Od Wilczej Łapy CD Aksamitnej Łapy

 Gdzieś tam, z tyłu głowy nadal miał krzyki i prośby o pomoc Słonecznej Polany. Wiele księżyców minęło od śmierci kotki, jednakże Wilcza Łapa nadal się z tym nie pogodzili. Wyrzuty sumienia zjadały ich żywcem a fakt, iż taki potwór uczył ich siostrę, odbierała im mowę... Nie pomogło nawet zmiana terenów. Wschody i zachody słońca były piękne, jednakże Wilk nie czuli się na tyle dobrze, by podziwiać całą scenerię. 

Co jakiś czas miewali przebłyski ze zgromadzenia. Walkę między kotami, opętane ciała, przemówienie przodków... to wszystko sprawiało, że ostro partolili trening, zwodząc przy tym mentora - Lśniącego Księżyca. Cieszyli się jedynie, że ich liczne rodzeństwo w całości dotarło na nowe ziemie, do tego bez żadnego zadrapania.

Szum fal zagłuszał myśli, zaś słona woda obmywała ich łapy, gdy siedzieli samotnie na plaży, obserwując powoli płynące na niebie chmury. Zastanawiali się, jak daleko byliby w stanie pójść, nim straciliby grunt pod łapami. A co ważniejsze - co takiego znajdowało się za horyzontem?

— WILCZKUUUU! WILCZKUUUUUUU!!! MUSZĘ CI COŚ POWIEDZIEĆ!!!!!

Uśmiechnęli się słabo, słysząc głos Aksamitnej Łapy. Smukła kotka pędziła przez plażę w ich kierunku. No tak, siostra zawsze wiedziała jak zająć ich myśli, a do tego w ich towarzystwie nie szło się nudzić. Cieszyli się jak jasna cholera, że szylkretka postanowiła do nich podejść i pogadać.

Sami jakoś nie mieli na to odwagi.

— Tak, Aksamitko? — zapytali z lekkim, paskudnym uśmiechem na pysku, nim kotka wpadła prosto na nich a rodzeństwo przekoziołkowało się kilkanaście dobrych metrów po piasku. Wilcza Łapa zaryli widowiskowo mordą w grunt, niemalże zakopując sobie łeb. 

Podnieśli się szybko, plując we wszystkie strony świata sypkim gównem.

— OJEJUNIU! Wilczku braciszku mój kochany, nic ci nie jest???? — uczennica dopadła do nich, czym prędzej pomagając na wpół łysemu kotu wstać.

— Nie, spokojnie, nic mi się nie stało. Jestem cali — odparł, jednak to chyba nie przekonało kotki. Aksamitka natychmiast rozpoczęła dogłębne oględziny, czy aby na tysiąc procent Wilczy są cali, wciskając mu łapy do uszu, oczy a nawet rozdziawiając szeroko paszczę.

— Chyba masz próchnicę braciak- — mruknęła szylkretka z pełną konsternacją.

Zrezygnowany Wilczy po prostu siedzieli z otwartą szeroko mordą.

— Tcho o chym chiałasz pochozmawiacz? — mruknęli, poruszając niespokojnie końcówką ogona. No tak, Aksamitka była Aksamitką.

Co zrobisz, nic nie zrobisz.

< Aksamitko? >

[przyznano 5%]

Od Aksamitki CD. Wilczka

Nie podobała jej się upartość Wilczka. Nie dbał w ogóle o swoje zdrowie, uznając oberwanie meszkiem za błahą sprawę. A przecież chwila moment i będzie miał ogromnego guza. To takie nierozsądne z jego strony, by ignorować jakiekolwiek oznaki bólu, chociażby te najmniejsze.
— Mamo, ale trzymasz go delikatnie? Wilczek nie wygląda na szczęśliwego, może mu niewygodnie? — Upewniała się co krok, jojcząc kotce do ucha. — A co jak przez ten meszek wdało się śmiertelne zakażenie?! — wykrzyknęła przerażona, zatrzymując się w miejscu. — Na wielkiego pana chmurkę, władcę różowego nieboskłonu, czy przeze mnie umrze? — wykrztusiła, krztusząc się na nowo łzami. — O mamusiu-rajusiu, Wilczku, ja nie chciałam! Naprawdę! — mamrotała, podchodząc do nich, kiedy Wilcza Pogoń na moment odstawiła szylkreta na ziemię, by uspokoić córkę. Ta od razu przytuliła liliowe futro, smarkając w nie.
— Spokojnie Aksamitko, od tego jeszcze nikt nie umarł — zapewniła, spoglądając na wejście do jamy medyków. — Truskawkowa Grządka zaraz wszystko ci dokładniej wyjaśni.
Te słowa z lekka ją uspokoiły, a mimo to pchnęła Wilczka z całych sił w stronę wejścia. Nie wiadomo, czy nie będzie pierwszym, który umrze w taki sposób.
— Musimy biec! — wydarła mu się do ucha. — Każda chwila twojego życia się liczy!
— Ale ja naprawdę...— odezwali się, ale niebieska przystawiła łapkę do ich pyska.
— Ciii, nic nie mów. Nie marnuj sił, będą ci potrzebne w walce o życie — rzekła ze śmiertelną powagą w głosie. —Mamo — zwróciła się do karmicielki. — Bierz go — rozkazała. — Szybko, zanim ucieknie!
— Wilczek nigdzie się nie wybiera, spokojnie — odezwała się niepewnie starsza, patrząc na swojego akurat rozsądnego potomka. — Wchodźcie.
Liliowy udał się niechętnie we wskazanym kierunku, ale może to i przez to, że Aksamitka niemalże siedziała mu na dupie, aby nigdzie nie czmychnął.
Rudy medyk podniósł na nich wzrok, uśmiechając się lekko. Widząc spojrzenie Aksamitki, spoważniał.
— Coś się stało? — zapytał, zwracając się do Wilczej Pogoni, jednak tej nie było dane się ze wszystkiego dokładnie wytłumaczyć.
— Nic strasznego, tylko...
— Jak możesz tak mówić mamo! — wykrzyknęła szylkretka, patrząc na nią z oburzeniem. — Posłuchaj wujku mnie! Ja byłam świadkiem wszystkiego i wcale nie jest kolorowo. Wilczek — urwała, wskazując na poszkodowanego — dostał kulką mchu w głowę. O tutaj. — Z impetem przywaliła łapą we wskazane miejsce, co spotkało się z jękiem pełnym bólu. — Osz w pyszczek. DOBIŁAM GO. WILCZKU NIE UMIERAJ, PROSZĘ. — Rzuciła się na niego z płaczem, niemalże dusząc go swoimi przytuleniami. — Szybko wujku! Wyciągaj magiczne kwiatki, musisz go uratować!

<Wilczku?>

Od Wilczka CD Aksamitki

No i masz ci klops. Teraz Aksamitka panikowała, chociaż Wilczek zapewnili siostrę już multum razy, że nic im nie jest i czują się dobrze. Kotka jednak była zbyt przerażona, by słuchać rozsądnego głosu starszego rodzeństwa. Kocię westchnęło ciężko, rzucając matce błagalne spojrzenie. Na szczęście Wilcza Pogoń bardzo szybko wyłapała o co ten cały ambaras i przystąpiła do uspokajania córeczki.

— Bo przypadkiem Wilczek dostał ode mnie w główkę kulką meszku i nie wiem, czy przez to nie umrze — Aksamitka nadal mówiła z ogromnym przejęciem w głosie. Podbiegła do szylkreta i wskazała noskiem miejsce, w które dostał. — Mówi, że wcześniej bolało i teraz przestało, ale szczerze trochę w to nie wierzę — wyszeptała, a jej oczka szkliły się ze strachu. — Trzeba iść do pana medyka! Na pewno wśród tej swojej kolekcji magicznych kwiatuszków ma jakiś specjalny, niezwykle kolorowy okaz, który ratuje przed zgonem! — wymamrotała, używając z pewną dumą słów, które nieraz usłyszała padające z pysków dorosłych wojowników. 

— Dobrze kochanie, pójdziemy do wujka Truskawka, żeby obejrzał Wilczka, zgoda? — szylkretowa koteczka pokiwała entuzjastycznie głową, uspokajając się nieco. Wilczek jęknął tylko rozczarowany, sądzili, że matka wyjaśni siostrze, że przecież nie umiera i wycieczki do wujka są zbyteczne.

— Mamo! Dobrze wiesz, że umiem samemu chodzić — obruszyli się, gdy kocica spróbowała podnieść ich za skórę na karku. Szylkret chciał się upierać dalej, lecz widząc wymowny wzrok matki i w lot łapiąc, co królowa ma na myśli, poddali się, pozwalając matuli nieść do legowiska medyków.

Przez ten cały czas Aksamitka dreptała tuż obok matki z niepokojem na nich spoglądając.

 

< Aksamitko? >

Od Aksamitki CD. Wilczka

— Przepraszam! — wykrztusiła, bo choć uspokoiły ją trochę słowa Wilczka, to i tak z nerwów przeskakiwała z łapy na łapę. — Wiesz, że ja nie chciałam, prawda? W życiu bym cię celowo nie skrzywdziła! Nikomu bym zresztą nie zrobiła umyślnie krzywdy! To okropne i ja tak serio nie chciałam. Na pewno rozumiesz, że mi przykro? Bo ja przyrzekam, nie... — trajkotała jak najęta, dopóki stanowcze spojrzenie lykoia nie przywołało jej do porządku. — Ale jak coś to ja tak poważnie jestem smutna przez to, że cię uderzyłam. Teraz przeze mnie cię boli, to okropne — stwierdziła, wpatrując się intensywnie w miejsce, w które dostał. — A co, jak wyrośnie ci tam guz? Na tuptającego w nocy jeżyka, a jeśli zginiesz od tego?! — spanikowała nie na żarty, a oddech ponownie zamarł jej w piersi.
— Ja naprawdę nie kłamię, mówiąc, że nic mi nie jest — odparli, przecierając łapkami zaspane oczy. — Bolało na początku, ale już przestało — dodali, ale Aksamitka i tak krzywiła się z powodu lekkiego zaniepokojenia.
Na wszelki wypadek podeszła do Wilczej Pogoni, która i tak wybudzona przez podniesiony głos córki, łypała na nich czujnym okiem. Ziewnęła przeciągle, gdy niebieska zaczęła trącać łapą jej bok.
— Coś się stało? — zapytała z troską, chociaż była poniekąd świadkiem całego zdarzenia.
— Bo przypadkiem Wilczek dostał ode mnie w główkę kulką meszku i nie wiem, czy przez to nie umrze — wyjaśniła z przejęciem w głosie. Podbiegła do szylkreta i wskazała noskiem miejsce, w które dostał. — Mówi, że wcześniej bolało i teraz przestało, ale szczerze trochę w to nie wierzę — wyszeptała, a jej oczka szkliły się ze strachu przed stratą kogoś bliskiego. I to tylko i wyłącznie z jej winy. — Trzeba iść do pana medyka! Na pewno wśród tej swojej kolekcji magicznych kwiatuszków ma jakiś specjalny, niezwykle kolorowy okaz, który ratuje przed zgonem! — wymamrotała, używając z pewną dumą słów, które nieraz usłyszała padające z pysków dorosłych wojowników.

<Wilczek?>

Od Wilczka DO Aksamitki

 Mama mówiła, że sen był bardzo potrzebny do rozwoju młodych kociąt, co Wilczek wzięli sobie głęboko do serca, nie można tego było jednak powiedzieć o Aksamitce, która już od samego wschodu słońca, buszowała po żłobku wraz z Krewetką, budząc wszystkich, na których zdążyła wpaść podczas szaleńczej gonitwy.

Niestety wilczek byli jedną z jej ofiar. Brutalnie obudzone kocię fuknęło rozzłoszczone, rozglądając się dookoła w poszukiwaniu winowajcy. Widząc jednak, że ową kraksę spowodowała Aksamitka, ich wyraz pyska złagodniał, jednak nie wpełzł na niego uśmiech tak, jak zawsze. Powodem ponurego nastroju Wilczka było zwyczajnie zmęczenie oraz szaruga panująca na zewnątrz. 

Dało się słyszeć plusk wody rozbijającej się o niewielkie kałuże w obozie oraz szum lejącego deszczu. Pogoda skutecznie zniweczyła ich plan - wycieczkę do Truskawkowej Łapy, ich wujka, którego mieli poznać całą zgrają. 

— Hej, Wilczek, orientuj się! — krzyk siostry dotarł do nich zbyt późno. Mokra, lepka kulka mchu z impetem uderzyła kocię w łepetynę z całej siły.

Szylkret potrząsnął głową.

Kurwa, bolało.

Ostrożnie dotknął swojej potylicy, która tylko zapulsowała nieprzyjemnie. No tak, będzie siniak. Otrząsnęli się z kurzu, który osiadł na ich jasnym futerku, nim odwrócili łeb w stronę przerażonej siostry oraz Krewetki, które wstrzymywały oddech, siniejąc lekko na pyszczkach.

— Spokojnie, nic mi nie jest, tylko bolało trochę — odparli, z ulgą obserwując jak Aksamitka zaczyna ponownie oddychać. Jeszcze tego brakowało, aby niebieska im zjechała na zawał.

< Aksamitka? >