Od Zapomnianej Łapy C.D Mrocznej Łapy

Nasz trening zaczął się bardzo typowo - jak trening z walki który miałam z Czarnym Piórkiem. Wrzosowy Kieł szczegółowo opowiedział o tym, jak walczyć i mimo, że próbowałam się skupić nie mogłam znieść wrażenia, że Mroczna Łapa wciąż nienawistnie na mnie patrzy. W końcu kocur przestał mówić i nastąpiła chwila na którą tak długo czekałam:
- Dobrze. Zapomniana Łapo, Mroczna Łapo chcę byście teraz pokazały czego się nauczyłyście, proszę was teraz byście spróbowały zawalczyć.
Nie trzeba mi było tego dwa razy powtarzać - ustawiłam się naprzeciw Mrocznej Łapy i gdy tylko kocur dał nam sygnał rozpoczęłam walkę. Wybiłam się na tylnych łapach i skoczyłam przed siebie lądując na grzbiecie siostry. Czekoladowa kotka syknęła wściekle i niewiele myśląc obróciła się tak, że leżała brzuchem do góry, a całym swoim ciężarem przygniatała mnie do ziemi. Warknęłam po czym z trudem uwolniłam się spod niej i nim zdała sobie sprawę co się dzieje skoczyłam i przygwoździłam ją łapami do ziemi nim zdążyła się ponownie odwrócić. Wrzosowy Kieł podszedł do nas.
- Znakomicie, Zapomniana Łapo - powiedział z delikatnym uśmiechem, który natychmiast spełzł z jego pyska gdy zwrócił się do swojej uczennicy - A ty, Mroczna Łapo... Ciebie zupełnie dzisiaj nie poznaję. Czy coś się stało?

<Mroczku?>

Od Zapomnianej Łapy C.D Mrocznej Łapy

Nie rozumiałam irytacji w głosie siostry, więc uznałam, że po prostu martwi się ona o mnie. Jak miło!
- Dzisiaj nie trenuję z Czarnym Piórkiem, ona poszła na polowanie - wyjaśniłam.
- Acha...? - przekrzywiła głowę Mroczna Łapa. Ona serio jest tak głupia, czy tylko udaje? Wciąż nie rozumie?
- Czarne Piórko powiedziała, że dzisiaj będę trenować walkę z tobą i tatusiem.
Czekoladowa kotka popatrzyła na mnie tak, jakbym żartowała.
- Będziesz trenować ze mną i Wrzosowym Kłem? - burknęła - A jeże zaczną latać...
- Ale to prawda! - pisnęłam. Nie rozumiałam dlaczego Mroczna Łapa jest zła. Może... Może ona jest po prostu zazdrosna? Nie zdążyłam jej o to zapytać, bo w tym samym momencie z legowiska wojowników wyszedł Wrzosowy Kieł i niespiesznym krokiem ruszył w naszym kierunku. Mroczna Łapa jakby tylko na to czekając poderwała się na łapy i skoczyła w jego kierunku. I ja podekscytowana podniosłam się i poszłam za nią.
- Tato! - jęknęła, jakby działa jej się straszna krzywda - Czy ona musi z nami trenować?
- Tak, musi, Mroczna Łapo - odparł wojownik - Jej mentorka, a moja matka i zastępczyni poprosiła mnie o to, a ja nie zamierzam jej odmawiać.
- Ale to zawsze były tylko nasze treningi! - zawołała zrozpaczona.
- Nie poznaję cię dzisiaj - mruknął kocur i nerwowo machnął ogonem. Wtedy właśnie mnie zauważył i zawołał. W podskokach podbiegłam do niego i siostry. Ale emocje!
- Dobrze... - zaczął kocur i usiadł przed nami. Razem z Mroczną Łapą usiadłyśmy przed nim. Siostra raz po raz rzucała mi wrogie spojrzenia które ze wszystkich sił starałam się ignorować. O co jej chodziło?!

<Mroczku?>

Od Zapomnianej Łapy C.D Mrocznej Łapy

Gdy opuściłam legowisko medyków z radością dostrzegłam, że i moja siostra właśnie wyszła ze żłobka. Dryfujący Obłok podziękował za rybę, jednak okazało się, że już przyniesiono mu jedzenie ze stosu zwierzyny. Na szczęście po chwili wróciła Miodowa Łapa i to ona zjadła przyniesioną przeze mnie zdobycz.
- Cześć! - zamruczałam podbiegając do siostry. Czekoladowa kotka uśmiechnęła się i polizała mnie po uchu. Już razem skierowałyśmy się do naszego legowiska. Leżeli już w nim pozostali uczniowie, wszyscy zjedli i mogli teraz spokojnie spać. Położyłam się w swoim legowisku przy samym wejściu. Większość kotów krytykowała to miejsce do spania, mówili bym wzorem mroku przeniosła się w głąb legowiska, jednak ja wolałam siedzieć tutaj, gdzie miałam dobry punkt obserwacyjny. Widziałam jak obóz powoli pustoszeje. Jastrzębi Szpon, Fiołkowy Podmuch i Jagodowe Futro powrócili z ostatniego patrolu i poszli zdać z niego relacje. Po chwili i ja zamknęłam oczy. Ten dzień był wyjątkowo męczący...

~*~

Obudziłam się skoro świt, jak zwykle. Od czasu moich zawodów z siostrą minęło już trochę czasu. Mroczna Łapa wciąż siedziała w legowisku wojowników, ona i Wrzosowy Kieł nigdy nie wstawali tak wcześnie, jednak treningi kończyli gdy zachodziło słońce.
- Witaj, Zapomniana Łapo - uśmiechnęła się delikatnie Czarne Piórko - Wiesz, jak ciężka jest dla Klanu Nocy ta Pora Nagich Drzew. Dzisiaj chcę poprowadzić polowania, a i później zapolować samotnie, jednak bynajmniej nie zwalnia cię to z obowiązków uczennicy. Dzisiaj będziesz trenowała walkę z twoją siostrą i Wrzosowym Kłem. Już go o tym poinformowałam.
- Tak jest, Czarne Piórko - skinęłam głową. Ciekawe czy Mroczna Łapa o tym wie? Wyraźnie zadowolona mentorka oddaliła się w kierunku legowiska wojowników by wybrać koty z którymi pójdzie na polowanie. W niedługo potem zobaczyłam jak Płomienna Gwiazda i Świetlikowa Ścieżka oddalają się na wspólny trening ze swoimi uczniami - Pstrokatą Łapą i Rozżarzoną Łapą. Podekscytowana wypatrywałam taty. Wcześniej miałam treningi jedynie z Czarnym Piórkiem, niekiedy przypatrywałam się jak uczą swoich uczniów dziadek i mama, ale nigdy, przenigdy nie byłam szkolona przez innego wojownika.

<Mroczku?>

Od Zapomnianej Łapy C.D Czarnego Piórka

Źrenice Zapomnianej Łapy nieznacznie się rozszerzyły gdy dostrzegła to, w co wbity był wzrok zastępczyni - zaledwie kilka długości lisa od nich siedziała mysz, zwierzątko wyraźnie nie zdawało sobie sprawy z zagrożenia w postaci kotek. Czarne Piórko przypadła do ziemi, poruszała się bezszelestnie nie zwracając uwagi na chłodny wiatr mierzwiący jej futro. Czarno-biała terminatorka wzdrygnęła się gdy jej mentorka zbliżyła się do leżącego na ziemi patyka - jeśli na niego stanie mysz, od której znajduję się już o długość króliczego skoku na pewno to usłyszy. Kotka jednak wciąż poruszała się cicho i pewnie, nie dotknęła patyka mimo, że nie patrzyła na swoje łapy, a wzrok utkwiła w potencjalnej zdobyczy. Skoczyła i przyszpiliła zwierzątko pazurami do ziemi zabijając je natychmiast. Zapomniana Łapa była pełna podziwu, każda chwila te go polowania, każdy ruch Czarnego Piórka były idealne.
- Teraz ty spróbuj - powiedziała wojowniczka patrząc znacząco na swoją uczennicę. Kotka zastrzygła uszami, powąchała powietrze delikatnie otwierając pyszczek, chcąc wychwycić zapach jakiejś ofiary. Jest! Przypadła do ziemi i zaczęła powoli iść w kierunku z którego dochodził zapach kolejnej myszy. Po chwili zobaczyła ją - pulchne, jednak dość małe zwierzątko. Starając się odtworzyć w pamięci kroki Czarnego Piórka szła przed siebie wciąż czujnie śledząc każdy, nawet najdrobniejszy ruch zwierzęcia. Wtem mysz odwróciła się i zobaczyła ją. Pisnęła, jednak nim zdążyła rzucić się do ucieczki uczennica skoczyła w jej stronę i pochwyciła zwierzę w obie łapki. Zacisnęła zęby na zwierzęciu odbierając mu życie.
- Całkiem dobrze - powiedziała Czarne Piórko patrząc na uczennicę z niejaką dumą - Szkoda tylko, że nie dałaś rady jej zabić nim wydała z siebie jakikolwiek dźwięk. Jeśli były tu jeszcze jakieś zwierzęta zapewne usłyszały to i uciekły.
Zapomniana Łapa kiwnęła głową z powagą.
- Wracajmy do obozu - powiedziała zastępczyni po czym chwyciła w zęby swoją zdobycz i ruszyła wraz z uczennicą w kierunku domu.

~*~

Od czasu tamtych wydarzeń minęły już dwa księżyce - Zapomniana Łapa od tego czasu wyjątkowo się poprawiła. Wciąż spędzała dużo czasu z medykami i kiedy tylko mogła chodziła z Miodową Łapą zbierać zioła dla Dryfującego Obłoku. Polowania i walka szły jej znacznie lepiej, a zwierzynę którą zdobywała oddawała karmicielce i jej młodym dbając również o to, by mieli nienaganne legowiska. Czarne Piórko z dumą patrzyła na jej postępy, bo mimo, że miała zaledwie osiem księżyców czarna kotka była bardzo szybka i silna. Każdego dnia spotykała się w obozie z mentorką, trenowała pilnie i cierpliwie, a determinacji nie jeden uczeń mógł jej pozazdrościć, ale...
Wraz z nadejściem Pory Nagich Drzew wszystko zaczęło robić się trudniejsze. Śnieg spadł przykrywając las i utrudniając jego mieszkańcom polowanie, zwierzyny zaczęło brakować, a rzeka zamarzała, starsi wojownicy mówili, że nie było jeszcze tak srogiej pory od kiedy pamiętają. Zapomniana Łapa rzadko kiedy jadła - oddawała swoje porcje i wszystko to, co dała radę złapać młodszym kotom, medykom i karmicielce. Mimo, że przez brak jedzenia chudła nie wyglądała marnie - była umięśniona, a jej matowa sierść zawsze wyglądała nienagannie.
Tego dnia Zapomniana Łapa jak zwykle czekała na mentorkę. Gdy Czarne Piórko pojawiła się kiwnęła jej głową i bez słowa skierowała się ku wyjściu z obozu.
- Co dzisiaj robimy? - zapytała czarna koteczka.
- To, co wczoraj - odparła zastępczyni nie patrząc na nią - Polujemy i przynosimy do obozu tyle, ile zdołamy.
Zapomniana Łapa znała powód jej rozdrażnienia, Czarne Piórko nie mogła patrzyć jak Klan Nocy z dnia na dzień marnieje, jak z dostojnych, silnych wojowników koty zamieniają się w wychudłe cienie samych siebie. Złociste ślepia Zapomnianej Łapy były przepełnione typową dla niej pewnością siebie, determinacją i odwagą. Obiecała sobie upolować jak najwięcej.

< Czarne Piórko?>

Od Zapomnianej Łapy C.D Czarnego Piórka

Następnego dnia widocznie się ochłodziło i mimo, że śnieg wciąż nie zaczął padać wiał zimny, północny wiatr. Zapomniana Łapa punktualnie o wyznaczonej przez mentorkę porze czekała na nią w obozie. Nie trwało to długo - już po chwili z legowiska wojowników wyszła dumnym krokiem Czarne Piórko widocznie zadowolona z widoku swojej uczennicy w wyznaczonym miejscu. Zatrzymała się przed czarną koteczką i przywitała z nią skinieniem głowy. Zapomniana Łapa z szacunkiem odwzajemniła ten gest po czym podniosła na kotkę oczy pełne zaciekawienia. "Ciekawe co dzisiaj będziemy robić!" - chciała pisnąć, jednak opanowała się. Chęć zrobienia dobrego wrażenia na zastępczyni wciąż był silniejsza niż jej infantylna natura.
- Czy pamiętasz o czym wczoraj mówiłyśmy? - zapytała.
- Polowałyśmy na ryby i wymieniłaś mi cztery punkty kodeksu wojownika - powiedziała dumna ze swojej pamięci.
- A czy dalej pamiętasz te punkty?
Ugh. Z tym mogło być gorzej.
- Zwierzyna jest zabijana po to żeby się pożywić i trzeba dziękować za nią Klanowi Gwiazd. Nie wychodzić poza terytorium Klanu Nocy... Nie polować na terytoriach innych Klanów...
- I, co dotyczy ciebie jako uczennicy nie jeść dopóty nie zapolujesz by nakarmić starszych lub kocięta. Jako, że nie mamy aktualnie starszych w Klanie twoim jak i innych uczniów zadaniem jest polowanie dla medyków i królowych z kociętami.
- Bo Klan Gwiazd zabrania medykom polować i walczyć - powiedziała cicho. Zastępczyni spojrzała na nią z wyrazem miłego zaskoczenia na pysku.
- Wiesz coś jeszcze o kodeksie medyków?
- Medycy nie mogą mieć kociąt... Ma w swoim legowisku absolutną władzę, może doradzać liderowi...
- Bardzo dobrze, że to wiesz, jednak nie będę tego od ciebie wymagać. Za to przyłożę dużą wagę do twojej znajomości kodeksu wojownika. Jego też znasz, chociaż po części?
- Tak! - pisnęła, jednak po chwili spuściła strapiona głowę. Kodeks medyka powtarzała zaledwie wczoraj z Miodową Łapą, a ostatni raz kodeks wojownika słyszała od mamy, jeszcze w żłobku.
- Słowo lidera jest prawem - zaczęła - Kot musi być wierny swojemu Klanowi. Kot nie może mieć potomstwa z kotem z innego klanu... Nie może zostawić kocięcia w potrzebie... Po śmierci lidera, gdy utraci ostatnie życie nowym liderem zostaje jego zastępca i otrzymuje od Klanu Gwiazd dziewięć żywotów...
- Dobrze. Podczas twojego dalszego szkolenia postaram się omówić pozostałe punkty. Dzisiaj dalej będziemy polować, jednak skupimy się na małych gryzoniach.

< Czarne Piórko? >

Od Zapomnianej Łapy

Zapomniana Łapa nie była głupia i doskonale wiedziała jak Ziewają Łasica jej nienawidzi. Nie potrzeba było szczególnej bystrości by zdać sobie z tego sprawę - ilekroć córka Świetlikowej Ścieżki pojawiała się w żłobku pojawiał się z nią śmiech i opowieści, a królowa widocznie nienawidziła opowieści i śmiechu. Narzekała na uczennicę, starała się ją wygonić, jednak po kilku razach gdy jej się udało wszyscy kazali Zapomnianej Łapie po prostu ją ignorować. Ziewająca Łasica narzekała na wszystko - na twarde legowiska, niesmaczne ryby, a przede wszystkim na brak spokoju. Kiedy Zapomniana Łapa opowiadała coś kociakom ich naturalnym odruchem było zadawanie pytań. A pytań ta kotka również zdawała się nienawidzić.
- Cześć! - zawołała już w wejściu czarna kotka po czym wskoczyła do środka i usiadła nieopodal Ziewającej Łasicy. Kocięta od razu do niej podbiegły popiskując radośnie.
- Cesć! - przywitał się Dąb. Wciąż seplenił, jednak można go było zrozumieć. Po chwili podeszli również Wyderka i Szelest. Kocięta usadowiły się przed Zapomnianą Łapą, która zaczęła niecierpliwie ugniatać podłoże łapami.
- O czym chcecie dzisiaj posłuchać?

<Szelest, Wydra?>

Od Zapomnianej Łapy C.D Czarnego Piórka

Zapomniana Łapa zacisnęła oczy starając się przypomnieć sobie co jej matka mówiła o rybach.
- Nie dam rady jej złapać pyskiem... - zaczęła cicho, myśląc na głos. Co chwilę rzucała ukradkowe spojrzenia na mentorkę która powoli kiwała głową.
- Więc? - zapytała. Zapomniana Łapa powoli przysunęła się bliżej brzegu rzeki po czym szybkim ruchem złapała rybę w dwie przednie łapy. Czarne Piórko patrzyła zdumiona jak jej uczennica rzuca rybę na brzeg, gdy nagle zdobycz poruszyła się i ponownie wskoczyła do wody.
- Zawsze zabijaj zdobycz, nie pozwalaj jej na ucieczkę - pouczyła koteczkę która z powagą kiwnęła głową. Z drugą rybą poszło jej lepiej - udało się jej ją pochwycić, jednak w chwili gdy miała złapać ja w zęby zwierzę uderzyło ją w pysk twardym ogonem. Czarne Piórko nie podeszła, z ciekawością patrzyła co zrobi kotka. Zapomniana Łapa była wyjątkowo zdeterminowana - skoczyła za zdobyczą która jej się wyrwała i już w wodzie ponownie złapała ją w pysk i skutecznie zabiła. Gdy wróciła na brzeg jej łapy i podbrzusze ociekały wodą, jednak delikatne skinienie głowy ze strony mentorki wystarczyło by utwierdzić ją w przekonaniu, że było warto. Po chwili Zapomniana Łapa złapała kolejną rybę, teraz już sprawniej i szybciej. Czarne Piórko uśmiechnęła się delikatnie.

< Czarne Piórko? >

Od Zapomnianej Łapy

Zapomniana Łapa była przygotowana na wszystko - siedziała w plamie światła wschodzącego słońca i tęsknym wzrokiem wpatrywała się w legowisko wojowników. Jej mentorka - Czarne Piórko powiedziała jej wczoraj by skoro świt czekała na nią w centrum obozu, a Zapomnienie z radością wykonała tą pierwszą prośbę. Chciała wypaść jak najlepiej przed... Kim właściwie była dla niej czarna kotka? Była nauczycielką, to oczywiste. Poza tym była dobrą znajomą jej mamy z czasów, gdy ta przesiadywała z zastępczynią w żłobku podczas gdy Czarne Piórko wychowywała swoje dzieci, teraz już dorosłe - Paprociowy Kwiat i Jastrzębiego Szpona. No i była zastępczynią, to oczywiste. Zapomnienie wiedziała o tym od dawna, jej mama uważała, że wiedza o swoim klanie ma ogromną wagę.
- Witaj, Zapomniana Łapo.
Dreszcz przebiegł po grzbiecie czarnej koteczki, jednak starała się tego po sobie nie okazać. Pogrążona w rozmyślaniach nie dostrzegła pojawienia się Czarnego Piórka.
- Dzień dobry - z szacunkiem skłoniła głowę po czym wstała i delikatnie polizała bark kotki, która odpowiedziała jej tym samym.

<Czarne Piórko?>

Od Zapomnienia CD. Miodka (Miodowej Łapy)

- Czy twoja mama też na ciebie syczy? - zapytała kotka. Zapomnienie obejrzała się za siebie, jakby to pytanie mogło być kierowane do kogokolwiek innego.
- Nie - odpowiedziała w końcu z wielkim zdziwieniem malującym się na jej pyszczku - Moja mamusia jest bardzo dobra. Ona nas kocha bardzo i nie syczy wcale...
Mimo małej poprawności i składni jej wypowiedzi Miodek zrozumiała najwyraźniej o co chodziło czarno-białej kotce - kocha swoją mamę i uważa, że wszystkie rodzicielki są takie same - również kochają swoje dzieci.
- A twoja? - zapytała z delikatnym przestrachem patrząc na Ziewającą Łasicę. Miodek powoli, smętnie pokiwała głową.

~*~

- Cześć, Miodowa Łapo! - uśmiechnęła się Zapomnienie wkraczając pewnym krokiem do legowiska medyków.
- Witaj, Zapomnienie! - zaśmiał się Dryfujący Obłok - Miodowej Łapy chwilowo nie ma.
- Dlaczego? - zapytała z przestrachem. Jej wybujała wyobraźnia natychmiast zaczęła działać podsuwając kotce najróżniejsze możliwości tego, co mogło stać się uczennicy medyka.
- Wyszła po zioła - uspokoił ją kocur widząc przerażenie w złocistych ślepiach po czym zaśmiał się cicho - Nie bój się o nią, Zapomnienie. To bardzo zaradna kotka, ma wielki potencjał.
- Kto? - usłyszała za sobą czarno-biała i podskoczyła z radości obracając się przy tym.
- Cześć, Miodowa Łapo! - podbiegła do uczennicy, która weszła do legowiska z jakimiś ziołami w pysku. Wtuliła się w futerko zaskoczonej kotki i zaczęła mruczeć jak szalona. Uwielbiała Miodową Łapę. Szylkretka podniosła na swojego mentora spojrzenie mające w sobie mieszaninę zaskoczenia i rezygnacji, ale również lekko zauważalną radość. Czy zdążyła już się przyzwyczaić do natrętnej koteczki?

<Przepraszam. Za gniot, za to ile musiałaś czekać i ogólnie za wszystko>

Od Zapomnienia

Miodek była inna, to Zapomnienie zdążyła już zauważyć. Była cicha i spokojna, nie taka jak rodzeństwo Zapomnienia ani jej własne rodzeństwo. Z Miodkiem nie dało się bawić. Co zatem trzymało Zapomnienie przy niej? Sama nie wie, po prostu ta mała szylkretka miała w sobie coś, co szalenie ją interesowało. Wydawała się czarnej koteczce niesamowicie tajemnicza, nie mówiła dużo, ale potrafiła słuchać.
- Miodku, co tam u ciebie? - uśmiechnęła się i siadła obok kotki. Miodek odpowiedziała delikatnym, ledwie zauważalnym uśmiechem. Przyzwyczaiła się już do towarzystwa Zapomnienia, bo czasem czarna kotka razem z Pianką zapraszały ją do siebie i namawiały by wraz z nimi posłuchała opowiadań Świetlikowej Ścieżki.
- Nic. - odparła Miodek swoim zwykłym, cichym głosem. Zapomnienie zamruczała cicho. Nie zamierzała prosić ją by opowiadała. Nie chce - nie mówi. Zmuszając Miodek do czegoś na pewno nie zdobędzie jej zaufania. A zaufanie tej koteczki z jakichś niewiadomych przyczyn bardzo chciała zdobyć.

<Miodku? Coraz gorsze wychodzą mi te gnioty ;-;>

Od Zapomnienia

Zapomnienie bardzo dobrze dogadywała się z rodzeństwem. Mrok była płaczliwą kupą futra, ale można było się z niej pośmiać. Żar i Pstrokatek to jej bratnie dusze. Ale... Nieważne jak dużo czasu spędza z braćmi i nie ważne jak bardzo chce - nie ma możliwości żeby stała się kocurem. Jest kotką. Kotką z krwi i kości, a kotka potrzebuje towarzystwa innych kotek. Ale nie Mroku, Mrok jest na to zbyt... Głupia.
Zapomnienie postanowiła poznać pozostałych mieszkańców żłobka. Tak, żłobek był podzielony. Z jednej strony, w kącie blisko wejścia było legowisko Świetlikowej Ścieżki. Wychowywała tu ona Zapomnienie i jej rodzeństwo oraz Piankę. Pianka często spała, więc Zapomnienie nie znała jej na dobrą sprawę.
Z drugiej strony żłobka, w ciemniejszym kącie leżała Ziewająca Łasica i jej trzy córeczki - Miedziana, Błysk i Miodek. W sumie, co jej szkodzi... Zapomnienie trąciła nosem Piankę, która natychmiast poderwała się jak oparzona.
- Czego chcesz? - fuknęła.
- Idziemy do Ziewającej Łasicy - oznajmiła Zapomnienie pełnym emocji szeptem. Oczy Pianki zabłysnęły radośnie.

<Pianku, idziemy podbić świat tym gniotem>

Od Zapomnienia

Mrok fuknęła coś niezrozumiałego w stronę siostry która siedziała na niej wyraźnie z siebie dumna. Czekoladowa koteczka rozpłaszczona na ziemi piszczała głośno.
- Zapomnienie! - krzyknęła Świetlik z przeciwległego końca żłobka - Przeproś Mrok, ma nie piszczeć, słyszysz?!
- Dobrze mamusiu - pisnęła czarna koteczka po czym pomyślała chwilę i uderzyła Mrok w pysk. Kotka umilkła by po chwili zanieść się szlochem połączonym z przeraźliwym piskiem. Świetlik wstała. O nie.
- Zapomnienie, co ty na Klan Gwiazd wyrabiasz?!
- Mrok miała nie piszczeć, więc uderzyłam ją żeby przestała - odpowiedziała koteczka z anielskim uśmiechem.
- Masz ją przeprosić! - warknęła Świetlik po czym polizała po głowie młodszą córkę.
- Nie - warknęła Zapomnienie w nagłym gniewie - Ty mnie masz przeprosić, bo kazałaś mi ją uciszyć, a jak ją uciszyłam to na mnie krzyczysz! - pisnęła po czym zrobiła bardzo obrażoną minę. Świetlik trzepnęła kotkę w ucho.
- Jak ty się odnosisz do matki?!
- Normalnie - fuknęła zapomnienie. Mrok znowu zaczęła piszczeć.

<Płaczliwy Mroku?>

Od Zapomnienia

Zapomnienie pociągnęła za ucho swojego brata, który pisnął cicho. Kotka była niedużo większa od niego i mimo, że Pstrokatek był silniejszy niż Zapomnienie siostra przewyższała go szybkością w obmyślaniu strategii i inteligencją. Kotka zeskoczyła z kocurka, stali teraz naprzeciw siebie. Pstrokatek patrzył na nią ze straszliwą wręcz powagą w pomarańczowych oczach, zaś ślepia czarno-białej koteczki pokazywały jej rozbawienie. Nigdy nie brała tych walk z rodzeństwem na poważnie, a przynajmniej nie aż tak poważnie jak jej braciszek. Pstrokatek rzucił się w stronę koteczki, ale źle wymierzył odległość i przeleciał nad nią, a Zapomnienie przeturlała się na bok. Teraz to ona zaatakowała pierwsza, ale kocurek był przygotowany - odskoczył zwinnie, a gdy siostra przewróciła się skoczył na jej grzbiet. Zapomnienie podskoczyła by po chwili walki z impetem rzucić się na plecy przygniatając brata całym swoim ciężarem. Pstrokatek fuknął zirytowany, a Zapomnieniu zrobiło się go trochę żal, więc odsunęła się. Na to tylko czekał! Czarny kocurek ze zdwojoną siłą rzucił się w kierunku koteczki i silnymi łapami przygwoździł ją do ziemi. Uśmiechnął się delikatnie:
- Wygrałem!
Zapomnienie wyswobodziła się. Dyszała ciężko z przemęczenia, jednak trąciła go jeszcze łapą:
- Ja wygrałam rano, więc jesteśmy kwita.
Pstrokatek skinął głową.

<Hehe, czas na gnioty Zapomnieniem>

Od Zapomnienia

Życie kociaka jest nudne, gdy nie można wychodzić poza obóz. Taka właśnie myśl przyszła do małej, białej głowy Zapomnienia i utkwiła w niej, zdaje się, na dobre. Kocurkowi znudziło się przesiadywanie to w legowisku, to na polanie w środku obozu. Bo ileż można? Zawsze go pilnowano, był jednakże zbyt rozsądny, by kiedykolwiek planować ucieczkę. Nie chciał uciec ze swojego klanu, ale po prostu pozwiedzać las i zobaczyć świat, o którym tyle mówiły starsze koty. W porównaniu z ich opowieściami, obóz zdawał się być kocim więzieniem, mającym na celu zatrzymanie w miejscu żądnych przygód młodziaków. Do tej grupy należał Zapomnienie, chociaż nie zachowywał się nigdy nierozsądnie czy niesfornie. Nie psocił, nie broił, nie walczył z rodzeństwem. Nie dawał się namówić na psikusy. Nie znaczyło to jednak, że Zapomnienie nigdy nie odczuwał pokusy zrobienia czegoś złego. Sama myśl o nieposłuszeństwie napawała kociaka przerażeniem, ale także podekscytowanym zaciekawieniem, które koniec końców zwalczało to pierwsze uczucie. Pewnego dnia podczas Pory Nagich Drzew śnieżnobiały kocurek siedział w wejściu do żłobka, gdy nagle przed nim pojawiła się jakaś młoda kotka.
- Czemu tak siedzisz, co? - zapytała.
<Jakaś uczennica z Klanu Nocy?>