Od Śnieżka CD. Gryki

Jeszcze przed chorobą Śnieżka, pora Spadających Liści

Ostatnie sekundy dzieliły ich od zrealizowania planu. Ostatnie sprawy, ostatnia wymiana zdań. Śnieżek nie wiedział czemu, strasznie się tym stresował. To przecież był tylko kolejny żart, nic nadzwyczajnego, a jednak.
- Nic - odparł i spojrzał z ufnością na siostrę. Wiedział, że ona by nie powiedziała reszcie rodziny o planie. Wiedział, że może jej zaufać i że ona nie jest zdrajcą. Gryka pokiwała głową i po chwili do legowiska weszły Ważkowe Skrzydło i Lawenda. Kotki spojrzały z pogardą na kocurka, który lekko się odsunął. Ostatnie uderzenia serca dzieliły go, od dokonania planu. Ważkowe Skrzydło podeszła do legowiska i jak zwykle położyła się na nim. A bardziej położyłaby się, gdyby nie ostre patyki przyniesione przez Śnieżka. Karmicielka usiadła na posłaniu i po chwili odskoczyła z ledwo słyszalnym piskiem bólu. Śnieżek uśmiechnął się szeroko, usatysfakcjonowany z tego, że jego matka nie może się domyślić, co się tu stało. Liliowa cały czas obchodziła legowisko, próbując na nim usiąść, zawsze z bólem. W końcu zauważyła uśmiechniętego od ucha do ucha syna i chyba połączyła fakty. Podeszła do niego i ostrym głosem powiedziała:
- To twoja sprawka Śnieżku?
- Może tak, może nie - odpowiedział i spojrzał na zabłocone wyjście ze żłobka. Czas na improwizacje. Pobiegł szybko do niego, omijając wściekłą matkę. Wziął trochę błota na łapę i zaczął rzucać w karmicielkę. Kotka kilka razy dostała błotem, co jeszcze bardziej ją zdenerwowało.
- Improwizacja! - krzyczał rozbawiony kocurek. W końcu przestał i spojrzał na zabłocony pysk matki i lekko ubrudzony pysk Lawendy. Obie kotki wyglądały na bardziej zdenerwowane ze wszystkich. Śnieżek nieco się cofnął. Ważkowe Skrzydło jednym ruchem złapała go za kark i wyniosła z legowiska. Znaleźli w bardziej ukrytym miejscu i tam liliowa postawiła Śnieżka. Spojrzała mu prosto w oczy i wysunęła pazury.
- Co ty robisz przemądrzały lisi bobku?! - zaczęła syczeć i krzyczeć na kociaka - Jesteś najbardziej bezmyślnym stworzeniem na tej planecie!
Kotka mówiła dalej, a Śnieżek coraz bardziej żałował. Nie spodziewał się takiej reakcji. Nie wiedział, że matka go aż tak nienawidzi. W końcu coś w nim pękło.
- Tak? Serio tak uważasz? T-to też cię nienawidzę! - krzyknął, a w jego oczach stanęły łzy - Nigdy nie chciałem takiej matki! Nigdy! To wszystko twoja wina! Psujesz mi życie!
Ważkowe Skrzydło się zaśmiała.
- Moja, serio? - zapytała, a kocurek się nie odezwał - W jednym się zgadzamy... Ja nie chciałam mieć syna, a ty nie chciałeś takiej matki. Jesteś zwykłą karmą dla wron, która nie powinna trafić akurat do mnie - powiedziała liliowa wysuwając pazury - Nikt cię tu nie chciał i nikt cię tu nie chce. Zapamiętaj to mysi móżdżku.
Ważkowe Skrzydło sobie poszła, a jej "syn" został i się nie ruszał. Usiadł na ziemi i poczuł, jak wszystkie emocje z niego uciekają. Łzy zaczęły spływać mu po policzku. Zwinął się w mały kłębek i położył na mokrej, od deszczu, ziemi.

***

Minęło trochę czasu i postanowił wrócić do kociarni. Oczy miał czerwone, a futro całe potargane i w ziemi. Chwiejnie ruszył w stronę wejścia do żłobka i zobaczył Grykę, zmierzającą w jego stronę.
- Śnieżku! Czemu tak długo cię nie było? - zapytała, trochę zmartwiona jego wyglądem i zachowaniem.
- Nie twoja sprawa - syknął w stronę siostry, po chwili żałując, lecz już nic nie powiedział. Ominął ją i wszedł do żłobka.

<Siostro?>

Od Śnieżka CD. Gryki

Rozmowa z Gryką przebiegła... Trochę dziwne. Śnieżek nie lubił, jak ktoś go krytykował, ze względu na jego płeć czy cokolwiek innego. Nie przejmował się tymi opiniami, ale miał tego dość. Słuchał tego przecież codziennie.
- To nie tak, że ci nie wierzę Śnieżku, ale sam wiesz, jak emocje potrafią czasami targać kocurami... - powiedziała Gryka, na co van zjeżył sierść na karku. Ona też go nie lubi? Spuścił wzrok i pogrzebał łapą w ziemi. Myślał, że Gryka jest jedyną osobą z rodziny, która nie myśli, że jest gorszy przez to, że jest kocurem. A teraz mówi tak jak Ważkowe Skrzydło.
- Ah... No to... No... - próbowała wybrnąć z sytuacji. Śnieżek spojrzał na nią i czekał na jej następne słowa - Może spróbujesz się z nimi przygadać... Nie, zagadać?
Pomógł jej znaleźć odpowiednie słowo i rozmowa wróciła na właściwe tory. Śnieżek przestał się nieco przejmować słowami Gryki, a gdy usłyszał, że się zgodziła, od razu się rozweselił. Nie słuchał kolejnej części zdania i od razu zaczął wymyślać coś, by nie złapali jego i Gryki, albo by nie złapali samej kotki. Nie chciał, by ona obrywała, za jego pomysł. Szybko coś wymyślił i wyjaśnił plan czarnej kotce. Ona słuchała, nic już nie mówiąc. Gdy plan był jasny, Śnieżek poszedł go realizować. Plan był prosty, nawet bardzo. Gryka wyciągnie mamę i siostrę ze żłobka, a Śnieżek zacznie działać.
- To idź! Spokojnie, nie złapią cię - zapewnił kocur i odprowadził niezadowoloną Grykę wzrokiem. Pierwszy krok planu rozpoczęty, teraz pora na krok drugi. Van pobiegł do ściany żłobka i zaczął łamać ostre patyki. Kilka razy sam się nimi dźgnął, na szczęście nie mocno, ale w końcu udało mu się coś zdobyć. Dwa patyki, miał tylko tyle. Wiedział, że to za mało, ale był kociakiem i nie miał za dużo siły, więc postanowił poszukać ostrych patyków po obozie. Gryka skutecznie odciągnęła resztę rodziny, ponieważ Śnieżek mógł bez problemu poruszać się nawet po obozie. Szedł z nosem wklejonym w ziemię, szukając patyków.
- Co ty robisz? - zapytał czyiś głos, gdy kocurek przypadkiem wszedł w jakiegoś kota - Oh... To ty - powiedziała jego ciocia, Czerwona Róża - Wracaj do żłobka, bo zaraz ściągniesz na kogoś kłopoty.
Kocur szybko wstał i spojrzał na surowy wyraz twarzy kotki. Miał świadomość, że nie ma czasu na kłótnie, więc skierował się w stronę żłobka, a gdy tylko zniknął z pola widzenia Czerwonej Róży, skręcił w inną stronę. W końcu jego poszukiwania się powiodły. Znalazł trochę więcej patyków. Złapał, ile się da i pobiegł do żłobka. Kotek jeszcze nie było. Podszedł do ich posłania i powkładał ostre patyki pod nie, by kuły każdego, kto na nim usiądzie. Może plan nie był wybitny, ale Śnieżkowi nie zależało na wielkim i bardzo wymyślnym planie. Zależało mu tylko na tym, by kotki dostały za swoje i wreszcie przestały. Miał dość wszystkich tych przezwisk, skierowanych w jego stronę, miał dość słuchania, że ma być służącym i zawsze usługiwać siostrą. To było niesprawiedliwe. Może gdyby tata był z nimi, to byłoby inaczej. W czasie wkładania patyków van zaczął zastanawiać się, co się stało z ich ojcem. Nie zajęło mu to długo, więc szybko te myśli zniknęły z jego głowy, zostawiając ślad, że później znowu wrócą. Czekał i czekał, ale mama i siostry nie wracały, więc miał czas dla siebie. Postanowił poćwiczyć walkę. Wyobraził sobie wroga i stanął w pozycji, jaką zauważył, obserwując walki uczniów, przed ich legowiskiem. Pozycja była krzywa, ale była. Skoczył na swojego wroga i przygniótł go do ziemi. "Ciekawe czy tata pokazałby mu kilka ruchów" - pomyślał, a po chwili pojawiło się więcej niewidzialnych wrogów.

<Gryka?>

Od Gryki CD. Śnieżka

 Pora południa w żłobku dzisiaj na szczęście oszczędziła wszystkim obecnym wielkiego upału i oszczędziła szczególnie Gryce związanego z tym powolnego smażenia się w grubym, czarnym futrze w agonii. Była więc w raczej dobrym nastroju. Toteż, gdy brat zaczepił ją, w sumie nawet nieoczekiwanie, (jako, że ich mała rodzina żyła raczej w matriarchalnym porządku) odwróciła się do niego z lekkim, mimowolnym uśmiechem na małym pyszczku. 

- Gryka! Chcesz mi pomóc? - zawołał, przyciszając głos w miarę tego, jak zbliżał się do niej sus za małym susem.

- Pomóc? W czym takim? - Gryka przekręciła lekko głowę, siadając (łapki razem, ogon zawinięty, pierś wypięta lekko do przodu, jak uczy mama, zawsze elegancko!) obok braciszka, uważając przy tym na pobliskie kałuże błota przy legowisku. Uh, miała nadzieję że brat nie wpadnie na głupi pomysł, żeby ją też czymś wysmarować, tak jak Lawendę parę dni temu, bo mogłaby się pogniewać. 

- Potrzebuję pomocy w wymyśleniu planu.. Dzisiaj Lawenda wepchnęła mnie w błoto i chcę ją nauczyć że za takie rzeczy może ją spotkać coś gorszego. Mamę też, bo nigdy mi nie wierzy!

- Oh! - Gryka pisnęła - Jak to? Jesteś pewien? Może myślisz tak, bo jesteś jeszcze zły? Przeprosiła cię? Albo to była pomyłka?

Śnieżek lekko przygasł pod ogniem pytań siostry, co ta szybko zauważyła i zmieniła podejście:

- To nie tak, że ci nie wierzę Śnieżku, ale sam wiesz, jak emocje potrafią czasami targać kocurami...

Jej drugie podejście wcale nie wywołało lepszej reakcji u kocurka, mimo, że często słyszała, jak mama używa tej frazy, więc malutka Gryka próbowała szybko wysilić swój malutki umysł, żeby powiedzieć coś lepszego:

- Ah... No to... No...- zaczęło jej nagle brakować słów w małym, kociakowym słowniku. - Może spróbujesz się z nimi przygadać... Nie, zagadać?

- Dogadać - podsunął niezbyt pewnie Śnieżek, który pamiętał to słowo, bo pewnie sam miał niedawno ten problem. 

- Dogadać! - powtórzyła entuzjastyczniej po nim zadowolna z udanego przebiegu komunikacji Gryka. - W końcu, jeśli też będziesz robić tak, jak oni, to nie będziesz od nich w ogóle lepszy.

- Nie będę lepszy? - powtórzył nieco sceptycznie brat kotki. - A co jeśli zrobię to lepiej?

Ogon Gryki lekko zadrżał w małym zakłopotaniu, bądź irytacji (czasami trudno odróżnić emocje, zwłaszcza gdy się mieszają), ale szybko zamaskowała to schylając się, żeby go wylizać. Całkowicie zamierzony manewr. Gdy podniosła się z powrotem, na pysku malował jej się nieco zmartwiony wyraz.

- No dobrze, chociaż jak mam być z tobą.. szera? Szara?

- Też nie wiem - podsunął pomocnie Śnieżek.

 - No to trochę się boję, że może się nam za to oberwać... Nie lubię, kiedy mama się złości. Ale jeśli wymyślisz coś tak, że nas nie złapią, to mogę ci pomóc - powiedziała nadal mało przekonana Gryka. Czy kocurki w ogóle umieją dobrze myśleć? Będzie się musiała spytać mamy potem. - Możemy też się pobawić zamiast tego!

<Śnieżku?>

Od Śnieżka do Gryki

 Każdego dnia coraz bardziej był pewien, że chciał jak najszybciej zostać uczniem i uciec od matki i siostry. Każdego dnia musiał słuchać, że jest gorszy, głupszy, wkurzający i tak dalej... Całymi dniami musiał siedzieć w kącie, za swoje zachowanie. Ale przecież on był tylko sobą! Nie umiał się zmienić. Gdy mógł już iść i robić coś innego niż stanie, to nie mógł się z nikim bawić, wszystko przez jego zachowanie. Może z Lawendą nie chciał się bawić, ale Gryka była inna. Ona z nim rozmawiała, ona go pocieszała, gdy mama go odtrącała, to ona dorównywała mu energią. Można powiedzieć, że była najlepszą i jedyną, bo Lawenda na siostrę się nie nadaje, siostrą. Nagle jedna z sióstr wpadła nie niego, przez co przewrócił się prosto w błoto, znajdujące się w wejściu żłobka. Jego biały pysk zmienił kolor na brązowy, tak samo jak brzuch i przednie łapy.

- Ten kolor bardziej ci pasuje - powiedziała Lawenda i spojrzała na jego wykrzywioną buzię - Ojej, tylko się nie popłacz!

- Nie płacze! - syknął, zrzucając z pyska błoto. Kotka pobiegła do mamy, unikając w ten sposób gniewu Śnieżka. Van wygrzebał się z błota i poszedł w ślady siostry. Przez błoto na łapach, zostawiał za sobą ślady, które dzieliły żłobek na dwie części.

- Śnieżku! Co ty wyprawiasz? - usłyszał za sobą głos Ważkowego Skrzydła. Gdyby wzrok mógł zabijać, Śnieżek byłby już martwy, przez wzrok liliowej. Kocur szybko się odwrócił. Na początku nie wiedział, o co chodzi, lecz szybko zrozumiał.

- Ale to nie moja wina! To Lawenda popchnęła mnie prosto w błoto! - protestował kociak.

- Nie chcę słuchać twoich kłamstw! Lawenda by tego nie zrobiła - upierała się starsza kotka. Śnieżek wiedział, że tej kłótni nie wygra.

***

Ważkowe Skrzydło, gdy tylko się wyczyścił, dała mu spokój, więc korzystając z nieuwagi matki, żartował. Zachowywał się tak jak zawsze, był sobą. Żarty i psikusy, standard. Podczas jednej z zabaw, wpadł na pomysł. Zemści się na mamie i Lawendzie, ale będzie potrzebował pomocy. "Gryka się nada!" - pomyślał i popędził w stronę czarnej kotki. Gryka bawiła się kulką mchu, ale od razu przestała, gdy zobaczyła nadchodzącego brata.

- Gryka! Chcesz mi pomóc?

<Gryka?>