Od Kaczego Pióra CD. Zbożowego Pola

- Dzień Dobry? Kacze Pióro? Jesteś?
Medyk odwrócił pyszczek w stronę wyjścia. Dojrzał znajomego z dzieciństwa. Teraz był już wojownikiem, Zbożowym Polem. Przyjrzał mu się czujnie. Chodziło o jakiś problem zdrowotny. Wyglądał na zdrowego. Żeby tylko nie zawracał karzełkowi głowy. Miał robotę do wykonania, a nie pogaduszki przy kocimiętce. Chociaż na kocimiętce zawsze się skusi.
- Ta jestem. - odpowiedział mu niechętnie rudy.
- Powiesz mi co mogę, a co nie robić na treningach z moim uczniem? - powiedział dumnie syn Zbożowego Kłosu. - Nie chcę by był chory albo by coś złamał. Jestem odpowiedzialny jak pewnie wiesz.
Kacze Pióro wywrócił oczami. Zbożowe Pole został mentorem. Ktoś powie, że był zbyt młody, ale właściwie odkąd zostawało się wojownikiem, z góry zakładało się odpowiedzialność i odpowiednią wiedzę. A więc co za problem, żeby każdy dostawał wcześnie ucznia. Czuł się trochę zadowolony, że Zbożowe Pole przychodzi po rady akurat do niego. Kaczorek nie miał jeszcze swojego ucznia, był też dość świeżym medykiem. Ale to dobrze, że już cieszy się respektem. Stał się skarbnicą wiedzy.
- Wchodź. - miauknął, ogonem wskazując środek swojego legowiska. 
Pacjentów od wczoraj nie było, więc miał trochę czasu. Zbożowe Pole od razu wykonał jego polecenie, przychodząc na środek i siadając naprzeciwko karzełka. Syn Brzoskwiniowej Bryzy owinął ogon wokół krótkich łap. 
- Jak będziesz go uczył pływania, to nie róbcie tego przy zbyt zimnej wodzie, takiej jak w Porę Nagich Drzew. Unikajcie pszczół, węży. No i musisz go chronić w przypadku spotkania jakiegoś lisa, czy borsuka. Raczej wiesz, że przy walce trzeba schować pazury, więc tutaj już zagrożenia nie ma. Zwróciłbym jeszcze uwagę na stan zdrowia twojego ucznia. Jak tylko przyłapiesz go na kaszlu czy katarze, to od razu won do medyka. Najlepiej unikać biegania i wychodzenia w deszczu. Nie każdy ma silną odporność. Łapiesz?
Zbożowe Pole kiwnął głową. Kacze Pióro wysłuchał monologu kocura na temat tego, jakim to będzie dobrym mentorem i cieszy się na własnego ucznia. 
- Co u ciebie, Kacze Pióro? Wiesz kiedy będziesz kogoś szkolił?
- Możliwe, że w najbliższym czasie ktoś się znajdzie. W końcu zwolniło się miejsce. Muchomorek od Zwinkowego Ogona był chyba zainteresowany. - wzruszył ramionami. - A u mnie? Jest dobrze. 

Od Zbożowej Łapy (Zbożowego Pola) Cd Drobnej Łapy (Kaczego Pióra)

 *skip do teraz* 

Kocur wracał z treningu zmęczony. Nie sądził nigdy, że będzie trenował ucznia. By Jesionowa Gwiazda mu tak ufał był zdziwiony. Do tego jego uczeń był dzieckiem jej dawnej mentorki. Tej chciał pokazać, że wyszkoli jej dziecko jak najlepiej i jest godnym wojownikiem. Nawet, jak nikt od niego, tego nie wymagał czuł taką potrzebę. Chociaż przeprowadził już kilka treningów dalej nie wiedział, co ma zrobić, by jego uczeń nic sobie nie zrobił. Nie miał najłatwiej, bo Skoczna Łapa był bardzo energiczny. Sam Zbożowe Pole uważał, że trochę za. Modlił się do gwiezdnym, by jego uczeń przestał tak dużo się ruszać, bo się o niego bał. W końcu co się stanie jak podczas treningu wpadnie do rzeki, a on nie zdąży po niego wejść? Albo będzie próbował wejść na drzewo i sobie coś zrobi. Miał dużo-czarnych scenariuszy.

– Skoczna Łapo idź odpocznij, dobrze radziłeś sobie dzisiaj na treningu. – powiedział spokojnie. Niebieski uczeń tylko kiwnął głową na znak zrozumienia.

– A co jutro będziemy robić na treningu? – Bury popatrzył na niego zdziwiony, nie miał zbytnio pojęcia co miał zrobić. W głowie pojawiła mu się jedna myśl.

– To niespodzianka, a teraz odpocznij, bo ee nie będziesz mieć siły! Jeśli chcesz być wojownikiem musisz umieć odpoczywać. – powiedział, dodając drugie zdanie po chwili. Nie chciał usłyszeć odpowiedzi “Ja mogę dziś jeszcze pójść na ten trening!” a była duża szansa, że ona się pojawi.

– Niespodzianka?

– Tak. I nie dostaniesz jej, jak nie pójdziesz w tej chwili odpocząć. – Machnął ogonem już zmęczony. Dopiero teraz uczeń odszedł. Bicolor nie miał nic do syna Puszystego Futra tylko czasami denerwowało go jak ten nie chciał iść odpocząć. Odetchnął i skierował się do legowiska medyków. Nie było mu nic, po prostu chciał się zapytać Kaczego Pióra, na co powinien uważać na treningu. Przez chwilę przeszło mu przez myśl, że kocur może być zajęty, bo sam miał ucznia, jednak bury liczył na szczęście. Wszedł do legowiska z ziołami, wciągając nosem. Nie przepadał za tym zapachem.

– Dzień Dobry? – powiedział, rozglądając się. – Kacze Pióro? Jesteś?

– Ta jestem. – odpowiedział mu niechętnie rudy.

– Powiesz mi co mogę, a co nie robić na treningach z moim uczniem? – powiedział dumnie tym, że ma ucznia. I to własnego! – Nie chcę by był chory albo by coś złamał. Jestem odpowiedzialny jak pewnie wiesz.

<Kacze Pióro?> 

Od Drobnej Łapy CD. Lizaczka (Zbożowej Łapy)

 - Wolałbym mieć takiego mentora niż gnić w żłobku całe dnie!- uderzył ogonem o ziemię. - Te mam prośbę, jak byś był kiedyś na zgromadzeniu, a mnie nie będzie, to napluj w twarz Płonącej Łapie, taka ruda kotka z czarny z klanu wilka. Tą, z którą się kłóciłem, proszę. Tak ode mnie! Będę twoim dłużnikiem! 
Drobna Łapa zmrużył oczy w zamyśleniu. Doskonale pamiętał ten lisi bobek z Klanu Wilka. Ich trójka przekrzykiwała się na Zgromadzeniu. Kotka była dziwna, bardziej niż inne wilczaki. Skrzywił się. Poprzednie Zgromadzenie było bardzo ciekawe, ale jak wybierze się na następne to chętnie dokopie Płonącej Łapie.
- Jeszcze jej dokopiesz. Tym razem bez świadków. A ja ci chętnie pomogę. - wyszczerzył zęby w uśmiechu. Poruszył wąsami. - A co do mentora, to uwierz, lepiej gnić w żłobku niż trenować z Borsuczym Warkotem. Lizaczku. 
Kolega prychnął, a Drobny zalał się falą śmiechu.

***

Od tego czasu trochę się zmieniło. Drobna Łapa nie miał już powodów do narzekań, gdyż trafił pod opiekę Mglistego Snu, zmieniając swoją pozycję. No dobrze, może tylko obecność Smutnej Ciszy go drażniła, ale z nią jeszcze się policzy. Lizaczek z kolei dostał z powrotem imię Zbożowa Łapa i powrócił do treningów. Tym razem pod okiem Jesionowego Wichru. Było to zaskoczeniem dla rudzielca i kolejnym powodem do zazdrości. A on to niby dlaczego swojego taty dostać nie mógł na mentora? Nawet jeśli znał odpowiedz, to niechętnie spoglądał na syna Zbożowego Kłosu, gdy ten wracał po szkoleniu do obozu.
Dzisiaj Drobna Łapa poznał kolejne ważne zioła. Powtarzał je pod nosem, żeby na pewno zapamiętać. Mglisty Sen obiecała zabrać go na zbieranie, korzystając z ładnej pogody. Oczywistym więc było, że nie mógł się doczekać.  
- Halo, jest tu ktoś?
Drobna Łapa zwrócił spojrzenie w stronę wyjścia. Ujrzał Zbożową Łapę. Rudzielec ogonem zachęcił go do wejścia. 
- Mglisty Sen poszła zobaczyć co z Ognikiem. Podobno strasznie darł japę. - miauknął, uśmiechając się szeroko. Kocurek nareszcie dostał jakąś karę. Najlepiej by było go porządnie sprać, lub wyrzucić z klanu, ale na razie tym również dało się zadowolić. - Co ci jest?
Na ostatnim Zgromadzeniu Zboże był grzeczny. Może nie chciał ryzykować karą? Rudzielec prychnął. Ale jeśli chciało się być łobuzem, nie należało się bać kar! On jakoś swoją jeszcze nosił.
- Jesionowy Wicher mnie przysłał. Strasznie chce mi się pić. - mruknął uczeń zastępcy.
Drobna Łapa wywrócił oczami.
- Odwodniłeś się, lisi bobku. Leć szybko napij się wody. Lepiej nie ryzykować omdleniami, czyż nie? - miauknął, a potem zmienił temat. - Jak ci idzie szkolenie pod okiem mojego ojca?

<Zbożowa Łapo?>

Wyleczony: Zbożowa Łapa

Od Lizaczka Cd Drobnej Łapy

Leże na mchu, zimno jest coraz bardziej. Pora opadających liści zaczęła się niedawno. A mi już zimno! Może nie bardzo, ale trochę jest. Obserwuje jednym okiem kociaki. Nudy. Niech ktoś mnie odwiedzi! Nawet nie wyjdę na dwór. A kociaki mogą! Gdybym tylko mógł, to bym obsrał głowę Aroniowej Gwieździe. Wtedy byłby piękniejszy, bo obecnie brzydki z niego typ! Czarny i biały, ale nie ma pręg! Gdyby miał pręgi to byłby ładny.

– Nie bawisz się z rówieśnikami, kociaku?- Odwracam głowę. Kacza Łapa, a nie. Drobna Łapa. Nie tylko mi się oberwało, tyle dobrego. Mierze go wściekłym spojrzeniem. Rudy kocur siada obok mnie. Niech sobie idzie! Jako jeden z nielicznych widział jak płakałem po karze. I że on ośmiela się mówić, że jestem kociakiem! Jestem od niego chyba wyższy!

– Posrana Gwiazda nieźle Cię urządził.- dodaje po chwili kocur. Przewracam oczami. Ma racje. Po raz pierwszy w życiu chce mu powiedzieć, że ma racje. Jednak wtedy to będzie oznaczać, że jestem słaby.

– Ciebie też nie oszczędził, jednak nie umie wymyślać imion. Twoje brzmi jak od jakiejś kotki, a ty kocurem jesteś przecież! A ja to co? Lizaczek? Co ma Zboże do Lizaczka?- mówię przygnębiony. Posrana Gwiazda, ot tak ten głupi czarno-biały kocur będzie się nazywał.

– Liżące Zboże, nie to nie ma sensu. I co ty tutaj robisz całe dnie? Możesz sobie odpoczywać, robić różne wybryki.- Krzywię się. On myśli, że ja mam tutaj tak fajnie? Chyba się mocno musi mylić! Siedzę tutaj księżyc i mam dość! A jeszcze trochę czasu zanim wyjdę.

– Może dla ciebie to fajnie by było, zamień się. Ja chciałem być wojownikiem szybko, a nie gnić w kociarni. Noś imię Lizaczek, wiedz, że siostra z ciebie pewnie się śmieje. Nikt prawie cię nie odwiedza i nawet nie możesz wyjść ze żłobka, chcesz?- Prycham. Niech on wie jak bardzo mi się nie podoba tutaj, jak by chciał być tutaj to niech się zamienią! I ma jeszcze tatę zastępce, uratuje mu tyłek prawie zawsze! A moja mama jednak chce mnie chyba zabić za to co zrobiłem.

– Nie chcesz mieć takiego mentora jak ja, okropny jest.- mówi niezadowolony Drobna Łapa. Wolę okropnego mentora niż bycie w żłobku. Nawet może mnie przezywać całe dnie, byle bym mógł się ruszać!

– Wolałbym mieć takiego mentora niż gnić w żłobku całe dnie!- Uderzam mocno ogonem o ziemię. Niech sobie nie myśli, że moja kara jest fajna.- Te mam prośbę, jak byś był kiedyś na zgromadzeniu, a mnie nie będzie, to napluj w twarz Płonącej Łapie, taka ruda kotka z czarny z klanu wilka. Tą, z którą się kłóciłem, proszę. Tak ode mnie! Będę twoim dłużnikiem! 

<Drobna Łapa? Wysłuchasz prośby Lizaczka?> 

Od Drobnej Łapy

 Rudy kocurek wrócił do obozu. Na jego pyszczku jak zwykle można było dostrzec niezadowolenie. Kolejny ciężki trening z Borsuczym Warkotem dał mu w kość. Uczeń miał szczerze dość. Nawet zaczął wątpić, czy uda mu się zostać wojownikiem do piętnastego księżyca. Jesiotrowa Łuska został mianowany jako pierwszy, co go mocno zirytowało i chociaż na początku było napędem, ten zapał został szybko zgaszony. Pamiętał z jaką energią przyjął nową pozycję i w pierwszych dniach wpatrywał się w mentora jak w ósmy cud świata. Szybko się to zmieniło przez ich charaktery, będące ze sobą złą mieszanką. Na samą myśl o kolejnym treningu z Borsuczym Warkotem zbierało mu się na syknięcie. To życie wojownika wcale nie było takie fajne. Opierało się ciągle na tych samych czynnościach. Patrole, polowania.... Szybko się znudził. Pragnął czegoś w czym nikt nie wypomni mu małego błędu, gdy myszka piśnie, lub wykona atak na złą część ciała. 
- Jutro masz się stawić równo o świcie. - mruknął Borsuczy Warkot. 
Drobna Łapa wywrócił oczami. Ostatnie czego potrzebował to poranna pobudka, a potem kolejne długie uderzenia serca spędzone na zimnie i deszczu. Machnął ogonem ze zirytowaniem, skręcając w stronę żłobka. Jego myśli nieoczekiwanie przesunęły się do Zgromadzenia. Sporo się działo. Dwie kłótnie i jedna nowa znajomość. 
Wsunął się do żłobka. Tutaj było sucho i ciepło. Zadowolony rozejrzał się po wnętrzu. Nie zmieniła się kociarnia za czasów, gdy ją zamieszkiwał jako kociak. No może była bardziej czysta, gdyż duet chaosu nie rozrzucał zabawek pod czujnym okiem Brzoskwiniowej Bryzy. Szkoda, że czas tak szybko minął. Nawet nie zauważył, gdy przekroczył próg dziesięciu księżyców, stając się coraz bardziej starszym. Skrzywił się na myśl, że będzie kiedyś w wieku swoich rodziców. 
Wzrok kocurka zatrzymał się na synu Zbożowego Kłosu. Leżał samotnie na mchu, z daleka od bawiących się kociąt Sasankowego Płatka i Obłoku. Uznał, że podręczenie młodszego będzie dobrą rozrywką. W końcu psoty to jego drugie imię i w ten sposób na pewno zrobi mu się lepiej. Ruszył do Zbożowej Łapy, który teraz nazywał się Lizaczek. Został zdegradowany do rangi kociaka na sześć księżyców. Dalej pamiętał jego łzy po wygłupach. Nie można płakać przez psoty! Każdy łobuz to wiedział. 
- Nie bawisz się z rówieśnikami, kociaku? - przysiadł przy Lizaczku. Kocurek spiorunował go spojrzeniem, na co się złośliwie uśmiechnął. Nagle jednak ten uśmiech wydał mu się.... głupi. Przecież dokładnie tak samo zachowywał się Borsuczy Warkot w stosunku do niego. Nawet nie zauważył, gdy przyswojone przez rodziców wartości zaczęły się mieszać z poglądami wpajanymi mu przez mentora. Jeszcze bardziej go znienawidził. 
- Posrana Gwiazda nieźle cię urządził. - stwierdził. 

<zbożowy Lizaczku? :3>