Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Miałem zamiar porozmawiać trochę z moim uczniem, jednak przerwała mi liderka która wołała na zebranie. Chyba wiedziałem o co chodzi, więc rzuciłem zadowolone spojrzenie na mojego ucznia. Podbiegliśmy na miejsce spotkania i usiedliśmy z przodu. Prawie każdy kot siedział już wpatrzony w liderkę. Moja matka usiadła obok niej, wyglądała tak majestatycznie obok tego wielkiego głazu.
- Dziękuje za przy-rzybycie- za jąkała się Jelenia Gwiazda- dzisiejszy dzień jest bardzo dobrym dniem. Jeden z naszych uczniów ukończył szkolenie. Zapraszam Jaszcz-czurczą Łapę.
Mój uczeń spojrzał na Jelenią Gwiazdę tak zdziwiony, że nawet nie mógł się ruszyć. Zaśmiałem się i pchnąłem go do przodu. Młodzik ruszył się i szybkim krokiem znalazł się tuż obok liderki. W jego oczach odbijał się szok, jeszcze chyba nigdy nie wyglądał na tak zdziwionego. Zaśmiałem się pod nosem i z dumą oglądałem cały przebieg.
- Byłeś bardzo uważnym uczniem, starałeś się i ukończyłeś trening jako pier-rwszy...nie cofnąłeś się przez walką z klanem Nocy kiedy twój lider był w potrzebie, zachowałeś zimną krew i pobiegłeś po pomoc, zamiast działać pochopnie. Jesteś mądrym i dzielnym kocurem. Od dziś twe imię brzmi Jaszczurczy Ogon, noś je z du-umą i przestrzegaj kodeksu. Wiem, że przyniesiesz klanowi dużo dumy i chwały- zakończyła liderka i kiwnęła głową w stronę mojego już byłego ucznia. Wszyscy zaczęli wrzeszczeć jego imię. ,,Jaszczurczy Ogon! Jaszczurczy Ogon!" z każdej strony dobiegało mnie jego imię. Wypiąłem dumnie pierś i spojrzałem na mojego brata. Byłem dumny jak nigdy przedtem. Jeszcze pamiętam nasz pierwszy trening. Był z niego mały kotek, latający wszędzie, energiczny i bardzo zabawny. Teraz wyrósł z niego prawdziwy kocur, dzielny i szlachetny. Po części czułem się za to odpowiedzialny. Jego rodzeństwo go otoczyło gratulując i szarpiąc go za ogon dla zabawy. Tylko Gęsia Łapa siedział z tyłu z lodowym wzrokiem wlepionym w brata, no tak. Od dawna się ścigali kto pierwszy będzie wojownikiem. Po chwili szylkretowy kocur wstał machając puchatym ogonem i odszedł od zgromadzenia. Kiedy zrobiła się mała przerwa wśliznąłem się do mojego byłego ucznia i uścisnąłem go przyjaźnie.
- Jaszczurcza Łapo, udało się, jesteś wojownikiem! Nawet nie wiesz jaki jestem z ciebie dumny!- wypaliłem i całe szczęście niemalże eksplodowało.
- Jaszczurczy Ogonie, od teraz- poprawił mnie i wypiął pierś z dumą.
- No dobrze, jak zwał tak zwał Gadzie- dogryzłem mu i pacnąłem go łapą w bok. Kocur pokazał mi język i otarł się o mnie. Byłem taki szczęśliwy, że nareszcie został uczniem, jednak będę tęsknił za naszymi treningami. Od teraz jest już dorosłym wojownikiem, nie będzie miał czasu dla mnie. Czułem się jakbym właśnie stracił przyjaciela, którego tak długo miałem przy sobie. Mimo wszystko nie chciałem aby Jaszczurcza Łapa już stawał się Jaszczurczym Ogonem, chyba nie byłem jeszcze gotowy. Nie chciałem zostać sam, Lamparcia Plama jest bardzo daleko, Mglisty Cień ma jeszcze swojego ucznia, tak samo jak Lisi Ogon, a moja matka jest zastępcą. Byłem teraz sam.

<<Jaszczurczy Ogonku, Gadzie jeden? :v>>

Od Słonecznego Deszczu CD Lamparciej Plamy

Zdziwiła mnie prośba Lamparciej Plamy. Co mogę opowiedzieć jej o moim klanie? Zastanowiłem się chwilę podnosząc wyżej łeb. Starałem się zebrać myśli po czym zacząłem:
- Mój klan powstał od Wilczej Gwiazdy, przybranego ojca mojego ojca. To zagmatwane, ale tak było. Ogólnie, jesteśmy zżytym i silnym klanem, największym pośród czterech. Mieliśmy kiedyś większe tereny, wychodzące na drugą stronę Drogi Grzmotu, ale klan Klifu nas przepędził.
- Jak to możliwe, że was przepędził?! Przecież jak sam mówiłeś jesteście największym klanem!- uparła się Lamparcia Plama. Kiwnąłem głową i zaraz zabrałem się za wyjaśnienia:
- Tak, ale Klan Klifu jest niezwykle silny, złamali sojusz i przepędzili nas. Nie pamiętam tego dokładnie, byłem wtedy małą, puchatą kulką która niespokojnie wiła się w pyszczku matki słysząc odgłosy wojny- opowiadałem z przejęciem- teraz klan odbudował się na nowo. Sądzę iż pewnego dnia odbijemy nasze tereny i znów staniemy się potęgą.
Na mój pysk wyszedł promienny uśmiech. Właśnie w tej chwili zdałem sobie sprawę jak jestem przywiązany do mojego klanu i jak bardzo rozpiera mnie duma iż jestem częścią tego właśnie, a nie innego klanu. Moja partnerka zauważyła blask w mych oczach, liznęła mnie trochę niepewnie w polik i wyrwała z zadumy.
- Widzę jak bardzo kochasz swój klan, to niesamowite być tak przywiązanym. Ja tam niekoniecznie uwielbiam mój klan- zaśmiała się, jednak w jej oczach widziałem odbicie smutku.
- Hej, zawsze możesz dołączyć do nas, bramy są otwarte, tak sądzę. Naszą liderką została teraz Jelenia Gwiazda, bardzo mądra, pokojowa, lecz nieśmiała kotka. Na pewno zrozumiała by twój wybór- zachęciłem Lamparcią Plamę ocierając się o nią łebkiem. Kotka tylko rzuciła mi krótki uśmiech w odpowiedzi.
- A twój uczeń? Powiedz coś o nim- poprosiła mnie.
- No dobrze, jak tak ładnie panienka prosi. Moim uczniem został Jaszczurcza Łapa, niezwykle energiczny i przyjazny kot. W sumie, nie jest wiele młodszy ode mnie, jednak utrzymuje to w tajemnicy. Moja matka go wychowała, więc uznajemy się za braci, lecz oboje dobrze wiemy, że nie pochodzimy od tych samych rodziców. Cętkowany Ogon wie kim jest jego matka, ale nigdy mi, ani swojemu partnerowi nie powiedziała. Utrzymuje to w tajemnicy jak obiecała. Ogólnie, Jaszczurcza Łapa ma liczne rodzeństwo, Gęsią Łapę uczonego przez mojego ojca, Brudną Łapę uczoną przez moją siostrę, Pajęczą Łapę uczonego przez Kruczą Stopę, Złotą Łapę uczoną przez Miodowe Futerko i Nietoperzom Łapę uczoną przez samą Jelenią Gwiazdę. Dużo tego, ale tak to wygląda. Jaszczurcza Łapa bardzo szybko się uczy i jako pierwszy z rodzeństwa ukończy trening.
Wypiąłem dumnie pierś i zamknąłem oczy. W ten jakże straszny i niewiadomy czas w naszym klanie zapala się światełko nadziei. Byłem niezwykle dumny z powodu iż lada dzień ukończę trening mojego pierwszego ucznia. Lamparcia Plama zaśmiała się cicho.
- Wyglądasz jak dumny ojciec- mruknęła pod nosem z krzywym uśmieszkiem.
- Tak się bynajmniej czuję- odparłem i położyłem łeb na łapach. Spojrzałem w górę na zachodzące słońce. Już tak późno?! Wstałem na równe łapy i pomogłem wygramolić się Lamparciej Plamie.
- Muszę już iść moja droga. Pomyśl nad tym aby dołączyć do mojego klanu. Ale pamiętaj, nieważne co postanowisz, kocham cię i będę cię kochać- liznąłem ją w nos na pożegnanie i przytuliłem. Za każdym razem gdy odchodziliśmy czułem jak moje serce jest rwane na kilka kawałków które potem płoną zamieniając się w popiół. Ruszyłem szybkim krokiem w stronę mojego obozu przy okazji zabierając moją zdobycz. Gdy tylko przekroczyłem próg poczułem na sobie spojrzenie Cętkowanego Ogona, no tak, jest teraz zastępcą, musi mieć oko na wszystkich, a ja wzbudzam podejrzenia od dawna. Uśmiechnąłem się w jej kierunku i kiwnąłem łebkiem. Musiałem grać pozory zadowolonego i szczęśliwego z życia rudego kocura którego tak dobrze znała.

*po zebraniu klanów i ucieczce KP w inne miejsce*

Byłem okropnie zestresowany. Od dawna nie widziałem nigdzie Lamparciej Plamy. Wymieniłem jej imię na zebraniu, oczywiście zmieniając niemalże wszystko. Mimo to bałem się potwornie, a jak ktoś się dowie?! Z tymi niespokojnymi i burzliwymi myślami ruszyłem w kierunku Czterech Drzew, musiałem się dowiedzieć czy jest cała!
Im bliżej się znajdowałem, tym silniejszy był zapach Klanu Prawdy, lecz coś nie dawało mi spokoju. Był i tak za słaby. Miejsce powinno jechać ich odorem a tymczasem jakby przygasało. Wyjrzałem delikatnie zza kaszaków i ujrzałem przedziwny widok. Klan wyparował. Ruszyłem niepewnie w kierunku opuszczonego obozu rozglądając się na boki, ale nigdzie nie czułem obecności kota z tego klanu. W błocie zauważyłem odciski łap kilku kotów. Czyżby uciekli? Znalazłem się niemalże pod murami obozu. Nie były tak zręcznie zbudowane jak nasze, ale mogłem przysiąść, że wyglądały na solidne jak na wędrowny klan. Powoli obszedłem całą ,,budowlę" i zdałem sobie sprawę iż Klan po prostu uciekł. Czyżby koniec? Nie będzie wojny? O zgrozo, co ja zrobiłem! Wszystkie klany zaalarmowane a tutaj brak zagrożenia! Zjedliby mnie i zabili na miejscu, z Czarną Gwiazdą na czele. Wtem usłyszałem cichy syk wydobywający się z krzaków naprzeciw mnie. Zjeżyłem sierść i przybrałem bojową pozę. Ku mojemu szczęściu, z zarośli wyszła znana mi postać, moja kochana Lamparcia Plama! Rzuciłem się w jej kierunku z uśmiechem na pysku. Kotka także wtuliła się w moje futro i liznęła mnie w kark.
- Moja kochana! Gdzieś ty była, co się stało!?- uderzyłem od razu w sedno sprawy.
- Słoneczny Deszczu, ktoś słyszał zebranie, wiedzą o naszym klanie! Ty im powiedziałeś! Dlaczego?!- wyszła z oskarżeniami- myślałam, że ma to być tylko dla ciebie!
- Moja droga spokojnie, chciałem podzielić się z innymi klanami, musimy zgładzić Klan Prawdy zanim coś większego się stanie...
- Czy ty w ogóle rozumiesz co to oznacza?! Oni nas szukają, Słoneczny Deszczu, szukają mnie bo należę do tego klanu! A jak wyjdzie z tego wojna i będziesz musiał walczyć ze mną? Co wtedy!?- krzyczała kotka a w jej oczach pojawiły się łzy. Faktycznie, zjechałem sprawę. Nic nie odpowiedziałem, po prostu ją przytuliłem.
- Uspokój się, na razie nikt nie będzie was atakować. Mamy duże problemy, znaczy Klan Nocy i Burzy mają małą kłótnie, która chyba przerodzi się w wojnę. Moim zdaniem jest to bezsensowne, faktycznie powinniśmy skupić się na Klanie Prawdy. Nie chcę aby coś ci się stało więc proszę cię jeszcze raz, dołącz do mojego klanu, będziesz bezpieczna, będziemy mogli być razem Lamparcia Plamo, moglibyśmy budzić się obok siebie, przytulać i przebywać razem i nikt nie miałby o to pretensji- zachęcałem ją z uśmiechem- Lamparcia Plamo...może nawet moglibyśmy mieć młode, miałyby dom i schronienie, byłyby bezpieczniejsze nić tak na rozdarciu między dwoma wrogimi klanami. Wiem, że wybiegam daleko w przyszłość, ale proszę pomyśl o tym. Nie chcę cię stracić.
Wtuliłem się w kotkę i zamknąłem oczy. Miałem nadzieję, że zrozumie moje obawy i wypełni moją wolę. Tak bardzo chciałem mieć ją przy sobie.

<<Lamparcia Plamo? Przepraszam, że tyle czekałaś </3 :c>>

Od Słonecznego Deszczu [ZE]

Siedziałem potulnie na zebraniu. Ogólnie nie słuchałem zbytnio, czekałem na odpowiedni moment, a tak szczerze zamyśliłem się. Cały czas miałem w głowie moją kochaną Lamparcią Plamę, jak się ma, czy żyje i ma się dobrze. Bardzo za nią tęsknie, ale nie mogę nic powiedzieć. Teraz nawet nie mogę zwierzyć się matce, jest zastępcą, jej obowiązkiem byłoby doniesienie tego do Jeleniej Gwiazdy, która na pewno by mnie wywaliła na zbity pysk. Przynajmniej byłbym z Lamparcią...
Na chwilę wybuchła jakaś sprzeczka o Błękitną Burzę oraz jego młode, moim zdaniem jeżeli ojciec chcę zostać z młodymi w klanie powinni dać mu spokój, lecz ja nie rządzę. Po spotkaniu z Czarną Gwiazdą i piękną blizną po jego ataku, dobrze wiem czego się po nim można spodziewać. Teraz powstało poruszenie, mówią o Wybrańcach. To była moja szansa. Wstałem na równe łapy i przecisnąłem się przez inne koty z klanu Wilka, które rzucały mi zaciekawione i zdziwione spojrzenia. Moja siostra złapała mnie za ogon jakby chciała mnie zatrzymać, lecz posłałem jej jedno spojrzenie które tłumaczyło wszystko. ,,To ważne Lisi Ogonie". Zrozumiała to i dała mi przejść. Słysząc szelest od strony klanu Wilka inne koty, w tym liderzy, zwrócili się w naszym kierunku. Stanąłem przed nimi, spojrzałem na Jelenią Gwiazdę która była ewidentnie zagubiona. Przeniosłem szybko wzrok na Cętkowany Ogon która wręcz wyglądała jakby miała zaraz mnie zabić i spalić się ze wstydu. Przelotnie spojrzałem na innych liderów, nie zauważyłem jednak żądnych emocji.
- Prz-przepraszam, że przeryw-wam, ale mam coś wa-ażnego do powiedze-enia...- powiedziałem trzęsącym się głosem. Skarciłem się za to zachowanie, jak mogę być tak niepewny?! To ważna sprawa, może najważniejsza a ja zachowuje się jak mały kociak!
- Czy ma to związek z tematem zebrania?- zapytała spokojnie Srebrna Gwiazda mierząc mnie wzrokiem- jak ci na imię młody wojowniku?
- Jestem Słoneczny Deszcz z klanu Wilka i chciałbym powiedzieć bardzo ważną rzecz- przedstawiłem się i przeszedłem do sedna. Każdy lider po za Czarną Gwiazdą i Jelenią Gwiazdą skinęli mi na powitanie. Wielki, czarny kocur spoglądał na mnie spode łba, pamiętał mnie. Mimowolnie futro na mym karku stanęło dęba, jednak szybko powróciło do ,,normy" że tak ujmę.
- Mów Słoneczny Deszczu, co to za ważna rzecz!- ponaglił mnie Onyksowa Gwiazda głośnym mruknięciem. Kiwnąłem pospiesznie łebkiem i powiedziałem na jednym wdechu:
- Istnieje piąty klan.
Wszystkie koty wydały z siebie dźwięk oszołomienia, jedne miauczały drugie warczały. Źrenice Czarnej Gwiazdy wyglądały teraz jak małe kreski, Srebrna Gwiazda wyglądała jak w ciężkim szoku, pyszczek Jeleniej Gwiazdy lekko się rozchylił. Nawet jak dotąd spokojny Onyksowa Gwiazda wydał się głęboko poruszony tą sprawą. Moja matka rozejrzała się naokoło po czym spoczęła na mnie. Nie wiedziałem co myśli, czy jest zła, wściekła czy naprawdę zdenerwowana. Wszystkie koty rozgadały się już na dobre, każdy szeptał, nieliczni mówili głośniej.
-CISZA- ryknął nagle Czarna Gwiazda, kilka uczniów podskoczyło, w tym bialutka jak śnieg uczennica medyka o krwistych oczach.
- Co to znaczy, że jest ,,piąty klan"?- zapytał nadal zaszokowany Onyksowa Gwiazda. Westchnąłem, lecz w połowie się zatrzymałem, nie rozmawiam z przyjacielem, odnoszę się do liderów klanów!
- Istnieje piąty klan, zwie się Klanem Prawdy. Dowodzi nim szalona i niezrównoważona liderka Czysta Gwiazda. Jej celem jest zabicie Wybrańców! Mieści się na terenie Czterech Drzew- wyjaśniłem, chodź wiem, że mogłem powiedzieć więcej. Nastała chwila ciszy, liderzy wymienili przerażone spojrzenia między sobą i powrócili do mnie.
- Skąd to wiesz Słoneczny Deszczu?- zapytała mnie Srebrna Gwiazda. Uderzyła w słaby punkt. Nie mogę powiedzieć jej ani nikomu o Lamparciej Plamie! Wszystko by się wydało. Muszę znów skłamać, tak jak mojej siostrze, ale to będzie o wiele cięższe. Skumulowałem całą odwagę jaką posiadałem i zacząłem:
- Pewnego dnia wybrałem się na polowanie, wiadomo, aby dostarczyć pożywienie dla klanu. Posunąłem się trochę za daleko i wyszedłem po za obręby klanu Wilka, ale spokojnie, nie śmiałem naruszyć terenów innego klanu!- podkreśliłem by żaden lider nie mógł mi nic zarzucić- tam spotkałem pewnego samotnika, zwie się...Lamparcia Szyszka.
Znowu to zrobiłem, skłamałem. Wąsy Onyksowej Gwiazdy lekko drgnęły, rozbawiło go to imię. Nie wierzyli mi.
- Lamparcia Szyszka? Nigdy nie słyszałem takiego imienia dla klanowicza, a co dopiero dla samotnika- wtrącił Czarna Gwiazda, nie dał się tak łatwo nabrać. Wyprężyłem pierś i napuszyłem futro.
- Przychodzi z daleka, imię nadał sobie sam aby móc wpasować się do klanów, przeważnie używa imienia Szyszka- zagłębiałem się w kłamstwo- w każdym razie, spotkałem go. Okazał się być miłym kotem. Powiedział, że widział dziwny, mały klan. Spotykałem się z nim by mówił mi o nim więcej, w końcu Szyszka dołączył do niego. Zdaje mi pełne relacje jako szpieg pod przykrywką- wytłumaczyłem. Oczy Srebrnej Gwiazdy nie pokazywały nic, jakby była wyłączona. Zwróciła się gwałtownie w stronę Jeleniej Gwiazdy.
- Wiedziałaś o tym Jelenia Gwiazdo?- spytała. Liderka klanu Wilka pokręciła przecząco łebkiem.
- A ty Cętkowany Ogonie? Jesteś nie tylko zastępcą, ale z tego co wiem i jego matką- naciskała liderka klany Burzy. Cętkowana kotka zrobiła co poprzedniczka, odpowiedziała przecząco.
- Nie mieliśmy pojęcia, Srebrna Gwiazdo.
- Więc Słoneczny Deszcz działał sam, nie informował klanu, do tego spotykał się z samotnikiem, czy to nie zdrada?- wyszedł z zarzutami Czarna Gwiazda. Jak inaczej, kocur chciał mnie po prostu zniszczyć.
- Czy m-można to od razu na-azwać zdradą?- miauknęła cicho Jelenia Gwiazda, była tak nieśmiała. Czyżbym przyniósł hańbę?
- Czarna Gwiazdo, Słoneczny Deszcz przekazał nam bardzo ważne informacje, na miłość Klanu Gwiazd, z całym szacunkiem, czy naprawdę będziemy go osądzać o to, że nam nie powiedział wcześniej?! Równie dobrze mógłby nam powiedzieć a my zostawilibyśmy tą informację dla siebie- wypaliła nagle Cętkowany Ogon, widziałem w jej oczach płomienie, włączył się jej instynkt macierzyński, broniła mnie bo byłem jej synem.
- To byłaby już wasza wina. Nie broń swego syna, założę się, że jakby na jego miejscu stał byle jaki inny kot nie będący twym przyjacielem czy rodziną siedziałabyś cicho, a nawet się zgadzała- syknął w jej stronę. Atmosfera robiła się coraz cięższa. Jelenia Gwiazda nie miała jak panować nad moją matką, jak wpadła w szał była niczym ogień trawiący las! No i spotkały się dwa żywioły.
- Nie możesz wyciągać takich wniosków, nie wiesz tego Czarna Gwiazdo! Ciesz się, że masz takie informacje! Obóz tego klanu jest najbliżej waszej granicy, więc mój syn zrobił ci przysługę!- warknęła. Zwróciłem szczególną uwagę na to jak mnie nazwała. ,,Mój syn". Tak oto wkopała się w dół, pokazała czemu mnie broni. Czarna Gwiazda już miał coś jej odpowiedzieć kiedy przerwał im rudy lider klanu Klifu.
- Dość tej przepychanki! To nie prowadzi donikąd! Słoneczny Deszczu, jesteśmy ci ogromnie wdzięczni za informację, jednak źle postąpiłeś nie mówiąc o tym liderce własnego klanu.
- Chciałem zebrać więcej informacji, na wypadek tego jakby okazało się to nieprawdą czy czymś nie groźnym- próbowałem się tłumaczyć.
- Kolejny klan to zawsze problem- tym razem odezwał się Wodny Ogon stając tuż za plecami swego lidera, mieli coś podobnego w sobie, to samo spojrzenie, mimo iż nie byli rodziną. Nastała cisza, nikt się nie odzywał.

Od Słonecznego Deszczu CD Lamparciej Plamy

Ha, czyli mnie kochała! To pewne, żadna nie oprze się mojemu blaskowi. Byłem tak szczęśliwy, jak nigdy! Kotka przeraziła mnie na początku, ale teraz wiedząc, że odwzajemnia moje uczucia mogłem spać spokojnie. Przytuliłem ją i zacząłem się do niej łasić i mruczeć, tak bardzo rozpierało mnie uczucie radości. Lamparcia Plama zaśmiała się i sama w tuliła się w moje futro.
- Chyba jesteś szczęśliwy, co?- mruknęła cicho.
- Ja? Można mnie nazwać najszczęśliwszym na świecie, nie ma drugiego tak rozanielonego jak ja!- mówiłem szybko na jednym wdechu. Kotka uśmiechnęła się jednak zauważyłem, że nad czymś poważnie myśli. Trochę mnie to zaniepokoiło więc trąciłem ją nosem.
- Hej, co się stało?- spytałem zatroskany. Czyżby coś ją niepokoiło? No w sumie, była w klanie z tyranem nie liderem i prawdopodobieństwo, że zginie jak Czysta Gwiazda dowie się o naszej miłości wynosiło...dużo.
- Po prostu teraz będziemy myśleć tylko o sobie, a moja misja? Co z nią?- wyciągnęła swoje wątpliwości. No tak, misja. O Gwiezdni, dlaczego moja ukochana musi mieć jakąś cholerną misje! Jest tyle kotów w naszym czy też innym klanie a wy musicie stawiać mi ją na drodze i kiedy zaczynam coś do niej czuć wy niszczycie wszystko!
- Spokojnie, wypełnisz ją. Ja się uspokoję, do walki nie dojdzie, wszystko będzie dobrze, obiecuje- powiedziałem i zetknąłem się nosem z Lamparcią Plamą. Niby dalej byliśmy trochę nieśmiali i nieprzekonani, ale powoli się przełamujemy. Deszcz lał jak z cebra, a mi zaczęło robić się chłodno pomimo mojego grubego futra. W końcu nadszedł czas pożegnania. Liznąłem kotkę w pyszczek i puściłem wolno. Odwróciła się do mnie, zamruczała na ,,do widzenia" i pobiegła w drogę powrotną. Ja też miałem zamiar wrócić. Ruszyłem dość szybko w drogę powrotną, robiło się ciemno i lało coraz mocniej.
W drodze powrotnej złapałem dwie mysz i jednego królika, to naprawdę dobre łowy jak na te dni. Położyłem je na stosie i skinąłem na powitanie liderce. Ta uśmiechnęła się nieśmiało i uciekła do swojego legowiska. Nadal nie czuła się swobodnie na tym stanowisku. Ja na jej miejscu odnosiłbym się dumnie, wiecznie pokazywałbym jaki to jestem wielki, ileż kotek leżałoby u mych łap gotowe oddać za mnie życie, w końcu skradłem im serce. Nagle ogarnąłem, że koniec tego, mam swoją partnerkę którą kocham! Tak, dość tej pychy, jestem dla niej i tylko dla niej. Zanim wszedłem do legowiska zatrzymała mnie siostra. Spojrzała na mnie spode łba a jej wąsy zadrżały.
- Gdzie tak biegasz codziennie, co?- spytała. Machnąłem ogonem i spróbowałem przejść do legowiska, bezskutecznie.
- Nigdzie, poluje dla klanu, to zło?!- burknąłem w jej stronę i uniosłem dumnie łeb. Lisi Ogon przewróciła oczami, nie chciała mi wierzyć.
- Słuchaj, śpię obok ciebie i wiesz, że nie raz wtulam łeb w twoje futro bo jest mi zimno. Czuje na nich obcy zapach, pytałam twojego ucznia a on powiedział, że pomyliłeś salamandrę z jakąś ,,Lamparcią". Chcę wiedzieć co się dzieje bracie.
Westchnąłem ciężko, nie miałem jak jej już oszukiwać. Kazałem jej za sobą iść. Wyprowadziłem ją trochę dalej niż nasz obóz i zacząłem:
- Spotkałem przyjaciela i tyle. Widujemy się i rozmawiamy, dowiedział się o nowym klanie, szpieguje ich, dostarcza mi informacje. Został wybrany by chronić klany przez Gwiezdnych, Lisi Ogonie, to tajemnica! Musimy wiedzieć więcej a wtedy zaalarmujemy inne klany, dobrze?- wyjaśniłem. Nie miałem zamiaru mówić siostrze, że w rzeczywistości spotykałem się z kotką.
- Trochę dziwny zapach jak na kocura- zauważyła. Miała mnie w garści, jedno potknięcie i dowie się o wszystkim.
- Ah rozumiesz, tyle kotek się wokół niego kręci, był samotnikiem ale dołączył do Klanu Prawdy- pogłębiałem się w moje kłamstwa. Lisi Ogon kiwnęła łebkiem.
- Dobrze, że masz takiego kogoś, jeśli zauważy coś niepokojącego, niech ci powie, zaczniemy wojnę. To straszne, że powstał piąty klan! Na pewno nie jest zbyt przyjazny- tutaj przyznałem jej rację- a jak nazywa się twój przyjaciel? Lamparcia jak?
- Oh to jest...Lamparcia...- popatrzyłem na otoczenie wokół nas, musiałem coś szybko wynaleźć!
- Lamparcia Szyszka!- wypaliłem widząc opadający brązowy przedmiot będący w istocie szyszką. Lisi Ogon popatrzyła na mnie zdziwiona, chyba coś pokręciłem.
- Bardzo ciekawe imię, nie powiem- zaśmiała się- dziękuje, że byłeś ze mną szczery.
Kiwnąłem łbem i uśmiechnąłem się, Lisi Ogon nie może dowiedzieć się prawdy, nie teraz.

*kilka księżyców później*

-Serio? Lamparcia Szyszka?- zapytała mnie cętkowana kotka krztusząc się ze śmiechu. Leżeliśmy pod korzeniem drzewa, było tam sucho i przyjemnie. Obserwowaliśmy nocne niebo, po raz pierwszy od dawna pojawiły się na nim gwiazdy.
- A co miałem wymyślać? Wpadło mi to do łba to powiedziałem!- zaśmiałem się i trąciłem kotkę nosem, nareszcie mogliśmy posiedzieć w spokoju sami. Czysta Gwiazda wyparowała na poszukiwania Płomiennej Pieśni, zakomunikowała, że ucieka na cały dzień, czyli miała wrócić nad ranem. Lamparcia Plama powiedziała, że na czas jej nieobecności dowodzenie trafiło w łapy Dębowej Burzy, nowego kocura w klanie który dziwnym trafem okropnie spodobał się Czystej Gwieździe, ta spędzała z nim każdą wolną chwilę na długich rozmowach.
- A przynajmniej fajny ten nowy kocur?- zapytałem badawczo. Kotka zaśmiała się widząc błysk zazdrości w moich ślepiach.
- Tak, powiem szczerze, zmienił trochę Czystą, wyobrażasz sobie, że ona przy nas potrafi się uśmiechnąć?! Jak tak dalej pójdzie, może złagodnieje i kto wie, koszmar który miał nadejść nigdy się nie stanie?- mruknęła zniżając głos i kładąc łeb na moich barkach. Uśmiechnąłem się i popatrzyłem w gwiazdy. Nie miałem nikogo bliskiego w Klanie Gwiazd, cała moja rodzina żyje, a przynajmniej ta którą znam. Matka opowiadała mi o swoim ojcu, Dzielniej Gwieździe, który był wspaniałym wojownikiem i dobrym ojcem. Zawsze go wychwalała jako kogoś niesamowitego, jego śmierć też była poruszająca. Rzucił się z klifu wraz ze swym nieprzyjacielem poświęcając siebie po to aby zatrzymać innego lidera który chciał podbić jego klan z czystej zemsty. Dzielna Gwiazda i Jastrzębia  Gwiazda umarli oboje. Sam marzyłem aby być tak odważny by w ostatecznej bitwie móc poświęcić wszystko by klan był bezpieczny, tu spojrzałem na Lamparcią Plamę której oddech spowolnił, jakby drzemała. Liznąłem ją w nosek i uśmiechnąłem się.
- By tobie się nic nie stało- mruknąłem tak cicho, że nie mogła tego usłyszeć. Otuliłem ją ogonem i położyłem łeb na łapach. Nie chciałem zasnąć, musiałem czuwać jak strażnik przy swoim klanie.


<<Lamparcia Plamo? ;3>>

Od Słonecznego Deszczu CD Lamparciej Plamy

Kiedy kotka odeszła ogarnęło mnie uczucie pustki. Tak bardzo chciałem aby ze mną została! Kiedy tuliła się do mnie czułem ciepło w moim wielkim serduchu, nawet tak zimny dzień nie mógł mnie przyprawiać o takie dreszcze jak po prostu piękny śmiech tej kotki. Znałem ją nie długo, to fakt, ale wiedziałem, że czuje do niej coś znacznie większego niż przyjaźń. W końcu ocknąłem się i zdałem sobie sprawę, że wpatruje się w jeden punkt, tam właśnie pobiegła Lamparcia Plama. Potrząsnąłem łbem i zacząłem się zastanawiać nad tym co powiedziała, czyli jeden prawdopodobnie pomocny kot chowa się na terenach Klanu Klifu. Nie mam jak się tam dostać, ale musi być ktoś kto zdoła! Potrzebujemy sojusznika za linią wroga. Postanowiłem popytać koty z naszego klanu, może ktoś ma jakieś lepsze relacje z kotem z wrogiego nam klanu. Ruszyłem w drogę powrotną, jednak w połowie postanowiłem zapolować na coś. Dotarłem po śladach do tłustej nornicy, ciężko taką znaleźć w tak okropną pogodę. Zrozumiałem, że musi być moja. Skoczyłem w jej kierunku i już po chwili miałem ją w pysku. Zabrałem ją ze sobą kiedy nagle zobaczyłem błysk ślepi po drugiej stronie Drogi Grzmotu. W sumie, widziałem tylko jeden błysk. Zastanowiłem się czy w Klanie Klifu jest jakiś kot z uszkodzonym okiem. Na myśl przychodził mi tylko ich medyk, Zakrzywione Oko, ale co robiłby tak blisko naszej granicy? Przypominam sobie, że kiedyś pomógł mi złapać ptaka dla matki, może mnie nadal pamięta? Nie chciałem jednak ryzykować, może inny kot z jego klanu stracił oko. Ruszyłem ponownie w drogę powrotną.
W końcu wszedłem do obozu. Położyłem na stosie, który malał w oczach, nornicę i odwróciłem się w celu odejścia do legowiska. Po drodze wpadłem na Kryształową Łzę, która wracała z patrolu.
- Przepraszam- mruknąłem i skinąłem jej łbem. Ta tylko burknęła coś w odpowiedzi i ziewnęła.
- Jestem potwornie zmęczona! Patrol był bardzo ciężki, sam rozumiesz złe warunki i do tego zimno!- miauknęła zmęczona.
- Rozumiem cię, jak na razie nikt nie prosi mnie na patrol, ale podejrzewam, że to się zmieni- uśmiechnąłem się mimo wszystko i pozwoliłem kotce odejść, potrzebowała snu, to było widać. Sam miałem ochotę się położyć, wstałem bardzo wcześnie, jednak nie było mi to dane. Zaraz zaczepił mnie Popielate Futro.
- Słoneczny Deszczu, Jelenia Gwiazda prosi mnie, ciebie i Mysiego Wąsa na patrol wieczorem- zakomunikował mi kocur. Był o wiele drobniejszy ode mnie co dało zauważyć się niemal od razu. Kiwnąłem głową na znak, że przyjmuję tą wiadomość. Zwolniłem dziś Jaszczurczą Łapę z treningu co oznaczało, że mam czas dla siebie. Poszedłem się położyć tylko na chwilę.
Nim się obejrzałem byłem już na patrolu. Przydzielili nam akurat granice z Klanem Nocy. Po mojej brawurowej walce z Czarną Gwiazdą mamy raczej słabe relacje. Dzisiejsza noc nie należała do tych pięknych. Gwiazdy zasłoniły ciężkie, czarne chmury. Westchnąłem i szedłem dalej za resztą. W pewnym momencie zacząłem wracać myślami do Lamparciej Plamy. Znowu widziałem ją oczami wyobraźni, jej piękny uśmiech, prześliczne futro połyskujące w blasku słońca. Czułem jej obecność, jej ciepło. Ostatnio zajmowała każdą część moich myśli, wiecznie do niej powracałem. Nie mogłem wymazać jej z pamięci, każde nasze spotkanie było dla mnie tak cudowne. Chciałem ją zawsze mieć przy sobie, moim marzeniem było budzić się obok niej każdego dnia. Czy to wszystko prawda, czy to jest już miłość?
- Słoneczny Deszczu, uważaj!- ostrzegł mnie głos Mysiego Wąsa. Nim jednak zareagowałem wpadłem po łapy w błoto. Koty musiały pomóc mi się wydostać. Popielate Futro oczywiście zaczął się śmiać a Mysi Wąs patrzyła na mnie z troską.
- No i jak ty wyglądasz!
- Znudził mu się rudy kolor futra to zmienił na modny brąz- zażartował kocur. Mimo wszystko i ja się zaśmiałem. Dokończyliśmy patrol, zjedliśmy coś i wróciliśmy do obozu. Rzuciłem się na mech z impetem budząc siostrę. Do teraz była na mnie obrażona, ah te kotki. Zasnąłem szybciej niż mogłem się tego spodziewać.
Lamparcia Plama mówiła, że nie będziemy mogli się spotykać przez kilka dni, ale mnie po jednym już skręcało w środku, nie mówię o dwóch kolejnych. Umierałem wręcz w środku z samotności, co z tego, że wiecznie rozmawiałem z moim uczniem, siostrą i resztą klanu, potrzebowałem jej towarzystwa. Pewnego razu leżałem na środku obozu patrząc w niebo na przepływające chmury. Każda kolejna przypominała mi kotkę z cętkowanym futrem. Co się ze mną dzieje?! Byłem już o Sowiego Skrzydła z przypadłością obsesji i widzenia wszędzie jednej rzeczy. Nie umiała odpowiedzieć ani pomóc na tą przypadłość, jedynie dała jakieś pachruścia na ból głowy. Zawsze jak układałem się spać czułem obecność Lamparciej Plamy, gdy jadłem czułem jej zapach, jakby siedziała tuż obok i pałaszowała swoją mysz. Jednak najlepsze było to, że raz na treningu z Jaszczurczą Łapą odnaleźliśmy salamandrę, zamiast zawołać ,,patrz młody, salamandra" wymsknęło mi się ,,patrz młody Lamparcia". Musiałem mu potem tłumaczyć przez ponad pół godziny, że chodziło mi o moją ciotkę od strony ojca matki. Dążę do tego, że miałem istną obsesję, nie mogłem spać ani jeść, a jak na mnie to potrzebowałem dość dużo. W końcu tego dnia, leżąc na tej mokrej trawie i analizując wszystko zrozumiałem. Kocham ją. Ta informacja dotarła do mnie z prędkością mknącego po Drodze Grzmotu potwora. Na mój pysk wstąpił wielki uśmiech a serce aż zadrżało. To była odpowiedź, ja ją kochałem! Skoczyłem na równe łapy, chciałem biegać i krzyczeć, ale jedyne co zrobiłem to nagły zryw z miejsca. Od razu postanowiłem ją odnaleźć, nie ma co czekać!
- Tak, to jest to!- wrzasnąłem i wybiegłem ze śmiechem z obozu. Inne koty spojrzały się na mnie jak na wariata a moja własna matka ukryła łeb w łapach, chyba nawet nie miała pojęcia jakiego wariata urodziła. Wskoczyłem jak oparzony na pola i biegłem ile sił. Za mną zza chmur wyłaniało się złote słońce, jego blask rozpruwał ciemność i szarość Pory Opadających Liści niczym ostry pazur kota brzuch bezbronnej myszy. Wiatr strącił kolorowe liście z drzew które poleciały wraz z nim. Podmuch był dość ciepły jak na ten czas. Kilka liści zaplątało się w mojej sierści, ale to nie było ważne! Byłem zakochany, lekki niczym piórko! Wybiegłem po za obręby naszego klanu zacząłem węszyć w poszukiwaniu Lamparciej Plamy. Szczęście chciało, że znalazłem ją dosłownie nieopodal. Uśmiechnięty jak chory psychicznie, albo mocno walnięty kamieniem w łeb podbiegłem do niej i upadłem na nią. Ta miauknęła przerażona i zaskoczona, że ktoś ją napadł. Poturlałem się z nią po ziemi aż w końcu zatrzymaliśmy się. Zdezorientowana kotka wylądowała na mnie. W jej oczach widziałem strach mieszany z wściekłością.
- Słoneczny Deszczu, co ty tu wyprawiasz?! Mówiłam ci abyś tu nie przychodził!- wypaliła a widząc, że leży na mnie zeskoczyła bardzo szybko. Wstałem i otrzepałem się. Uśmiechnięty podbiegłem do niej i liznąłem ją w nos przytulając do siebie.
- Oh Lamparcia Plamo muszę podzielić się z tobą pewną nowiną, czymś co rozpiera mnie od kilu dni i napawa wielkim szczęściem!- powiedziałem patrząc wprost na kompletnie zadziwioną i zagubioną kotkę.
- Szybko, streszczaj się! Nie chcę aby cię znaleźli!- ponaglała mnie mimo wszystko. Nie czekałem dłużej i wypaliłem:
- Lamparcia Plamo, to nie oczywiste? Kocham cię jak wariat!

<<Lamparcia Plamo? Pacz, zniszczyłaś mi Słonecznego, stał się jakimś wariatem czy cu XDD>>

Od Słonecznego Deszczu CD Lamparciej Plamy

Zdziwiłem się widząc kotkę na naszych terenach, ale bardzo mnie to uspokoiło. Bałem się, że coś się jej stało, nie mogłem odeprzeć myśli, że jest w potrzebie. Dobrze wiedziałem czemu kotka dołączyła do klanu Prawdy, chce mieć go na oku. Byłem taki szczęśliwy, że ktoś tak nam obcy chce nam pomóc. Uśmiechnąłem się kiedy kotka otarła się noskiem o mój policzek. Spojrzałem na nią i zetknąłem się z nią łebkiem.
- Rozumiem. Jestem ci za to wdzięczny- mruknąłem i liznąłem kotkę za uszami cicho mrucząc. Znowu popatrzyłem na zdziwioną Lamparcią Plamę i uśmiechnąłem się.
- Uważaj na siebie, nie zniósłbym jakby coś ci się stało. Ah i przyjdę jutro pod koniec terenów mojego klanu, będę czekał na ciebie choćby i kilka dni- powiedziałem i zanim dodałem cokolwiek kotka skoczyła w przeciwnym kierunku, czas ją gonił. Krzyknęła tylko w odpowiedzi coś w tylu: ,,Dobrze" nim znikła mi z oczu. Poczułem przypływ ciepła i ogarniające mnie szczęście. Ruszyłem w kierunku obozu, musiałem w końcu wrócić. Powoli sunąłem w stronę sąd dochodził zapach mojego klanu rozmyty przez deszcz. Krople spływały po moim futrze, byłem przemoknięty jak gęś. Wszedłem do obozu i od razu ruszyłem w kierunku legowiska wojowników, nie widziałem żywej duszy na dworze. Nagle ktoś podbiegł z tyłu i złapał mnie za ogon. Syknąłem i odwróciłem się, zobaczyłem mojego ucznia Jaszczurczą Łapę. Patrzył na mnie oczami przepełnionymi zaciekawienia.
- Kim była kotka z którą rozmawiałeś?- zapytał mnie od razu. Serce podskoczyło mi do gardła, skąd wiedział?! Czyżby nie poszedł do obozu jak mu kazałem, czyżby został i słyszał wszystko?
- Co to za pytanie, jaka kotka?- odpowiedziałem trochę roztrzęsionym tonem, nie mogę mu pozwolić by się o niej dowiedział. Mój uczeń przekręcił łepek w prawo i popatrzył na mnie, nie wierzył mi.
- Chyba wiem co słyszałem. Jestem prawie pewien, że z kimś rozmawiałeś, dzisiaj na polu po naszym treningu- upierał się dalej. Byłem zdenerwowany, ciekło ze mnie jak z burzowej chmury, nie miałem ochoty więcej tłumaczyć.
- Jaszczurcza Łapo, przesłyszało ci się! Może mówiłem do siebie, nie było ze mną nikogo!- fuknąłem i odwróciłem się by wejść do legowiska. Otrzepałem się a samotne krople spadły na futro mojej śpiącej matki którą przebiegł dreszcz. Przeprosiłem ją cicho i usadowiłem się na ciepłym mchu. Zamknąłem oczy ale zaraz ktoś mnie zaczepił.
- Jak ci idzie z Jaszczurczą Łapą?- spytała mnie moja siostra, której legowisko było tuż obok mojego. Dlaczego każdy musiał mnie o tyle pytać?!
- Bardzo dobrze- warknąłem szybko i chciałem znowu spróbować zasnąć lecz ona mi nie pozwoliła.
- Widzisz, Brudna Łapa w ogóle nie chce się uczyć, nic nie umie...
- Bardzo mi przykro, Lisi Ogonie jestem zmęczony, daj mi zasnąć!- wysyczałem złośliwie. Siostra najeżyła się lecz nic nie powiedziała, musi uszanować to, że jestem zmęczony. Szybko zasnąłem nie myśląc już o niczym innym, tylko o spotkaniu z Lamparcią Plamą.
Obudziłem się wcześniej niż inni. Deszcz przestał padać, ale na dworze było pełno kałuż. Zaczął się sezon przeziębień, teraz to Sowie Skrzydło i Widmowa Łapa będą mieli wiele do roboty. Wyszedłem z legowiska kierując się do wyjścia. Po drodze zaszedłem do Jaszczurczej Łapy który smacznie spał na legowisku. Obudziłem go pacnięciem łapy. Uczeń otworzył zaspane oczka i zdziwiony popatrzył na mnie.
- Jaszczurcza Łapo, dzisiaj nie ma treningu, muszę odpocząć- wyjaśniłem. Młody tylko kiwnął łbem i poszedł dalej spać. Wyszedłem z obozu i ruszyłem w ustalone miejsce. Serce łomotało jak oszalałe a moje ciało przeszedł dreszcz. Bardzo cieszyłem się na kolejne spotkanie z Lamparcią Plamą. Może jednak coś do niej czułem? Nie było to dla mnie oczywiste, ale na pewno coś to było. Biegłem przez przemoczone pola tak szybko jak tylko potrafiłem. Zostawiałem rzędy śladów za sobą. Moje długie futro na brzuchu było już pełne grudek błota. Nienawidziłem być brudny, ale taka cena mej urody. W końcu dobiegłem na miejsce. Usiadłem i zacząłem czekać. Nie sądziłem aby kotka pojawiła się prędko.
Po około godzinie postanowiłem wdrapać się na drzewo, było tam po prostu bardziej sucho i czysto. Wspiąłem się na potężny dąb i obserwowałem okolicę czekając na kotkę. Nim zdążyłem ogarniać odpłynąłem w krótką drzemkę.
- Słoneczny Deszczu!- te słowa wyrwały mnie ze snu. Niemal natychmiast zeskoczyłem z drzewa i wyszedłem na spotkanie Lamparciej Plamy. Kotka na powitanie wtuliła się w moje futro a ja odwzajemniłem gest. Z nieba spadały pojedyncze krople deszczu.
- Opowiadaj, co w klanie- ponagliłem. Wiedziałem, że nie ma zbyt wiele czasu, nie chciałem tak szybko pozwolić jej odejść, jednak sytuacja była ciężka.

<<Lamparcia Plamo?>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Mój uczeń kiwnął łebkiem i przybrał bojową postawę. Pokręciłem przecząco głową i podszedłem do niego. Ruchem łapy rozstawiłem jego łapy nieco szerzej a ciężarem swojego łba obniżyłem go.
- Do obrony najlepiej zaprzeć się łapami, nie wbijaj tylko pazurów w ziemie, możesz je łatwo stracić jak przeciwnik będzie silniejszy i odepchnie cię w tył- wytłumaczyłem- teraz kiedy cię zaatakuje, odepchnij mnie barkiem.
Kazałem mu stać i wbiegłem z impetem na kocura. Jaszczurcza Łapa po chwili uderzył mnie barkiem skutecznie odpychając na bok. Zastygłem tak jak wylądowałem po jego ataku.
- Dobrze, widzisz jestem teraz zajęty powracaniem do pionu, możesz złapać mnie za szyję, zrób to!- ponagliłem. Jaszczurcza Łapa chwycił mnie za szyję niemalże od razu, nie było to mocne, wiedział, że mam tam ranę i nie chciał mnie skrzywdzić. Poczułem jak jego ostre zęby delikatnie musnęły moją skórę.
- A teraz wykręć mnie i połóż na ziemi, pamiętaj aby przytrzymać mnie łapą!- instruowałem go. Mój uczeń wykonał polecenia prawie bezbłędnie. Kiedy już leżałem na ziemi zauważyłem, że jego łapa jest zbyt oddalona. Kazałem mu ją położyć na moim barku. Zrobił to pospiesznie i tak wykonał całą sekwencję. Byłem z niego dumny, szybko się skubany uczy. Podniosłem się na łapy i spojrzałem na Jaszczurczą Łapę.
- Bardzo dobrze, teraz zamienimy się rolami, zaatakuj mnie a ja pokażę ci ogólny wygląd tej obrony. Nie opieraj się mi, ma to być przedstawienie, a nie próba walki.
Zaparłem się łapami i czekałem na ruch ucznia. Niemalże od razu skoczył w moim kierunku. Gdy znalazł się przy mnie uderzyłem go barkiem, ten odsunął się zgodnie ze schematem. Złapałem go trochę mocniej za szyję i położyłem jednym ruchem na ziemi przyciskając dodatkowo łapą. Jaszczurcza Łapa wydał z siebie cichy pomruk po czym spojrzał na mnie zadowolony.
- Dobrym byłem potencjalnym przeciwnikiem?- zapytał żartobliwie. Zaśmiałem się i otarłem pyskiem o jego łeb.
- Bardzo dobrym, teraz twoja kolej.
Odskoczyłem do tyłu i czekałem aż młody się ustawił. Kiedy zasygnalizował, że jest gotowy skoczyłem w jego kierunku. Kiedy już znalazłem się przy nim spróbowałem ugryźć go w kark, lecz Jaszczurcza Łapa w porę mnie odepchnął. Skuliłem się odepchnięty i nim powróciłem do kocura ten złapał mnie za szyję i położył z impetem na ziemi wbijając mi pazury w bark. Syknąłem z bólu. Mój uczeń słysząc moje niezadowolenie odskoczył jak oparzony kuląc ogon i kładąc uszy.
- Zagalopowałeś się młody!- upomniałem podnosząc zadek z ziemi. W barku pulsował mi ból, jeszcze nie czułem się najlepiej po starciu z Czarną Gwiazdą, niby było wszystko dobrze, ale miewałem napady bólu w szyi czy innych częściach ciała.  Jaszczurcza Łapa podszedł do mnie i otarł się o mój bok.
- Wybacz mentorze, nie chciałem- przeprosił mnie ze skruchą w głosie. Westchnąłem ciężko i kiwnąłem łbem.
- Dobrze, poćwiczmy też inne techniki- powiedziałem po chwili. Jaszczurcza Łapa kiwnął łbem. Był bardzo zdeterminowany, widać było, że chce zakończyć to szkolenie jak najszybciej.
Naszym następnym ćwiczeniem było odpychanie przeciwnika z różnych pozycji, czy to leżącej, czy też z nieudanego ataku. Jaszczurcza Łapa uczył się niezwykle szybko, byłem z niego bardzo dumny. W końcu oboje się zmęczyliśmy. Padliśmy na ziemi zmęczeni ale szczęśliwi. Odpoczywaliśmy w ciszy. Ja zacząłem myśleć o cętkowanej kotce którą poznałem, jakimś dziwnym trafem przypomniał mi się jej uśmiech. Od razu w środku zrobiło mi się ciepło a na mój pysk szedł mały uśmieszek. Myśląc o niej zawsze napawało mnie dziwne uczucie szczęścia, czy to możliwe, że znalazłem kogoś więcej niż przyjaciółkę? Szybko odrzuciłem tą myśl, znamy się za krótko by się zakochać. Zaśmiałem się, byłem taki głupi. Za młody jestem by szukać miłości, a może akurat?
- Jak myślisz, jakie nadadzą mi imię jako wojownik?- zapytał mnie nagle Jaszczurcza Łapa wyrywając mnie z zamyślenia. Jakie imię? Ja nawet o tym nie myślałem będąc uczniem.
- Wiesz, może coś takiego jak Jaszczurczy Móżdżek, pasuje idealnie- zażartowałem. Mój uczeń oburzył się i fuknął udając iż się obraża.
- Myślałem o czymś lepszym! Bardziej pasującym do mnie! Nie wiem, może Jaszczurczy Pazur, albo Jaszczurcze Serce!
- Nie ważne co dasz, nie brzmi groźnie- zaśmiałem się ponownie. Tym razem mój uczeń odpowiedział.
- A niby Słoneczny Deszcz wieje grozą?- odgryzł się i pacnął mnie łapą. Uśmiechnąłem się i posłałem mu jednoznaczne spojrzenie.
- Może nie, ale zobaczysz to imię wyrwie się z pyska nie jednej kotce.
- Chyba jak będzie od ciebie uciekała- odpowiedział mi uczeń. Teraz oboje się śmialiśmy. Dobrze go wychowałem.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

W końcu wyszedłem od medyka. Miałem dość ciągłego siedzenia na tyłku. Nareszcie wolny! Szybko powróciłem do formy i wznowiłem trening z Jaszczurczą Łapą.
Szedłem po polu ze swoim uczniem który wyglądał już jak dorosły kocur. Wiedziałem, że kres naszej przygody zbliża się bardzo szybko, lada dzień Jaszczurcza Łapa zostanie wojownikiem, czułem to. Moje serce przepełniała duma, patrzyłem właśnie na mojego ucznia, który nauczył się wszystkiego ode mnie. Jego rudawa sierść lśniła skąpana w złotym blasku słońca. Pogoda była chłodna, jednak promienie ocieplały klimat. Zatrzymaliśmy się nieopodal Piaszczystej Rozpadliny. Dziś miałem zamiar nauczyć go walczyć, aby nie był tak bezradny, chodź nie sądzę alby był. Obróciłem się w jego kierunku i spojrzałem mu w oczy. Młody kocur wypiął pierś dumnie pokazując, że jest gotowy.
- Jaszczurcza Łapo, opanowałeś polowania i masz je w małym palcu, umiesz tropić i rozpoznajesz klany. Uczestniczyłeś w małej bitwie, co znaczy, że jesteś coraz bliżej kresu swej drogi jako uczeń- rozpocząłem teatralnie a oczy kocurka rozbłysły- dziś nauczę cię jak walczyć z innym kotem, zatem zaczynaj! Zaskocz mnie!
Jaszczurcza Łapa spojrzał na mnie zdziwiony i przechylił łeb. Kiwnąłem głową zachęcająco bo mnie zaatakował. Po chwili ogarnął się i przybrał postawę. W jednej chwili wybił się z łap i skoczył w moim kierunku, nie wysunął pazurów, atakował delikatnie by mnie nie uszkodzić. Kiedy był dość blisko uskoczyłem w bok i pacnąłem go mocno w bok wytrącając go z równowagi, przez co poleciał w bok. Jaszczurcza Łapa upadł i nim zdołał się podnieść skoczyłem na niego i przygniotłem do ziemi.
- Wybacz mi, ale nie żyjesz- mruknąłem pod nosem, ale tak by usłyszał. Mój uczeń był oszołomiony tym jak szybko udało mi się go położyć, nawet specjalnie się nie zmęczyłem. Pozwoliłem mu doprowadzić się do porządku i zacząłem:
- Mój drogi, jesteś w gorącej wodzie kompany, skaczesz nieźle, ale jesteś wolny. Musimy znaleźć twoją najmocniejszą stronę- powiedziałem a mój uczeń kiwnął głową- wiemy już o twojej szybkości i skoku, proszę cię staranuj mnie.
Jaszczurcza Łapa bez skrępowania rzucił się w moim kierunku i naparł na mnie całą swoją siłą. Nie powiem, zdziwiła mnie jego moc. Zachwiałem się na łapach i odskoczyłem od niego. Rozpędzony kocurek pobiegł jeszcze kawałek po czym lekko zderzył się z drzewem. Szybko doszedł do siebie i powrócił do mnie.
- Jaszczurcza Łapo, zadziwiasz mnie siłą! Żeby w tak niepozornym kotku kryła się taka para!- zaśmiałem się. Kot odwzajemnił uśmiech, był dumny.
- Dobrze, wiemy o twojej sile, czas na zwinność.
Nim zdarzył odpowiedzieć rzuciłem się w krzaki. Miałem zamiar przetestować to na slalomie. Kot pobiegł za mną, jednak w porównaniu do mnie, wlekł się trochę. Zabrałem go w miejsce gdzie rósł mały lasek młodych brzóz. Omijałem je w miarę zręcznie. Nie raz ocierałem się o jakąś gałąź, ale nie było źle. Jaszczurcza Łapa radził sobie gorzej, nie źle ale też nie było tak świetnie. W końcu zatrzymałem się i poczekałem na ucznia. Dobiegł po chwili dysząc ze zmęczenia.
- Widzisz Jaszczurcza Łapo, zwinność i szybkość idą idealnie w parze. Skok i siła też. U ciebie przeważa to drugie, więc nasz trening będziemy opierać na tych dwóch cechach, ale nie zapomnimy o tamtych. Nauczę cię walki w której sam jestem najlepszy, walki z zaskoczenia. Taka jest najlepsza bo w naszym przypadku mamy przewagę.
Jaszczurcza Łapa kiwnął głową i mogliśmy przejść do lekcji. Uczyłem go jak najskuteczniej zaskoczyć ofiarę i jak rzucić się tak by było dla nas najlepiej. Powiedziałem, że skok połączony z naszą dużą siłą może zdziałać cuda. Do teraz trochę doskwiera mi ta szyja, ale muszę dać radę.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszczu CD Lamparciej Plamy

Pytanie Lamparciej Plamy zbiło mnie z łap. Piąty klan? Jaki klan Prawdy? Nie miałem pojęcia skąd kotka wytrzasnęła taki pomysł.
-Nie, nic o nim nie wiem, Lamparcia Plamo, skąd wytrzasnęłaś taki pomysł o piątym klanie? To niedorzeczne!- zaśmiałem się jednak informacja od samotnika o piątym klanie bardzo mnie zaniepokoiła. Kotka zaczęła nerwowo przebierać łapkami i rozglądać się we wszystkie strony. Chyba się denerwowała, albo coś ukrywała. Zbliżyłem się do niej i szturchnąłem ją pyskiem.
-Lamparcia Plamo, co się dzieje?- zapytałem zatroskany. Samotniczka nie odzywała się, dalej nad czymś się zamyślała. Coś błysnęło mi na jej prawym ramieniu. Miała tam bardzo dziwną pręge w kształcie...gwiazdy? W każdym razie, bardzo zbliżoną do tego. Zainteresowałem się tym na tyle by spytać:
-Od urodzenia to masz?
Kotka nagle wybuchła, mam przez to na myśli, że syknęła głośno by zaraz potem miauknąć.
-Słoneczny Deszczu, bo ja miałam sen i w tym śnie Klan Gwiazd do mnie przemówił, powiedzieli coś o Klanie Prawdy i o tym, że tylko my możemy ostżec inne klany przed nim, ja i jakiś Oślinione Futro, nie wiem o co chodzi, boję się!- wyrzuciła z siebie wszystko na jednym wdechu. Spojrzała na mnie szukając pomocy a w jej błękitnych oczach odbijał się niepokój i bezradność. Zamruczałem i przytuliłem kotkę, nie wiedziałem czy to pomorze, ale za każdym razem jak Lisi Ogon dostawała nagłego napadu paniki z podowu za suchego mchu na jej posłaniu to jej pomagało. Lamparcia Plama wtuliła się w moje futro i uspokoiła się. Po chwili odsunąłem się trochę speszony.
-No już, spokojnie. Nie jesteś jedyną wariatką tutaj obecną- zażartowałem by rozluźnić atmosferę. Lamparcia Plama zdziwiła się i trąciła mnie łapą.
-Czyli ty też miałeś taki sen?- spytała zaciekawiona. Odwróciłem głowę i inną stronę i spojrzałem na trawę którą poruszał lekki wiatr. Nie byłem pewien czy mogę jej o tym powiedzieć, ale raz się żyje.
-Wiesz, miałem sen. Na początku patrzyłem na siebie, dosłownie! Drugi ja siedział obok jakiejś kotki i śmiał się, nie wiem co to oznaczało, lecz już po chwili ktoś, a raczej coś to zdeptał, mam na myśli tego dtugiego mnie i tą kotkę, ja zostałem nie ruszony- tłumaczyłem pokrętnie, widziałem, że Lamparcia Plama pogubiła się już w tym wszystkim.
-Nieważne, po prostu wszystko się zmieniło. Było ciemno i zimno. Z odmętów mroku wyłonił się cień kotki ze złotymi oczami. Ja stałem sam, przed nią, lecz nagle obok mnie pojawiły się trzy postacie, nie wiem kto to był, ale ich blask, no i w tym chyba mój, rozświetlił ciemność. Ten cień kotki, cofał się a w jej oczach ujrzałem strach- zakończyłem swoją opowieść. Lamparcia Plama kiwnęła łebkiem i znów zwróciła się do mnie:
-Ktoś inny niż ja wie o tym?
-Masz ten przywilej i jesteś pierwsza- zaśmiałem się. Kotka trochę się już ożywiła, na jej pysk znowu wstąpił promienny uśmiech. Słońce zaszło już za horyzont a na niebie błyszczała Srebrna Skórka. W tej chwili postanowiłem odprowadzić Lamparcią Plamę do granic, jak zawsze.
-Nie musisz dziś polować?- zapytała idąc obok mnie przez gęste chaszcze. Pokręciłem łebkiem.
-Nie, już polowałem. Najwyżej powiem, że nic nie mogłem znaleźć, jestem jeszcze kontuzjowany, prawda?- odparłem z uśmiechem. Kotka odpowiedziała tym samym. Szliśmy w ciszy aż do granicy gdzie miałem ją, że tak powiem ,,wypuścić". Jednak mój powrót się trochę przedłużył, bo oboje wpadliśmy na genialny pomysł. Lamparcia Plama uderzyła mnie łapą i krzynęła ,,Goń mnie!". Jak mogłem odmówić? Pobiegłem za kotką która wskoczyła zręcznie na drzewo. Podążyłem w ślad za nią a nasz śmiech przerywał ciszę nocy. Lamparcia Plama skakała z gałęzi na gałąź bardzo szybko. Ja byłrm większy, więc musiałem bardziej uważać. Po chwili straciłem ją z oczu w tej gęstwinie liści. Uniosłem pyszczek do góry i zacząłem wąchać. Już po chwili wyczułem ją. Była na najwyżej gałęzi. Wspiąłem się do niej i uderzyłem ją łapką.
-Ha, mam cię!- mruknąłem. Lamparcia Plama uśmiechnęła się o wskazała pyskiem do góry. Na niebie pokazały się piękne gwiazdy które lśniły dziś jakby szczególnie. Usiadłem obok Lamparciej na gałęzi i oboje obserwowaliśmy te piękne zjawisko. Straciłem rachubę czasu, nie miałem pojęcia ile już tak siedzieliśmy, obok siebie. W głębi duszy bardziej cieszyła mnie obecność.Lamparciej Plamy niż gwiazdy.

<<Lamparcia Plamo? :3>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Leżałem na posłaniu u medyków. Nudziłem się potwornie. Wsłuchiwałem się w szmer liści które układał Widmowa Łapa. Sowie Skrzydło przygotowywała jakąś maść. Było potwornie cicho. Nienawidziłem takiego stanu rzeczy. Zacząłem niecierpliwie machać ogonem uderzając o ścianę. Sowie Skrzydło upomniała mnie swym wzrokiem mówiącym ,,przestań albo cię otruję". Nie miałem zamiaru z nią wchodzić w konflikt więc zaprzestałem. Widmowa Łapa skończył swą pracę i podszedł do mnie. Na jego drobnym pyszczku pojawił się uśmiech.
- Jak się czujesz Słoneczny Deszczu?- spytał z troską. Kiwnąłem łbem na znak, że nie jest źle.
- Jest dobrze, ale nie wytrzymam tej ciszy! Nienawidzę nic nie robienia!- warknąłem głośniej niż powinienem. Do naszej rozmowy przyłączyła się Sowie Skrzydło która przyniosła nowy opatrunek.
- Jakbyś nie był takim mysim móżdżkiem to latałbyś teraz wolno, a tak tu jesteś na nas skazany- mruknęła przykładając liście do mojej rany- ależ dostałeś! Szkoda na to patrzeć. Ale spokojnie, wyzdrowiejesz, zagoi się.
- Mam nadzieję, ta szrama odebrałaby mi moje piękno!- zażartowałem lecz szybko napotkałem się z chłodnym spojrzeniem kotki, no tak, jej pysk był cały w bliznach.
- Nie miałem nic złego...
- Wiem, że nie dzieciaku!- zaśmiała się kończąc swą pracę- a teraz idź spać czy coś.
- Kiedy mi się nie chce!- zaprotestowałem. Nie podobało mi się to, że traktują mnie jak kociaka. Widmowa Łapa parsknął śmiechem, lecz szybko się zamknął odchodząc w głąb lecznicy.  Sowie Skrzydło przewróciła oczami i przyniosła mi stos różnych liści.
- Pogrupuj je i policz ile jest z każdej grupy.
Westchnąłem i podniosłem się lekko na łapach. Zacząłem przekładać listki na oddzielne grupy, czerwone do czerwonych, te postrzępione do tych samych i tak dalej. Ciężko mi było ruszać szyją, lecz jakoś dawałem sobie radę. Zamyśliłem się na chwilę przez co dałem prawie wszystkie listki żółte wprost na liście zielone. Syknąłem zdenerwowany i zacząłem wszystko od początku. W końcu podszedł do mnie brat. Oboje zaczęliśmy układać liście w odpowiedniej kolejności i w zależności od barw. Gdy skończyliśmy Widmowa Łapa zaniósł je wszystkie do Sowy i podał dokładną ilość. Medyczka pochwaliła nas i wróciła do pracy. Przeciągnąłem się ociężale i zwinąłem w kulkę. Moje powieki stały się ciężkie, miałem ochotę na sen. Już po chwili zasnąłem.
Otworzyłem oczy i zobaczyłem, że znajduje się w dziwnej norce. Spojrzałem we wszystkie strony i ogarnąłem, że mogę wyjść. Wstałem powoli i podreptałem na zewnątrz. Tam ujrzałem jakąś kotkę, siedziała i cicho się śmiała. Za jej uchem tkwił czerwony kwiat a obok niej siedział... czy to byłem ja? Tak, na pewno to ja. Otulałem kotkę moim puszystym ogonem, oboje się śmialiśmy. Nie mogłem jednak dojrzeć jak wygląda owa kotka, słońce świeciło za mocno. Nagle jakaś ogromna, czarna łapa zdeptała nas zamieniając całą scenerię. Zrobiło się ciemno, niczym w nocy. Dookoła płonął czarny ogień. Nagle ciszę przeciął czyjś śmiech, był niezwykle przerażający. Przede mną stanęła wysoka i chuda kotka z krótką, czarną sierścią. Widziałem w sumie tylko jej zarys, lecz wielkie, złote oczy świdrowały mnie. Nagle zauważyłem białe kontury trzech innych kotów obok mnie, ich blask rozpraszał cień. Niewyraźna kotka ze złotymi oczami bała się. Ewidentnie.
Nagle obudził mnie czyjś wesoły krzyk. Otworzyłem oczy i zobaczyłem Jaszczurczą Łapę który trząchał mną.
- Słoneczny Deszczu, byłem na patrolu!- krzyczał podekscytowany. Ziewnąłem i na wpół przytomny pogratulowałem mu.
- Tak? To dobrze...ja jutro wychodzę- odparłem cicho, nadal nie mogłem zrozumieć co to był za sen. Nie wyglądał ją jak inne, to nie był sen o deszczu myszy jaki zawsze miałem, to był bardziej mroczny, a może nawet proroczy?
- To cudownie! Chcę już wrócić do nauki!- cieszył się kotek. Szturchnął mnie noskiem w bok i siadł obok.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszcu CD Lamparciej Plamy

Kotka zaintrygowała mnie. Miała coś takiego w sobie co kazało mi jej odpuścić. Westchnąłem i zszedłem z przybyszki. Liznąłem swoją łapę w celu wyczyszczenia jej z kurzu.
- Oh proszę, ktoś tu brzydzi się nawet dotknąć samotniczki- zadrwiła ze mnie śmiejąc się cicho. Zaprzestałem myć łapę i przewróciłem oczami. Znalazła się żartownisia.
- Nie, brzydzę się dotykać tak brudnego kota jak ty, umyłaby się czasem, cała się kleisz!- dogryzłem jej. Kotka wydała się oburzona ale słysząc mój śmiech złagodniała.
- Takie to zabawne? Mnie bardziej śmieszy kocur zadbany o wiele bardziej niż kotka, czyżbyś coś ukrywał rudzielcu?- spytała unosząc brew. Oboje się zaśmialiśmy. Spodobała mi się, dobry byłby z niej kompan do żartów. Podszedłem do niej bliżej u usiadłem nie daleko. Chciałem się czegoś o niej dowiedzieć, czegoś więcej niż tego, że jest samotniczką.
- Jak się nazywasz?- zapytałem przyjaźnie. Kotka spojrzała mi w oczy, z jej pyszczka nie schodził ten ładny uśmiech.
- Jestem Lamparcia Plama, a ty?
- Słoneczny Deszcz, bardzo miło mi panienkę poznać- ukłoniłem się dla żartu a ona cicho zachichotała. Powróciłem do pionu i obejrzałem ją dokładniej. Jej piękne cętkowane futro lśniło w promieniach porannego słońca. Jej błękitne oczy utkwiła w ziemi. Wiatr cicho szemrał pośród drzew a my po prostu siedzieliśmy naprzeciw siebie. W końcu odważyłem się spytać:
- Czemu nie dołączyłaś do żadnego klanu? A w sumie, ty wiesz, że są tutaj klany?
- Hm? O tak wiem o tym!- wyrwałem kotę z krainy myśli- widzisz, nie uśmiecha mi się wizja walki z innymi. Wolę być wolna, rozumiesz.
- W sumie walki to najgorsze co w klanach, ale nie można tego uniknąć, prawda?- spytałem i ujrzałem w oczach kotki strach. Po chwili znikł, jednak wiedziałem, że coś musiał się stać. Prawdopodobnie miało to związek z przeszłością. Kaszlnąłem przerywając ciszę. Lamparcia Plama podniosła łeb i szturchnęła mnie łapą.
- Hej panie puchaty, będziemy tak siedzieć czy może coś zrobimy?- spytała z uśmiechem. Kiwnąłem głową i wstałem. Zamyśliłem się, co mogę jej pokazać? Nie ma nic ciekawego do zwiedzania. Ruszyliśmy w ciszy przed siebie. Słońce powoli zbliżało się na dół, niedługo się ściemni. Westchnąłem ciężko, muszę coś upolować inaczej Jelenia Gwiazda będzie zła. Lamparcia Plama szła tuż obok mnie. Nagle usłyszałem jak bierze duży wdech. Odwróciłem się do niej i zapytałem:
- Co się stało?
- Skąd masz tą ranę na szyi?- zaciekawiła się i wskazała na czerwony ślad ukryty w moim gęstym futrze.
- Ah to, wiesz walka z liderem klanu- mruknąłem cicho, nie chciałem o tym rozmawiać, poniosłem klęskę i cały klan musiał biec mi na pomoc. Niestety kotka była bardzo ciekawa, nalegała bym opowiedział.
- No wiesz, dałem zapolować mojemu uczniowi, złapał zdobycz ale na polu innego klanu. Tamci nas zaatakowali a ich lider uwziął się na mnie. Szczęście, że żyje- opowiedziałem. Znaleźliśmy się na skraju moich terenów. Kotka wyskoczyła z nich zręcznie a ja rzuciłem na nią okiem. Zachęciła mnie machnięciem ogona abym poszedł za nią.
- No chodź, pójdziemy na polowanie! Nie zostawiaj mnie samej- poprosiła. Zaśmiałem się i ruszyłem za nią. To mój ostatni dzień wolności, następnego muszę wrócić do treningu z Jaszczurczą Łapą. Ruszyłem zadowolony za nią.
Po chwili już polowaliśmy. Upatrzyłem sobie już drugiego królika. Powoli skradałem się do stworzonka które spokojnie jadło trawę kręcąc noskiem. Gdy byłem już dość blisko rzuciłem się na niego, pech chciał, że i Lamparcia Plama wpadła na tego samego królika. Wlecieliśmy na siebie, a zaalarmowany królik pierzchnął szybciej niż błyskawica obrzucając nas kurzem. Lamparcia Plama wylądowała na mnie, a dokładniej na moim brzuchu. Zaczęliśmy się śmiać jak wariaci płosząc resztę zwierzyny. Kotka powolnie wstała za mnie wciąż się uśmiechając. Przewróciłem się na łapy i wytrzepałem z piachu.
- Wybacz za wystraszenie królika- mruknęła i przykryła łapy ogonem.
- No dziękuje, po co się pokazałaś? Biedny się ciebie przestraszył, te straszne żółte kły, lodowe ślepia jak u jaszczurki i wielkie czarne pazury!- zażartowałem. Kotka podłapała to.
- No ja sądzę, że przeraził się ciebie. Zobaczył wielkie puchate coś wyłażące z krzaków, to aż zawału dostał! A jak otworzyłeś paszczę to już w ogóle zdechł- dogryzła mi. Skoczyłem do niej i staranowałem ją. Kotka skoczyła i odepchnęła moją głowę. Zaśmiałem się i po chwili już walczyliśmy, oczywiście dla zabawy. Powaliłem ją i fuknąłem.
- Wygrałem.
- Poddaje się o wielka Słoneczna Gwiazdo!- pisnęła niby przerażona- a teraz złaź grubasie!
Uśmiechnąłem się i zszedłem posłusznie z kotki. Słońce już zaszło za horyzont i na niebie pokazywała się Srebrna Skórka. Szturchnąłem nosem Lamparcią Plamę i wskazałem łbem na moje tereny.
- Muszę iść. Spotkamy się jeszcze?- zapytałem. Chciałem się dowiedzieć, czy kotka w ogóle chce mnie jeszcze widzieć. Ta kiwnęła głową i mruknęła cicho:
- Będę czekać tam gdzie znalazłeś mnie dzisiaj. Spokojnie, będę uważać na innych. Wiesz co? Jak będziesz się zbliżać, to zakukaj jak kukułka.
Przewróciłem oczami ale zgodziłem się na te warunki. Już po chwili zniknąłem za krzakami. Biegłem ze zdobyczą ile sił w łapach do mojego obozu, oby nikt mnie nie pytał gdzie byłem. Ciężko będzie się wytłumaczyć.

<<Lamparcia Plamo? ;3>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Młody kot okazał się niezwykle dzielny. Jeszcze w życiu nie widziałem takich rzeczy, uczeń który złapał sokoła! Niestety przepędzili nas, w sumie mieli rację to ich teren. Na wspomnienie o tym iż Jaszczurcza Łapa jest moim bratem w moim sercu wezbrało uczucie smutku, nie był on ze mną spokrewniony, w żadnym stopniu. Czasem tego żałowałem, chciałbym mieć tak wspaniałego brata jak Jaszczurcza Łapa, przynajmniej nas coś łączy. Jestem jego mentorem. Zszedłem zręcznie po gałęziach na dół i zaczekałem na swego ucznia, który powoli i ostrożnie zeskakiwał na dół. Nagle potknął się i runął w dół. Przerażony rzuciłem się na pomoc i po chwili poczułem jego ciężar na moim grzbiecie.
- Uh, dziękuje Słoneczny Deszczu- mruknął i szybko ze mnie zszedł otrzepując futro z paprochów i igieł. Bez słowa ruszyliśmy w poszukiwaniu tego co zostało nam odebrane. Muszę przyznać, że klan Nocy prezentował się o wiele lepiej niż nasz, mieli wielką rzekę w której pływały ryby. Nie znałem ich smaku, chodź z opowieści matki słyszałem, że gdyby nie klan Klifu miałbym przyjemność ich spróbować. Staraliśmy się chodzić bardzo cicho, byliśmy niczym duchy. W końcu mój uczeń wyczuł swoją zdobycz. Pobiegł po nią szybciej niż powinien, lecz w ostatniej chwili wyhamował i wskazał mi miejsce w którym leżał sokół. Obok niego kręciła się czarna kotka, nie była za duża, wyglądała na dość młodą. Ewidentnie zaciekawił ją nasz wielki, zabity potwór. Szturchała go łapą patrząc czy przypadkiem nie ożyje. Po jej słabym podejściu jak i beznadziejny skradaniu się wywnioskowałem, że jest medykiem. Kazałem zaczekać Jaszczurczej Łapie i sam ruszyłem w stronę sokoła. Kotka od razu mnie wyczuła i spojrzała na mnie. Gdy tylko dotarło do niej kto przed nią stoi podkuliła ogon i cofnęła się do tyłu. Faktycznie, mogłem wyglądać trochę niepokojąco z tym kamiennym wyrazem pyska, do tego z napuszonym futrem wydawałem się co najmniej trzy razy większy.
- Odsuń się, to moja zdobycz- powiedziałem głosem który nie zdradzał żadnych emocji.
- Jak to twoja? Leży na terenie m-mojego klanu!- wypaliła i trochę się wyprostowała, w jej bursztynowych oczach pokazała się mała iskierka oznaczająca, że kotka mogłaby zawalczyć o to. Odsłoniłem białe kły i warknąłem na nią. W jednej chwili jej cała odwaga uleciała, odsunęła się już naprawdę daleko. Podszedłem do sokoła i złapałem go za kark, miałem się odwrócić kiedy usłyszałem głośne miauknięcie. Odwróciłem się w stronę kotki, to nie ona wydała ten dźwięk. Usłyszałem szelest w krzakach które rosły za nią i już po chwili wyskoczył z nich kocur, czarny jak sama noc a jego ciemne futro przyświecał biały krawat. Poznałem w nim samego lidera klanu Nocy, Czarną Gwiazdę. Za nim kroczył jego zastępca jak i dwa koty które ostatnio przepędziły nas na drzewo.
- Czego znów tu szukacie?- ryknął kocur zmierzając nas chłodnym i przenikliwym spojrzeniem. Obok mnie pojawił się Jaszczurcza Łapa który został wypędzony z krzaków przez inne dwa koty z klanu Nocy. Musiałem wykazać się odwagą, nie mogłem pozwolić na okazanie słabości czy strachu.
- Przyszliśmy po to co nasze- odpowiedziałem i nastroszyłem się by wyglądać na większego i groźniejszego. Oczy lidera zapłonęły, odbijała się w nich wściekłość. Wiedziałem, że nie odpuści sobie.
- Nic co na naszej ziemi nie jest wasze przybłędy!- wrzasnął na nas a inne koty zawtórowały mu miaucząc i warcząc na nas. Zasłoniłem Jaszczurczą Łapę a futro na moim karku samo się najeżyło. Wyszczerzyłem kły i wysunąłem pazury, byłem gotowy do walki, chodź i tak wiem, że mógłbym zginąć.Widziałem jak wszyscy na nas patrzyli, jak na przegranych, wyrzutków czy zwykłą strawę dla wron. Jeden kot niebezpiecznie zbliżył się do mojego ucznia. Wyciągnął w jego stronę łapę z błyszczącymi w słońcu pazurami, chciał go zranić. Okazałem się szybszy, odepchnąłem go z głośnym pomrukiem wydobywającym się z mego gardła. Rzuciłem szybkie spojrzenie w stronę Czarnej Gwiazdy który zbliżał się niebezpiecznie.
- No chodź, pokarz co umiesz pieszczoszku!- rzucił mi w pysk. Nie zniosłem dłużej jego obelg. Odsunąłem się od ucznia i ruszyłem w stronę lidera, wiedziałem, że nie mam szans. Nagle usłyszałem jak reszta klanu syczy na młodego. Jeden z nich rzucił się na niego i przyszpilił do ziemi. Jaszczurcza Łapa próbował się bronić ale inny kot go zatrzymał. Stanąłem gwałtownie i wrzasnąłem do lidera:
- Każ im go zostawić! To jeszcze dziecko, czemu ma cierpieć?! Jesteście aż tak bezduszni?!
Czarna Gwiazda ryknął na inne koty które już zdążyły zrobić krzywdę mojemu uczniowi. Z tego co zauważyłem nie była ona duża, od to zadrapanie, jednak dla mnie znaczyło więcej niż cokolwiek. Jaszczurcza Łapa wyrwał się z ich uścisków i uciekł w stronę naszej granicy.
- Ha! Taki to twój uczeń, tchórz zwykły, zdrajca nie wojownik!- zadrwił lider. Nie wytrzymałem więcej, rzuciłem się na niego z pazurami i głośnym rykiem. Czułem wielką siłę w swym sercu, mogłem zrobić wszystko. Nigdy nie pozwolę nikomu obrażać mojego ucznia a tym samym mnie i mojego klanu. Wylądowałem wprost na kocie i wgryzłem się mu w kark. Ten zasyczał i zrzucił mnie z siebie. Czułem spojrzenia innych z klanu, byli gotowi rzucić się na mnie w razie potrzeby.  Czarna Gwiazda nie dał mi chwili wytchnienia od razu skoczył na mnie i zakleszczył zęby na mym gardle. Warknąłem cicho i poczułem okropny ból jaki pulsował w miejscu ugryzienia. Spróbowałem go odepchnąć łapami, w końcu mi się udało. Udrapałem go w brzuch, nie za mocno, ale na tyle by rozluźnił uścisk. Wyrwałem się i wbiłem mu pazury w bok tworząc duże rozdarcie. Byłem szybszy, to duży plus. Jednak w tej samej chwili kot chwycił mnie za kark i rzucił na ziemię. Upadłem a stróżka krwi wypłynęła z mojego ugryzienia na szyi. Podniosłem się ociężale na łapy ale ponownie zostałem przygnieciony przez Czarną Gwiazdę. Stał nade mną i patrzył tryumfalnie, w jego oczach odbijały się wściekłość i zadowolenie.
- NIGDY więcej nie przekroczysz tej granicy, a twój przykład będzie lekcją dla reszty twojego żałosnego...
- Czarna Gwiazdo!- krzyk kota przerwał jego wypowiedź. Usłyszałem jak ktoś biegnie, całe stado bym powiedział. Koty z klanu Nocy były atakowane przez inne, zauważyłem w tłumie nowych przybyszy Miodowe Futerko i jej siostrę Kryształową Łzę. Klan Wilka przyszedł mi z odsieczą! Nagle poczułem jak Czarna Gwiazda wbija mi pazury mocniej w łapy. Już miał zadać ostateczny cios kiedy ktoś zrzucił go ze mnie. Spojrzałem w bok i zobaczyłem naszą liderkę która dzielnie walczyła z Czarną Gwiazdą. Mimo tego iż była o wiele mniejsza dawała sobie świetnie radę. Nie mogła równać się z jego siłą ale wyprzedzała go zręcznością i szybkością. Wtem usłyszałem obcego kota tuż obok mnie. Wstałem powoli gotowy do walki, lecz ktoś powalił go i rzucił się do walki. Ujrzałem błysk rudego futerka i usłyszałem znajomy głos, Jaszczurcza Łapa! Z ostatnimi siłami jakie zostały mi w łapach skoczyłem w ich kierunku i odciągnąłem kotkę od ucznia rzucając ją w inną stronę. Spojrzałem na Jaszczurczą Łapę który powoli wstał i oparł się o mnie.
- Musimy uciekać Słoneczny Deszczu!- wrzasnął by zagłuszyć odgłosy walki. Nie mogłem jednak tego zrobić. Cały klan walczył, musiałem pomóc. Pomimo mojego stanu. Nagle nasza nowa liderka wrzasnęła:
- Klanie Wilka, odwrót!
Wszystkie koty porzuciły walkę i rzuciły się do ucieczki. Zrobiłem to samo lecz mój stan na to średnio pozwalał. Nagle usłyszałem głos Czarnej Gwiazdy, ruszył za mną w pościg! Zrozumiałem, że od tego jak szybko ucieknę zależy moje życie, więc nie zważając na ból przebierałem szybciej łapami. W końcu skoczyłem za krzaki które oddzielały nasze granice i poczułem się bezpiecznie. Usłyszałem cichy pomruk niezadowolenia lidera po czym nastąpił szelest trawy oznaczający, że się oddalił. Opadłem bez sił na ziemię dysząc. Mój stan nie był dobry, powiedziałbym, że wyglądałem tragicznie. Jaszczurcza Łapa z troską trącił mnie nosem.
- Mentorze! Przepraszam, tak bardzo przepraszam! To wszystko moja wina! Gdybym nie polował na tych terenach nie doszłoby do tego! Tak mi przykro- łkał cicho siedząc przy mnie. Zaśmiałem się i otworzyłem ciężkie powieki. Kotek tak się zmienił, dopiero teraz to zauważyłem. Wyglądał już prawie jak dorosły kocur.
- Jaszczurcza Łapo, to ja przepraszam...
- Za co niby? To wszystko moja wina. Gdybym nie był taki głupi, nic by się nie stało!- obwiniał się dalej coraz bardziej wpadając w rozpacz. Uciszyłem go pacnięciem łapy w jego ogon i powiedziałem:
- A gdybym ja nie był taki słaby mielibyśmy tego sokoła.
Zaśmiałem się mimo bólu, chciałem sprawić by młody nie czuł się winny za mój stan. Obok mnie pojawiła się liderka, spojrzała na mnie zdenerwowana, jednak w jej oczach odbijała się troska.
- Słoneczny Deszczu, nie mam zamiaru teraz wyciągać odpowiedzialności za wasze czyny, zrobimy to później, teraz powiedz mi, możesz chodzić?
- Nie koniecznie Jelenia Gwiazdo. I to nie za ,,nasze czyny" to wszystko moja wina. To ja pozwoliłem mu na złapanie tego sokoła i to ja zdecydowałem się po niego wrócić. Młody nie poniósł tu żadnej winy- mruknąłem, czułem jak głos co raz mi się załamuje a oddech niebezpiecznie przyspiesza. Wyczułem zapach mojej matki, była blisko. Niemal widziałem oczami wyobraźni jej przerażone spojrzenie i zatroskaną minę. Zamknąłem oczy, byłem wykończony. Spróbowałem podnieść się na łapy, lecz bezskutecznie. Zaraz upadłem na ziemie co przysporzyło mi większy ból. Obok mnie pojawiła się moja siostra, pomogła mi wstać i zrobiła ze mną kilka kroków.
- Spokojnie Słoneczny Deszczu, dużo przeszedłeś. Ależ z ciebie mysi móżdżek!- zaśmiała się i szturchnęła mnie nosem, bardzo się martwiła, wyczułem to. Obok mnie stanęła cała moja rodzina, wiedziałem, że bardzo się martwią. Jednak mnie najbardziej uszczęśliwiła obecność Jaszczurczej Łapy, nawet na chwile mnie nie odstępował. Byłem z niego dumny, to on mnie uratował.
W końcu dotarliśmy do obozu. Od razu posłali mnie do medyka. Sowie Skrzydło opatrzyła mnie a mój brat podał mi jakieś zielska na uśmierzenie bólu.
- Co się stało?- spytał trochę roztrzęsionym głosem. Zaśmiałem się udając twardego kocura którego nie obchodzą rany, chodź w duszy wyłem jak mały kociak.
- Ah no wiesz, wypad na nie swoje tereny- mruknąłem i położyłem łeb na łapach- cóż Jaszczurcza Łapo, na chwilę przerwiemy nasz trening. Dlatego zakazane jest przekraczanie granic.
- Rozumiem. Ale jak wyzdrowiejesz to wracamy do regularnych lekcji?- spytał z nadzieją odbijającą się w jego oczach. Kiwnąłem łbem i szturchnąłem go nosem.
- Obiecuje młody.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Byłem taki dumny! Młody złapał pierwszą ofiarę i to nie byle jaką. Był to ogromny i tłusty królik!
- Wiedziałem, że ci się uda młody!- powiedziałem podekscytowany i szturchnąłem go nosem- w końcu nie zapomniałeś o ogonie!
- Tak szczerze, działałem pod presją i złością- wyjawił mi kotek i uśmiechnął się, w jego oczach odbijała się duma.
- Widać musisz robić tak częściej- zaśmiałem się- chodź, wróćmy już.
Po drodze odkopałem moje zdobycze i zabrałem w drogę. Szliśmy obok siebie nie odzywając się za wiele, czasem młody zapytał dokąd prowadzi droga, albo co to za dziwny hałas. Dzień był piękny, słońce świeciło jasno jak nigdy, w takie dni jak te żałuję trochę, że mam grube futro. Matka zawsze powtarzała, że mam to po przodku, ale sam nie byłem tego pewien. Po jakimś czasie spostrzegłem, że Jaszczurcza Łapa ciągnie się gdzieś z tyłu. Przysiadłem na chwilę tak by młody mógł mnie dogonić. Wyglądał na dość zmęczonego, jego oddech był nieregularny. Widząc to, że się zatrzymałem sam opadł na brzuszek i westchnął ciężko.
- Co się dzieje Jaszczurcza Łapo? Źle się czujesz?- spytałem zaniepokojony i szturchnąłem go nosem. Kotek machnął łapką i podniósł łepek do góry.
- Nie nie, po prostu ten królik jest ciężki- odparł i naburmuszony usiadł obok- czemu muszą być takie grube!
Zaśmiałem się trochę za głośno, wywnioskować można to było po odlatującym w pośpiechu ptaku, jakby spłoszonym mym śmiechem. Jaszczurcza Łapa też się zaśmiał, tyle, że znacznie ciszej.
- Opowiesz mi jakąś historię? Podobno znasz ich wiele!- poprosił mnie kotek machając ogonem w prawo i lewo. Zdziwiłem się tą prośbą trochę, o jaką historię może mu chodzić?
- A dokładniej o czym byś posłuchał?
- Coś z twojego treningu! Nie mogłeś zawsze być taki wielki jak dąb i taki silny jak koń!- mruknął do mnie młodzik co wywołało u mnie kolejny śmiech.
- Skoro tak, co powiesz na historię o łapaniu ptaków, hm?- spytałem a widząc błyszczące ślepia Jaszczurczej Łapy zacząłem- Kiedy byłem jeszcze młody i mały jak żołądź, no może większy, moja matka przeziębiła się i leżała u medyka. Chciałem poprawić jej humor więc spytałem czego pragnie. Ta ja zawsze powiedziała, że chce abym zawsze był uśmiechnięty i szczęśliwy, jednak mi to nie wystarczyło. Udałem się po poradę do ojca, który wyjawił mi, że mama kocha jeść zięby. Jak wiadomo, na naszych terenach ich jest niewiele, ale było takie jedno miejsce gdzie dało się je znaleźć. Więc pobiegłem tam ile sił miałem w moich małych łapkach. W końcu dotarłem do małego lasku z którego dobiegały odgłosy ptaków. Zacząłem węszyć w poszukiwaniu zięb, nie było to proste bo cały czas napotykałem na zapach Klanu Klifu, gdyż było to obok naszej granicy. W końcu jednak poznałem słodki zapach lasu i piór. Odnalazłem tego kolorowego ptaszka i już miałem iść po niego kiedy przypomniałem sobie, że nie miałem lekcji ze wspinaczki na drzewa. Głupi machnąłem na to łapą i powiedziałem sobie, że to nie może być tak trudne! Wskoczyłem zatem na drzewo i zacząłem wspinać się do góry. Co chwile traciłem przyczepność i prawie spadałem, ale jednak nic mi się nie stało. Chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę ptaszka, starając się nie spaść i zachować spokój. Gdy byłem dość blisko zrobiłem najgłupszą możliwą rzecz, skoczyłem w jego kierunku.
Usłyszałem cichy śmiech Jaszczurczej Łapy który przerwał mi moją opowieść. Spojrzałem z ukosa na ucznia który zaraz się poprawił i ponaglił mnie bym mówił dalej.
- W połowie lotu zrozumiałam co zrobiłem i spanikowałem. Z łoskotem spadłem z drzewa i zauważyłem jak zięba ucieka na wyższą gałąź. Co więcej, spadłem na coś, a bardziej na kogoś. Podnosząc się zobaczyłem iż leżałem na piaskowym kocie bez jednego oka. Klął coś pod nosem lecz widząc mnie jako kociaka przestał. Spytał mnie miło co robię na tym terenie, a widząc moje zakłopotanie dodał iż nie mam się co spinać, gdyż to niewyjaśnione terytorium. Powiedziałem mu po co tu przybyłe, a ten bardzo uprzejmie odpowiedział mi, że pomorze. Usiadł pod drzewem i zawył wręcz. Zięba uciekła spłoszona. Zdziwiony spojrzałem na niego, a ten kazał być mi cicho. Zięba nagle wylądowała na ziemi a on rzucił się na nią z niezwykłą zręcznością. Złapał ją w zęby i ścisnął. Ptak umarł od razu. Oddał mi go grzecznie i otarł pysk. Byłem poruszony jego umiejętnościami. Powiedziałem, że jest wspaniałym wojownikiem, a on odpowiedział mi najdziwniejszą rzecz, coś o co bym nigdy go nie podejrzewał.
- Co takiego?- spytał podekscytowany kotek machając ogonem. Jego wąsy drżały a oczy wpatrywały się we mnie.
- Że jest medykiem.
Jaszczurcza Łapa zdziwił się potwornie. Wstałem i zabrałem swoje zdobycze i kazałem iść mu za mną. Kotek podniósł się ociężale i zabrał królika.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszczu CD Jaszczurczej Łapy

Podniosłem zaspane powieki i ziewnąłem potężnie. Kto śmie budzić mnie o tak wczesnej porze?! Zauważyłem, że jeden kot przewrócił się na drug bok co poskutkowało głośnym złamaniem się gałązki. Chciałem mu teraz z całego serca podziękować za tak haniebny czyn. Nagle przypomniałem sobie, przecież dziś mam uczyć Jaszczurczej Łapę! Wstałem pospiesznie przy akompaniamencie szeleszczących liści i wyleciałem z legowiska na spotkanie. Mój uczeń pilnie na mnie czekał przed wyjściem. Przybiegłem do niego najszybciej jak mogłem i cicho wypuściłem powietrze z płuc.
- Gotowy na dzień drugi, bo dziś zajmiemy się podstawowym rozpoznawaniem zwierzyny i miejsca jej występowania, jak i teorią oraz praktyką jej odnajdywania! A na koniec, jak będziesz grzeczny, to coś upolujemy- odpowiedziałem i z uśmiechem na pysku wyszedłem z uczniem. Przemierzaliśmy polanę kierując się w stronę lasu. Co rusz suche liście spadały mi na futro, co nie ukrywam, nie było zbyt przyjemne. Wiatr cicho szumiał pośród gałęzi tworząc melodię lasu. Jaszczurcza Łapa dreptał cicho obok mnie rozglądając się na wszystkie strony, był taki ciekawy świata. Cieszyło mnie to ogromnie. Z tego co słyszałem od mojego ojca, jego brat nie był taki wspaniały. Podobno niezłe z niego ziółko.
- Co to jest?- spytał mnie nagle młody wskazując na zagłębienia w ziemi. Były to dziwne wzory, jednak dobrze znałem te ślady.
- Są tutaj od dawna, zrobiły je potwory. Mówiono, że dwunogi nim przybyły i stanęły w lesie, nieopodal Wężowych Skał. Ci którzy to widzieli mówili, że potwór trząsł się, jakby ze strachu a z wnętrza było słychać pomruki. Prawdopodobnie przestraszył się żmii, głupie potwory- zaśmiałem się idąc dalej. Jaszczurcza Łapa zachichotał i w podskokach dołączył do mnie.
Zatrzymaliśmy się obok piaszczystej rozpadliny. Spojrzałem w górę słysząc przelatującego słowika, zawsze kochałem ich śpiew.
- Gotowy na lekcję?- spytałem a widząc entuzjazm kociaka zacząłem dalej- oto Piaszczysta Rozpadlina. Można tu znaleźć wiele zdobyczy, najczęściej mysz. Te zwierzęta są u nas bardzo często spotykane. Wydzielają charakterystyczny zapach, jakby zmokłej ziemi. Teraz spróbuj go odnaleźć, nie ruszaj się z miejsca.
Kotek uniósł łepek do góry i wciągnął powietrze. Powtórzył to kilka razy, z każdej strony, po czym uradowany odparł:
- Czuję! Chyba wiem gdzie są, tam po prawo, prawda?- spytał wręcz rozpierany przez energię. Kiwnąłem głową i przywarłem do ziemi. Stanąłem przodem do wiatru i zacząłem się powoli skradać.
- Widzisz? To jest dobra poza do łapania myszy. Łapy daleko, ugięte dość mocno, w razie czego można wybić się do przodu w pogoni. Ogon nisko, nie chcemy go wypłoszyć.
Jaszczurcza Łapa spróbował mnie naśladować, szło mu dość dobrze, ale cały czas zapominał o ogonie. W końcu zacząłem go lekko w niego kąsać, szybko się nauczył go chować.
- Dobrze, wystarczy co do łapania myszy. Aby odnaleźć mysz musisz zacząć używać węchu, ale także i słuchu. Gdy będziesz jej blisko, nadsłuchuj. Te małe stworzonka mają bardzo czuły słuch, jedno potknięcie i jedzenie ucieka ci sprzed nosa, a tego raczej nie chcemy.
- No nie!- odparł kociak i pomachał ogonem jakby na znak, że słucha uważnie.
- Zatem trzeba uważać na każdy krok, pamiętaj o tym. Gałęzie to twój wróg- wyjaśniłem i trąciłem go przyjaźnie łapką- a teraz idź i spróbuj złapać jakąś myszkę, dobrze? Ale pamiętaj, pod wiatr, nie z wiatrem bo cię zwęszy!
Kocurek kiwnął łebkiem i pobiegł w stronę z której dochodził zapach myszy.

<<Jaszczurcza Łapo?>>

Od Słonecznego Deszczu

A więc tak, moim nowym i pierwszym uczniem zostanie Jaszczurza Łapa, dobrze więc! Uradowany popatrzyłem na lekko zmieszanego kocurka po czym zaśmiałem się radośnie.
-No co malutki, chesz być wojownikiem?- spytałem najprzyjaźniej jak umiałem. Mały zwrócił swe oczka w moją stronę i kiwnął główką.
-Cudownie! To widzimy się jutro, tak?- zapytałem badawczo. Ponownie kotek kiwnął głową i oddalił się trochę. Pobiegł w kierunku legowiska uczniów, lecz ja zatrzymałem go w powłowie drogi.
-Hej nie powiedziałem o któtrej się widzimy!
-A o której?- spytał zaciekawiony i trochę zagubiony. Usiadłem powolnie na ziemi wciąż patrząc na młodzika.
-Kiedy słońce wzejdzie na niebo oczekuję cię przy wejściu. Zobaczysz sobie nasze tereny- odpowiedziałem i kiwnięciem głowy pożegnałrm go. Jaszczurza Łapa pobiegł ponownie w kierunku legoeiska znikając za zaroślami. Ja pozostałem w miejscu. Nagle ktoś złapał mnie za ucho. Syknąłem i spojrzałem w bok, ujrzałem tam rozbawioną i wręcz nabuzowaną Lisi Ogon.
-Jak twój uczeń? Moja tryska energią! Jak ja!- powiedziała głośniej niż to było potrzebne. Zaśmiałem się rozbawiony jej zachowaniem po czym ruszylem z nią w stronę legowiska wojowników.
-Tak siostrzyczko, no chodź prześpimy się i nabierzemy sił na jutro...chociaż ty masz ich już dość!- powiedziałem do niej i nim wszedłem spojrzałem w tył. W przejściu wejścia do legowsika medyka stał nasz brat. Wdmowa Łapa miał opuszczone uszy i smutny pysk, lecz gdy zauważył mój baczny wzrok uśmiechnął się i zniknął w legowisku.
Następnego dnia siedziałem przed wyjściem czekając na Jaszczurzą Łapę. Kotek trochę się spóźniał, ale to nie dziwne. To jego pierwszy dzień jako ucznia. Do tej pory spał ile chciał. Nagle w legowisku uczniów pojawił się ruch. A oto i całe rodzeństwo pcha się do wyjścia. W końcu z tłumu wyszedł, jak zawsze z podniesioną głową, Gęsia Łapa i minął ich wszystkich zmierzając do mojego ojca. Wyszli jako pierwsi na swoją lekcję. Po chwili cała gromadka rozbiegła się po obozie. Jaszczurza Łapa siadł obok mnie patrząc z nadzieją w moje oczy.
-No chodź, czas na lekcję- mruknąłem i wyszedłem pospiesznie. Zastanowiłem się gdzie najpierw mamy iść. W końcu zdecydowałem się na Drogę Grzmotu.
Szedłem powoli tak by kotek mógł za mną  nadążyć. Po kilku chwilach znaleźliśmy się na miejscu. Staliśmy za krzakami. Mój nos drażnił zapach potworów, przypombiałem sobie jak mój ojciec pokazywał mi to miejsce po raz pierwszy, oraz przypominam sobie opowieść mojej matki o tym jak straciła swój ogon w starciu z potworem.
-Czujesz Jaszczurza Łapo? To odór bestii- syknąłem w jego stronę i odgiąłem gałęzie tak by młody zobaczył drogę w całej okazałości. Nagle coś zawarczało i przez Drogę Grzmotu przemknął potwór z okropnym warkotem. W niebo uniosły się tumany kurzu a młody odskoczył szybko od  krzaków z najeżoną sierscią.
-Widzisz, to niebezpieczne. Po drugiej stronie nie spotkasz przyjaciół...tam znajduje się klan Klifu. Bezczelnie wydarli nam tamte tereny i wypędzili nas tutaj- powiedziałem i wyszczerzyłem kły. Jaszczurza Łapa kiwnął główką i zachęcił mnie aby iść dalej. Ruszyliśmy, tym razem w stronę Wężowych Skał.
Przedstawiłem resztę terenów i omal nie straciłem mego ucznia przez dość bliskie spotkanie ze żmiją, na szczęście zareagowałem w porę i odciągnąłem go. Kimkolwiek jest jego matka, wściekłaby się na wieść, że jej syn zginął. Wróciliśmy do obozu i wzieliśmy po grubej myszce.
-To, jak podobała ci się wycieczka?- spytałem mędzy kęsami. Uczeń spojrzał na mnie trochę zdziwiony tym, że przerywam mu posiłek.


<<Jaszczurza Łapo?>>

Od Słonecznej Łapy

To było jakieś wariactwo! Właśnie dziś miałem zostać wojownikiem! No dobra, może się zagalopowałem, ale już niedługo nim zostanę! Tego dnia przydzielano mi mentora. Wyskoczyłem z norki wraz z siostrą i zacząłem skakać jak zając. Byłem taki szczęśliwy!
- Lisia Łapo, to już dzisiaj!- ucieszyłem się i pośpiesznie pobiegłem na spotkanie. Wszystkie koty już się zebrały. Na wielkim głazie stała Wojenna Gwiazda patrząc na nas z wyższością i dumą. Marzyłem bym to kiedyś ja tam stał, jako Słoneczna Gwiazda, dowódca wielkiego i morderczego klanu Wilka! Nikt nie śmiałby się nam sprzeciwić! Wojenna Gwiazda zaczęła swój monolog, na którym jakoś szczególnie nie uważałem, byłem zbyt przejęty tym kogo przydzielą mi na nauczyciela! Znaczy, było to dość oczywiste, mamy na razie mało zdolnych do samodzielnej walki kotów, ale to się zmieni! Szara kotka wezwała najpierw moją siostrę. Popchnąłem ten istny dmuchawiec z futra do przodu bo sama nie chciała się ruszyć. Przydzielono jej młodą byłą królową Mysi Wąs. Nieudolnie zetknęła się z nią nosem i odmaszerowała w tłum. I w końcu przyszedł czas na mnie, oczywiście tego nie usłyszałem i musiałem zostać popchnięty przez matkę, bo inaczej przegapiłbym swoje własne wyjście. Stanąłem przed obliczem liderki która patrzyła na mnie swym chłodnym, ale opiekuńczym spojrzeniem.
- Od dziś zwiesz się Słoneczną Łapą a twoim mentorem zostaje Mglisty Cień!- miauknęła a z prawej strony wyszedł pospiesznie szarawy kot z ciemnym ogonem, mój ojciec. Zdziwiło mnie to, dlaczego on? Już z nim siedzę długo, czemu dalej mam się męczyć! Mglisty Cień zniżył się do mnie i zetknął się ze mną nosem. Oczywiście chciałem by wyglądało to tak profesjonalnie, że aż uderzyłem się o jego łepek. Ojciec zaśmiał się po czym podniósł łeb. I tak cały klan miauczał nasze imiona. ,,Słoneczna Łapa, Lisia Łapa, Słoneczna Łapa, Lisia Łapa!". Nie da się opisać tego uczucia jakim jest szczęścia odczuwalne tylko w tym momencie. Czułem się kimś ważnym. Rozejrzałem się po klanie i napotkałem dumnie spojrzenie matki, ciepły wzrok liderki oraz lekko pogardliwy uśmiech Miodowej Łapy. Mój młody brat, Widmowa Łapa, został medykiem. Siedział odsunięty w bok i patrzył na nas z cieniem uśmiechu wypisanym na mordce. O dziwo nigdzie nie widziałem Sowiego Skrzydła. Czyżby zabrakło jej ziół? Jak na razie nie chciałem zaprzątać tym sobie głowy. Zostałem uczniem!
Pobiegłem za siostrą do legowiska uczniów, nareszcie! Z dala od mamy, już nie będę przesiąkał jej zapachem, a bardziej będę wręcz jechał samodzielnością i odwagą! Nareszcie mogę się wykazać. Nie miałem nawet zamiaru tęsknić za żłobkiem, teraz to zaczęło się dla mnie życie. Moja siostra wyglądała na trochę przygnębioną.
- Co się stało Lisia Łapko?- zapytałem ją i spojrzałem jej w lodowe oczka, miała je po ojcu. Ja natomiast miałem zielone, tak znikąd. No niby matka naszej mamy takie miała, ale kto ją tam wie!
- Nic bracie! Po prostu...trochę się boję tego co nadchodzi...ale się cieszę!- uśmiechnęła się wyszczerzając swoje białe kiełki. Zaśmiałem się i ułożyłem na posłaniu. Nagle zauważyłem jak ojciec zagląda do legowiska uczniów. Westchnąłem i wyszedłem do niego. Bardzo się ucieszył widząc mnie ale ukrył to za maską zdezorientowania.
- Oh Słoneczne Koci...znaczy Słoneczna Łapo! Co tutaj robisz?
- Mieszkam? Po co przyszedłeś?- spytałem prosto z mostu i popatrzyłem na niego podejrzliwie. Szary kot usiadł i nerwowo poruszył ogonem.
- Chciałem się upewnić czy trafiliście...
- Tato! Jak ktoś ma nas brać na poważnie jak będziesz za nami łaził!- najeżyłem się i fuknąłem w jego stronę. Ojciec położył uszy i przytulił mnie.
- Wiem synku, ale ja się po prostu martwię!
- Tato!- wrzasnąłem i wyrwałem się z ucisku- będziesz mógł mnie nadzorować podczas treningu...
- Nawet nie wiesz jak się cieszę! Widzimy się jutro rano, nie zapomnij wstać!- powiedział szczęśliwy i uciekł do matki która wręcz zdychała ze śmiechu na drugim końcu obozu. Czy ja kiedyś zaznam spokoju?!

-------------------------------------------------------------

W końcu nastał nowy dzień. Ledwo zwlokłem się z posłania. Byłem śpiący! Ale myśl o nowej przygodzie szybko mnie pobudziła. Wybiegłem z norki mijając siostrę i dwie inne kotki. Stanąłem przy wejściu czekając na ojca. Skakałem w miejscu by jakoś spożytkować tą energię. Po chwili pojawił się mój mentor, ziewając niczym lew, z zaklejonymi oczami i ogólnie jakiś taki niemrawy.
- Witaj mentorze, co dziś robimy?- spytałem pełen energii.
- Hm...? Dzisiaj? Ah tak, no zobaczymy, zobaczymy- odpowiedział niczym otumaniony i wyszedł z obozu, a ja podreptałem za nim.

<<Mglisty Cieniu? ŁOJCZE MÓJ ;w;>>