Od Jerzyka CD. Cynii

Wieści, które przyszło im podsłuchać nie były, ani trochę dobre. Goshenit zniknęła. Mogła zostać porwana, albo gorzej. 

Niepewnie spoglądał na Jeżyk, dostrzegając jak mimika pyska matki się całkowicie zmieniła. Usiadł tuż obok Cynii, stykając się barkiem z kotką i wymienił z nią porozumiewawcze spojrzenie. 

— Znajdziemy ją. — Wypowiedział te słowa z drobnym uśmiechem na pysku, chciał pocieszyć zmartwioną kotke. 

Był kocurem, a przede wszystkim był bratem i synem. Kotki mogły na niego liczyć, a Jerzyk poprzysiągł wywrócić Betonowy Świat do góry nogami, aby odnaleźć swoją zaginioną siostrzyczkę.

***

Od rozmowy z nieznajomym kotem minęło trochę czasu, lecz na samo wspomnienie jego słów Jerzyk denerwował się. Nie chciał mu przyznać racji dotyczącej tego, że kotka z własnej woli zostawiła rodzinę i pozostałych członków Kamiennej Sekty. A właśnie, skoro o nich mowa. Pogodzili się, że arlekinka odeszła. Nie raz widział jak matka szeptała w nocy modlitwę, aby zmarłe dusze miały w opiece zaginioną kotkę.

Jeżyk musiała zdawać sobie sprawę z obecności syna od początku, bo gdy wszedł do szopy nie wyglądała na zaskoczoną.

— Nie chciałem przerywać…

— Już skończyłam. — miauknęła przenosząc spojrzenie na zapasy ziół. Zmieniła temat. — Jutro udasz się razem ze mną uzupełnić zapasy przed porą nagich.

— Muszę?

— Tak, musisz. Jeśli chcesz ukończyć trening musisz zdobyć podstawową wiedzę medyczną. Nie wzbraniaj się przed nią. — westchnęła spoglądając na syna karcąco

Znowu ten sam temat. Znowu matka starała się go zmusić do nauki ziół, za którymi ani trochę nie przepadał. Ostatnim razem całe szczęście skończyło się tylko na dostarczeniu nasion maku pacjentowi w postaci syna pieszczoszki, jednak wiedział, że tym razem matka mu nie popuści. Musiał liznąć chociażby podstawy, aby szylkretka mogła być z niego dumna. Chciał żeby była.

— Zgoda. Niech będzie. — burknął niepocieszony wizją nauki nazw ziół. Wystarczyło mu do szczęścia, że wiedział co to jest i jak wygląda kocimiętka. — Ale tylko same podstawy podstaw. Jeszcze tego by brakowało, aby koty z okolicy myślały, że wspaniały Jerzyk upadł na głowę i zamiast słodkiego zapachu kwiatów nagle postanowiłem się nacierać przykładowo liśćmi bzu.

***

Wraz z innymi kotami z Kamiennej Sekty wybrał się na wielkie uzupełnianie zapasów. Na ich szczęście, w przeciwieństwie do kotów z klanów zioła mieli na wyciągnięcie łapy. W dziwnych szklanych domach niektórzy ludzie mieli rośliny w dziwnych, brązowych twardych przedmiotach. Ktoś to ustrojstwo nazwał doniczką, jeśli się nie mylił. 

Nim udało mu się pochwycić zioło, po które matka go wysłała, oczywiście musiał zajrzeć i do Kasztelanu. I żeby było tego mało, dzięki ryzyku i wzięciu udziału w zakładzie udało mu się zdobyć mały, żółty kwiat o owalnych liściach. Jastrzębiec leśny, czy jakoś tak. Ponoć działał podobnie jak kocimiętka, ale był od niej słabszy. 

— Marna to nagroda, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma… — Spoglądał na roślinę, którą udało mu się wygrać, a tuż obok niej leżała roślina, na której zależało bardzo jego matce

Chwyciwszy obie rośliny w pysk pomknął z powrotem, prosto do gniazda Cynamonki, czy też tak właściwie szopy, w której przyszedł na świat.

***

Dłużyła mu się nauka medycyny, oj dłużyła. Nawet jeśli miał liznąć tylko te podstawy. Bo inaczej nie dostąpi zaszczytu mianowania na pełnoprawnego członka Kamiennej Sekty. Planował to zrobić wcześniej, o wiele wcześniej. W końcu był wspaniałym Jerzykiem, potomkiem Bylicy. Lecz Skowronek nie chciała się zgodzić na ceremonię, dopóki nie wymieni z pamięci czterdzieści roślin i nie powie na co one są, jak wyglądają i gdzie je można spotkać. Aż go głowa od tego rozbolała, a czujny wzrok Skowronek sprawił, że mu się wszystkiego odechciało.

— No to ten… eee… o już mam. Jastrząb leśny!

— Jastrzębiec leśny… — poprawiła go Kamienna Szamanka

— Tak. Jastrzębiec…. Ma małe owalne liście, a kwiat w kolorze żółci. Może też być ciemniejszy, pomarańczowy, jak twoje oczy cioteczko. 

— Dobrze. Jaki jest sposób użycia jastrzębca?

— Zjedzenie, dzięki czemu poprawia humor. No i jeszcze leczy kaszel. — dodał pośpiesznie widząc spojrzenie szylkretki. — Jest jeszcze… Mak. Czerwony kwiat. Jego ziarna pomagają w zasypianiu i łagodzeniu szoku oraz bólu… Najczęściej można go spotkać na łąkach, obrzeżach miasta — miauknął dumnie wypinając pierś — W okolicy Złotych Kłosów można go najczęściej spotkać.

Ciotka skinęła łebkiem, a po jej wyrazie pyska wszystko wskazywało na to, że wraca jej wiara w dziecko siostrzenicy.

— A powiedz mi… w jaki sposób przenosimy wodę?

— Pfff… — parsknął słysząc, jakiś banalne pytanie mu kotka zadała. Jeszcze trzydzieści siedem pytań, a właściwie trzydzieści sześć, licząc jego wiedzę na temat kocimiętki i będzie mógł być mianowany w Kamiennej Sekcie. — Mech oczywiście służy do przenoszenia płynów. Można jeszcze spróbować z liściem, ale łatwiej z niego wylać wodę i źle się go trzyma… Tak, ostateczna odpowiedź to mech.

Odpowiadał na pytania kotki, starając się błyszczenie jak najjaśniejsza gwiazda, jaka chodziła po Betonowym Świecie. Jeśli miasto byłoby bardziej podobne do klanów, z których pochodził jego ojciec na pewno zostałby ochrzczony Jerzykową Gwiazdą. Tak, tak musiało być.

— Dobrze Jerzyku. Dzisiejsze odpowiedzi oceniam na dobry.

— Dobry? A nie bardzo dobry?

— Dobry. Musisz jeszcze doszlifować swoje umiejętności. Pamiętaj, że w Kamiennej Sekcie nie tylko liczy się teoria, ale i praktyka.

— Tylko, że u nas nikt nie choruje… — fuknął szurając ogonem po podłożu — Mam latać po całym mieście i szukać jakiegoś chorego kota, któremu będę mógł pomóc? Ciociu! Ech!

***

Wraz z matką pomógł w przyjściu na świat aż szóstce małych szczurów, które miały w przyszłości zasilić jeden z gangów w mieście. Gdy Jeżyk pomogła świeżo upieczonej matce wymyć swoje kocięta, kocur przez cały czas przyglądał się im zdegustowany. 

— Jak też tak wyglądałem? Jak jakiś robal? — spytał z obrzydzeniem, miał nadzieję, że nie. Jeszcze tego by brakowało, aby ktoś mu wypomniał, że kiedyś też był taką małą glizdą. — Ochyda.

— Jerzyku! Zachowuj się… Przepraszam za niego. — westchnęła matka, przysuwając pod bok kremowej kotki ślepego kociaka

Bury podał karmicielce zioła, i tyle. Jego robota na tę chwilę była skończona. Nie miał ochoty rozmawiać o kociakach, nie to co jego matka. Starsza udzieliła porad na co przez pierwsze księżyce młoda matka powinna zwracać szczególną uwagę oraz zasugerowała przeniesie się z ulicy do jakiegoś opustoszałego budynku. Porą nagich drzew była bliżej niż można było się spodziewać. A zimne noce ani trochę nie były dobre dla nowo narodzonych kociąt. 

— Może Fasola pozwoliłaby zamieszkać im u siebie… — podjął w pewnym momencie, niby od niechcenia — Tylko pewnie by oczekiwała zapłaty. Podwójnej… 

— To dobra pomysł. Porozmawiasz z nią?

Przytaknął. Niemal natychmiast udał się do wspomnianego kota, prosząc o azyl dla kotki i jej kociąt.

— [...] Fizia, jedna dorosła kotka i szóstka koci…

— Ile?! — wykrzyknęła starsza kocica — Czy ty siebie słyszysz?! Szóstka to nie dwójka, wiesz ile z nimi problemów będzie. Nie mam zamiaru słuchać przez księżyc ich zawodzenia co noc. A za kolejny księżyc będzie ich wszędzie pełno, jak robactwo się rozprzestrzeni po moim schronieniu… zniszczą moje skarby… Ta przysługa będzie dużo kosztować, zdajesz sobie z tego sprawę.

— Tak. Kamienna Sekta pomoże. 

— Dobrze. Przyprowadźcie ją i jej szóstkę… kociąt

***

Przyglądał się jak pieszczoszka przeżuwa liście rośliny o białych kwiatach. Podbiał pospolity. Chyba tak to się nazywało.

— No to ja już będę się zbierał… — miauknął chcąc się jak najszybciej ulotnić z widoku

— Poczekaj. Chciałabym z tobą porozmawiać Jerzyku. — miauknęła miło, tak samo się uśmiechnęła do syna Jeżyk, a mimo to po karku kocura przeszedł dreszcz

— A ja się właśnie spieszę… mama jeszcze prosiła, abym zaniósł coś Kremówce i Duszkowi… potem możemy porozmawiać. Obiecuję!

Czmychnął, gdzie pieprz rośnie chowając się w szopie. Nie widziało mu się rozmawiać z matką swojej partnerki sam na sam. Nie gdy nie było w obecności Miedzi, bądź jego matki. Odkąd cynamonowa szylkretka przekazała mu słowa Cynamonki, wolał nie podpadać starszej. 

***

Kremówka i Duszek doszli do siebie, po zastosowaniu szybkiej kuracji. A Jerzyk jak przystało na posłańca, przynosił im zioła doglądający czy, aby na pewno z nimi wszystko w porządku. Lekarstwa mamy pomogły. Nie musieli udawać się do tej dziwnej kobiety, która dziwnie pachniała. Dziwił się, że starsza pieszczoszka jako jedyna przyjaźnie się o niej wypowiadała, wspominając jak czule, niczym druga matka, dwunożna obchodziła się z jej kociakami na badaniach.

— Dobrze, że ze mną tak czule się dwunożni nie obchodzą, bo wyglądał bym jak Lilia… — rzucił śmiejąc się z siostry swojej partnerki, która na ten komentarz lekko go szturchnęła łapą — Jesteś pewna, że nie zostaniesz ciocią? Wygląda jakby spodziewała się kociąt. I to chyba dwunastki. Jest przeogromna, jak beczka!

— Lilia i kocięta? — zamyśliła się po czym pokręciła głową — Nie. Na pewno nie. Ona zawsze była taka okrągła, od małego. To przez brak ruchu i obżarstwo.

— Ale żeby aż tak… rany — mruknął pocierając łapką pysk — Jeszcze trochę i będzie konkurować ze mną. A to ja miałem być największy i najwspanialszy. Będę musiał z nią stoczyć pojedynek i przegonić ją z dzielnicy, chyba, że znajdziemy na to jakieś inne rozwiązanie.

***

Zdał celująco test Skowronek. To znaczyło, że był już mały kawalątek od zostania mianowanym. Puszył się dumny każdemu mówiąc, że udało mu się nauczyć medycyny, tak jakby zgłębił jej wszystkie tajniki. 

— Spójrz Cynia… mimo przykrości jakie nas spotkały, to jednak koniec końców wszystko się jakoś ułożyło… zaraz będziemy mianowani, ja mam partnerkę… Ach życie jest piękne! — miauknął do siostry przeciągając się na dachu szopy

— Co w tobie Miedź widzi to ja nie wiem… — pacnęła łapą brata, po czym się roześmiała — Ani ładny, ani brzydki, tylko taki pospolity

— Czyli najlepszy — ziewnął. — To pewnie moje uszy jej się spodobały. One od małego robiły furorę. Pędzelki antenki… pewnie ci smutno, że ich nie masz i dlatego mi dogryzasz

— Oj, jeszcze czego. Przynajmniej nie wyglądam jak pajac! 

Wyleczeni: Cynamonka, Duszek, Kremówka 

[trening med 1539]

Koniec sesji, siostra NPC

Od Cynii CD Jerzyka

*dość dawno temu*

— Musisz być szybsza, jeśli chcesz mieć jakieś szanse! — wykrzyknął radośnie Jerzyk, łapczywie wciągając do płuc zimne powietrze, zostawiając za sobą dymek białej pary, gdy biegli między przeszkodami po torze treningowym — Cynia to miękki kamień, fa la la! — wydzierał się na całe gardło bury.
On… on nazwał ją
miękkim… miękkim kamieniem?!
Wściekła przyspieszyła, chcąc dorwać brata i mu solidnie przemaglować futro. Nie będzie jej przezywał, i to tak głośno, że całe sąsiedztwo mogło pewnie usłyszeć!
Brat również przyspieszył, przeskoczyli parę pułapek, a na samym końcu kocura pokarało za jego drwiny – Jerzyk zaklinował się w dziurze w płocie.
Dopiero teraz Cynia zdała sobie sprawę, jak duży stał się jej brat w tak krótkim czasie ich treningu. Syn Nastroszonego próbował różnych wygibasów, ale jak był zaklinowany w przejściu, tak był. Cynia obserwowała to z wrednym uśmieszkiem na pysku. Miał za swoje!
— P-pomocy! Utknąłem! — miauknął w końcu.
Podeszła do Jerzyka, po czym pacnęła go kilka razy w tylną łapę, co było znakiem wygranej. Z pyszczka szynszylowej wydobył się gromki śmiech, młoda zaczęła zwijać się po śniegu ze śmiechu. Naprawdę, jej brat, Jerzyk, utknął w… w dziurze w płocie
Dopiero po chwili wstała, uspokoiła oddech i odezwała się:
— To twoja kara, braciszku. Za nazwanie mnie miękkim kamieniem. Zostaniesz tu na zawsze. Miło było mieć ciebie za brata, Jerzyku. Będę o tobie zawsze pamiętać!
— Nie, proszę Cyniu. Siostrzyczko moja, nie zostawiaj mnie! — zachlipiał.
— No nie wiem, nie wiem — droczyła się z nim, następnie opierając się o płot, przez co ten zaskrzypiał lekko. Po chwili takich przekomażanek rodzeństwa, w końcu postanowiła pomóc bratu. Chwyciła go za ogon, po czym zaczęła ciągnąć, a po chwili kocur z impetem wylądował na niej. Był… Ciężki.
— Jerzyku, zejdź z siostry — Skowronek pojawiła się tuż obok nich, a oba młode koty od razu wstały z podłoża, czarna oczywiście po bracie, bo gdyby ten nie wstał, nie byłaby po prostu w stanie. — Dobra robota. Ale powtórzycie to jeszcze raz — stwierdziła, już miała się odwrócić, ale zwróciła się jeszcze do syna Jeżyk — następnym razem spróbuj przejść górą, a nie dołem.

***

*czasy obecne*

Nastała Pora Nowych Liści, ale Cynia zamiast trenować musiała udać się do Cynamonki, która została przez nią ochrzczona „Ciocią Cynamonką”. Podczas Pory Nagich Drzew bolało ją gardło, ale po jakimś czasie przeszło. Tyle że teraz wróciło ze zdwojoną siłą, a ona dostała strasznej, a to strasznej chrypy. Dość szybko zostało to zauważone na treningu przez Skowronek, tak też młoda kotka została odesłana do domu by się wykurować. Szylkretowa jednak nie uleczyła młodej sama, uznała, że będzie kontynuować tego dnia trening reszty swych uczniów, a że byli niedaleko od domu Cynamonki, to właśnie tam młoda została skierowana. Czarna nie wiedziała, czy się cieszy. Z jednej strony tak, miała w końcu pozbyć się swojego problemu z gardłem, ale z drugiej omijał ją trening! A właśnie chodzili po dachach! Ughhhhh…
Miejsce na samochód dwunożnych abisynki było puste, co znaczyło, iż łyse istoty gdzieś pojechały i mogła bez skrępowania wejść do domu pieszczoszki. Tak więc weszła na ganek po schodkach, potem przez kocie drzwiczki i siup! Była już w Gnieździe Dwunożnych.
— Ciociu Cynamonko? — zawołała zachrypniętym głosem. Po chwili zza rogu wyszła cynamonowa kocica. Cynia natychmiast podbiegła do niej, by następnie na przywitanie przytulić się do starszej.
— Dzień dobry Cynio. Kochanie, masz straszną chrypę.
— Taaak — mruknęła młodsza, odsuwając się lekko od dziko pręgowanej — potrzebuję coś na to, bo jak nie zniknie, to ciocia Skowronek mi nie da trenować!
— Już znajdę coś dla ciebie — stwierdziła starsza, po czym ruszyła by znaleźć jakieś schowane gdzieś ziółka specjalnie na taką okazję. Już po chwili wyjęła je z jakiegoś kąta, do którego nawet dwunożni nie zaglądali, po czym dała je Cynii — następnym razem powinnaś przyjść od razu, gdy zauważysz objawy.
— Wiemmmm ciociu Cynamonko — jęknęła czarna, po czym posłusznie zjadła lek od kotki. Ta tymczasem również coś zażyła, choć młoda ledwo to zarejestrowała — ale myślałam że samo przejdzie!
— Zawsze powinnaś przyjść, gdy masz jakąś dolegliwość. Siostra twojej babci, Deszcz nie przyszła ze swoją chorobą, a to się źle skończyło.
Koteczka posmutniała, a następnie pokiwała głową.
— Wiem ciociu… przepraszam.
— Wszystko jest w porządku, Cynio. Ale następnym razem przyjdź wcześniej, dobrze?
— Dobrze.

***

Stała przed wejściem do szopy. Nie mogła się doczekać powrotu brata. Gdy w końcu dostrzegła go i ciocię wskakującą do środka, rozpromieniła się. Od razu podbiegła do kocurka z zamiarem wypytania go o to, jak było. Nim jednak zdążyłaby to zrobić w oko rzuciło jej się to, iż Skowronek podeszła do jej mamy, Jeżyk. Zaczęły rozmawiać o czymś ze sobą, wyraźnie zmartwione. Szynszyla szybko zorientowała się, o co chodziło. Goshenit… zniknęła tuż przed nastaniem obecnej Pory Nowych Liści. Wiedziała, że mama bardzo się martwiła. Oboje wraz z bratem przyglądali się rozmawiającej dwójce czekoladowych szylkretek, zmartwieni.

<Jerzyku?>

[771 słów]

[Przyznano 15%]

Wyleczeni: Cynia, Cynamonka

Od Jerzyka CD. Cynii

 Siedział przysłuchując się naukom matki na temat ich wiary. Czynnie brał udział, co jakiś czas zadając matce pytania, aby bardziej wyjaśniła swoim pociechą nurtujące je sprawy.

— Mamo, a możesz opowiedzieć nam coś więcej na temat naszych ko... korzeni? — zagadał drapiąc się łapką po uszku. — Od zawsze byliśmy samotnikami czczącymi kamienie?

Cynia również się zaciekawiła, przysuwając się bliżej do Jerzyka i zarazem matki.

Jeżyk uśmiechnęła się lekko.

— Pamiętacie na pewno, że moja babcia, matka Krokus, Bylica, była Kamienną Szamanką. To ona założyła naszą grupę. Jednak jej przodkowie nie czcili kamieni, tak jak ona i my teraz. Bylica urodziła się w Klanie Burzy.

— W Klanie Burzy? O mamuniu, czy u nich cały czas pada deszcz?

— Nie —  zaśmiała się szylkretka — po prostu mają taką nazwę.

— Tata z Klanu Klifu, prababcia z Klanu Burzy. Wow! — wymsknęło mu się — I co, i co było dalej? Dlaczego nie żyjemy w Klanie Burzy?

— Babcia mimo urodzenia się tam, widziała wady w ich stylu życia. Do dzisiaj na przykład istnieje tam zasada, tak jak zresztą we wszystkich klanach, że medycy nie mogą mieć kociąt ani partnera, przez co wiele kotów cierpiało. Babcia pewnego zgromadzenia klanów próbowała obronić pewną medyczkę, która dopuściła się złamania tej zasady. Przez to lider Klanu Burzy nadał jej okropną karę. Jej prawa zostały zredukowane i musiała przez całe sześć księżyców kisić się w żłobku, czyli miejscu, gdzie mieszkają kocięta i ich matki w klanach. Potem, gdy już Bylica odzyskała swe niesłusznie zabrane prawa i została tamtejszą wojowniczką, władzę przejęła Piaskowa Gwiazda, która faworyzowała kremowe i rude koty. Reszta musiała cały dzień ciężko pracować i była karana za nieposłuszeństwa. Pewnego dnia Bylica została przez nią, wraz z inną niewygodną dla Piaskowej Gwiazdy kotką, oskarżona o złamanie innej zasady, czego w rzeczywistości nie zrobiła i wygnana — opowiedziała Jeżyk.

Uważnie przysłuchiwał się słowa matki.

— Co za banda pomyleńców. Na miejscu prababci Bylicy skopałbym im wszystkim zadki i wprowadził nowe zasady. Biedni ci medycy. Dobrze, że babcia obroniła ją! Nie powinno się żadnego kota tak ograniczać!

— Niestety sama nic nie była w stanie wskórać. Ale potem, jeszcze za młodości Krokus, władzę u burzaków przejęła kotka zwana Kamienną Gwiazdą i polepszyła tam warunki życia. Kamienna Gwiazda była drugą kotką ukaraną tamtego dnia przez Piaskową Gwiazdę, dlatego ona i Bylica się znały i popierały nawzajem. Jednak Bylica nigdy nie wróciła już do Klanu Burzy. Uznała że lepiej będzie zamiast zostawać tam, iść na przód.

— I bardzo dobrze. Nie warto było marnować swojego czasu na takie półgłówki. Bycie samotnikiem jest o wiele lepsze. — spojrzał się na swoje rodzeństwo, chcąc aby mu zawtórowali. — Mamo, a czy u taty w klanie też są takie głupki?

— Cóż, nigdy tam nie byłam, musiałbyś jego spytać — stwierdziła.

— Spytam. Przygotuję listę pytań , które mu zadam... a jeszcze lepiej jakbym sam mógł go kiedyś odwiedzić i zwyzywać wszystkie paskudne koty

Przez te opowieści naprawdę nabrał ochoty do wybrania się na te tereny, które zajmowały cztery klany. Pewnie to właśnie Klan Klifu był najfajniejszy, bo to z niego pochodził jego tata. A inne to się tam mogły schować! 

Jeżyk uśmiechnęła się.

— Jednak Bylica nie miała w sobie krwi Klanu Burzy, mimo urodzenia się tam — stwierdziła Jeżyk, chcąc rozbudzić wyobraźnię kociąt.

Zaskoczony zerknął na Cynie siedząca obok, która również wyglądała na równej zaskoczoną co on. Nic z tego nie rozumiał. Skoro urodziła się w klanie, to jak możliwe, że nie miała w sobie krwi Klanu Burzy.

— Bowiem jeszcze dawniej, bardzo, bardzo dawno temu, Klany żyły na jeszcze starszych i odleglejszych terenach. W tamtejszym mieście przyszła na świat babka Bylicy, Pląsająca Sójka, znana wcześniej jako Mimi. Żyła wraz z rodzeństwem, Benkiem, Miecią, Pusią i Mruczkiem wraz z dwunogami jej rodziców - Małgorzaty i Jaśka. Pewnego jednak dnia opuściła dom, aby zamieszkać w dziczy ze swym ukochanym, Rysiem. Zaszła w ciążę, a w tym czasie znaleźli ją wojownicy Klanu Burzy i przyjęli do siebie. Potem nastąpiła migracja klanów, w trakcie której urodziła się matka Bylicy, Sikorkowy Śpiew, oraz jej rodzeństwo - Tańcząca Zorza i Śpiewający Wiesiołek. Potem, już na tych terenach, na których urodziłam się ja, Krokus, a także Bylica, Sikorkowy Śpiew zakochała się w pieszczochu, ale ostatecznie ich związek nie wypalił. Jednak z ich dwojga powstała właśnie Bylica, i jej bracia - Dziki Gon i Słonecznikowa Łodyga. Ukrywano jednak ich pochodzenie a rolę zastępczego ojca pełnił Orzechowe Futro, inny wojownik Klanu Burzy. Potem jednak Bylica się o tym dowiedziała, jeszcze zanim dostała karę o której wam mówiłam. Dlatego też nie mamy krwi Klanu Burzy, mimo, że nasza dalsza rodzina może tam dalej żyć.

Od tych informacji czuł jak rozbolała go głowa, tak też rozmasował łapką skroń.

— Czyli nasi najstarsi przodkowie byli pieszczochami? Fuja!

— Żadna fuja. Dzięki temu Bylica miała dużo wiedzy, gdy została wygnana i wiedziała, jak poruszać się po mieście. Zawdzięczamy im naszą potęgę, mimo, że oni sami nie byli wielkimi wojownikami czy uzdrowicielami. Takie koty też są potrzebne w naszym życiu.

— W sumie... potrzebuję Miedzi i Duszka. Bez nich moje życie byłoby nudne! Komu bym dokuczał.

— Tylko pamiętaj, żeby ich nie zranić, bo wtedy Pani Cynamonka może nie być zadowolona. Ale faktycznie, fajnie się z nimi bawi! — stwierdziła Cynia, po czym figlarnie skoczyła na braciszka, memlając jego ucho.

— Mamooo! Cynia chce żebym ogłuchł! Jak ja będę wyglądał bez ucha, nikt mnie nie zechce!

Jeżyk z trudem była w stanie powstrzymać śmiech, przyglądając się temu co wyczyniają jej dzieci. Nie minęło dziesięć uderzeń serca, a do ataku na Jerzyka przystąpiłam również Pliszka. Skoczyła na niego przewracając na deski, do których został przyciśnięty przez ciężar sióstr.

Dobrze, że Goshenit nie dołączył do dręczenia burego kocurka, bo wtedy na pewno wyzionął by ducha. A z taką dwójką to raz sobie poradzi. Delikatnie odpychał swoje siostry, chcąc się wyswobodzić. Nagle Pliszka zaprzestała nękania brata, znalazła sobie inne zajęcie. Zaczęła gryźć ogonek Cynii, która z przerażeniem zaczęła piszczeć i próbować się ratować przed liliową.

Wyzwolony kocurek poderwał się na równe łapki, przyglądając się swoim pomylonym siostrą biegających po całej szopie. Nie było mowy o tym, by ktoś zakwestionował ich pokrewieństwo z Bylicą. Genów się nie oszuka.

***

Podopieczni Skowronek, tym razem składających się tylko z dzieci Jeżyk, mieli za zadanie na przemian uniemożliwiać sobie dotarcie do punktu znajdującym się za płotem. Musieli również omijać wykopane dziury-pułapki przez mentorkę, które miały za zadanie utrudnić im jak najbardziej tylko mogły wykonanie zadania. A za wykonanie tego zadania najkrótszym czasie czekała nagroda dla zwycięzcy.

Bury kocurek wystartował jako pierwszy, a paręnaście uderzeń serca za nim do pościgu ruszyła Cynia. Przez jej umaszczenie, z łatwością potrafiła się zlać z śniegiem, i gdyby nie ta czerń w małych ilościach na jej futrze, byłaby wręcz nie do wykrycia przez brata. Tak też zamiast skupiać się na zmyśle wzroku, nie chcąc tracić skupienia, jak i czasu na oglądanie się za siebie, korzystał ze zmysłu słuchu. Przez te parę księżyców nauczył się rozróżniać kroku swojego rodzeństwa, a skrzypiący śnieg dodatkowo pomagał mu w określeniu tego jak blisko niego znajduje się szynszylowa koteczka.

Przeskoczył nad pierwszą pułapka, przy okazji o mały włos nie lądując w kolejnej, bo źle ocenił odległość pomiędzy nimi. Ta pomyłka nieco go spowolniła, ale nie wybiło go jakoś specjalnie z rytmu. Cynia siedziała mu cały czas na ogonie, paręnaście kocięcych kroków dzieliło ją złapania za ogon kocurka. 

— Musisz być szybsza, jeśli chcesz mieć jakieś szanse! — wykrzyknął radośnie, łapczywie wciągając do płuc zimne powietrze, zostawiając za sobą dymek białej pary — Cynia to miękki kamień, fa la la! — wydzierał się na całe gardło, tak że bardzo możliwe, że na końcu dzielnicy było słychać jego wrzaski 

Z każdym kolejnym susem był coraz bliżej dotarcia do celu. Pozostawiało mu tylko przebiegnąć przez płot i dotknąć powalonej kłody na terenach niczyich, tuż za terenem należącym do Cynamonki. Już czuł smak zwycięstwa, wierząc że to właśnie mu przypadnie wspomniana przez szylkretkę nagroda za wykonanie zadania i to w dodatku w najkrótszym czasie.

W końcu to było proste jak znalezienie stokrotki na łące!

Zdając sobie sprawę, że Cynia przyspieszyła po jego drwinach, nie pozostawało mu nic innego, jak również przyspieszyć. Tuż przed dziura w płocie wykonał jakże przepiękny skok, który pomimo jego gabarytów wyglądał tak elegancko, że nie jeden kot pozazdrościłby mu wdzięku.

Czar ten jednak prysł.

Jeszcze nie tak dawno był w stanie z łatwością przemknąć przez tę małą dziurę w płocie podczas treningów, a teraz najzwyczajniej w świecie przez to, że od rozpoczęcia treningu mu się nieco urosło, utknął. Nie ważne czy chciał spróbować ruszyć naprzód, czy się wycofać, utknął na dobre i bez pomocy kogoś nie był w stanie się wykaraskać, nie ważne jak próbował.

— P-pomocy! Utknąłem!

Na tylnej nodze poczuł dotyk łapki siostry, która kilkukrotnie go pacnęła, co oznaczało, że przegrał, a z jej pyszczka wydobył się głośny śmiech. Był niemal pewny, że jego siostra zaczęła się z tego śmiechu tarzać po śniegu.

— To twoja kara, braciszku. Za nazwanie mnie miękkim kamieniem. Zostaniesz tu na zawsze. Miło było mieć ciebie za brata, Jerzyku. Będę o tobie zawsze pamiętać!

— Nie, proszę Cyniu. Siostrzyczko moja, nie zostawiaj mnie! — zachlipiał, jak dobrze że żaden inny kot go w tej sytuacji nie widział

Doprawdy, kto to widział by potomek wspaniałej Bylicy wyglądał tak żałośnie.

<Cyniu? Help>

[trening - 507 słów]

[Przyznano 10%]

Od Cynii CD Jerzyka

*jak Cynia jeszcze była szczylem*

— Cynia... to coś się rusza!
Jerzyk poderwał się na równe łapki dostrzegając, że we wnętrzu dziwnego przedmiotu coś się jednak znajdowało. Owe „coś” zaczęło wypełzać powoli ze skorupy. Cynia zaskoczona natychmiast wypuściła z łapek przedmiot cofając się odrobinę. Co to mogło być?
Ciekawość kociąt wybiła ponad skalę, gdy wpatrywali się w czółka istoty, która na swym grzbiecie miała ten dziwny kamyczek.
— Chwila, to nie jest ślimak? — podjął Jerzyk widząc mordkę stworzonka, po czym ignorując słowa siostry złapał za skorupę najdelikatniej jak potrafił i uniósł ją do góry. — Patrz, nie chce się od tego odczepić. No już, odklej się. Nie chcę się odkleić. Jaki on dziwny jest.
Cynia zaczęła się martwić nie na żarty. Podnoszenie ślimaka i kamienno podobnego czegoś, szczególnie przez tak silnego kota, to nie był dobry pomysł! Mógł uszkodzić ich nowy obiekt do obserwowania!
— Ostrożnie Jerzyku, bo jeszcze mu krzywdę zrobisz! I możesz przy okazji zniszczyć mój skarb! Proszę, odstaw go. — poprosiła szynszylowa, podchodząc bliżej brata, rzucając mu naglące spojrzenie. Każde w końcu uderzenie serca zwiększało ryzyko uszkodzenia, a tego córka Nastroszonego stanowczo nie chciała.
— Teraz się do mnie przyczepił... Łaskocze! — wykrzyknął bury, gdy ślimak ruszył naprzód po jego łapce.
Pierworodna Jeżyk podeszła bliżej, obserwując ślimaka poruszającego się po łapie jej brata.
— Fascynujące... — zignorowała, że to Jerzyk jest powierzchnią, po której chodził ślimak, wpatrując się po prostu w jasne stworzenie. Czemu miało na sobie jej skarb i taszczyło go wszędzie, gdzie poszło? Gdzie… popełzło? Czy tak powinno się mówić? Nie wiedziała. Długi czas wpatrywała się w stworzenie, posuwające się coraz dalej i dalej po jej braciszku, który podśmiechiwał się głupio, bo najwyraźniej ten ruch małej istoty go łaskotał.
— Ej Cynia, on mnie nie ugryzie, prawda? — spytał zaniepokojony, gdy ślimak kierował się coraz to wyżej w stronę jego grzbietu, tak że kocurek nie był już w stanie rejestrować go wzrokiem.
Niezbyt przejęła się słowami braciszka. To w końcu mogło się zdażyć, ale będzie to poświęcenie w imię wiedzy. Czarna zmrużyła oczy, niczym prawdziwy analizujący sytuację biolog, po czym mruknęła swym kocięcym głosem:
— Wyjątkowo szybki okaz... — po wypowiedzeniu tych słów dotknęła skorupki lekko łapą, a ślimak od razu schował się w swoim domku, co wywołało nieukrywane niezadowolenie jak i ciekawość młodej na temat tego, jakie zachowania przejawiało stworzenie w danych sytuacjach. Co by zrobił ślimak, gdyby Jerzyk zaczął się bardziej ruszać? Też by się schował, czy szedłby dalej niestrudzenie? W końcu jego maź zdawała się być lepką, bo aż lśniła na futerku Jerzyka.
— Cynia! — wydarł się na nią wspomniany kocurek. — Nie mów mi, że bardziej cię interesuję ślimak niż twój własny brat.
Na te słowa szynszylowa spojrzała na niego jak na głupa.
— To przecież jest obserwacja naukowa czy jak tam to pieszczochy nazywają! — stwierdziła oburzona — Nie chcesz się dowiedzieć wszystkiego co możemy o tym ślimaku? — spytała, po czym przewróciła oczyma, uznając, że niech już mu będzie. Chwyciła delikatnie skorupkę zębami, następnie odklejając ślimaka od Jerzyka i kładąc stworzenie na dywanie pod nimi.
— Jasne, że chce — bąknął. — Lepiej uważaj, bądź ostrożna. Różni się od tamtych ślimaków. Może być jadowity, czy coś... albo chory! Lepiej będzie jak zawołamy mamę, albo innego dorosłego.
— Możesz mieć racje... — stwierdziła Cynia. Nawet takie dowiadywanie się nie było warte ryzyka śmierci i nie możności wykonywania kolejnych testów i obserwacji. Po swej wypowiedzi wstała i wydarła się na całe gardło. — MAMOOOOOO! — i pobiegła tam gdzie ostatnim razem widziała rodzicielkę.
— Co się stało, kochanie? — spytała zaniepokojona Jeżyk, przyglądając się swej pociesze troskliwie.
— Bo znalazłam takie dziwne coś, chodź szybko! — zawołała, a matka zaraz podążyła za nią, zostawiając na chwilę resztę swych dzieci samym sobie. Gdy tylko dotarli pod stół w szopie, Cynia wskazała na ślimaka. — Ten dziwny ślimak jest w tym dziwnym-kamienio czymś!
— I nie chce teraz z niego wyjść! — dodał Jerzyk.
Jeżyk podeszła bliżej, po czym usiadła tuż przy swoich kociętach, przyglądając się ich znalezisku.
— To ślimak skorupkowy. To kamienio-coś, to jego skorupa. Ma za zadanie chronić go przed niebezpieczeństwem, choć często się nie sprawdza — wytłumaczyła spokojnie — To taki jakby jego domek, jego szopa. — stwierdziła matka — Jest nieszkodliwy, no chyba, że szkoda wam kilku listków z ogródka, bo tym właśnie się żywi. Dlatego jak chcecie, by przeżył, to musicie go wypuścić na zewnątrz i położyć gdzieś, gdzie nikt go nie zdepcze.
— To może na tych roślinach przy płocie? Tam nie możemy chodzić, to nikt go nie zdepcze — zaproponował bury.
Srebrna skinęła głową.
— To dobry pomysł — stwierdziła szylkretka — Ale wy go przenieście, bo ja mogę go niechcący zgnieść — po tych słowach starsza skierowała się do wyjścia z szopy. Jerzyk spojrzał się na siostrę.
— Ja go wezmę.
Niechętnie, bo niechętnie, ale szynszylowa skinęła głową. Tylko jak zrobi krzywdę ślimakowi, to mimo jego gabarytów miała zamiar go sprać.
Bury ostrożnie pochwycił ślimaka i z dumnie wypięta piersią ruszył w kierunku wspomnianych kwiatów. Czarna podążyła za nim, uważnie obserwując brata. Miała nadzieję, że nie upuści ślimaka ani nie użyje na nim zbyt dużej siły swego zgryzu. Już niedługo później dotarli do kwiatów, do których mieli kategoryczny zakaz zbliżania się. Kocurek ostrożnie wypuścił ślimaka na jeden z większych liści. Obserwował wraz z siostrą istotę, która powoli zdecydowała się ponownie wystawić swój łebek z domku. — I jak ci się tu podoba, maluszku? Będziesz miał dużo jedzonka i nikt cię nie zgniecie — powiedział Jerzyk do ślimaka. Cynia uśmiechnęła się na jego słowa, stojąc tuż obok brata. Właśnie pomogli ślimakowi, bo ten pewnie by nie miał co jeść w szopie i padłby z głodu.
— Czyli... lubisz ślimaki? — zapytał szynszylową po chwili bury, szturchając ją w bok. Gdy ta kiwnęła twierdząco głową, kontynuował — Bo wiesz...

***

We dwójkę wpadli do szopy, w której siedziała mama, Pliszka i Goshenit. Od razu skierowały się na nich wszystkie spojrzenia, bo widok był co najmniej niecodzienny - do grzbietu Jerzyka była przyczepiona bowiem Cynia.
— Ha, ha! Drzyjcie przede mną. Oto ja, Ślimak-kot! — rzekł braciszek, będący miękką częścią ślimaka. Cynia zaczęła robić wraaawr jak prawdziwy potworek z piekeł, a za jej przykładem poszedł brat i już po chwili biegali po całym żłobku w pogoni za Goshenitem, którego Jerzyk uznał za liścia.

***

Tego dnia mama opowiadała im o kamieniach. Cała czwórka kociąt siedziała tuż obok niej, słuchając z uwagą. No dobra, Pliszka coś tam się rozpraszała, ale bądź co bądź nawet słuchała. Najbardziej aktywny był Jerzyk, często zadający pytania. Cynia spokojnie przysłuchiwała się opowieściom matki, chłonąc z nich niczym gąbka, podobnie jak bury kocurek.

<Jerzyku?>

Od Jerzyka CD. Cynii

 Uważnie przyglądał się znalezisku siostry, będąc pod wrażeniem tego jakie jego siostra miała szczęście.

— Nie mam zielonego pojęcia. Musisz później pokazać to mamie, bądź babci. Albo Cynamonce, może to jest jej i zgubiła w ogródku.

 On też chciał to coś takiego znaleźć, sam, by mieć swój własny skarb. W momencie, gdy chciał dotknąć łapką muszelki, siostra fuknęła na niego. Ponownie zakryła łapkami przedmiot.

— Możesz patrzeć, ale nie dotykaj. Masz zbyt silne łapki, zniszczysz mi to. — poinformowała brata, który nie był zadowolony wytknięcia jego siły

Zgarbił się cofając łapę, którą już po chwili wskazał na siebie.

— Ja? Nigdy przenigdy bym ci tego nie zniszczył. Spójrz tylko jakie mam mięciusie łapusie. — mówiąc to dotknął opuszką Cynie w polik — Widzisz? Delikatne łapki, jak przystało na małego kociaka, którym jestem.

Cynia pozostawała nieprzekonana, tak też Jerzyk musiał się zadowolić z podziwiania przedmiotu tylko zmysłem wzroku, mimo że tak bardzo chciał dotknąć tego wzorku, który się zawijał do środka. 

Obydwoje z radością podziwiali przedmiot, co jakiś czas rzucając propozycje co to mogło być i do czego mogło tu służyć. Zabawka to na pewno nie mogła być, bo była zbyt delikatna. Taki dalikatny kamyk, mający dziwny kształt i dziurę w środku. Cynia swym radioaktywnym okiem starała się zajrzeć do środka, w nadziei że może coś i w środku będzie, nawet jeśli przedmiot ponoć był lekki.

— Cynia... to coś się rusza!

Poderwał się na równe łapki dostrzegając, że we wnętrzu dziwnego przedmiotu coś się jednak znajdowało. I zaczęło się tak jakoś dziwne wydłużać. Siostra wypuściła z łapek przedmiot cofając się odrobinę.

Ciekawość kociąt wybiła ponad skalę, gdy wpatrywali się w czółka istoty, która na swym grzbiecie miała ten dziwny kamyczek.

— Chwila, to nie jest ślimak? — podjął Jerzyk widząc mordkę stworzonka, po czym ignorując słowa siostry złapał za skorupę najdelikatniej jak potrafił i uniósł ją do góry — Patrz, nie chce się od tego odczepić. No już, odklej się. Nie chcę się odkleić. Jaki on dziwny jest. 

— Ostrożnie Jerzyku, bo jeszcze mu krzywdę zrobisz! I możesz przy okazji zniszczyć mój skarb! Proszę, odstaw go. 

<Cynia? Leć po sól>

Od Cynii CD Jerzyka

Cynia nie mogła nie pisnąć z radości, gdy pod stołem stojącym w szopie znalazła coś niesamowitego, nieprzeciętnego, coś, czego nigdy jeszcze nie widziała.
A była to…
Skorupka ślimaka.
Cynia nie wiedziała jednak, że była to jego skorupka. Nie znała nazwy tego, co znalazła, uznając to za ciekawy obiekt, nie nadając mu jednak nazwy. Okrągławy kształt o wirowatej strukturze na boku ciekawił malutką. Nie wiedziała, co to było, czy do czegoś służyło, ani skąd się tu wzięło, ale jedno wiedziała – to było jej.
Jeśli zapytacie, dlaczego Cynia nie wiedziała, co to było, skoro wychodziła do ogrodu, gdzie ślimaki być musiały, odpowiem wam prosto i zwięźle – tak, były tam ślimaki, ale w większości pomrowy. Dwunogi raz po raz wyrzucały je za ogród, ale te wracały codziennie, a po każdym deszczu wychodziły jakby spadająca z nieba woda budziła je z wiecznego snu. Szynszylowa nie widziała więc jeszcze ani razu ślimaka skorupkowego, nie wiedziała więc także, że ślimaki mogą mieć skorupy.
Trzymała sobie między łapkami przedmiot, badając go dokładnie, gdy niespodziewanie usłyszała za sobą kroki. Dość szybko, po ciężkości kroków zorientowała się, iż był to najstarszy z jej braci, Jerzyk. Szybko schowała znalezisko w swych łapkach, nie chcąc mu go pokazać, w przestrachu, że ten je jej odbierze.
Bury bez słowa legł na leżącym, zakurzonym dywanie, na którym leżała już Cynia. Następnie położył łebek na jej barku.
— Co tam masz? — spytał. O nie, zauważył, że coś ukrywała!
— Nic!
— Przecież widzę, że coś chowasz. No już pokaż co tam masz. Jestem twoim bratem. Bratu nie pokażesz? No weź, Cynia — miauczał jej do ucha szturchając barkiem. Ona jednak nie dawała za wygraną. Nie chciała mu tego pokazać, bo jeszcze by się magicznym sposobem zepsuło, a nawet nie wiedziała, czy jest więcej takich rzeczy, a tym bardziej skąd je by miała wziąć!
— Nie. Nie pokaże ci — stwierdziła stanowczo.
— Cyniuuu, moja ty najukochańsza siostrzyczko. No weź. Ładnie cię proszę.
Spojrzała na tygrysio pręgowanego. Potem na własne łapki. A na koniec ponownie na niego.
— Tylko nie zniszcz. Nie wiem co to jest. Jeszcze czegoś takiego nie widziałam — miauknęła, a jej radioaktywne oczy zaiskrzyły się.
— Dobrze, obiecuję — braciszek skinął głową, a kotka zaraz po tym odsłoniła znalezisko.
— Fajne, prawda? Ma taki ciekawy wzorek! — wymiauczała podekscytowana. — jak sądzisz, skąd się tu wzięło? Czy to coś należało do dwunogów? Nigdy czegoś takiego jeszcze nie widziałam!

<Braciszku?>

Od Jerzyka do Cynii

 Przez szparę w drzwiach szopy przyglądał się dwunożnym. Nie mógł wychodzić na zewnątrz, gdy ci poruszali się po ogródku. Był zły. Ostatnio częściej się po nim kręcili, nie rozumiał dlaczego. Jakby nie mogli znikać na całe dnie, jak to dotychczas robili. Na szczęście nie zaglądali do ten szopy. Niby była ich, mogli tu wejść w każdej chwili, ale tego nie robili. Dziwni byli. 

Westchnął, nudził się. Miał ochotę pobiegać po trawie, a obecność dwunożnych mu to uniemożliwiała. Musiał znaleźć jakieś zajęcie. Ale co mógł robić w tej szopie? Znał każdy jej już zakamarek, każda skrytkę pomiędzy gratami. Dwór był już bardziej ciekawszy niż miejsce, gdzie spali.

Otrzepał się, po czym dumnie ruszył alejką pomiędzy która znajdowała się ściana gratów piętrząca się ku samej górze. Na jednym z pudelek siedziała Pliszka zajmując się lizaniem swojej łapki. Goshenit leżał zwinięty nieco niżej, po przeciwnej stronie i drzemał. Dwójka z jego rodzeństwa była zajęta. Pozostawało mu w tych ciemnościach dostrzec drugą siostrę, Cynie, która gdzieś się schowała przed nim. Wskoczył na pudło, ostrożnie przeszedł ku górze po dziwnym drewnianym czymś, wspinając się na samą samiuteńką górę. Spoglądających w dół nieco się zachwiał, chcąc uniknąć upadku wskoczył na regał. Ledwo co przecisnął się pomiędzy stojącymi słoikami, o mały włos nie zrzucając ich na podłógę. Hałas jak nic zaalarmował by dwunożnych, a on nie chciał robić rodzince problemów. Kroczył jeszcze chwilę pomiędzy gratami, aż w końcu dostrzegł w ciemnościach świecące oczy siostry. Zsunął się na dół, wchodząc pod stół i krzesła, pod którymi rozłożony był dywan. Kotka była czymś zajęta. Zaszedł ją od tyłu, bez słowa legł na kocu, obok kładąc głowę na jej barku. 

— Co tam masz? — podjął dostrzegających jak kotka dokładniej skrywa przedmiot w swych łapach przed ciekawskim wzrokiem brata

— Nic!

— Przecież widzę, że coś chowasz. No już pokaż co tam masz. Jestem twoim bratem. Bratu nie pokażesz? No weź, Cynia — miauczał jej do ucha szturchając barkiem, by w końcu uległa jego prośbą i pochwaliła się znajdzką 

— Nie. Nie pokaże ci.

— Cyniuuu, moja ty najukochańsza siostrzyczko. No weź. Ładnie cię proszę.

Słodził jej starając się zmiękczyć twarde serce siostry, chcąc by ta podzieliła się z nim informacją. Byli rodziną, nie powini mieć przed sobą sekretów. On jak zawsze coś fajnego znalazł to się z nimi chwalił. Czy to dziurawa skarpeta, bądź mokra skarpeta, która spadła z sznurka na pranie. Zawsze coś co uważał za fajne, od razu im pokazywał. Dlatego od nich tego samego oczekiwał.

<Cynia?>