Słuchał mentorki, która tłumaczyła mu coś na temat ziół, kiedy usłyszał, jak do środka wchodzi Kurzy Pazur. Kotka westchnęła, podchodząc do medyków, trochę kulejąc.
— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam… Chyba zraniłam sobie łapę na kamieniach podczas polowania. — Podniosła trochę wyżej swoją prawą łapę, krzywiąc się. — Wygląda okropnie! Myślałam, że zemdleję z bólu, ale udało mi się dokuśtykać do obozu… Całe szczęście! — prychnęła oburzona. Księżycowa Aldrowanda zerknęła z zaczepnym uśmiechem na uczniem i podeszła do kotki.
— Firmamentowa Łapo, podaj mi liście dębu. — Gdy tylko kotka poprosiła go o pomoc, ten od razu zabrał się za szukanie. Jego oczy przeskakiwały z zioła na zioło, aż znalazł zawiniątko z wysuszonymi liśćmi. Przeżuł je na papkę, pamiętając, że właśnie to ma zrobić, po czym podszedł do Kurzego Pazura. Kotka wykrzywiła pysk w niesmaku, na co ten spojrzał na nią pytająco.
— Fuj, chyba nie chcesz tego na mnie nakładać! — Kocur jednak zignorował jej protesty, bo nadal miał zatkany pyszczek listkiem i papką, która się na nim znajdowała. Położył go na ziemi, chwytając delikatnie jej łapę.
— Spokojnie, to potrwa tylko chwilkę. — Uśmiechnął się delikatnie, nakładając lek, podczas gdy pacjentka odwracała wzrok, jednak widocznie się uspokoiła. Zabezpieczył łapę pajęczynami i mniejszym kawałkiem mchu, który miał utrzymać maść na swoim miejscu. — Gotowe, po stresie. Wróć do nas proszę za… Około dwa wschody słońca.
Mentorka skinęła z aprobatą gdy odwrócił się w jej stronę, czekając na ocenę jego pracy. Kurzy Pazur wyszła, coś jeszcze szepcząc pod nosem. Tuż po niej do środka weszła Srocza Błyskotka, która widać było, że czuje się fatalnie. Usiadła przed medykami, dysząc z wysiłku dostania się do lecznicy.
— Przepraszam, że was tak nachodzę… Jestem jakaś trochę rozpalona, tak mi się wydaje… — Księżycowa Aldrowanda skinęła do Firmamentowej Łapy, aby ten sam zajął się kotką. Podszedł do niej, przykładając łapę do jej czoła. Faktycznie, była rozpalona. Spojrzał na mentorkę, jednak ta nie miała zamiaru tym razem podpowiadać uczniowi. Sam musiał domyślić się, jakich potrzeba mu ziół. Podszedł więc powoli i ostrożnie do półki z ziołami, myśląc intensywnie. Węsząc poczuł zapach ogórecznika pomiędzy kwiatami, co od razu sprawiło, że nad jego głową pojawiła się niewidzialna lampka. Wziął zawiniątko, ostrożnie wyciągając trochę zioła. Podał je szylkretce z delikatnym uśmiechem.
— Proszę uprzejmie, to powinno pomóc z gorączką, Srocza Błyskotko. Mam nadzieję, że poczujesz efekty jak najprędzej, ale powinno zadziałać jeszcze przed zachodem. — Kotka od razu połknęła zioło, odwzajemniając uśmiech ucznia.
— Bardzo ci dziękuję, Firmamencie. — Po tych słowach skinęła jeszcze do medyczki obok niego i wyszła z legowiska.
— Bardzo dobrze ci idzie, Firmamentowa Łapo. Masz do tego talent, to trzeba przyznać. Nie spodziewałam się, że tak sprawnie pójdzie ci przyjęcie samemu pacjenta. Nie okazałeś prawie żadnego stresu, a w dodatku bezbłędnie wykorzystałeś swoją wiedzę. — Na słowa kotki kocur rozpromieniał.
— To zaszczyt słyszeć takie pochwały, Księżycowa Aldrowando. Mam nadzieję, że będę jedynie pozytywnie zaskakiwał swoimi czynami.
[464 słowa]
Wyleczeni; Kurzy Pazur, Srocza Błyskotka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz