Od Poziomkowej Polany

Tw: ciężki klimat

W ostatnim czasie sporo zmieniło się w życiu Poziomkowej Łapy, a raczej życiu jego otoczenia. Nic dziwnego, w końcu stare pory ciągle przemijały i zaczynały się nowe. Miał wrażenie, że wszystko dzieje się coraz szybciej, a on mimo tych zmian stał w miejscu lub nawet wracał do najgorszego punktu, w którym był. Do czegoś podobnego, co czuł podczas bycia mianowanym na terminatora, ale bardziej długotrwałego. Przewlekłego niczym choroba.
Niby miał przy sobie Pustułkowego Szpona, ale wbrew temu, czego się spodziewał, nie było to wystarczające. Plamka została brutalnie zamordowana przez lisa, a Kosaćcowa Grzywa wydawał się coraz bardziej zmieniać. Obecność kocura była kojąca przez pewien czas, jednak nie uratowała go przed powolnym zanikaniem.
Nie dostał też żadnego terminatora, by mógł udowodnić swoją wartość. Miał zostać najlepszym wojownikiem dla Pustułka, ale skoro on dostał ucznia, a Poziomek nie to z pewnością robił coś nie tak. Czy naprawdę był aż tak bezużyteczny?
Z dnia na dzień zaczął odczuwać coraz większą bezsilność. Nie był w stanie nikogo uratować, nie był w stanie pokazać, że jest cokolwiek wart. Nawet nie poszedł się pożegnać z siostrą, gdy się dowiedział o jej śmierci, nie był w stanie ruszyć się z legowiska. Nie był w stanie porozmawiać z Kosaćcem o jego przemianie. Czuł, że coś się zmieniało w kocurze, ale nie umiał nic z tym zrobić i starał się to ignorować.
A Pustułkowy Szpon? Był przy nim, starał się go wyciągać na wspólne patrole i polowania, ale Poziomek nie zawsze był w stanie zrobić cokolwiek. Bywały dni, podczas których jedzenie sprawiało mu trudność, a co dopiero jakaś dłuższa wędrówka. Przez to zaczął opuszczać się w obowiązkach, a szanse na zostanie najlepszym wojownikiem, nawet jeśli przez moment wydawały się realne, bezpowrotnie przepadły. Przez to czuł, że zawiódł Pustułka, chociaż kocur wcale nie dawał mu tego odczuć. Próbował spędzać z nim jak najwięcej czasu, jednak nie mógł ciągle przy nim siedzieć. Miał obowiązki do wykonania, w Tropiącą Łapę do wyszkolenia.
Od dnia śmierci Plamki, Poziomkowa Polana i tak trudny do złapania, był coraz mniej obecny. Stopniowo przestał robić cokolwiek dla klanu i utknął na swoim posłaniu z kłębami nieznośnych myśli, wytykających jego nieudolność i bezużyteczność. Starał się pocieszać obecnością Pustułka, lecz nie wiedział, czy jeszcze kiedykolwiek będzie lepiej, a przecież powoli zaczął wychodzić na prostą…

Od Poziomkowej Polany CD. Pustułkowego Szponu

Życie ostatnio stało się jakieś inne, w tym przypadku gorsze. 

Zakończył trening i stał się prawowitym wojownikiem, prawdopodobnie nie musiał się już bać o pozycję w klanie, ale ten lęk i tak nie zniknął, co najwyżej delikatnie osłabł. W swojej nowej roli nie powinien już zmieniać mchu czy nosić zwierzyny starszym i królowym. Nie wiedział więc w co włożyć łapy. Przedtem czas zajmowało mu wiele różnych rzeczy, teraz pozostały mu tylko patrole i polowania. I jakoś w tych dwóch rzeczach musiał zatracać swój czas. Mógłby jeszcze dostać ucznia do wyszkolenia, ale raczej nie był na to gotowy i pewnie nigdy nie będzie.
Nie trenował nikogo i nikt nie trenował jego. Chwile po mianowaniu Kosaciec zabrał go na wspólny patrol. Opowiedział o Gwiezdnym Klanie i kulcie, wiele ryzykując. Potem odbyli jeszcze kilka patroli i polowań, aż w pewnym momencie coś się zepsuło. Miał wrażenie, że jego były mentor stał się zupełnie innym kotem. Nie wiedział, co się wydarzyło i chyba nie chciał wiedzieć.
Kolejny kot go opuścił. Najpierw został rozdzielony z matką i bratem, których ledwo pamiętał, następnie zaczął tracić kontakt z siostrą, chociaż byli w jednym klanie. Prawie wszystkie relacje, jakie nawiązał, były płytkie, Nikt by się nie przejął jego zniknięciem, a teraz… teraz chyba, jego mentor również go opuszczał. Mentor, który był jego wsparciem i drogowskazem, bez którego pewnie nie poradziłby sobie w życiu. Mentor, który w niego wierzył.
Został mu tylko jeden kot, jednak na jak długo? Widział, jak potrafi zabijać w obronie klanu. To było straszne, lecz ponoć słuszne. Jednak kiedy przekroczy tę niewidzialną granicę i pozbawi życia kogoś niewinnego? Miał uważać na koty z nacięciem na uchu, jego matki takie posiadały. To wszystko zmierzało w bardzo złym kierunku.
Co zrobi, gdy zostanie całkowicie sam? Wątpił, że będzie w stanie dalej żyć w tym klanie, mając obecną wiedzę. Do innego klanu raczej nie będzie w stanie wstąpić. Może spróbuje wrócić do starego domu? Nie pamiętał, gdzie to było, nie pamiętał, jak pachniał, nie pamiętał niczego.
Czy na świecie jest jakiekolwiek miejsce dla niego? Na razie jeszcze było, przy boku czekoladowego kocura ze ślicznym, zielonym okiem. Jednak pewnie na długo tak nie pozostanie.
Brakowało zajęć, które pozwoliłby mu oderwać się od tych myśli. Nie mógł jednak siedzieć bezczynnie, w końcu był wojownikiem. Wyruszył więc na patrol, by zająć się czymś przydatniejszym, niż użalanie nad życiem.
Postanowił pójść w kierunku granicy z Klanem Burzy, ta z Klanem Klifu kojarzyła mu się tylko z Kosaćcową Grzywą… A myślenie o nim było dość bolesne. Co się wydarzyło z jego mentorem?
Jednak to wszystko na niewiele się zdało. Dzień był wyjątkowo pogodny. Nie było słychać, widać ani czuć żadnego niebezpieczeństwa, czy choćby najmniejszej nieprawidłowości. Uśpiło to jedynie uwagę kocura, który coraz bardziej pogrążał się w swoich myślach.
Z tego powodu nie zauważył wracającego do obozu Pustułkowego Szponu. Omal na siebie nie wpadli.
— Poziomkowa Polano, uważaj! — krzyknął do przyjaciela, prawdopodobnie zaskoczony sytuacją.
— Pustułkowy Szponie? — odpowiedział równie zaskoczony, starając się wyhamować. — C-co ty tu robisz? — Było to raczej oczywiste, to samo co on, jednak przez szok nie był w stanie logicznie myśleć.
— Wracam z patrolu, a ty? — spytał.
— Wła-właśnie na niego idę. — Czy był sens iść dalej, skoro Pustułek dopiero co był przy granicy? Prawdopodobnie nie. Chyba będzie musiał zmienić swoją wyprawę z patrolu na polowanie. Nie chciał jeszcze wracać do klanu, nie poradził sobie z myślami, ani nie zrobił nic pożytecznego.
— Wydaje mi się, że nie powinieneś iść dalej w takim stanie — miauknął. — Jeszcze nie zauważysz lisa lub przekroczysz przypadkiem granice. — Coś dziwnego było w jego głosie, nie był zły na Poziomka. Nie wydawał się też z niego śmiać. Chyba, chyba to tak brzmiała troska? Byli ze sobą blisko, a i tak go to zaskoczyło. Ktoś, kto miał go za chwilę opuścić, troszczył się o niego.
— To może, może chcesz pójść ze mną na-na polowanie? — zaproponował, co go zdziwiło. Niby to on mówił, ale nie spodziewał się czegoś takiego. Może obecność kocura jakoś pomoże ukoić mu umysł, a jeśli nie to w dwójkę więcej upolują, więc będzie bardziej przydatny.

<Co zrobisz, Pustułkowy Szponie?>

Od Poziomkowej Łapy (Poziomkowej Polany) CD. Kosaćcowej Grzywy

Przeszłość, po mianowaniu Poziomkowej Łapy na Wojownika

Koniec widowiska, większość gapiów się rozeszła, pozwalając odetchnąć mu z ulgą. Zanim dostał czas by przeanalizować wszystko, co się właśnie wydarzyło, poszedł do niego Mentor, w sumie to były Mentor. Teraz sam będzie mógł dostać jakiegoś Terminatora pod opiekę, była to dość przerażająca wizja.

— Miło mi cię powitać w legowisku wojowników, dzielny i wielki Poziomeczku Ziomeczku Polaneczku — miauknął do niego. Przyzwyczaił się już do przezwisk otrzymywanych od Kosaćca, jednak ta była nad wyraz dziwna i długa. No cóż, taki już urok tego kocura.

— A-ach... — Nie wiedział, co odpowiedzieć. — Dziękuję, że mnie uczyłeś. — Mimo jego ekscentryczności był dobrym kotem.

— No ja myślę, dostałeś najlepszego mentora na świecie. — Uśmiechnął się w typowy dla siebie sposób.

— Czyli od dziś będziemy spać we wspólnym legowisku? — spytał z lekkim niedowierzaniem, wydawało mu się to bardzo abstrakcyjne. Przeprowadzał się już raz w swoim życiu, ze żłobka do legowiska terminatorów. Jednak koty uczące się na wojownika nigdy nie wydawały się aż takimi autorytetami. A teraz? Miał zamieszkać w jednym miejscu z kocurem, który nauczył go wszystkiego.

— Dokładnie, a więc chodź, Ziomeczku Polaneczku, musisz się gdzieś ulokować. — Nie patrząc na niego, zaczął zmierzać w kierunku legowiska.

— Ja-jasne. — Poszedł za nim, kontynuując rozmowę.

***

Mimo stresu nocne pilnowanie obozu poszło mu dość sprawnie. Nim się obejrzał, nastał dzień i mógł pójść odpocząć w nowym posłaniu. Wybrał sobie na nie miejsce obok pewnego brązowego rówieśnika.

Spał do południa, po obudzeniu udał się na patrol, a dzień zleciał mu dość zwyczajnie.

Nie miał wielu znajomych w klanie, nie było z kim rozmawiać o jego nowej roli czy imieniu. Ten stan niespecjalnie mu przeszkadzał, bycie niewidzialnym pomagało mu unikać stresujących rozmów oraz minimalizowało ryzyko bycia wyrzuconym z klanu. Sprawował się dobrze, nikt na niego nie narzekał, bo nawet by o tym nie pomyślał.

***

Ta noc również miała okazać się bezsenna.

Księżyc górował już na niebie, kiedy poczuł, że ktoś go szturcha. Chyba nigdy się w pełni nie wysypiał, zawsze czuwał, dlatego zerwał się już po pierwszym dotknięciu.

— C-co... — wymamrotał półprzytomny.

W odpowiedzi usłyszał tylko "ciii" od sylwetki przypominającą tą należącą do jego mentora. Byłego mentora, nie był się w stanie do tego przyzwyczaić. Kocur gestem dał znać, że ma za nim podążać, po czym ruszył na zewnątrz. Poziomek bez cienia sprzeciwu poszedł za nim.

— Idziemy na pierwszy wspólny patrol jako wojownicy, Po-ziomku — powiedział do niego przyciszonym głosem. Natychmiast skierował się do wyjścia z obozu, jak zazwyczaj nie zamierzał czekać na potwierdzenie od piaskowego kocura.

Wędrowali przez dłuższy czas, kierując się ku granicy z Klanem Klifu. Wydawało mu się, że jest to trasa, którą najczęściej wybierali podczas patroli. W sumie podczas polowań też często wybierali fragment lasu przy ziemiach Klifiaków. Ciekawe z jakich powodów.

Podczas wędrówki sporo rozmawiali, głównie o błahych sprawach. Chociaż dopiero co zakończył się ich trening, miło było go powspominać. Kosaciec często rzucał jakieś żarty, próbował też wyciągnąć od Poziomka informacje o wcześniej wspomnianym kocurze. Młodszy po prostu odpowiadał na jego zaczepki lub starał się zmieniać temat, gdy rozmowa zaczynała zbiegać w no cóż, dziwnym kierunku.

Nawet się cieszył, że Kosaciec interesuje się jego relacjami z innymi kotami. Odbierał to jako wyraz troski. Były mentor zazwyczaj mu “dokuczał”, żartował sobie, ogólnie do poważnych kotów nie należał. Mimo wszystko czuł w nim oparcie i wiedział, że dba o niego. Ale kiedy podczas rozmowy wypytywał o najmniejsze szczegóły jego relacji z Pustułkiem, było to dość niekomfortowe.

Mimo późnej pory nie czuł zmęczenia, a patrol przebiegał dość sprawnie. Nie napotkali po drodze żadnych intruzów ani innych niebezpieczeństw. Było zadziwiająco spokojnie i mało strasznie.

Wracali do obozu przez las, gdy Kosaciec zatrzymał się niespodziewanie. Nie dał mu nawet czasu na reakcję, od razu zaczął mówić.

— Słuchaj, Poziomkowa Polano — powiedział z powagą. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek zwracał się do niego pełnym imieniem, było w tym coś niepokojącego. — Zabrałem cię tutaj, bo musimy o czymś porozmawiać.

Patrzył na niego zdezorientowany, nie miał pojęcia, o co może mu chodzić, ale na pewno było to coś ważnego.

— Jesteś już wojownikiem, więc zasługujesz, aby znać prawdę. Ufam ci, w końcu to ja cię szkoliłem, ale musisz obiecać, że to, co tu usłyszysz, nie dostanie się do uszu nikogo innego.

— R-rozumiem i obiecuję. — O co mogło mu chodzić? Brzmiało to stresująco.

— No i super! — Jego ton diametralnie się zmienił, ponownie przypominał Kosaćca, jakiego znał. — Pierwsze i najważniejsze, w kogo wierzysz?

— Ja-ja nie jestem pewien. — Głównie słyszał opowieści o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd, jednak kilka razy obiło mu się o uszy coś o Klanie Gwiazdy. Ten drugi wydawał się przyjaźniejszy, ale wiedział o nim tyle, co nic. Poza tym skoro większość klanu wyznawała Mroczną Puszczę, czemu miałby wychodzić przed szereg? To ona musiała być prawdą, skoro wszyscy w nią wierzyli.

Pokręcił głową z dezaprobatą — W Klan Gwiazdy, wierzysz w Klan Gwiazdy.

— A-ale...

— Żadne, ale, Mroczna Puszcza jest złym miejscem.

Spojrzał na niego z przerażeniem i zagubieniem w oczach. W opowieściach nie brzmiała na tak dobrą, jak Klan Gwiazdy, jak to o czym opowiadała matka. O czym ona w sumie opowiadała? Ale zła? Przecież cały Klan w nią wierzył, jak coś takiego mogło być złe, przecież to takie mocne słowo.

— Po-ziomku, chciałeś zostać najlepszym wojownikiem, prawda? — Skąd, skąd o tym wiedział? Nie był pewien czy kiedykolwiek mu o tym wspominał. To nie było jego marzenie, nie w pełni. Tę ideę zaszczepił w nim Pustułek, gdy ledwo co przybył do Klanu. Czyżby Kosaciec interesował się jego relacją z kocurem, jeszcze bardziej niż mógł go podejrzewać? — No, to skoro chcesz nim zostać, to musisz pomóc mi uratować Klan Wilka.

— C-co?

— Jak ty nic nie wiesz, Po-ziomeczku... — Przecież to oczywiste, że nic nie wiedział, właśnie po to się tu zatrzymali. By mu o tym opowiedział. — Klanem rządzi Kult, mordują tam koty, składają je w ofierze i w ogóle.

Patrzył na niego przerażonym wzrokiem.

— A-ale jak to? — Miał wrażenie, że zaraz zemdleje, kręciło mu się w głowie. Koty w miejscu, które uważał za swój dom, składały innych w ofierze. Nagle przed oczami zobaczył widok Pustułka z tamtej nocy. Całego we krwi, nierobiącego sobie nic z tego, że odebrał czyjeś życie.

Odwrócił się pośpiesznie i zwymiotował. To było dla niego za dużo. Był słaby i delikatny, jeśli ktoś wiedział o jego istnieniu, to wiedział również o tym. Jak niby miał pomóc w uratowaniu Klanu? Był tylko drobnym, nieśmiałym kotem. Zapewne brakowało mu wielu cech potrzebnych do walki z KULTEM.

Usiadł i wpatrywał się przed siebie, próbując to wszystko pojąć. Czuł obrzydliwy smak żółci i resztek zawartości żołądka. Nawet nie zauważył, kiedy Kosaciec przysiadł obok niego i położył mu łapę na barku.

Po dłuższej chwili spojrzał na niego całkowicie zagubionym wzrokiem.

— Spokojnie, Ziomeczku Poziomeczku. — Jego głos był naprawdę kojący, gdy sytuacja tego wymagała, był naprawdę dobrym wsparciem. — Nie zostawię cię z tym samego, jasne? — Skinął tylko głową. — Może się to wydawać straszne, ale damy sobie radę. Tylko naprawdę nikt nie może dowiedzieć się o naszej rozmowie.

— N-nikomu nie powiem, o-obiecuję — powiedział beznamiętnie. Był zbyt zszokowany i przerażony, by powiedzieć cokolwiek więcej.

— Uważaj na koty z nacięciem na uchu. — Widząc, że Poziomkowa Polana doszedł do siebie, ruszył powoli w kierunku obozu. Było przed nimi jeszcze sporo drogi, a poza Klanem byli już wystarczająco długo. Poziomek jak zwykle podążył za nim.

<Kosaćcowa Grzywo?>

Od Poziomkowej Łapy (Poziomkowej Polany)

Tw: zaburzenia snu, zachowania autoagresywne, koszmary

Obudził się, prawdopodobnie miał do przespania jeszcze większość nocy, ale nie był zdolny do odpoczynku. Ostatnio znów miewał problemy ze snem, a lodowate powietrze, przeszywające całe jego ciało nie pomagało. Nie mógł się doczekać, aż w końcu będzie mu dane wyspać się. Z doświadczenia wiedział jednak, że prześpi całą noc spokojnie, dopiero gdy dostanie ziarna maku lub padnie ze zmęczenia. Już raz był z tym problemem u medyczek, leki pomogły, lecz tylko chwilowo. Nie chciał ich odwiedzać ponownie i nadwyrężać klanowych zapasów, tym bardziej że nastała Pora Nagich Drzew. Pozostało więc tylko czekanie, aż jego organizm będzie na tyle zmęczony, że samoistnie przestanie działać.

Podczas takich nocy nigdy nie wiedział co ze sobą zrobić. Bezczynne leżenie w legowisku wydawało się najlepszą z opcji, jednak nie pomagało ukoić myśli. Jeśli niebo było bezchmurne, to siadał przed legowiskiem i wpatrywał się w nie. Widok gwiazd był dla niego kojący, choć czasem przypominał mu o Gwiezdnym Klanie i wszystkich innych problemów związanych z wiarą. Jednak tej nocy, po otworzeniu oczu wokół niego była jedynie ciemność, wskazująca na to, że gęste, ciemne obłoki zabrały miejsce gwiazd na nocnym nieboskłonie.

W takich sytuacjach nie wiedział co ze sobą zrobić. Podczas dnia nie miał czasu na myślenie, ciągle był w ruchu, to zmieniał mech w legowiskach, to biegł na trening lub patrol, a czasem… czasem spędzał czas z Pustułką. Pustułką, do którego już sam nie wiedział, co czuł. Po ostatnim zgromadzeniu nie był w stanie spojrzeć na niego w ten sam sposób. Podziw i szacunek zostały zastąpione przez lęk, obawę, nie był pewien jak to nazwać. Z jakiś dziwnych powodów dalej chciał spędzać czas z kocurem, ale czuł się przy nim dużo mniej bezpiecznie, niż kiedyś.

Brakowało mu go w legowisku uczniów. Bezsenne noce stały się przez to tylko bardziej samotne. Czasem, kiedy jeszcze tu był, widok jego, śpiącego spokojnie, w niezrozumiały sposób pozwalał uspokoić mu umysł i serce. To było inne niż podczas rozłąki, której doświadczyli jako kocię i uczeń. Wtedy również brakowało mu Pustułki, jednak w zupełnie inny sposób.

Niedługo powinien do niego dołączyć w legowisku wojowników, nie był tylko pewien czy się do tego nadaje. Był mały, wątły, słaby. Nie pasował do Klanu Wilka, czuł to. Brzydził się przemocą, a klan wydawał się od niej nie stronić. Walki uczniów na treningach, walki, by zostać mianowanym. Jeśli było tak w każdym klanie, to prawdopodobnie los pieszczocha byłby dla niego lepszy. Może nawet na samotnika bardziej by się nadawał? Chociaż nie, zapewne pierwszej nocy w lesie zaatakowałaby go jakaś sowa i tyle by było z życia bez ranienia innych kotów. Oprócz tego, opuszczenie klanu prawdopodobnie zraniłoby Kosaćcową Grzywę, Plamkę, i-i Pustułkę.

Chciałby być pomocny, chciałby być pożyteczny. Musiał jak najszybciej zostać mianowany, musiał dogonić Pustułkowego Szpona, zgodnie z obietnicą. I z tą myślą zasnął.

***

Obudził się ponownie. Nie było to spokojne wybudzenie jak poprzednio, tym razem stał na równych łapach, cały spięty, dysząc ciężko. Prawdopodobnie przez ten, krótki czas, kiedy drzemał, przyśnił mu się koszmar. Nie pamiętał go, jednak opcji było wiele, w końcu bał się byle cienia. Najstraszniejsze z nich wszystkich były te o jego mianowaniu na ucznia. Różniły się one od tego, co przeżył, były dużo gorsze. Kończył w nich martwy lub poważnie ranny. Jeśli już udało mu się obudzić, zanim doszło do któregoś z tych wydarzeń, często zdawał sobie sprawę z tego, że wbijał sobie pazury w jedną z łap.

Nie mógł sobie na to pozwolić. Raz pomogło. Chyba pomagało też na koszmary, ale nie mógł tego robić! To było niewłaściwe, wiedział o tym, ale nie kontrolował swojego śpiącego ciała. Na szczęście nigdy nie skończyło się na poważnych ranach. Ciężko byłoby się z tego wytłumaczyć.

Potrząsnął głową, by przerwać spiralę myśli. Musiał być tu i teraz. Musiał się rozluźnić i uspokoić. Nic nie zagrażało jego życiu, przynajmniej na razie. Zamknął oczy, po czym zaczął próbować oddychać głęboko i spokojnie. Po wielu uderzeniach serca, jego oddech się uspokoił, a on mógł zwinąć się w kłębek i spróbować spokojnie zasnąć.

***

Tym razem obudził go krzyk, jednak w obozie było cicho, krzyk był tylko w jego głowie. Dźwięk, wraz z odgłosem wyjącego wiatru, penetrował mu czaszkę. Wiedział, czyj krzyk słyszał. Miał nadzieję, że go zapomni. Nie był już nawet pewien czy usłyszał go naprawdę, czy był tylko dodatkiem jego umysły, do masakry, którą zobaczył. Nie chciał pamiętać tych wydarzeń.

Wyszedł z legowiska i położył się przed nim. Poczuł, jak zimno przeszywa całe jego ciało. Poczuł, jak mrozi jego myśli. Jego plan się powiódł, chłód zmusił go do skupienia się na przetrwaniu i uciszył umysł. Uciszył krzyk, lament, wycie. Nie planował wracać do zarośli. Potrzebował się uziemić, a chłodne podłoże obozu dawało mu taką możliwość.

***

Przed oczami zauważył tylko obraz brązowego kocura, całego we krwi. Zamiast jednego z oczu miał błysk światła. Spoglądał w jego stronę, pełen nienawiści i rozpaczy. Z pewnością nie chciał już go znać.

Poziomkowa Łapa zawiódł. Powinien bardziej przyłożyć się do treningu. Powinien zostać jak najlepszym wojownikiem i walczyć z nim ramię w ramię. Powinien ocalić jego wzrok…

Leżał przed legowiskiem z szeroko otwartymi oczami. Na szczęście większość obozu spała, chyba nikt nie zobaczył go w takim stanie.

Usiadł wyprostowany jak drzewo, jego wzrok był nieobecny, pusty. Wyglądał, jakby strzegł wejścia do krzaków od wielu księżyców, bez snu, bez jedzenia, bez odpoczynku. Miał już dość. Ciągłe zmęczenie fizyczne i psychiczne, stres spowodowany samym istnieniem. To było za dużo dla istoty jego pokroju. Nie był w stanie nic z tym zrobić, mógł tylko biernie cierpieć i liczyć, że w końcu będzie zbyt zmęczony, by myśleć, by śnić.

Chciałby tylko odpocząć od myśli w głowie lub zostać z jedną z nich, nie ilością większą niż mógł sobie wyobrazić. Spojrzał na jedną ze swoich przednich łap. Przez głowę przeszedł mu bardzo głupi pomysł. Na szczęście zabrakło mu już sił, by podjąć działanie.

***

Nie był pewien, ile czasu siedział nieruchomo, wpatrując się w jeden punkty. Przytomność przywróciły mu dopiero pierwsze promienie wschodzącego słońca. Na ich widok zerwał się nagle, jakby przyłapany na jakiejś zbrodni i zaczął szukać sobie jakiegoś zajęcia.

Szedł po zwierzynę dla karmicielek, gdy złapał go Kosaciec.

— Cześć Po-ziomku — przywitał go z nienacka.

— Oh, witaj mentorze. — Starał się wykrzesać resztki energii, by brzmieć radośniej.

— Rozchmurz się. — Uśmiechnął się do niego zaczepnie. — Mamy dziś wielki dzień Po-ziomku!

Spojrzał na niego zmęczonymi oczami, nie miał zielonego pojęcia, o czym Kosaćcowa Grzywa mówił. Jednak zrobiło mu się odrobinę cieplej na sercu, widząc ekscytację mentora.

— Cz-czemu wielki? — zapytał z ledwo zauważalnym zaciekawieniem.

— Dziś Po-ziomku zostaniesz prawdziwym wojownikiem!

— Dz-dziś?! — zapytał zaskoczony.

— Dziś, dziś, więc szykuj się Po-ziomku i przynieś dumę swojemu mentorowi!

— Ja-jasne Kosaćcu, nie zawiodę cię.

— No ja myślę. — Ponownie posłał swojemu uczniowi zaczepny uśmiech, po czym jego ton się zmienił, brzmiał dużo bardziej opiekuńczo. — Odpocznij Po-ziomku, wydajesz się zmęczony. Widzimy się podczas szczytowania słońca, daj z siebie wszystko młody.

Właśnie dziś miał stoczyć jedną z ważniejszych walk w swoim życiu. Walkę, która przesądzi o jego losie. Nie był na to gotowy. Nie lubił się bić, nigdy nie był w to dobry. Ledwo radził sobie z polowaniem na piszczki, co dopiero na inne koty. Prawdopodobnie, jeśli jego organizm nie byłby wyczerpany, to od razu zacząłby panikować. Jednak nie miał na to sił.

— Dobrze, pójdę jeszcze wykonać parę zadań i potem odpocznę.

I nadeszła ta chwila, Nikła Gwiazda zwołał cały klan pod Ściętym Pniem. Na środek zostali wywołani on, Poziomkowa Łapa i Wilcza Łapa, jego przeciwnik. Reszta kotów rozeszła się na boki, pozostawiając kandydatom na wojownika przestrzeń do stoczenia pojedynku.

Umysł Poziomka był dziwnie spokojny, chociaż to złe określenie. On był zwyczajnie pusty, zbyt zmęczony, by myśleć o czymkolwiek innym niż walka o przetrwanie.

Zanim walka się rozpoczęła, zaczął uważnie przyglądać się swojemu przeciwnikowi. Brązowy kocur nie był szczególnie wysoki, jednak był masywny, bardzo masywny. Jeśli przygniótł Poziomka do ziemi, to szylkret nie miałby już żadnych szans na powstanie z ziemi. Wilczek wydawał się mieć znaczną przewagę, Poziomek nie wyobrażał sobie, jak miałby powalić tak dużego kocura.

Przywódca dał znak do rozpoczęcia walki. Większy z nich od razu rzucił się na Poziomkową Łapę, ten od razu odskoczył na bok. Przeciwnik nie dał mu ani chwili na odpoczynek, od razu spróbował uderzyć go jedną z przednich łap. Udało mu się, drobny kocur zachwiał się, lecz udało mu się ustać stabilnie. Już chciał kontratakować, gdy oberwał łapą z drugiej strony. Siła uderzenia odrzuciła go do tyłu. Musiał wziąć się w garść, inaczej nigdy nie zostanie najlepszym wojownikiem w klanie i będzie musiał porzucić swojego najlepszego przyjaciela. Spiął się i skoczył na grzbiet brązowego kociaka, wczepił się w jego pazurami, a kły zatopił w jego karku, oczywiście delikatnie by nie stała mu się krzywda. Został niemal natychmiast zrzucony, próbował wyhamować, jednak błot było zbyt śliskie. Prześlizgnął się po nim, niemal trafiając w jednego z kotów oglądających widowisko. To nasunęło mu na myśl pewien pomysł. Wilczek zaczął się do niego zbliżać, gdy był odpowiednio blisko, Poziomek zaczął uciekać. Biegł ile sił w łapach, oczywiście pilnując, by nie upaść na pysk przy okazji. Wcześniejsza obserwacja członków klanu przyniosła korzyści, z tego, co zauważył, jego przeciwnik miał tendencję do wywracania się. Opatrzność czuwała nad Poziomkiem i jego przeciwnik rzeczywiście się wywrócił. A zrobił to w nie byle jakim miejscu, bo niemal pod samym Ściętym Pniem. Błoto również spełniło swoją funkcję idealnie. Kocur, próbując się podnieść, poślizgnął się ponownie i uderzył głową w mównicę, co chwilowo go ogłuszyło. Wystarczyło to do ogłoszenia zakończenia walki.

Poziomek cieszył się, że fartem udało mu się wygrać, chodź radość ta, była słabsza od obaw o to, czy Wilczkowi nie stało się nic poważnego. Nie miał jednak za dużo czasu na zamartwianie się, jego przeciwnik szybko otrząsnął się z szoku, a Nikłą Gwiazda wywołał go i zaczął mówić słowa przysięgi.

— Ja, Nikła Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Poziomkowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?

— Przysięgam.

— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Poziomkowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Poziomkowa Polana. Klan ceni twój spryt i zwinność oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.

Przez myśl przemknęło mu tylko Poziomkowa Polana, całkiem ładnie. Był zbyt zmęczony, by myśleć o czymkolwiek innym, a przecież czekało go jeszcze nocne pilnowanie obozu. Nie był pewien, jak sobie z tym poradzi, ale liczył, że nie zaśnie. Bardzo nie chciał ponownie z kimś walczyć lub – co gorsza – zostać wygnanym.

[1742 słowa]

[przyznano 35%]

Od Poziomkowej Łapy

Przed mianowaniem Pustułkowej Łapy

— Po-ziomku! — Słowa, które budziły go co ranek od kilku księżyców. Początkowo trochę go to irytowało, ale teraz stało się przyjemną rutyną.

— Już idę Mentorze! — odkrzyknął, wstając na równe łapy i wybiegając z legowiska.

— Dziś Po-ziomku nauczymy się jednej z podstawowych i niezbędnych każdemu umiejętności. — Spojrzał na młodszego z iskierkami w oczach

— Czego takiego? — Zerknął na niego z lekką ekscytacją.

— Idziemy się szwendać po tunelach — odparł krótko. Mina ucznia wskazywała na jego rozczarowanie. — No weź Po-ziomkuuu, to wcale nie jest tak nudne, jak brzmi.

— Do-dobrze Kosaćcowa Grzywo.

— Ale teraz chodźmy coś zjeść, nie pozwolę ci chodzić głodnym przy granicy z Klanem Klifu. — Zaśmiał się lekko na wspomnienie o tym.

— G-granica z-z innym klanem? — Spojrzał na niego z wytrzeszczonymi oczami

— Spokojnie nawet 10 Klifiaków nie równa się z twoim wspaniałym mentorem, nie masz czego się obawiać, a teraz chodź jeść, jeśli cokolwiek zostało.

Podeszli do stosu zwierzyny, nie był zbyt pokaźny, ale dla nich jeszcze zostało co nieco. Młodszy z nich wziął sobie jakąś wychudzoną mysz, która gdyby nie jego futro wyglądałaby prawie jak on. A drugi chwycił wiewiórkę.

— A więc Po-ziomku, co tam u ciebie słychać? — Co prawda mieli zjeść i szybko wychodzić, ale Kosaciec nie umiał siedzieć cicho.

— Całkiem dobrze, wypełniam wszystkie powierzone obowiązki…

— To wiem, jeśli byś tego nie robił, to oderwałbym jako pierwszy.

— O-okej, nie wiem, mam wrażenie, że ostatnio trochę za mało czasu spędzam z siostrą. — Spojrzał smutno na swoje łapy. — Kie-kiedyś byliśmy nie rozłączni, a teraz mało kiedy się choćby mijamy.

— Takie jest życie Po-ziomku, ja też nie spędzam całego swojego czasu z rodziną. — Matki nawet starał się unikać. — Ale jeśli chcesz, to zawsze możesz przecież podejść do Plamistej Łapy i z nią porozmawiać.

— W-wiem, ale co jeśli ona nie będzie tego chciała? Co-co jeśli…

— Zapewniam cię, że będzie, a jak nie to słaba z niej siostra — powiedział krótko.

— Skoro tak mówisz…

— Jestem twoim Mentorem, najlepszym z najlepszych w klanie, to jasne, że mam rację. — Uśmiechnął się do niego ciepło. — Ale pamiętaj, jeśli coś będzie cię dręczyć, to możesz mi to powiedzieć, a teraz wcinaj i wychodzimy.

Dokończyli posiłek i wyruszyli w stronę granicy z Klanem Klifu.

— A więc Po-ziomku, słychać u ciebie coś jeszcze?

— O-ostatnio spędzamy trochę więcej czasu z Pustułkową Łapą — mówił dość cicho, nawet jak na siebie. Zastanawiał się trochę, co tak nagle zaczęło go interesować jego życie. Było to miłe i Kosaciec pytał czasem to, ale dziś był wyjątkowo nachalny.

Mentor wyraźnie zwrócił uwagę na słowa kocurka, to był temat, który go interesował.

— Nie jest on, aby za sztywny dla ciebie?

— N-nie! — zaprzeczył głośnym jak na siebie tonem. — T-to znaczy... — Zatrzymał się i zaczął się trząść. — Lubię go, ale-ale ostatnio na zgromadzeniu…

Kosaciec cofnął się i stanął obok ucznia. Po-ziomek był delikatny, nic dziwnego, że obraz rozerwanego na strzępy kota wywarł na nim takie wrażenie. On sam już nie takie rzeczy widział lub się ich dopuszczał…

— Hej, spokojnie. — Przytulił się bokiem do boku drugiego kota. — Musiało to być dla ciebie straszne. — Poziomkowa Łapa skinął głową. — Takie jest życie w Klanie, czasem ktoś musi zginąć, aby reszta mogła przeżyć.

— R-rozumiem, a-ale czemu on — powiedział cicho — przecież było nas tylu, czemu akurat on.

— Jego matka jest zastępcą, musi dawać przykład.

To było dziwne, Kosaćcowa Grzywa okazywał mu ciepło, mało mówił o sobie, nie żartował. Było to nietypowe, ale przyjemne.

— Dziękuję, że jesteś moim mentorem — powiedział cicho, a kocur tylko mocniej go przytulił. Siedzieli tak przez dłuższy czas. — M-możemy iść dalej — powiedział w końcu.

— No to chodzić Po-ziomku.

***

Reszta drogi minęła we względnej ciszy. Mimo wszystko Pora Opadających Liści nie była łaskawa, a nadchodząca Pora Nagich Drzew była jeszcze gorsza, więc gdy nasunęła się okazja, łapali każdą możliwą piszczkę. W ten sposób, gdy doszli do Ciernistego Drzewa, mieli już ładny stosik, który zakopali i planowali zabrać w drodze powrotnej.

Dotarli w końcu do granicy z Klanem Klifu, nigdzie nie było znaku ich patrolu, cieszyło to Poziomkową Łapę.

— Dobrze Po-ziomku, pora zaczynać. — Uczeń usiadł i słuchał, co mentor ma do powiedzenia, okazjonalnie kiwając głową. — Więc musisz wejść do tuneli, o tam. — Wskazał łapą. — Jak szukasz wyjścia, to idziesz do światła, jak nie widzisz gdzie iść, to kieruj się słuchem, węchem lub dotykiem, a i jeśli będzie śmierdziało Klifiakiem, to tam nie idziesz. Jasne? Jasne, mądry jesteś Po-ziomku, ogarniesz to. No i ja z tobą nie idę, bo jestem za wielki i jeszcze grzywa mi się zepsuje.

— D-dobrze, czyli mam tam wejść i co z-zrobić? — Kosaciec był naprawdę fajnym kotem, ale z tłumaczeniem zadań szło mu różnie.

— Musisz wrócić innym wyjściem i tak kilka razy, będę tu na ciebie czekać.

— O-okej. — Wszedł do jednego z kamiennych otworów i liczył, że wyjdzie z niego żywy. Kilka razy uderzył w ścianę, innym razem musiał iść tyłem, bo trafił na ślepy zaułek. Przez większość czasu szedł z zamkniętymi oczami, pomagało mu to nie panikować. Na szczęście nie wyczuł żadnego kota z Klanu Klifu, a nim zaszło słońce, udało mu się pomyślnie zakończyć ćwiczenia.

— Gratulacje Po-ziomku — usłyszał po którymś z kolei wydostaniu się z tunelu. — Wiedziałem, że mój uczeń jest zdolny.

— D-dziękuję Kosaćcowa Grzywo.

— Zaczyna się ściemniać, wracamy do obozowiska, tylko pamiętaj, by zabrać zdobycze po drodze. — Uśmiechnął się do niego zadziornie i ruszyli w drogę powrotną, zahaczając o Cierniste Drzewo.

[889 słów + Nawigacja w Tunelach]

[przyznano 18% + 5%]

Od Poziomkowej Łapy CD. Pustułkowej Łapy (Pustułkowego Szponu)

Przeszłość, podczas i po zgromadzeniu

Wiatr szalał, lał deszcz, grzmiały grzmoty, pioruny rozświetlały niebo, a przypadkowe koty były atakowane kamieniami z lodu. W tej scenerii drobny, płowy kocurek wyglądał jeszcze marniej niż zazwyczaj. Wydawało się, że któryś z mocniejszych podmuchów byłby w stanie go porwać. Przy nim stał jego najlepszy przyjaciel, jeden z niewielu jakich miał. Wyższy, umięśniony, ciemnobrązowy kocur wyglądał przy nim jak dąb przy krzaku róż.
Czy gdyby wiatr jednak mnie porwał, byłby w stanie uratować? Czy chciałby to zrobić? — zastanawiał się młodszy z nich. Myślał też nad zetknięciem się bokami z przyjacielem, wtedy byłoby im cieplej, prawda?
W międzyczasie próbował prowadzić rozmowę ze swoim towarzyszem. O czym? O pogodzie oczywiście, bo wyraźnie coś było z nią nie tak. W pewnym momencie ten przestał odpowiadać, a Poziomkowa Łapa, nie był pewien, co się dzieje. Nie usłyszał go? Może powiedział coś nie tak? Miał nadzieję, że wszystko było w porządku, a Pustułka się na niego nie gniewał. Chyba by tego nie przeżył.
Jeśli tylko kocurek skupiłby się na odpowiednio długo, uzyskałby odpowiedź na swoje pytanie. Wszystkie rozmowy na wyspie ustały, a większość pysków skierowała się w jednym kierunku. Poziomek, jednak tego nie zauważył, był dobry obserwatorem, ale teraz walczył z pogodą. Nagle przy jego boku zabrakło Pustułkowej Łapy. Zaczął rozglądać się, poszukując jego. Oby nie wpadł do wody — myślał.
W końcu jego wzrok natrafił na obiekt uwagi pozostałych. Kłębowisko futra, kłów i pazurów. Nie dało się rozróżnić wilczaków od kotów z innych klanów, przyjaciół od wrogów, kota od kota. Miał wrażenie, że dostrzegł wśród nich kawałek brązowej sierści Pustułkowej Łapy. Z całego serca liczył, że mu się przywidziało.
Nie był pewien, co przed chwilą się wydarzyło, widział jedynie czerwień krwi i wnętrzności, biel kłów, pazurów i kości oraz niezliczone, wyrwane kępki sierści. W tym wszystkim nagle zobaczył jego, Pustułek wrócił do niego, był pokryty czerwoną, lepką cieczą, a ta spływała z niego zmywana przez krople deszczu. Potwierdziły się jego najgorsze obawy, jego przyjaciel przyłączył się do tej masakry. Był całkowicie sparaliżowany.
Kocur przyłożył łapę do barku Poziomkowej Łapy, zostawiając na nim krwawy ślad.
— Spokojnie Poziomku, pozbyliśmy się intruza, już nic nam nie grozi — im, klanowi, być może wszystkim istotom w lesie. Kto wie, co ta kreatura miała w planach?
— W-wy, t-ty... — Starał się powiedzieć cokolwiek, a jego stan psychiczny i szalejąca pogoda nie pomagały w dosłyszeniu jego słów.
— Zrobiłem, co było najlepsze dla Klanu Wilka. — Zrobił to co musiał, to do czego go szkolono, to czego od niego wymagano. Matki będą z niego dumne. Zadanie to też nie było jakoś szczególnie trudne, czyż nie robił tego samego co podczas każdego polowania? Był w stanie odebrać życie każdego, jeśli od tego zależało czy stanie się najlepszym z najlepszych. — Wszyscy zrobili to, co było najlepsze dla ich Klanów i życia.
Poziomek stał sztywno i nie reagował na słowa przyjaciela. Jak mógł mówić w tak bezduszny sposób o czyimś życiu? Przecież było ich tyle, na spokojnie daliby radę bez niego. Już raz posmakował kociej krwi, więc co stoi na przeszkodzie, by zrobił to po raz kolejny, kolejny i kolejny. Poziomkowa Łapa był nic niewartym członkiem klanu, co jeśli przywódca będzie kazał go się pozbyć? Czy Pustułka byłby w stanie go zabić? Na myśl o tym zapiszczał jak ranne zwierzę i skulił się, niemal wklejając się w podłoże.
Pustułka łagodnie położył łapę na jego łapie.
— Hej, uspokój się, proszę. — Jego ton był ciepły, ale drugi kocurek słyszał w nim tylko chłód bezdusznego mordercy. — Jeśli chcesz zostać najlepszym wojownikiem, to będziesz musiał dokonywać trudnych wyborów. To był jeden z nich. — Brązowy kocur nie miał złych intencji, jednak jego towarzysz odbierał to zupełnie inaczej. Jednak dalej nie reagował.
W tym momencie rozległ się głos Nikłej Gwiazdy, wzywającego Klan Wilka do powrotu do domu. Pustułka od razu zareagował na komunikat, Poziomek jednak dalej leżał skulony u jego łap.
— Poziomku, chodź, wracamy do domu. — Chwycił go delikatnie za kark i pociągnął do góry.
Mniejszy z nich skinął delikatnie głową i powoli podążył za resztą grupy. Myślał nad dołączeniem do swojego mentora, lecz obrazy masakry zasłaniały mu rzeczywistość. Został, więc przy Pustułkowej Łapie. Miał nadzieję, że umysł niedługo pośle w zapomnienie te obrazy i wszystko będzie jak dawniej. Ale czy na pewno tak się stanie?

<Pustułkowa Łapo?>

[694 słowa]

[przyznano 14%]

Od Poziomkowej Łapy CD. Kosaćcowej Grzywy

Po wyprawie po wrotycz

Cieszył się, że Kosaciec chciał zobaczyć jego nową sztuczkę. Może nie był najlepszy w walce, ale lubił obserwować innych. Właśnie podczas takiego podglądania zauważył coś ciekawego; wiele kotów było przygotowanych na atak od razu po wyprowadzeniu ciosu przeciwnika. Obserwowały jego ruchy i szykowały się na konkretny rodzaj uderzenia, co pomagało im uniknąć większych obrażeń. Na tej podstawie w głowie Poziomkowej Łapy wykiełkował pewien pomysł.
— M-mógłbyś proszę wstać? — poprosił go nieśmiało. Do zaprezentowania tego zadania potrzebował udziału drugiego kota, inaczej po prostu skakałby w kółko, głupio przy tym wyglądając.
Kosaćcowa Grzywa westchnął, niechętnie podnosząc się z trawy.
— D-dziękuję — skinął głową do mentora i ustawił się naprzeciwko niego. — W-więc możemy zaczy...
— Poziomku! Nigdy nie informuj swojego przeciwnika, że akurat teraz go uderzysz. Jaki jest sens walczyć, gdy istota, którą chcesz pobić, wie co zrobisz.
— D-dobrze, mentorze. — Zapadła chwila ciszy. Poziomek rozglądał się po otoczeniu, nie chciał przypadkiem wpaść na jakiegoś przypadkowego kota. Kosaciec stał przed nim, wydawał się już trochę znudzony oczekiwaniem.
— No lecisz Poziomku, nie mamy całego dnia!
Poziomkowa Łapa zauważył zamyślenie nauczyciela i skorzystał z niego. Najpierw skoczył do przodu, by podciąć mu przednie łapy. Wątpił, że mu się uda, ale miał to być tylko początek.
Kosaćcowa Grzywa mimo rozkojarzenia bez problemu odskoczył w tył, unikając ataku.
— Poziomku, naprawdę tylko to chciałeś mi pokazać?
— T-to dopiero początek. — Chciał zignorować mentora i kontynuować atak, ale nie był w stanie. Kosaciec uczył go niemal wszystkiego, nie zasługiwał na brak odpowiedzi. Dał się trochę rozkojarzyć myślom, ale nic straconego, był w stanie kontynuować swój atak.
Skoczył do przodu, na co Kosaciec odskoczył w tył. Poziomek się tego spodziewał, dlatego od razu skoczył po skosie do przodu na prawą stronę, tak, że bok jego i mentora były ustawione równolegle do siebie. Zanim starszy kocur zdążył zareagować, napastnik zdążył się obrócić i skoczyć na jego bok, próbując go powalić. Poziomek nie przemyślał tylko jednego. Potrzeba by było pięciu takich jak on, by powalić Kosaćca. Mentor odwrócił tylko łeb w jego kierunku i delikatnie się zaśmiał.
— Niezły pomysł, Poziomku, ale chyba jednak niedostosowany do ciebie. — Uśmiechnął się do niego. Po jego słowach Terminator odpuścił sobie i zwyczajnie usiadł przed mentorem ze zwieszoną głową. — Jak wyzdrowieję, to pokaże ci jak porządnie walczyć i wykorzystać to, że jesteś taki mały. — Położył mu łapę na głowie i potargał nią jego futro. — A teraz chodź, odpoczniemy razem.
— D-dobrze — odpowiedział i obaj udali się w jakieś fajne, nasłonecznione miejsce powygrzewać się w słońcu.

Koniec sesji

[519 słów]

[przyznano 12%]

Od Poziomkowej Łapy

Nie narzekał na ukrop i duchotę panującą podczas Pory Nowych Liści. Jasne miał długie futro, które nie było pomocne podczas najbardziej słonecznych dni, ale było to do przeżycia. Suszenie futra po burzy było czasem problematyczne, przez wilgoć w powietrzu, ale i tak było to prostsze niż po najmniejszym deszczu podczas Pory Opadających Liści. Mokro, chłodno i błotniści, nie były to warunki pogodowe, które podobałyby się kocurkowi. Nienawidził, tego, że nie ważne co zrobił, jego futro było brudne, posklejane, a czasem nawet miał kołtuny. Dbał o nie najlepiej, jak potrafił, a to i tak było za mało. Żył już trochę w klanie, zapomniał o większości swojego życia jako pieszczoch, więc nie było to spowodowane przyzwyczajeniem do luksusów poprzedniego życia. Zwyczajnie lubił być czysty.
Pożywienia też nie było za wiele, przez co jego polowania się przedłużały. Jasne lubił spędzać czas z Kosaćcem, Pustułką czy innymi, którzy akurat towarzyszyli mu w łowach bądź treningu. Ale znacznie bardziej wolałby to robić we względnie suchym legowisku.
Chociaż tyle, że był mały i drobny, więc nie musiał wiele jeść. Jego mentor był za to olbrzymim, dobrze zbudowanym kocurem, ciekawe jak on sobie radził z mniejszą ilością pożywienia. Może miał jakieś sposoby na poradzenie sobie z sytuacją? Powinien jakieś mieć, w końcu pewnie ciężko pracował, by być aż tak umięśnionym, a teraz by to wszystko stracił. Raczej nie byłoby to dla niego korzystne.
Podsumowując, Pora Opadających Liści była do niczego, a nadchodziła jeszcze gorsza Pora Nagich Drzew. Poziomek oczami wyobraźni już widział te kule śniegu czepiające się jego futra i nieprzyjemnie mrożących łapy.
Mimo wszystkich wad tego okresu Obiegu Pór uczeń sumiennie wykonywał swoje obowiązki te powierzone, jak i narzucone przez samego siebie. Dalej pamiętał swoją noc mianowania na ucznia, Makowy Nów wyjaśniła mu wszystko, ale i tak wydarzenie pozostawiło mocny ślad w pamięci delikatnego kocurka. Skoro coś takiego robili kociakom, to co spotykało starsze koty obijające się, nie wykonujące swoich obowiązków? Poziomkowa Łapa nie chciał tego sprawdzać, dlatego mimo przemęczenia i niedosypiania, nie zrezygnował z dodatkowej pomocy starszym, zmienianiu legowisk czy nadprogramowym polowaniom. Musiał być przydatny dla klanu.
Jednak pewnego ranka obudził się wyczerpany, nie miał pojęcia czemu. Pracował co prawda za dużo, ale to żadna nowość, jak na razie nie znalazł sobie żadnych nowych obowiązków. Nie poszedł też spać później niż zazwyczaj. Dziwnym był również fakt tego, że podczas tego okresu jego łapy, szczególnie w miejscach bez sierści była lodowata, a teraz? Teraz była gorąca jak futro po wylegiwaniu się na słońcu. Od czasu do czasu do czasu czuł również dziwne uczucie przechodzące mu przez całe ciało i lekko wstrząsające nim.
Przeklęta Pora Opadających Liści — pomyślał. Nie mógł iść wykonać żadnego z obowiązków, nie mógł iść na trening z Kosaćcem. Zamiast jakkolwiek przydać się wspólnocie, musiał udać się do Medyków i poprosić ich o pomoc. Może nawet jakieś z ich bezcennych zapasów, będą musiały zostać na niego zużyte. Sytuacja coraz mniej mu się podobała, ale wiedział jedno, jeśli nie pójdzie do uzdrowicieli, będzie tylko gorzej.
Wykrzesał z siebie jakieś resztki sił, wstał i powędrował w stronę lecznicy. Zobaczył, że Koperkowa Łapa, znaczy się Roztargniony Koperek, akurat siedziało przy wejściu. Poziomek spotkał już wszystkich medyków w klanie, najbardziej chyba polubił właśnie jeno. Pewnie dlatego, że na początku jego nowego życia jako Wilczak odbyli całkiem przyjemną, i o dziwo niestraszną rozmowę.
— Roztargniony Koperku, źle się czuję. — oznajmił, podchodząc do Asystenta Medyka.
— Co konkretnie się dzieje Poziomkowa Łapo?
— Je-jestem trochę senny, mam gorące łapki i jakieś dziwne uczucie co jakiś czas mnie przeszywa. — powiedział ze zwieszoną głową, naprawdę nie chciał tu być. Kot na pewno miało ważniejsze sprawy na głowie. — A-ale nie jest to nic poważnego, jeśli brakuje lekarstw lub coś takiego to poradzę sobie. Nie-nie martw się o mnie. — powiedział głosem przepełnionym poczuciem winy.
— Spokojnie Poziomku, ziół nam nie brakuje. — Jeno głos był opanowany, na szczęście miało trochę cierpliwości do ucznia — Nie ruszaj się, proszę, przez chwilę, muszę cię zbadać.
— D-dobrze. — Skinął głową i zastygł w bezruchu, zmieniało się to tylko wtedy, gdy medyk poprosiło go zmianę pozycji.
Koperek dotknęło poduszek i nosa kocurka, obejrzało go dokładnie i w końcu zapytało — Czujesz czasem uderzenia ciepła lub zimna? — diagnoza była raczej oczywista, ale zawsze lepiej się upewnić.
— Chyba — powiedział cicho, nie był do końca pewien, o co go spytano.
— Masz gorączkę, poczekaj tu chwilę. — Roztargniony Koperek zniknęło w odmętach jamy, a Poziomek siedział grzecznie i czekał, chociaż osłabienie dawało o sobie znać. Kot w końcu przyszło, w pysku trzymając jakieś liście i fioletowe kwiaty. — Proszę, zjedz to. — Położyło przed nim ciekawie wyglądający, puchaty liść.
Kocur zjadł roślinę bez pretensji, jednak na jego mordce dało się zauważyć grymas. Nie była to najsmaczniejsza rzecz na świecie. Zanim zdążył zapytać, po co Medykowi jakiś kwiatek to go wyprzedziło.|
— To lawenda, wróć teraz do swojego legowiska, połóż ją pod nosem i postaraj się głęboko oddychać — poinstruowało — Powinieneś również się zdrzemnąć, daj organizmowi czas na regenerację.
— Jasne, dziękuję za pomoc. Mam nadzieję, że zbyt nie przeszkodziłem w twoich zajęciach — powiedział ze skruchą.
Koperek tylko pokręciło głową — Jeśli objawy nie ustąpią lub powrócą, to przyjdź do mnie, dobrze?
Kocurek skinął głową, wziął roślinkę do pyska i wrócił do krzewów tworzących jego dom. Położył się w legowisku, lawendę położył na przednich łapach i przytknął do niej nos zgodnie z zaleceniami. Postanowił pójść za radą Medyka i pójść spać, chociaż nie był pewien, czy okazjonalne dreszcze pozwolą mu wypocząć.
Nie był zadowolony, że po raz kolejny zaniedbuje swoje obowiązki przez zdrowie, ale chociaż Kosaćcowa Grzywa był wyrozumiały i w przypadku choroby odpuszczał mu treningi. Cieszył się, że miał takiego mentora.

[918 słów]

[przyznano 18%]

Wyleczeni: Poziomkowa Łapa

Od Poziomkowej Łapy

Przeszłość, Pora Nowych Liści

Była pora Nowych Liści, świat stawał się coraz zieleńszy, przybywało też zwierzyny. Słońce ogrzewało futra kotów, a deszcz moczył je sporadycznie. Było niemalże idealnie. Niemal, ponieważ jakaś choroba zaczęła nękać koty z klanu, ale nie było się czym martwić. Mieli przecież świetnych medyków. Koperek został nawet mianowany i już nie był uczniem, tylko Roztargnionym Koperkiem.
Poziomek siedział obok legowiska, jedząc mysz. Stworzonka dalej były chude, ale przynajmniej mniej żylaste, niż podczas Pory Nagich Drzew. Razem z nim posiłek spożywali inni uczniowie. Rozmawiali żarliwie na temat postępów w treningach oraz codziennym życiu, przez co posiłek się przeciągał, ale nie przeszkadzało to żadnemu z nich.
Radosną chwilę i panujący wokół spokój przerwało wołanie nikogo innego, jak Kosaćcowej Grzywy we własnej osobie. Najdrobniejszy ze wszystkich uczniów, na dźwięk głosu swojego mentora, w pośpiechu dokończył jeść. Ledwo zdążył to zrobić, a obok niego już stał biały kocur.
– Super, widzę, że akurat skończyłeś jeść, Poziomku – stwierdził. – To znaczy, że możemy iść na trening.
Uczeń skinął głową, na szybko pożegnał się z resztą i spojrzał na mentora.
– Je-jestem gotowy.
Kosaciec podniósł się z ziemi i ruszył do wyjścia, przy jego boku szedł Poziomek. Krok kociaka zrobił się trochę pewniejszy. Ciągle wyglądał na spłoszonego prawie całym światem, ale już tylko prawie, a nie całym. Zaczął też już nadążać za krokiem mentora, z czym wcześniej miał spore problemy.
– Ziomku Po-ziomku, dziś spróbujesz po raz pierwszy upolować coś samodzielnie – miauknął, wychodząc z terenów obozu.
– Nie dam sobie przecież rady – protestował, kierując zszokowany wzrok na mentora.
– Po pierwsze, jeśli będziesz tak hałasował swoim narzekaniem, to wypłoszysz całą zwierzynę. Po drugie – zaśmiał się. – to, że szansa na znalezienie zwierzyny mniejszej od ciebie jest jeszcze niższa, to nie znaczy, że to niemożliwe.
Wzdrygnął ogonem na żart ze swojego wzrostu, był już jednak przyzwyczajony do humoru Kosaćcowej Grzywy.
– Niech ci będzie. – odmiauknął. Mogłoby się wydawać, że sposób, w jaki powiedział te słowa nie powinien być nigdy użyty w stosunku do nauczyciela, ale Kosaciec był specyficzny. Dumny, ale jednocześnie traktował Poziomka jak swojego kumpla.
Wędrowali po lesie, nasłuchując odgłosów zwierzyny oraz starając się wyczuć jej zapach. Co jakiś czas Kosaćcowa Grzywa pytał Poziomkową Łapę, jakie stworzenie właśnie mijali. Dotarli do miejsca, w którym las nieznacznie się przerzedzał. Dzięki temu promienie słońca mogły dosięgnąć ziemi, a to dało możliwość na wyrośnięcie krzaków jagód. Zatrzymali się i kontynuowali trening.
– A więc, Poziomku, jakich zwierząt powinno być najwięcej w okolicy?
– N-nie wiem, ptaków? – powiedział niepewnie. Nie kojarzył nawet, aby Kosaciec tłumaczył mu takie rzeczy.
– Źle, Poziomku. Najwięcej będzie myszy i im podobnych. Wiesz dlaczego?
Poziomek rozejrzał się po okolicy, pomyślał przez chwilę i skojarzył fakty.
– Bo jedzą te owoce? – Wskazał łapą na ciemniejsze niż burzowe niebo kulki, rosnące na krzaczkach.
– Dokładnie! – pochwalił ucznia. – Więc teraz pora na jedną z ciekawszych części treningu; samodzielnie coś upolujesz!
– J-ja nie jestem pewien, czy jestem w stanie – powiedział cicho, przybierając bardziej wycofaną postawę.
– Jasne, że jesteś w stanie. – Przewrócił oczami, dotknął łapą barku Poziomkowej Łapy. – Słuchaj, masz najlepszego mentora w całym lesie, na pewno ci się uda. – W ślepiach starszego kocura można było zobaczyć psotne iskierki.
Szylkretowy kociak nie protestował, w jego oczach dało dojrzeć się nuty zwątpienia, ale nie miał odwagi stawić się Kosaćcowej Grzywie. Stał tylko, wpatrując się w mentora i czekał na dalsze polecenia.
– Kiedyś musi być ten pierwszy raz, tylko pamiętaj; mysz cię wyczuje. A teraz do dzieła. – Oddalił się w głąb lasu, aby obserwować uczniaka z ukrycia.
Poziomek został sam w lesie, ponownie. Wiedział, że Kosaciec go obserwuje, ale wspomnienia tamtej nocy i tak powróciły. Położył się na ziemi, kuląc się. Miał nadzieję, że jego mentor jednak nie patrzy w tym momencie. Wziął kilka głębszych wdechów. Zaczął się skupiać na celu. Zbierać myśli. Mysz. Upolowanie myszy to teraz jego cel. Dobra, czego uczył się na wcześniejszych treningach? Najpierw musi znaleźć zwierzynę, wyczuć, usłyszeć lub zobaczyć. Zapach myszy znał, dostrzec ją w gęstwinach jagód raczej było ciężko, więc to odpadało. Czy ją usłyszy? Skupił się na chwilę. Był w stanie odróżnić odgłosy lasu od tych zwierzyny, jednak nie ufał swojemu słuchowi na tyle, aby to na nim oprzeć swoje pierwsze polowanie.
Postanowił wykorzystać głównie swój węch. Mysz jadł wiele razy, wiedział, jak pachnie, więc był w stanie bez problemu ją odróżnić. Słuchem się wspomoże, by ją zlokalizować, a gdy ofiara już wybiegnie z ukrycia, to spróbuje ją dojrzeć.
Jednak zmysły nie były jedynym, na czym powinien polegać, przecież podczas spotkań z Kosaćcem omawiali i ćwiczyli inne aspekty polowania. Wliczała się do nich odpowiednia postawa. Poziomek nie był najbardziej wysportowanym kocurkiem w klanie, ale odpowiednie poruszanie się podczas skradania szło mu całkiem nieźle. W tym przypadku polował na mysz, więc zgodnie z tym, co powiedział przed chwilą jego mentor, musiał przenieść swój ciężar na tyle łapki.
Dodatkowo, jak przy każdym innym polowaniu, musiał uważać na wiatr. Powinien wiać mu prosto w pyszczek i nigdzie indziej. Byli jednak otoczeni lasem, a ten skutecznie niwelował podmuchy. Poziomek stwierdził, że w takim razie może skupić się bardziej na postawie. Mimo tego postarał się nie zapomnieć o wietrze, miał swoją rolę w polowaniu, nawet jeśli niewielką to trzeba było ją uwzględnić.
Jeśli byłby jakimś innym kotem, musiałby też patrzeć pod swoje łapy, by nie nadepnąć na gałąź i nie narobić hałasu. Jednak nie był nikim innym, tylko i wyłącznie sobą. A on miał to do siebie, że starał się pozostać niezauważony, więc uważne stawianie kroków przychodziło mu naturalnie.
Przypomniał sobie chyba wszystko co powinien, teraz musiał połączyć to wszystko w praktyce. Tyle dobrego, że skupienie na zadaniu pomogło mu chociaż częściowo zagłuszyć ciemne myśli.
Wstał i zaczął intensywnie węszyć oraz nasłuchiwać, to akurat z mniejszym zaangażowaniem. Minęło sporo uderzeń serca, zanim do jego nosa dotarła woń, wskazująca na szare żyjątko, krzątające się gdzieś w pobliżu. Nastawił uszy, kierując je ku podejrzanemu zapachowi. Treningi z Kosaćcem dały efekty, ciało kociaka samoistnie ustawiło się do pozycji łowieckiej. Wiatr również był korzystny. Wydawało się, że cały świat jest po stronie kocurka.
Zaczął się skradać w kierunku ofiary. Gdy był na długość skoku od niej, zauważył ją. Szare stworzonko było zajęte, jadło jeden z owoców. Idealna okazja dla łowcy takiego jak Poziomek. Nie zastanawiając się wiele napiął mięśnie i skoczył. Udało się, złapał mysz prosto w swoje ostre kły.
Nie cieszył się jednak długo tym sukcesem. Ofiara zaczęła się wiercić, jej ogon dotknął nosa ucznia. Ten odruchowo kichnął, powodując uwolnienie się myszy. Ten krótki moment wystarczył. Ofiara zaczęła piszczeć, informując wszystkich wokół o potencjalnym niebezpieczeństwie. Oznaczało to koniec polowania dla Poziomka na dziś. Kocurek załamany swoją porażką nie był w stanie nawet wykończyć uciekinierki. Zrobił to Kosaciec, który wyskoczył z krzaków w idealnym momencie, dokańczając zadania Poziomkowej Łapy.
– Prze-przepraszam Kosaćcu. – Pochylił głowę, mentor tak na niego liczył, a on go zawiódł.
– Nic się nie stało, młody – pocieszył go.

– A-ale cała zwierzyna z okolicy już zdążyła uciec. – Spojrzał na swoje łapy. – A-a ja nie złapałem nawet jednej, głupiej myszy.
– Spokojnie, przewidziałem to. – Poziomek skierował ku niemu pytający wzrok, a on poszedł w kierunku zarośli, z których wyskoczył. Wrócił po chwili, niosąc w pysku kilka gryzoni. Rzucił je obok upolowanej przed chwilą myszy. – No i mamy też naszą wspólną zdobycz. – Uśmiechnął się do niego.
– Jesteś naprawdę niesamowity, Kosaćcowa Grzywo. – Spojrzał na niego z podziwem, docenił nawet jego prawie upolowaną piszczkę. – Następnym razem cię nie zawiodę, obiecuję.
– Nie zawiodłeś mnie, no i mam nadzieję, ktoś będzie musiał mnie karmić, gdy będę zbyt zajęty innymi obowiązkami. – W jego głosie były dostrzegalny żartobliwe tony.
– Jasne, mentorze.
Chwycili po kilka gryzoni do pyska i wrócili do obozu w pełnej ciszy. Z pełnymi pyskami w końcu trudno się rozmawia.

[1287 słów]

[przyznano 26%]

Od Poziomkowej Łapy do Kosaćcowej Grzywy

Minęło trochę czasu od mianowania Poziomka. Powoli zaczynał lubić treningi z Kosaćcem. Jasne, jego mentor bywał irytujący, ale dało się na to przymknąć oko. Terminator nie przepadał za walką, ale czuł się pewniej, mając możliwość poznawania świata poza obozem. Dowiadywał się wielu ciekawych i prawdopodobnie przydatnych w przyszłości rzeczy, takich jak polowanie czy tropienie zwierzyny.
Od czasu dostania nowej funkcji, jego poranki zaczynały się trochę spokojniej, niż za kociaka. Kiedy był młodszy, przez większość czasu w klanie przepełniał go lęk. Teraz również się bał, ale w głębi jego duszy zaczęło się budzić dziwne, nie do końca znane mu uczucie. Nowe dni zaczął rozpoczynać z nutą ekscytacji w sercu, wcześniej poprzedzoną zawałem (prawie) wywołanym pobudką w wykonaniu jego mentora.
Dalej miewał swoje typowe lęki, a część z nich nawet się pogorszyła po mianowaniu, jednak przestawały być praktycznie jedyną rzeczą, jaką czuł. Ze względu na nowe zadania, nie miał czasu spotykać się z Brukselkową Zadrą na słuchanie opowieści o Klanie Gwiazdy lub z innymi kotami z klanu opowiadającymi mu o Mrocznej Puszczy. Ten chwilowy okres bez ciągłej indoktrynacji religijnej na pewno pozwalał mu odetchnąć.
Przez obowiązki, on, jak i jego rówieśnicy, nie mieli aż tyle czasu na rozmowy, a nawet jeśli go mieli, to ich treningi nie zawsze były w tym samym momencie. Poziomek narzucił na siebie też dodatkowe zadania. Obiecał poprawę; nie chciał ponownie spędzić samotnej nocy w lesie. Dlatego oprócz spełniania poleceń i próśb innych kotów, z własnej inicjatywy zmieniał mech w legowiskach czy nosił pożywienie dla królowych oraz starszych.
Poziomkowi nie przeszkadzało spędzanie czasu we względnej ciszy bez znajomych ze żłobka, ale czasami tęsknił za spędzaniem czasu z siostrą, dzieleniem się językami czy zwykłymi zabawami. O dziwo trochę brakowało mu również Pustułki - przez wspólnie spędzony czas zdążył się do niego przywiązać. Może nie było to silne uczucie, ale jakieś było. Czuł do niego podziw i respekt, prawdopodobnie nawet silniejszy niż ten do Plamki. Jasne, siostra chciała zostać najlepszą wojowniczką, ale Pustułka miał do tego znacznie lepsze predyspozycje.

...

Minął kolejny typowy dzień. Ćwiczenia, jedzenie, ogarnianie obozowiska, pomoc innym. Poziomek powoli zbierał się do snu, zmęczony nadmiarem zadań, ale mniej zlękniony wizją ponownej nocy spędzonej w lesie. Wchodząc do legowiska zauważył siostrę i, korzystając z okazji do rozmowy, podszedł do niej.
– Hej, co tam u ciebie? Jak idzie ci trening? – spytał. W rozmowach z siostrą był mimo wszystko pewniejszy.
– Nie jest źle, Lodowa Sałata jest dobrą mentorką, chociaż treningi są dosyć męczące – odparła.
– Rozumiem, Kosaciec... – starał się dobrać odpowiednie słowa. Nie mógł mówić innym prosto w pysk tego, że jego mistrz bywał mocno irytujący. – ...też jest porządnym nauczycielem. Przekazuje mi sporo wiedzy.
– Łapię. – Uśmiechnęła się do niego. – Z chęcią bym jeszcze porozmawiała, ale jutro wcześnie muszę wstać, wiesz o co chodzi.
– Jasne, jak najbardziej. Też powinienem się położyć.
– Może poszlibyśmy razem? Tak jak kiedyś? – zaproponowała.
– Je-jeśli to dla ciebie nie problem – odparł ciszej. Z chęcią znów zasnąłby wtulony w futro Plamki, jednak nie do końca był pewien czy powinien.
Chwilę później oba kociaki spały, tuląc się do siebie w jednym legowisku. Rodzeństwo zawsze było ze sobą blisko, więc nic dziwnego, że dalej tej bliskości potrzebowali. Noc minęła spokojnie. Nad ranem Lodowa Sałata zabrała ze sobą Plamkę, a Poziomek jeszcze przez jakiś czas mógł sobie pospać, aż obudziło go typowe dla jego mentora: "Wstawaj, Poziomku!"
Jak co dzień wstał i podążył za Kosaćcową Grzywą poza legowisko, na kolejny trening lub patrol; tego dowiadywał się dopiero jakiś czas po pobudce. Dzisiaj pogoda była zadziwiająco ładna. Na niebie nie było wielu ciemnych chmur. Dało się dojrzeć słońce i momentami nawet poczuć jego promienie na sierści. Bardzo przyjemny poranek. Pozytywna odmiana dla ciągłych deszczy, śniegu, ciemności i błotnistego podłoża Pory Nagich Drzew.
– T-to co dziś będziemy robić?

<Kosaćcowa Grzywo?>

[610 słów]

[przyznano 12%]

Od Poziomkowej Łapy CD. Szczawiowej Łapy

Po mianowaniu Poziomkowej Łapy na ucznia

Kocurek był wycieńczony po nieprzespanej nocy spędzonej w lesie. Teraz jeszcze doszedł stres z powodu stania się centrum uwagi połowy klanu.
Oby z nowym imieniem zmieniło się coś jeszcze – pomyślał.
Nie zdążył się nawet częściowo otrząsnąć po tym wszystkim, a jego mentor już zaproponował wyjście na pierwszy trening. Nie mógł mu się sprzeciwić; obiecał poprawę, a to oznaczało ciężką pracę. Pokornie więc zgodził się na propozycję wyjścia, ale wolałby dostać choć chwilę na porządne wyspanie się.
Kosaćcowa Grzywa zarządził, aby na szkolenie poszli z nimi też Szczawiowa Łapa, którego kojarzył raczej z widzenia, i Iskrząca Nadzieja - kotka, której zupełnie nie znał. On sam i trzy obce mu koty. Wolałby iść z Plamką i Pustułką, ale no cóż, raczej jakoś sobie poradzi.
Biały kocur ruszył przodem, za nim brązowo-biała kotka, następnie podobny do niej uczeń. Na ten widok Poziomek zaczął zastanawiać się, czy przypadkiem nie są ze sobą spokrewnieni. Koty miały ten sam kolor i prawie identyczne białe łaty; nawet oczy miały podobne.
Najmłodszy z nich starał się nadążać za nimi, ale przez zmęczenie i ból głowy było to dla niego trudne zadanie. Podczas wędrówki rozglądał się po okolicy, starając się skojarzyć, gdzie był zeszłej nocy. Miał jednak wrażenie, że poszli w zupełnie innym kierunku niż wtedy, gdy został ukarany.
Szczawiowa Łapa trochę zwolnił, prawdopodobnie, aby porozmawiać ze świeżo upieczonym uczniem. Nie było im to jednak dane.
– Poziomku! – zawołał Kosaciec, nie przerywając marszu.
– T-tak? – podbiegł do mentora, dysząc. Rozmawianie na odległość nie było zbyt kulturalne.
– No tak lepiej – skomentował. – Lepiej, abyś na treningach trzymał się blisko mnie i się nie spóźniał. To pierwsze z powodów bezpieczeństwa, drugie, ponieważ w ten sposób okazujesz mentorowi szacunek lub jego brak.
Poziomek na to stwierdzenie tylko kiwnął głową. Wolał nie marnować tlenu na niepotrzebne mówienie. Nie planował się spóźniać. Wiedział, że może to spowodować u innych złość lub irytację, a tego unikał. Słowa o nie oddalaniu się wziął sobie do serca. Narażanie siebie i innych było czymś niedopuszczalnym. Zaczął więc truchtać łapa w łapę z Kosaćcem. Nie wiedział tylko, na jak długo wystarczy mu sił.
– No więc, Szczawiowa Łapo, w jakim kierunku zmierzamy? – spytał z przekąsem, chcąc złapać ucznia Iskrzącej Nadziei na pomyłce.
– Idziemy w kierunku Ciernistego Drzewa – powiedział, ignorując jego ton. Jego mentorka spojrzała na niego z aprobatą, a on sam patrzył w kierunku Poziomka. Młodszy kocurek skulił się, słysząc nazwę miejsca, do którego szli. Tej opowieści nikt mu nie powiedział prosto w pysk, ale słyszał, że drzewo było opętane przez złe duchy.
– Hej, spokojnie. Nic złego ci się nie stanie, to tylko bajki dla naiwnych kociąt. – miauknął spokojnym tonem Szczawik, jakby czytając mu w myślach. – No i jesteś z nami – dodał pewnie.
– Jeśli chcesz być wojownikiem, to nie możesz bać się byle pogłosek – skomentował Kosaciec.
– Ja-jasne.
– A teraz niech Szczawiowa Łapa opowie coś więcej o terenach klanu. Słuchaj Poziomku, ta wiedza może ci się przydać, a jeśli on – szturchnął Szczawika – powie coś głupiego, to ci to naprostuję.

<Szczawiowa Łapo?>

[509 słów]

[przyznano 10%]

Od Kremika (Poziomkowej Łapy)

TW: atak paniki, samookaleczanie

Minęły około dwa księżyce, odkąd dzieci Mrocznej Wizji i Makowego Nowiu opuściły żłobek. Nadchodził więc czas, aby dwie płowe znajdki do nich dołączyły. Po białym śnieżnym puchu pozostały tylko wspomnienia. Temperatura wzrosła, jednak dalej było dość chłodno. Co jakiś czas padał deszcz, śnieg lub oba jednocześnie. Niebo było przysłonięte chmurami, tylko naiwne koty mogłyby wierzyć, że w najbliższym czasie przebiją się przez nie jakieś promienie słońca.
Przez to wszystko futro Kremika przez większość czasu było całe posklejane i ubrudzone. Może nie było bardzo długie, lecz też niekrótkie i pozwalające utrzymać się w czystości. Kociak starał się je myć regularnie, jednak warunki pogodowe nie pozwalały na to, by przez dłuższą chwilę nie miał na całym ciele dodatkowych brązowych łat. Kolejnymi, nawet ważniejszymi, problemami w tej sytuacji było ciągłe uczucie bycia mokrym, którego nienawidził, szczególnie po tym, co przeżył, oraz potęgowane przez wilgoć uczucie zimna.
Odkąd został sam z siostrą, mógł trochę odpocząć od walk. Pustułka raczej zajmował się swoimi nowymi uczniowskimi obowiązkami, a Plamka nie była skłonna do bicia go. Spędzał więc czas przy wyjściu z kociarni. Znalazł w miarę suchy kąt, z którego mógł obserwować życie obozu. Czasem rozmawiał z innymi kotami, Koperkiem lub Brukselką. Słuchał uważnie ich opowieści, głównie dotyczyły one klanu gwiazdy. Za to od innych często słyszało o mrocznej puszczy.
Tworzyło to mętlik w głowie kocurka. Swoje poglądy opierał zazwyczaj na zdaniu innych. W momencie, gdy słyszał ciągle co innego, nie miał stałego światopoglądu. Starał się dopasowywać nim do kota, z którym aktualnie rozmawiał. Nie był w stanie rozstrzygnąć, który z jego pobratymców mówił prawdę. Który ma racje i przedstawia właściwe wartości. Według którego kodeksu moralnego miał postępować?

* * *

Stopniowo zaczęło się ściemniać, było jeszcze zimniej niż w ciągu dnia. Większość kotów już zjadła wieczorny posiłek, część z nich powoli układała się do snu w swoich legowiskach. Kremik był jednym z nich. Położył się obok siostry, wtulił w jej miękkie futro i starał się zapomnieć o wszechobecnym chłodzie. Zamknął oczy i zapadł w sen.

Nad lasem zapanowała całkowita ciemność, w tym momencie jakiś kot wszedł do żłobka. Zakradł się do szylkretowego kocurka i wyciągnął go na zewnątrz. Kociak był zdezorientowany, nie rozumiał co się dzieje, czemu został obudzony?
— Przepraszam, kim jesteś? — zapytał niepewnie.
Nie uzyskał odpowiedzi.
— O co chodzi, co się dzieje? — spytał trochę głośniej, może nieznajomy go nie usłyszał?
Znów nic.
— Zrobiłem coś nie tak? — skulił się, niemal przyklejając się do podłoża. Zaczęła przepełniać go panika.

Kot w końcu zareagował, chociaż nie tak jak oczekiwał. Pochwycił Kremika za kark i podniósł z ziemi. Następnie odwrócił się tyłem do niego, ogonem pokazał, że ma za nim podążać i ruszył przed siebie. Młodziakowi z lęku łapy zaczęły się trząść i odmawiać posłuszeństwa, jednak starał się dotrzymywać kroku. Poszedł za nieznajomym z prostego powodu, pachniał klanem, a wobec pobratymców, szczególnie starszych musiał być w pełni posłuszny.
Wyszli z obozu, w ciemności ledwo widział, przez co ciągle o coś haczył, pewnie zostawił kilka kłębków futra na jakiś krzakach. Pod łapami czuł głównie błoto, czasem wdepnął do jakiejś kałuży, rozpryskując brudną wodę na wszystkie strony. Zdarzało się też, że jego łapy natrafiły na jakąś szyszkę lub kamyk.
Starał się nie zgubić z oczu swojego, jak miał nadzieję, przewodnika. Szedł za nim posłusznie, w aktualnej sytuacji najgłupszym co mógłby zrobić, byłaby ucieczka. Bał się przeraźliwie, ale nie był nigdy poza obozowiskiem, a teraz dodatkowo wszędzie było czarno. W tej sytuacji oddalenie się mogło oznaczać tylko jedno, śmierć.
Wędrowali tak przez dłuższą chwilę, lecz w końcu dotarli na niewielką polanę. Chmury rozsunęły się, a nikłe światło księżyca rozświetliło miejsce. Tak jak aktualnie wszystkie tereny, ten również był pełen błota i kałuż. Plac otaczały krzewy i drzewa, oczywiście jeszcze pozbawione liści czy choćby pędów. W jednym miejscu było kilka większych głazów. Nic specjalnego, chociaż blask światła odbijający się od nich nadawał specyficznego klimatu. Dla Kremika wyglądało to dość mrocznie.
Kociak usłyszał huczenie sowy, przestraszony rozejrzał się po okolicy, lecz nigdzie nie dostrzegł potencjalnego niebezpieczeństwa. Wyostrzył wszystkie swoje zmysły, jednak początkowa chwila rozproszenia dała okazję Wilczakowi, który go tu przyprowadził na rozpłynięcie się w otchłani lasu i samotny powrót do obozu.
Młodzik trząsł się ze strachu, słyszał opowieści o potężnych nocnych ptakach będących w stanie zabić kota. W poszukiwaniu oparcia spojrzał w kierunku, w którym przed chwilą był jego przewodni. Przestraszony zauważył, że zniknął. Co-co się dzieje? – pomyślał całkowicie zagubiony. Podczas wędrówki starał się znaleźć jakieś wytłumaczenie jej celu. Jednak teraz nie rozumiał już niczego.
Zaczął biec przed siebie, niemal na oślep. Nawoływał przy tym dawno już nieobecnego przewodnika.
— Hej! Zaczekaj! Proszę! Wróć! Błagam! — Oczy zaczęły zachodzić mu łzami. — Ja... Ja nie wiem, co zrobiłem nie tak, przepraszam, wybaczcie. — Jego głos zaczynał się łamać. Pośpiech, ograniczona widoczność i śliskie podłoże zrobiły swoje, kociak poślizgnął się. Przednie łapy podwinęły mu się pod brzuch i zarył pyskiem w ziemię. Chwilę leżał w błocie, może tak miało być? Zawiał chłodny wiatr, powiew zimna zamiast dobić kociaka otrzeźwił mu na chwilę umysł.
Wpadł na jakiś pomysł, nie lepszy od tego, co było przed chwilą, ale zawsze coś. Wstał i zaczął krążyć spokojnie po polanie, zataczał coraz większe koła wokół niej. Wołał:
— Jeśli mnie słyszysz, odpowiedz proszę! Jest tam ktoś? Proszę, pomóżcie mi, zgubiłem się. — Miał nadzieję, że nawet jeśli Wilczak go porzucił, to jakiś inny kot się nad nim zlituje. Była to też jego modlitwa, chyba do Klanu Gwiazdy, ale w sumie sam nie był pewien.
Jego głos zaczął słabnąć, stwierdził, że skoro do tej pory nikt go nie usłyszał, to nikt już tego nie zrobił. Zaczął sobie szukać jakiejś kryjówki, jak robił to w domu, by ukryć się przed nękaniem brata. Wybrał na nią pobliskie krzaki, na drzewo raczej nie umiałby się wspiąć, a kamienie go przerażały. Ostrożnie wszedł pod plątaninę gałęzi, położył się na obrzydliwym błotnistym podłożu. Jego poza pozwalała na ucieczkę w każdej chwili, obawa o własne życie była widoczna w każdym włosku kociaka. Niewyspanie się nie poprawiało jego sytuacji, sen traktował również jako formę ucieczki przed przerażającą rzeczywistością. Przymknął na chwilę oczka, to wystarczyłoby usnąć.
On może spał, lecz nocne stworzenia panoszył się po lesie i nie zamierzały w najbliższym czasie wracać do swoich jam, nor czy gniazd. Nagłe skrzeczenie jakiegoś z nich wybudziło go z płytkiego snu. Zerwał się z miejsca do biegu i zaczął w pośpiechu szukać kolejnej kryjówki. Wybrał na nią przerażające wcześniej skały. Bał się ich, nie mógł być jedynym, który miał wobec nich takie odczucia. Dzięki straszności tych kamieni nikt tutaj nie przyjdzie – próbował przekonywać sam siebie. To on był tym płochliwym, który bał się wszystkiego, a nie jego potencjalni mordercy.
Wszedł do luki między dwoma głazami, było tam przyjemnie sucho. Starał się zasnąć, lecz tym razem nie było to takie proste. Widział oczy nocnych żyjątek wpatrujących się w niego. Próbował ignorować ich przenikliwe spojrzenia, jednak nie był w stanie. Skulił się tak mocno, jak umiał. Po pewnym czasie w końcu zaczął przychodzić do niego sen, kiedy już miał zaznać odpoczynku, usłyszał przeraźliwe zawodzenie. Czuł, że serce wystrzeli mu z piersi.
Ponownie wybiegł z kryjówki. Zatrzymał się pośrodku polany, rozejrzał się wokół. Otworzył szeroko oczy i ciężko dyszał. Z każdego, dosłownie każdego miejsca gapiły się na niego różnego kształtu i rozmiaru płonące ślepia. Oczy, oczy były wszędzie. Gapiły się. Przeszywały. Mordowały. Oceniały. Szykowały się do skoku.
Były na niebie. Były na ziemi. Na drzewach i w krzakach. Zabiją go. Nie zabiją go. Zniszczą. Ocalą. Klan Gwiazdy. Mroczna puszcza. Widział oczy zmarłych wojowników. Widział oczy zwierzyny. Widział oczy morderców.
WIDZIAŁ OCZY.
Wydał dźwięk będący połączeniem wycia mordowanego kota i pisku kocięcia oddzielonego od matki.
— Plamko, Pustułko, Makowy Nowiu, Mroczna Wizjo, mamo, Pierniku, Koperku. KTOKOLWIEK, błagam pomocy. Pomóżcie mi! Mroczna Puszczo, Klanie Gwiazdy. Błagam, błagam, błagam — nawoływał, starając się unikać spojrzeń ślepi, jego głos początkowo był błagalny i pewny, z czasem coraz słabszy i płaczliwy. — Uratujcie mnie, proszę — dodał cichym, zmęczonym głosem.
Jego organizm zmęczony brakiem snu, płaczem, krzykiem nie miał już siły walczyć. Położył się tam, gdzie stał i przykrył głowę łapkami, byle nie widzieć oczu. Ciało się poddało, ale umysł dalej go dręczył. Dlaczego się tutaj znalazł? Co takiego zrobił? Czym zawinił? Starał się uciec w sen, ale wtedy znów nawiedzały go fale myśli. Spotka kiedyś jeszcze siostrę? Zdradził klan w jakiś sposób? Był zbędny?
Zaczęło mu się robić niewygodnie we własnej skórze, wcześniej bezpieczna przestrzeń przestała taka być. Otworzył oczy, licząc, że może chociaż reszta świata wróciła do normy. Wystarczyło uchylenie powiek i przekonał się, jak bardzo się mylił. Natychmiastowo je zacisnął, jednak tak chwila wystarczyła, aby potworne ślepia wpełzły również do jego umysłu.
W głowie wirowały mu pytania, wątpliwości oraz wizje oczu penetrujących jego wnętrze. Zaczęło mu robić się niedobrze. Czuł, że traci zmysły. Oczy, oczy, oczy. OCZY! Ponownie zawył. Nie wiedział już co robić. Wysunął pazury i wbił je sobie w głowę, nie wiedział, czemu to zrobił. Początkowo był przerażony swoim zachowaniem, myślał, że do reszty oszalał. Jednak po krótkiej chwili poczuł, poczuł dziwny spokój.
Nie rozumiał, co się dzieje, ale, ale jego umysł w końcu się uciszył! Schował pazury, głowa go bolała, wyczuł zapach krwi. Ale oczy zniknęły! Lęki zniknęły! Czuł, że to, co się stało, nie było dobre, że nie powinien tego robić. Jednak nie to było ważne w tej chwili, teraz mógł w końcu spokojnie zasnąć, może się zamartwiać w jakikolwiek inny dzień. Zmęczony, dalej niespokojny, z bólem fizycznym zagłuszającym ten psychiczny w końcu zasnął.
Leżał w miejscu, w którym został opuszczony poprzedniej nocy. Wyglądał, jakby przeżył wojnę. Miejscami miał powyrywane przez chaszcze kępki futra, na pyszczku resztki zaschniętej krwi. Do tego cały był w błocie. Wycieńczenie dawało o sobie znak, żaden z odgłosów lasu nie był w stanie go obudzić. Zrobiło to dopiero przybycie wojownika Klanu Wilka, który szturchnął go łapą.
Kremik wstał oszołomiony, gdy zdał sobie sprawę z tego, co się dzieje, zaczął przepraszać wojownika.
— Przepraszam, nie wiem, czym zawiniłem, ale nigdy więcej się to nie powtórzy. Błagam, pozwól mi wrócić do obozu. Poprawię się, obiecuję. — Starał się przekonywać kota, ten jednak tak samo, jak wcześniej wstał, dał ogonem znać, że ma za nim podążać i milcząc, ruszył przed siebie.

Droga powrotna minęła im spokojnie, mimo to kociak szedł, ciągnąc ogon po ziemi i kuląc się na najmniejszy szelest. Po dotarciu na miejsce zobaczył swoją siostrę i inne koty, które zebrały się w centrum obozu. Chciał podejść do siostry, ale bał się tego zrobić. Ciągle uważał, że ostatnie wydarzenia były karą za jego słabość lub uprzykrzenie życia współklanowiczom. Usiadł i zaczął czyścić sobie futerko, aby zająć jakoś czas i uniknąć niewygodnych pytań o krwawe ślady.
Nagle usłyszał swoje imię z ust przywódcy, na ich dźwięk podszedł pod pień, z którego przemawiał. Początkowo był przerażony, myślał, że dodatkowo zostanie publicznie ukarany. Zamiast tego został mianowany uczniem! Dostał nowe imię Poziomkowa Łapa, od teraz był Poziomkiem. Czy całe cierpienie przeżyte ostatniej nocy było tego warte? Trudno to ocenić, jednak miał nadzieję, że tak.
Na mentora dostał Kosaćcową Grzywę, ładnego i dobrze zbudowanego w większości białego kocura. Podszedł do niego i dotknęli się nosami. Nauczyciel powitał swojego pierwszego w życiu ucznia.

Rozpoczynał się nowy etap w życiu Poziomkowej Łapy.

[1824 słowa]

[przyznano 36%]

Od Kremika CD. Pustułki

Przeszłość, Pora Opadających Liści, po przybyciu Kremika do klanu.

Jego życie zmieniło się nagle. Niedawno siedział w ciepłym domu dwunożnych razem z rodziną, a chwilę temu walczył o przeżycie w rwącej rzece. Razem z siostrą zostali uratowani przez jednego z członków klanów, o których opowiadała ich mama.
Cisowe Tchnienie, koci medyk, skończyła się zajmować nim i Plamką. Na szczęście oboje byli cali. Trafili pod opiekę kotki nazywanej Makowy Nów, zaprowadziła ich do żłobka, gdzie Kremik poznał swoich nowych współlokatorów.
Na spotkanie wyszedł mu czekoladowy kociak, który nie zrobił na nim najlepszego wrażenia, od początku czuł się przez niego atakowany. W pewnym momencie jego nastrój niespodziewanie się zmienił, a rozmowa przestała przypominać przesłuchanie.
Kremik był zaskoczony. Początkowo spięty, gotowy uciec w każdej chwili, rozluźnił się delikatnie. Postawę dalej miał bardzo uległą, ale nie wydawał się aż tak przestraszony, jak wcześniej. Zazwyczaj starał się być ostrożny i pozostawać niezauważonym w pobliżu innych. W tej sytuacji nie miał, jak zniknąć, był jednym z dwóch głównych punktów zainteresowania w żłobku, drugim była jego siostra. Uważał na każdy swój ruch. Przez nagłą zmianę zachowania nowego znajomego, nie był w stanie przewidzieć, czego może się spodziewać podczas dalszego przebiegu rozmowy.
Spojrzał na przedstawiane koty i kiwnął w ich kierunku głową na przywitanie. Może się bał, ale tym bardziej wypadało się zachować kulturalnie. 

— Miło mi was poznać. — Starał się brzmieć przyjaźnie i ukryć lęk, kiedy usłyszał o postanowieniu Pustułki, o zastaniu najwspanialszym wojownikiem, spojrzał na niego z nutą podziwu — Nie wątpię, że tego dokonasz — miauknął. Na te słowa czekoladowy kociak wypiął pierś do przodu. — Mną się nie musisz przejmować, nie jestem żadną konkurencją dla takiego kota jak ty — dodał. 

— Nie no, fajnie mieć jakąś konkurencję. Od razu ma się większą motywację do dalszego działania — opowiedział mu Pustułka. Usiadł rozluźniony przed Kremikiem, łapy ustawił równo przy sobie, po czym owinął je ogonem. Kremik również siedział, jednak dało się wyczuć, że dalej przepełnia go niepokój. 

— Rozumiem, brzmi sensownie. Ja... — Na chwilę się zaciął — Ja raczej nie nadaje się do tego. Raczej to inni muszą ratować mnie. Nie umiem się bić i jestem słaby. Może jakby był ze mną mój brat, to miałbyś jakąś dodatkową motywację, on lubił takie rzeczy. —  Jego wzrok zrobił się rozmarzony; wspomnienie o bracie napełniło go dziwnym ciepłem. Może przez większość czasu ukrywał się przed nim, ale mimo to teraz brakowało mu jego obecności. Chciałby być razem z całą rodziną. — Chciałbym być w stanie chronić bliskich — dodał cicho.

Nie był pewien, dlaczego zaczął otwierać się przed Pustułką, może po prostu potrzebował rozmowy, po tym wszystkim, co się stało? Jakiejś namiastki normalności?

<Pustułko?>

Od Kremika Do Cisowego Tchnienia

Tego dnia niebo w większości było zasłonięte chmurami. Z samego rana trawa była mokra od rosy. Prawie nie było słychać już ptaków, było również coraz mniej owadów. Minęło już trochę czasu, odkąd dzieci Kremówki zostały uratowane przed utonięciem przez patrol Klanu Wilka. Kociaki powoli zaczynały się aklimatyzować. Zdobywać pierwsze znajomości, wiedzę o życiu w klanach czy wierzeniach leśnych kotów.
Kremikowi nic już nie dolegało, przynajmniej fizycznie. Chyba miał nawet jakichś znajomych. Zaczynał rozumieć i akceptować swój nowy styl życia. Może nie do końca odpowiadała mu temperatura, ale głodny nie chodził i miał gdzie spać. Po tym, jak prawie utonął, nie potrzebował wiele. Nie chciał nigdy więcej walczyć o przeżycie i jak na razie nie musiał tego robić. No może oprócz zabaw ze swoimi nowymi współlokatorami, ale nie były to aż tak poważne bitwy.

Dziś również został wciągnięty do zabawy w zapasy, przez siostrę i pozostałe kociaki mieszkające razem z nimi. Normalnie próbowałby protestować lub uciekać, ale nie dostał do tego okazji. Od razu został wrzucony w wir walki. Piasek i kurz wzbiły się w powietrze. Chociaż była to kocięca zabawa to wokół latały powyrywane kępki futra. W pewnym momencie Kremik upadł na prawą tylną łapę. Na dźwięk pisku, który wydał, pozostałe kociaki przestały się szamotać.
Plamka podeszła do niego, by zobaczyć czy jest cały. Nie stało mu się nic poważnego, wyłącznie delikatnie kulał, ale było to tylko chwilowe. Chciał zwyczajnie przeczekać, aż łapa przestanie go boleć. Jego siostra miała co do tego inne zdanie, stwierdziła, że koniecznie musi iść z tym do Cisowego Tchenienia, klanowej medyczki.
Kremik nie chciał bez powodu męczyć kotki, uważał, że ma pilniejsze przypadki kotów potrzebujących jej pomocy. Jednak nie był w stanie przeciwstawić się siostrze. Starał się jej powiedzieć, że jest dobrze i zaraz mu przejdzie. Jednak w końcu ugiął się pod naciskiem i udał się powoli w stronę legowiska medyczki. Po dojściu na miejsce usiadł przed norą i czekał, aż zauważy znajomą szaro-niebieską sierść. Gdy w końcu ją zobaczył, zawołał dość cicho:
— Dzień dobry Cisowe Tchnienie. Przepraszam, że Ci przeszkadzam. — Skulił się delikatnie, naprawdę nie uważał, że powinien zawracać medyczce głowę. — lekko uszkodziłem sobie łapę.

<Cisowe Tchnienie?>

Od Kremika CD. Makowego Nowiu

Jego życie tak nagle się zmieniło. Jeszcze niedawno leżał razem z rodziną w ciepłym legowisku, a teraz był w zupełnie nowym miejscu z całkowicie obcymi kotami. Jedyne co zostało mu ze starego życia to siostra, która właśnie zniknęła w legowisku Cisowego Tchnienia, przynajmniej tak inni nazywali kotkę.
Siedział przed norą, bardziej spięty niż zazwyczaj z racji braku siostry, razem z nim była Makowy Nów, kotka, która była jedną z ich nowych opiekunek. Był jej wdzięczny, na szczęście nie zostali porzuceni na pastwę losu, tylko przyjęto ich do klanu.
Między nimi trwała niezręczna cisza, okazjonalnie przerywana odgłosami innych kotów znajdujących się w obozie. Kocur owinął łapy wokół łap i zaczął mówić.
– Dziękuję, że mnie poniosłaś – zamiauczał cicho.
– To nic takiego – powiedziała z typowym dla siebie chłodem – jednak masz już tyle księżyców, że mógłbyś popracować nad swoim tempem – dodała ostrzej.
– Postaram się – pochylił głowę na znak skruchy i zaczął wpatrywać się w swoje łapy.
Znów nastała cisza, Kremik starał się wymyślić jakieś inne tematy do rozmowy, jednak nie szło mu to zbyt dobrze. Nie wiedział za dużo o kotce czy klanie, z rodziną przychodziło mu to jakoś łatwiej. Chociaż, czy on nawet wtedy kiedykolwiek zaczynał rozmowy, a może jednak ktoś inny to robił? Ta druga opcja była dużo bardziej prawdopodobna. Myśląc o domu, w końcu wpadł na pomysł, o czym może porozmawiać. Przecież jeszcze nie podziękował Makowej Nów i reszcie za ratunek i troskę. Dlaczego tyle z tym zwlekał?
– Dziękuję, że razem z Mroczną Wizją zaopiekowaliście się nami. – miauknął, nie podnosząc wzorku – Dziękuję całemu klanowi, przecież nie musieliście tego robić – dodał po chwili namysłu.
– Każdy kot klanów ma obowiązek chronienia kociąt.
– O-okej – wydukał – Mimo wszystko jestem wdzięczny – powiedział tak cicho, że mało prawdopodobne, aby ktokolwiek inny to usłyszał. Nie chciał, aby rozmowa ponownie umarła. Na poczekaniu wymyślił kolejny temat.
– Ma-masz może pomysł co mam zrobić, aby być szybszy? – spytał niepewnie i spojrzał w kierunku kotki
– Niedługo będziesz w odpowiedni wieku, aby dostać własnego mentora, on zajmie się twoim treningiem. – jej słowa brzmiały bardziej jak sucho podany fakt niż porada, której potrzebował kociak – Tylko nie biegaj teraz po całym obozie tylko po to, by poprawić swoje umiejętności, tylko by to innym przeszkadzało.
Kiwnął głową.
– Dobrze, rozumiem. Nie będę przeszkadzać. – powiedział z delikatnymi wyrzutami sumienia. Czuł jakby sama jego obecność była wystarczającym ciężarem. – Jeśli chodzi o trening i mentora – wziął wdech, bał się, że otrzyma kolejną ogólną odpowiedź, która nic mu nie wyjaśni – to o co z tym chodzi?

<Makowy Nowiu?>

Od Kremika

Kremik wraz z rodzeństwem spali w miękkim legowisku. Dwunożni położyli je w idealnym miejscu; cichym i spokojnym, a wstające o poranku słońce ogrzewało koty, dając im znać o nowym dniu.
Jasne światło grzejące pyszczek obudziło kocurka. Otworzył oczy, ziewnął, a następnie ostrożnie, tak by nie zbudzić pozostałych, przeciągnął się. Był to kolejny piękny dzień; wczoraj padało, ale dziś pogoda była bez skazy, a pojedyncze obłoki płynące po niebie tylko dodawały jej uroku.
Zanim jego rodzina się obudziła, mógł nacieszyć się chwilą samotności. Wykorzystał ten czas na umycie się. Zaczynał kończyć toaletę, miał już się brać za czyszczenie ogona, gdy nagle został powalony na ziemię. To oczywiście Piernik uwalił się na brata.
— Cześć, Pierniku — wydusił z siebie, po czym dodał błagalnie: — Zejdź ze mnie, proszę.
Brązowy kocur go zignorował i wyciągnął tylne łapy, by się rozciągnąć.
— Złaź z niego! Nie widzisz, że jest od ciebie słabszy? — To była Plamka, siostra zawsze ratowała go z tarapatów. Stała, patrząc na nich i machając nerwowo ogonem.
— Ale ja się tylko z nim droczę — tłumaczył się pulchny kociak. — Prawda Kremiku?
— T-to nic takiego, jeszcze mnie nie połamał. — Nie umiał sprzeciwić się innym. Brat i tak zaraz powinien się znudzić, a on będzie mógł znów spokojnie oddychać.
Plamka już miała odgonić Piernika przy pomocy pazurków, jednak zapasy przerwał zapach pokarmu oraz głos dwunożnych stojących w drzwiach. Przy ich nogach była Kremówka. Trójka rodzeństwa w jednej chwili zerwała się na równe łapy i pobiegła na posiłek. Weszli do pomieszczenia, gdzie zazwyczaj jedli. Dziś dostali kawałki świeżego mięsa; były pełne smaku i soczyste, najedli się do syta.
Zazwyczaj po posiłku odpoczywali przez jakiś czas, a potem nadchodził czas na psoty. Tym razem było inaczej, dwunożni włożyli im łapy między kolorowe paski, zapieli je na plecach, a następnie wyprowadzili na dwór na długich sznurach. Chociaż śpiew ptaków powoli zanikał, kocięta i tak cieszyły się urokami zewnętrznego świata.
Plamka wyrwała naprzód, szukają najbliższej okazji, by się na coś wdrapać, Kremik starał się podążać jej tropem. Piernik niechętnie powłóczył łapami, trzymając się dwunożnych. Wolałby siedzieć w ciepłym posłaniu. Uważał, że może jest tu całkiem ładnie, ale wieje, są robale, podłoże jest nieprzyjemne dla łap, ogólnie mówiąc warunki uwłaczające jego godności. Kremówka szła spokojnym tempem, ciesząc się świeżym powietrzem.
— Chodźcie do mnie! — zawołała Plamka i pobiegła w kierunku pnia, wskakując na niego bez problemu i przysiadając na chwilę. Kremik poszedł za nią i usiadł pod pniakiem.
—Fujjj, trawa jest tu mokra — potrząsnął łapami z grymasem na pysku.
— Widzisz, nie warto zawsze się jej słuchać — powiedział lekko rozbawiony Piernik.
— To nic takiego — powiedział ciszej szylkret — Plamka na pewno nie chciała nic złego.
Nie mieli jednak czasu na przekomarzanie się, ponieważ ich opiekunowie już chcieli iść dalej.
Kociaki ganiały się ze sobą, turlały, uprawiały zapasy. To wbiegły pod jakiś krzak, to wskoczyły do jakiejś dziury. Ich matka korzystała z tego, że zajmują się same sobą i łapała promienie słońca. Dwunożni przyglądali się kocięcym zabawom, jednocześnie pilnując, aby nie wpakowały się w tarapaty. Mimo całej uwagi nie byli gotowi, na to, co się wydarzy.
— Patrzcie, motyl! — zawołał któryś z kotów.
— Jaki piękny! — odkrzyknął drugi.
— Kto pierwszy go złapie, ten wygrywa! — dodał ostatni z kociaków.
Młodziaki, niewiele myśląc, rzuciły się w pogoń za owadem. Dwunożni starali się je zahamować, Piernika udało się utrzymać. Jednak pozostała dwójka wyślizgnęła się z kolorowych pasków. Pobiegli przed siebie, nie zauważając tego, ani nie zwracając uwagi na nawoływania Kremówki i ludzkich opiekunów.
Kremik pędził, co sił w łapach, a ofiara wydawała się coraz bliżej. Zignorował cały otaczający go świat, jedyne, co widział to wielobarwne skrzydła owada. Prawie już go miał, gdy nagle znalazł się w zacienionym miejscu, gdzie trawa wciąż nie wyschła po ostatnim deszczu. Szykował się do skoku w stronę insekta. Nagle zabrakło mu ziemi pod łapami. Usłyszał tylko krótkie „Kremiku, Plamko, nieee”, poczuł przenikliwe zimno i otoczyła go ciemność.

Od Kremika CD. Plamki

Wstał oszołomiony po upadku i spojrzał ze strachem w oczach na siostrę. Na pewno wyrzucą ich z domu za spowodowane zniszczenia.
— Je-jestem cały. — Potrząsną głową, by oprzytomnieć. — Przepraszam...
Chciał kontynuować przerażony wizją czekających ich konsekwencji, ale nie dostał możliwości poruszenia tego tematu.
— Całe szczęście! — Wtuliła głowę w bok brata. — Tak bardzo ciebie przepraszam, powinnam lepiej ci to wytłumaczyć. Przepraszam Kremiku.
Kremik polizał Plamkę po głowie.
— Nie zrobiłaś nic źle, to ja nie pomyślałem i jestem winny tego wszystkiego. — Próbował ją pocieszyć, oczywiste było, że cała ta sytuacja to jego wina. — Przepraszam. — Skulił się.
— Nie przepraszaj, to ja ciebie namówiłam. — Opuściła wzrok. — Do niczego ze mnie nauczycielka.
— Nawet tak nie mów! Dzięki tobie, chociaż dowiedziałem się, że jestem w stanie tak wysoko skoczyć. — Przybrał, jak na siebie, pewną postawę i spojrzał jej prosto w oczy, może nie prosto w oczy, a trochę poniżej pyska, ale jak na niego to był szczyt odwagi. Próbował w ten sposób pokazać siostrze, że to nie ona zawiniła. — Zwyczajnie jestem słabym uczniem. Przykro mi, że musisz się ze mną męczyć. — dodał, przyjmując początkową pozę, pełną poczucia winy i lęku.
— Wcale nie! To ja źle cię przygotowałam! Nie masz, jak być dobrym uczniem, mając taką mentorkę. — Przerwała na chwilę, spojrzała na niego łagodnie — No i lubię się z tobą bawić, nie męczę się z tobą. — Dodała pełnym miłości tonem, naprawę kochała Kremika i chciała dla niego jak najlepiej.
Rozmawiali tak jeszcze przez jakiś czas, nie mogli pozwolić, aby drugie z nich wzięło na siebie całą odpowiedzialność.
W końcu Kremik rozejrzał się wokół i delikatnie się skulił.
— P-plamko — zaczął cicho, nerwowo przebierając łapami.
— Co się dzieje Kremiku? — Spojrzała na niego z zaciekawieniem i delikatnym niepokojem.
— Co zrobimy z tym wszystkim? — Nieśmiało wskazał łapą na półkę leżącą na podłodze, rozrzucone wokół książki i stłuczoną doniczkę — Jeśli mama lub dwunożni to zobaczą to...
— Spokojnie, coś wymyślimy — miauknęła z przekonaniem w głosie, brat i tak był przejęty całą tą sytuacją.
— A-ale co? — Starał się wymyślić coś na poczekaniu, przez głowę przebiegało mu wiele myśli. Może uda nam się to gdzieś ukryć? Czy dwunożni często korzystali z tej półki? Co zrobić ze zniszczoną doniczką? Co z ziemią rozsypanym po całym pokoju? A jakby ustawić przedmioty pod ścianą i udawać, że nic się nie stało?

<Plamko?>

Od Kremika

Minął nieco ponad księżyc od porodu Kremówki. Przez ten czas młode zdążyły już otworzyć oczy, nauczyć się mówić i biegać. Piernik zmienia się w kulkę, niekoniecznie futra. Kremik dalej jest dość niewielki, ale może to tylko kwestia czasu? W porównaniu do nich Plamka wydaje się zdrowo rozwijać, jest szczupła, ale nie przesadnie chuda.

Kociaki od początku zaczęły ukazywać światu swoje charakterki. Gdy nie możesz znaleźć Piernika, poszukaj jakiegoś słonecznego i cichego miejsca, ten leniuszek na pewno będzie tam spać. Odkąd Plamka nauczyła się korzystać z pazurków, trudno jest znaleźć ją na ziemi, zazwyczaj jest na jakimś meblu. Kremika często da się dojrzeć podczas obserwowania siostry z poziomu podłogi. Innym sposobem na jego odnalezienie jest podążanie za ględzeniem drugiego kocurka, maluch najpewniej będzie wysłuchiwać narzekań brata. Często jest również przy matce, lubi wtulać się w jej ciepłe futro, czuje się wtedy bezpiecznie.

Kremówka często opowiada kociakom o swoich przeżyciach i poglądach. Kremik z siostrą wpatrują się w nią jak w obrazek, uważnie i z zapartym tchem słuchają wszystkiego. Trzecie kocie zazwyczaj ucina sobie w tym czasie drzemki. Mały szylkret bardzo podziwia mamę. Podczas opowieści często myśli o tym, że jest za słaby, aby pomagać innym. Oprócz zerowej masy mięśniowej jest też bardzo lękliwy, boi się, że uciekłby się schować, zamiast wyciągnąć łapę do stworzenia w potrzebie. Ma nadzieje, że zmieni się to w przyszłości.

***

Był pogodny dzień, Kremik odpoczywał sobie w kryjówce pod kanapą. Nagle poczuł coś ostrego na nodze.

— Ałłł — zapiszczał, próbując potrząsnąć łapą.

— Nigdy! — miauknął atakujący go Piernik. Młodziak jednak nie pomyślał, że skoro ugryzł brata, to przydałoby się nie mówić.

Kremik wykorzystał okazję, uciekł spod kanapy i ustawił się przodem do napastnika.

— M-mógłbyś proszę... — zaczął, ale zanim mógł dodać coś więcej, kocur skoczył na niego, przewracając ich na ziemię.

— Pokaż, na co cię stać — zachęcał do podjęcia wyzwania.

— N-no dobrze — Nieszczęśliwy z zaistniałej sytuacji, zebrał wszystkie swoje siły i kopnął w brzuch cynamonowego kota, próbując go z siebie zrzucić.

— Musisz się bardziej postarać — zaśmiał się Piernik, ciągle przyszpilając brata do ziemi — No dawaj, bo zaczynam się nudzić.

Plamka siedząca na pobliskiej komodzie na dźwięk zapasów, zeskoczyła z niej bezszelestnie i po cichu zakradła się za Piernika. Kremik starał się nie zdradzać, że zauważył siostrę, chciał zaskoczyć przeciwnika.

Kotka skoczyła na brązowego kocura .

— Złaź z niego! — krzyknęła, uwalniając najdrobniejszego z trójki.

— Oto wojownik na miarę moich możliwości — zamiauczał — Nie myśl, że tak łatwo się poddam!

— Zaraz ci zaprezentuję, co jest w stanie zrobić przyszła przywódczyni — rzuciła się na pulchnego kotka.

Kociaki walczyły zaciekle, tarzały się po podłodze, skakały po meblach, biegały po pokojach. Na szczęście niczego nie zdemolowały. Kremik był wdzięczny siostrze za ratunek. Zajął bezpieczną pozycję i obserwował szamotaninę, liczył, że może dzięki temu będzie w stanie poradzić sobie w przyszłych walkach. Nie chciał całe życie opierać się na innych. Bój przerwało przyjście mamy oraz zbliżająca się pora karmienia.