nauczyć ją nawigowania w tunelach – pewnie, gdyby to nie była pręguska, to Słota podchodziłaby do tego mniej krytycznie. Ciężko było jej nie wyliczać w głowie każdego błędu bursztynookiej. Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy dwie kotki zaczęły wracać do obozu. Na brązowej mordce młodszej wymalowane było zmęczenie. Ognikowa Słota zaś czuła niedosyt i miała wrażenie, że oczekiwała od podopiecznej za mało. Pamiętała rozmowę ze swoją siostrą, Nadciągającym Pomrokiem. Szylkretka miała rację – brązowooka oczekiwała od młodej za mało, a ta, zamiast to docenić, sprawdzała wiecznie, na ile mogła sobie przy niej pozwolić. Tak naprawdę, dopóki nie grała jej na nerwach, to mogła dość wiele. Rudaska westchnęła pod nosem, gdy obydwie się rozdzieliły. Młodsza Wilczaczka poszła prosto do legowiska uczniów, zaś Ognikowa Słota przysiadła dokładnie w tym samym miejscu, co z rana. Z tego, co się orientowała, Nocna Łapa jeszcze nie wrócił. Ciekawe czego nauczył się dzisiaj ze swoją mentorką? Może wspinania na drzewa? Może jakichś chwytów bitewnych? Może Tropiąca Łaska opowiadała mu więcej o Mrocznej Puszczy?
Przez tunel przeszedł nagle kruczoczarny kocurek z wyższą szylkretką u boku. Kocica miauknęła coś do niego, na co on kiwnął główką posłusznie. Ognikowa Słota postawiła uszy z zaciekawieniem, spozierając na kocurka. Ten, gdy tylko się odwrócił i ją zobaczył, podszedł do niej pospiesznie.
— Ognikowa Słoto! Opowiesz mi więcej?
— Tak. Wiesz co? Mam dla ciebie wyzwanie. Spróbujesz podołać? — zapytała, mrużąc oczy odrobinę.
Nocna Łapa otworzył ślepia szerzej, po paru uderzeniach serca kiwając chętnie głową.
— Zatem słuchaj. Muszę ci powiedzieć coś ważnego i będę to prawdopodobnie powtarzać jeszcze przez jakiś czas, dlatego, jeśli nie uda ci się odpowiedzieć poprawnie od razu, to nic się nie martw, mamy jeszcze dużo czasu. Nie musisz pamiętać już dzisiaj, jednak byłabym bardzo zadowolona, gdyby coś zostało w twoim łebku po dzisiejszych opowieściach — powiedziała, przesuwając łapą po podłożu. Zniżyła głos do szeptu. Pochyliła się nad kocurkiem, mówiąc mu teraz prosto do ucha. Wichura szalała wokół nich, posyłając drobinki śniegu w przeróżne strony. Wycie zagłuszyło sprawnie słowa Ognikowej Słoty dla każdego, kto nie siedział tak blisko, jak Nocna Łapa. — W Klanie Wilka jest parę kotów, którym nie możesz ufać i ja ci dzisiaj powiem, komu dokładnie. Na pewno będzie to Roztargniony Koperek i Cisowe Tchnienie – jeśli kiedykolwiek ci się coś stanie, to powiedz mi albo swojej mentorce, żebyśmy z tobą do nich poszli. Wydaje mi się, że wiedzą coś o Klanie Gwiazdy, co nie świadczy o nich dobrze. Jest to coś, o czym nie wolno ci powiedzieć nikomu, a już na pewno nie im samym. Brukselkowa Zadra, Wrotyczowa Szrama, Gwiazdnicowy Blask. Wszyscy, którzy są w jakikolwiek sposób powiązani ze zdrajcami, w tym nawet Iskrząca Nadzieja… wolałabym też, żebyś nie rozmawiał z Tygrysią Nocą — zastrzygła wąsami. — W takim razie Nocna Łapo, powiedz mi teraz… komu ci nie wolno ufać i co możesz zrobić z tą informacją, a czego na pewno nie? — zapytała spokojnie, poruszając ogonem co jakiś czas.
Nocna Łapa zamyślił się na moment. Wyglądał tak, jakby wyliczał coś w głowie.
— Cisowe Tchnienie, Roztargniony Koperek… Wrotyczowa Szrama, Iskrząca Nadzieja — zaczął wymieniać, gdy po chwili się zaciął i zerknął z zagubieniem na Ognikową Słotę. To było wiele nowych imion do zapamiętania, naturalne, że nie kojarzył ich wszystkich, w końcu dopiero niedawno został uczniem. — Nie mogę nikomu o tym powiedzieć… W przeciwnym razie przodkowie się zezłoszczą, prawda?
— Tak. Otóż to… Dorzuć do nich Brukselkową Zadrę i Gwiazdnicowy Blask. Tygrysią Noc też — miauknęła do niego. Wycofała się po chwili do krzewu i wyciągnąwszy z niego dzięcioła, położyła zdobycz przed uczniem. — Jesteś głodny? — zapytała, spozierając na kocurka. Ciekawe czy przyjmie od niej prezent? W końcu należał mu się, to był udany dzień.

<Nocna Łapo, zgłodniałeś?>

Od Nocy (Nocnej Łapy) do Ognikowej Słoty

Noc kochał wiele rzeczy. Od swojego klanu po swoje rodzeństwo. Od małego uważał, że miłość to najlepsza rzecz pod słońcem i nie zastanawiał się za bardzo nad tym jak to jest być wściekłym na kogoś. Jak to jest nienawidzić kogoś? Noc chciałby powiedzieć, że nie ma kota, którego nienawidzi, jednak to byłoby kłamstwo, a Noc nie lubi kłamać. Zdarza się mu to czasem, jednak unika mówienia nieprawdy.
A prawdą jest, że nienawidzi Klanu Gwiazdy. Do tej pory pamięta rozmowę z Ognikową Słotą. Pamięta tamten wieczór jakby te rozmowa odbyła się wczoraj, a nie księżyce temu. O tym jak kotka przygarnęła go tak przyjemnie do siebie i jak ładnie pachniała. Teraz Noc lubił ten zapach jeszcze bardziej. Ognikowa Słota była mu bliska. Była trochę jak taka starsza siostra dla niego.
Pamiętał, że trzymała go blisko siebie i opowiadała mu o jego rodzeństwie. O tym jak inni są, jak wyglądają. O za krótkim pysku, o chudym ciele. I to wszystko wina Klanu Gwiazdy. Tego przeklętego miejsca, gdzie złe koty idą po śmierci. Oni tak pokarali jego kochane rodzeństwo! Jego kochaną rodzinę!

Noc pamiętał jak wściekły się wtedy czuł. Jakie to było niesprawiedliwe! W oczach Nocy Klan Gwiazdy nie zasługiwał nawet na kawałek spleśniałej myszy! Nie zasługiwał nawet na odrobinę szacunku!
Dlatego też Noc był podekscytowany swoją nocą w lesie. Jako uczeń będzie w końcu mógł ćwiczyć i uczyć się aby móc walczyć z Klanem Gwiazdy! I kiedy tylko został przyprowadzony z samotnego czuwania po środku lasu i dostał swojego mentora, był bardzo z siebie zadowolony. Nawet pochwalił się swoimi planami przez rodzeństwem!
– Tropiąca Łasko! Tropiąca Łasko! – Nocna Łapa, bo tak teraz nazywał się Noc, podbiegł do kotki, kiedy tylko ją zauważył następnego dnia.
– Tak? – szylkretka uśmiechnęła się do niego.
– Co dzisiaj będziemy ćwiczyć? – zapytał się jej przeskakując z łapy na łapę w podekscytowaniu.
– Może najpierw pokażę ci trochę terenów, co? I nasze granice?
– To bardzo dobry pomysł, tak! Poproszę! – Noc skoczył do wyjścia, a Tropiąca Łaska była zaraz za nim.

Po całym tym długim i męczącym spacerze Noc był gotowy na położenie się na posłaniu i zamknięcie oczu. Jednak coś pchnęło go do poszukiwania swojej ulubionej kotki. Przebiegł przez obozowisko, porzucając swoją mentorkę w tyle. Ta tylko odetchnęła. Pewnie miała go już dość na ten dzień. Noc nie zwrócił na nią większej uwagi.
– Słota! – Nocna Łapa mało w nią nie wpadł, kiedy ją znalazł rozmawiającą z innym wojownikiem. Kociak nie zwrócił na niego uwagi. – Pogadamy?
– Możemy. – kotka odparła i rzuciła mu szeroki uśmiech. Pożegnała się z tym drugim wojownikiem i stanęła obok Nocy. – O czym chcesz pogadać
– O Klanie Gwiazdy! – odparł Noc na co kotka rzuciła mu zaskoczone spojrzenie. – Pamiętasz jak opowiadałaś mi o nich! Teraz jestem uczniem!
– No jesteś uczniem i co w związku z tym? – Słota przysunęła go do siebie łapą.
– Jak to co? niedługo będę wojownikiem! – odparł Noc jakby to była największa oczywistość.
– Już nie tak niedługo! Masz wiele trenowania przed sobą! – Ognikowa Słota poklepała go pomiędzy uszami.
– No dobra, dobra. Ale kiedy będę już silnym wojownikiem chciałbym walczyć z Klanem Gwiazdy! Oni skrzywdziły moją rodzinę i nie zasługują żeby żyć! I będę nimi walczył! I wygram! – Noc wypiął dumnie pierś nie zwracając uwagi na to jak zareagowała jego towarzyszka.

<Ognikowa Słoto?>

[531 słów]

Od Ognikowej Słoty do Nocy

Dzisiejszy dzień zapowiadał się na spokojny. Ognikowa Słota wyruszyła na polowanie, tym razem chciała złapać karczownika dla Gąsiorkowego Trzepotu. Kocica poprosiła ją o niego jakiś czas temu, wyglądała na wykończoną. Zresztą nic dziwnego, miała z pewnością wiele pracy przy maluchach. Śpiew ptaków działał na nią kojąco, lekkie podmuchy wiatru mierzwiły jej futro, jednak brązowooka nie przejmowała się tym nadto. Ciepłe promienie zakrywały wysokie korony drzew, do kotki docierało jedynie cieniutkie pasmo co jakiś czas, które nawet nie raziło ją w oczy. W pewnym momencie usłyszała szelest w krzewach, przybrała prędko pozycję myśliwską, skradając się do zwierzyny. Będąc wystarczająco blisko, wyskoczyła, jednym sprytnym ruchem zabijając gryzonia.

***

Ognikowa Słota zajrzała do żłobka powoli. Jej oczom ukazała się Gąsiorkowy Trzepot, miała na mordce wymalowane wyraźne niezadowolenie. Tuż u jej łap siedziało kocię z miną pełną wyrzutów sumienia, jakby dopiero co dostał ochrzan od mamy. Przed nim leżała połamana gałązka. Starsza podniosła wzrok na młodszą z konsternacją, stawiając uszy czujnie.

— Ognikowa Słoto? Co tu robisz? — zapytała, poruszając ogonem lekko nerwowo. Brązowooka poczuła spojrzenie paru ciekawskich małych oczu na sobie. Zmrużyła ślepia, jednak nie w złośliwy sposób.
Szylkretka podeszła bliżej, owijając kitę wokół łap. Położyła karczownika przed liliową.

— To dla ciebie. Gąsiorkowy Trzepocie, potrzebujesz pomocy przy małych? Mogłabym się nimi na chwilę zająć, a ty byś sobie odpoczęła albo rozprostowała chociaż łapy — zaproponowała szczerze, spoglądając na Noc, który bawił się z Kalinką. Wróciła spojrzeniem na kocicę, czekając na odpowiedź z jej strony. Była ciekawa, czy Nadciągający Pomrok dobrze zrobiła, sprowadzając je tutaj, oczywiście oprócz Kalinki, która była biologiczną córeczką Gąsiorkowego Trzepotu. Chociaż może jej także powinna się przyjrzeć.
Wilczaczka otworzyła oczy nieco szerzej. Nie zwlekając długo z odpowiedzią, pokiwała głową, przysuwając jednego z nich bliżej Słoty.

— Maluchy, zajmie się wami na razie Ognikowa Słota. Wrócę do was niedługo — powiedziała, spoglądając na pobratymczynię z wdzięcznością. Chwyciła karczownika w pysk, po czym wstała. Szylkretka uśmiechnęła się do niej odrobinę, spozierając na kocurka u jej łap. Bursztynooki odprowadził mamę wzrokiem, kładąc uszy po sobie. Słotę normalnie zdziwiłaby taka reakcja, jednak miała pewien interes w tym, co obecnie robiła. Nie wynikało to jedynie z czystej ciekawości – na pewno ona grała tu dużą rolę, aczkolwiek coś podpowiadało jej, że nie traciła czasu, przychodząc tu dzisiaj.
— Cześć, jak się nazywasz? — zapytała, posyłając uśmieszek i jemu, gdy kita starszej zniknęła w wyjściu ze żłobka.
Czarny kocurek pokręcił główką, jakby wyrwano go z transu. Spojrzał na kocicę z lekkim zdziwieniem, jednak po chwili przełknął nerwowo ślinę.

— Nazywam się Noc. To jest mój braciszek, Gruby, a tam siedzi Chudy. No i jest z nami też Kalinka — kocię przedstawiło ich wszystkich, na każdego pokazując palcem, jakby nie chciał nikogo pomylić.
Ognikowa Słota zerknęła na każdego kolejno, kiwając głową, żeby mu pokazać, że go nadal słucha. Zauważywszy płaskie mordki dwóch z nich, uniosła brew ze zdziwieniem, stukając nerwowo ogonem o podłoże, prawie jak na zawołanie. Klan Wilka przyjął kociaki które musiały walczyć o oddech każdego dnia? Czy naprawdę aż tak im się powodziło ze zwierzyną lub dopadła ich tak wielka desperacja? Może ostatnio proszono ją o zapolowanie na więcej, żeby wykarmić właśnie nich? Z jakiegoś powodu u Słoty pojawiła się myśl, że Nocy by jedzenia nie żałowała. Wyglądał na zdrowego, na pierwszy rzut oka nie dostrzegła u niego żadnych anomalii, z zachowania był jedynie może… ospały i lekko nieśmiały, ale to nie było nic, czego nie dało się naprawić z czasem. Przysunęła kitą czarnofutrego bliżej siebie, jakby chciała go ochronić, chociaż sama nie była pewna, przed czym. Mimo wszystko nie pokazała po sobie ewentualnej niepewności, raczej uśmiechnęła się do niego pocieszająco. Spostrzegła szybko, że kocurek lubi zbierać piórka i wszelkiego rodzaju ozdóbki, w legowisku było tego pełno, a sam między własnymi kłosami miał ich także niemało.

— Sam zbierałeś te kamyczki? — zapytała, wskazując pyskiem w kierunku łoża.
Noc pokiwał głową, uśmiechając się leciutko. Ciekawe czy zamierzał coś więcej o nich opowiedzieć? Nawet jeśli, to nie zapowiadało się na to, żeby wojowniczka pozwoliła mu dojść do słowa.
— Bardzo ładne. — pochwaliła go, oglądając się za siebie, żeby sprawdzić, co robi reszta jego rodzeństwa. — A wiesz, że ja też lubię zbierać różne rzeczy? Przykładowo dostałam złotą monetę od mojej kochanej mamy. Mam w legowisku także gałązkę jemioły od… — przerwała, marszcząc nos, jednak po chwili zmusiła się do ponownie pozytywnej mimiki. — Nieważne. Może powinnam ją wyrzucić, w końcu ma już swoje księżyce… — powiedziała do siebie. Od kocicy dało się wyczuć zapach jemioły, mimo że od jej przyniesienia upłynęło tyle czasu. Z jakiegoś powodu nie mogła jej wyrzucić, to było jedyne, co jej pozostało po Porywistym Dębie, po jej przyjacielu, który okazał się zdrajcą. Ciekawe, czy taki był od zawsze, czy to Klan Gwiazdy namieszał mu w głowie? Czy gdyby powstrzymała go przed ucieczką, jeśli byłaby taka możliwość, to czy by został? Może go zaszantażowano, a że było ich więcej, Dąbek nie miał wyboru? Pokręciła głową. Dywagowanie na ten temat nie miało najmniejszego sensu, skoro nawet nie znaleźli ich wszystkich, a trop prędko się urwał.
Kalinka dłubała pazurkiem w zaschniętym mchu, a Gruby odpoczywał, jakby dopiero co zjadł. Chudy siedział naburmuszony, to pewnie jemu coś połamano jak przyszła. A może Nocy? W końcu on zbierał różne przedmiociki.

— Opowiedzieć ci o czymś fajnym? — zagadnęła, zwracając uwagę bursztynookiego z powrotem na sobie. Zauważywszy jego zainteresowanie, poruszyła ogonem. Zamierzała nauczyć go o wierze w Mroczną Puszczę. Noc miał ogromny potencjał, szczególnie dlatego, jak wiele słuchał. Miała tylko nadzieję, że wynika to z jego zainteresowania, niżeli bujania w obłokach. — Zauważyłeś kiedyś, że różnicie się wraz z Kalinką od swojego rodzeństwa? — szepnęła, na co młodzik pokiwał główką raz jeszcze. Spojrzał na nich, jakby musiał się upewnić na nowo. Łapką dotknął swojego nosa. — Wiesz, dlaczego wyglądają inaczej? Ponieważ Klan Gwiazdy chce dla was źle. Obdarzył ich krótszymi kufami, żeby musieli się męczyć. Niestety nie możemy zrobić dla nich nic, żeby im ułatwić oddychanie, jednak ty i Kalinka jesteście inni. Macie ogromny potencjał i zamierzam wam pomóc w rozwijaniu się. — szepnęła mu do ucha dalsze słowa z dumą, po chwili pusząc sierść na piersi z zadowoleniem. Będą bezpieczni pod jej okiem.
— Ojej, naprawdę? Dziękuję…! A dlaczego oni tak mają? Bardzo im to szkodzi? Myślałem, że to normalne… — wymruczał Noc, spoglądając na swoich braci ze zmartwieniem. Słota obróciła jego główkę w swoją stronę delikatnie.
— Wiesz dlaczego? Bo Klan Gwiazdy taki jest. Twoi bliscy niczym nie zawinili, a i tak ich ukarano. Ukarano ich bez powodu. — Strzepnęła ogonem ze złością, jednak nie na Noc. Sama siebie napędzała, Klan Gwiazdy tak wiele napsuł jej w życiu, a nie była na tym świecie nawet tak długo. Kalinka spojrzała w jej kierunku, jakby chciała podsłuchać ich rozmowy, jednak wróciła prędko do zabawy, zagłuszając ich cichą konwersację. — Noc, a… słyszałeś o Mrocznej Puszczy? — zapytała, gładząc ogon łapą.
Kocię pokręciło głową w odpowiedzi. — Co to takiego?
— To są nasi przodkowie, czuwają nad nami. Nad kotami takimi jak my — uśmiechnęła się szeroko. — Wiara w nich jest dla nas bardzo, bardzo ważna. Czy Gąsiorkowy Trzepot opowiadała ci już o nich? Może zapomniałeś? — dopytywała Słota, nie spuszczając oczu z młodziaka. Zapytała o to samo drugi raz, jakby chciała się upewnić, czy aby na pewno.
Kocurek ponownie pokręcił głową, na co Słota zareagowała dość negatywnie. Na jej mordce wymalowało się niezadowolenie, a sierść zjeżyła się wzdłuż kręgosłupa. Czy liliowa postradała zmysły? A może nie dawała sobie rady ze względu na to, jak wiele kociąt musiała doglądać i przez to zapomniała? Chociaż to było absurdalne. Może Noc po prostu zapomniał. Kociaki miały to do siebie, że czasami informacja wlatywała jednym uchem i wylatywała drugim. Słota po chwili przybrała łagodniejszy wyraz pyszczka, starając się panować nad sobą. Chwyciła w łapę kamyczek, gładząc go poduszką. — Pozwól, że ja ci o nich opowiem, wychowałam się na historiach mojej mamy, Zalotnej Krasopanii, najlepszej mentorki oraz wojowniczki w Klanie Wilka. Wiem, o czym mówię, możesz mi zaufać. Mroczna Puszcza to miejsce dla najlepszych i najwspanialszych kotów. Trafiają tam koty odważne, takie, które niosą przykład innym, tym zagubionym. Dołączenie do nich po śmierci to największy zaszczyt, jakiego kot może doświadczyć. A wiesz też, że nawet ty byś mógł taki być? Z pewnością chciałbyś wiedzieć, jak to osiągnąć – otóż oczywiście ciężką pracą, ale też i wiarą w nich. Tylko wiesz… nie możesz powiedzieć nikomu o tym, nawet swojej mamie ani swojemu rodzeństwu, czego dzisiaj się dowiedziałeś, przynajmniej dopóki ci nie powiem, że możesz. W przeciwnym razie przodkowie będą bardzo niezadowoleni. A nie chcesz, by byli na ciebie źli, prawda? — poruszyła łapą, przyciskając kamyczek mocniej, ogonem tuląc młodzika do siebie bardziej.
— Nie chcę, nie! — pokręcił główką energicznie, wsłuchując się w dalsze słowa kocicy.
— Posłuchaj. Niektóre koty w Klanie Wilka wierzą w innych przodków. Oni chcą dla ciebie źle i mogliby cię nie zrozumieć przez to, że są ograniczeni i nie dostrzegają, co jest dla nich tak naprawdę dobre. Są zagubieni. Chcą odebrać nam siłę. Życzą ci tego, co Klan Gwiazdy dla twojego rodzeństwa. Skrzywdził ich na całe życie, przez nich teraz muszą się męczyć. Nasi przodkowie by ich tak nie zranili. Koty Mrocznej Puszczy są dumne oraz silne, obserwują nas nawet w tej chwili, czuwają nad nami. Tak naprawdę Miejsce Gdzie Brak Gwiazd jest dobre. Tylko ono, a nie Klan Gwiazdy — splunęła pod koniec. Miała głos również ściszony tak, żeby nie przebijał się przez radosne piski reszty kociąt. Zależało jej na tym, żeby przedstawiać im tę wiedzę stopniowo, ponieważ nie znała ich jeszcze wcale, a musiała być ostrożna, bo nie każdy był w stanie pojąć tego typu mądrości. — Największym zaszczytem dla każdego z nas jest, żeby po śmierci zasilić ich szeregi — powtórzyła, jakby w ten sposób miała zakorzenić to w głowie młodziaka na zawsze.

<Zapamiętasz to, Noco?