Od Głuszcowej Łapy

Kotka obserwowała jak grupa kotów wychodzi z obozu. Wschodząca Fala wymieniła ostatni czuły gest z partnerem i swoimi dziećmi po czym cały orszak ruszył na zebranie. Wiatr cicho szmerał w gałęziach napawając ją dziwnym niepokojem. Nie był typowy, cichutki i kojący, bardziej rwący i zwiastujący jakieś niebezpieczeństwo. Na dworze robiło się co raz chłodniej przez co Głuszcowa Łapa miała ochotę już wracać. Spojrzała na dwójkę kociaków rzucających się po kolorowych liściach, nie zważających na ciężkie warunki pogodowe jakie zaczęły się pokazywać. Terminatorka miauknęła imitując dźwięk skowronka. Ta ten znak jej pociechy poderwały się z ziemi biegnąc do mamusi ile sił miały w łapkach. Chłopcy od razu wbiegli do żłobka przepychając się w przejściu. Oczywiście, silny Baranek wygrał gramoląc się pierwszy do ciepłej jaskini. Głuszcowa Łapa spojrzała na nich z miłością po czym lekko przygasła przypominając sobie ostatnią rozmowę z liderem. ,,Opuszczam ich...ale przecież nie na zawsze, uspokój się! Będziesz ich odwiedzała, idiotko. Po prostu, wracasz do swoich prawdziwych obowiązków" skarciła się i z zaciętą miną wkroczyła do żłobka.
Leżąc na ciepłym mchu rozmyślała póki ktoś jej nie przeszkodził. Kotka obejrzała się na bok i dostrzegła swoją matkę, Żądlący Język. Starsza wojowniczka wzięła głęboki oddech patrząc na swoje wnuki. Jej wzrok zdradzał wszystko, była niezwykle dumna.
- Mogę?- zapytała i poklepała miejsce obok córki łapą. Głuszka zgodziła się kiwnięciem głowy. Starsza kotka położyła się łapą lekko muskając jaśniutkie futerka.
- Co cię tu sprowadza?- zapytała bez ogródek królowa poruszając nerwowo ogonem. Jej relacje z matką pogorszyły się drastycznie od czasu gdy urodziła. Jej rodzice prawie jej nie odwiedzali, dobrze wiedziała, że jej nienawidzą. Ale tak nie było. Prawda była znacznie prostsza: nie mogli patrzeć na swoją córkę i na jej dzieci ponieważ dobrze wiedzieli jak okropnie zawiedli jako rodzice, nie broniąc swojego dziecka przed niebezpieczeństwem świata. Czuli się winni.
- Przyszłam zapytać jak się masz...słyszałam chcesz wrócić do treningu.
- Tak...najwyższa pora. Dziećmi ma się zająć Wschodząca Fala. Trochę mi szkoda znowu ją uziemiać, ale nie mam wyboru- mruknęła Głuszcowa Łapa przysłaniając ogonem puszyste kulki- a jak siostry?
- Bardzo dobrze, Jaszczurka została wojowniczką. Jesteśmy z niej tacy dumni- zamruczała Żądlący Język poruszając wąsami. To był błąd. Wiadomość o mianowaniu jej siostry zbiła Głuszkę z łap. Czyli została tylko ona...ona jedyna z rodziny bez ukończonego treningu. Wściekłość wybuchła w niej z ogromną siłą. Królowa musiała powstrzymać krzyk który cisnął się w jej gardle, nie mogła pozwolić mu wyjść. Miała dość tego, że wszystko wszystkim wychodziło, że to ona zawsze dostawała co najgorsze od życia. Próbując się opanować wysyczała przez zęby:
- Wyjdź.
Chłód z jakim powiedziała to słowo przeszył serce Żądlącego Języka. Kotka w końcu zrozumiała co czuła jej córka. Jak wielką nienawiść do siebie i ich żywiła. W końcu zrozumiała. Kompletnie zdezorientowana i rozbita chciała coś powiedzieć, pocieszyć swoje dziecko, dać nadzieję, że teraz się poprawią. Jednak ponowne spojrzenie na swoje wnuki dało jej do zrozumienia, że najlepsza będzie prawda.
- Głuszko, kochanie...przepraszam, że jestem taką paskudną matką. Ale ja...nie mogę. Czuje się tak okropnie z faktem, że masz potomstwo, że nie zrobiłam niczego aby cię przestrzec...
- Zrobiłaś, trochę za późno- parsknęła kotka uderzając mocno ogonem- wydaje ci się, że wszystko jest ok, że daje sobie radę fantastycznie. Nie, jest okropnie! Jestem młoda, spieprzyłam sobie całe życie, wszyscy mnie nienawidzą, a ci których coś obchodzę, użalają się nad moim losem traktując mnie jak pokrzywdzone dziecko. Do tego, już nigdy nie...- tutaj zatrzymała się w ostatniej chwili chcąc wykrzyczeć ,,nigdy nie zobaczę tego parszywego śmiecia, ojca moich dzieci" ale powstrzymała się- myślicie cały czas o sobie, jak wam jest ciężko. A co ze mną? Wspiera mnie tylko Wschodząca Fala i okazjonalnie Potokowa Gwiazda. Zachowują się jak moi rodzice, bo moi rodzice nie potrafią przyjść, posadzić tyłka na ziemi i zapytać jak się mam bez rzucania mi pełnych wyrzutów i boleści spojrzeń!
Po raz pierwszy w życiu Głuszcowa Łapa wybuchła. Poziom wściekłości przekroczył wszelkie normy, musiała z siebie to wyrzucić. Żądlący Język zamarła a do jej oczu napłynęły łzy. Chciała płakać, jak nigdy dotąd. Czuła się okropnie, co gorsza, wszystko o co została oskarżona było prawdą. Mogła jedynie załamać łapy i prosić.
- Wybacz mi kochanie...proszę.
- Pomyślę mamo. Pomyślę.
Po tej rozmowie szylkretka przytuliła swoją córkę i opuściła żłobek. Z oczu terminatorki nie wypłynęła ani jedna łza. Jej serce skamieniało. Nie miało siły już na smutek i rozpacz, więc okryło się grubą warstwą pyłu i głazów. Głuszcowa Łapa była inną kotką. Przynajmniej tak się jej zdawało.
Około ranka, kiedy na niebie pojawiała się jutrzenka, do obozu wróciła ekspedycja z zebrania. Gdy tylko pozostali wojownicy zobaczyli zmasakrowane koty oblepione pyłem, z czerwonymi oczami, zrozumieli, że coś strasznego się stało. Na przedzie kroczył Potokowa Gwiazda podtrzymywany przez swojego syna. Kulał lekko na jedną łapę a jego oczy przepełnione były smutkiem, zwątpieniem i zmęczeniem. Niemal od razu u jego boku pojawiła się kochająca partnerka pytając o to co się stało. Jednak lider był zbyt osłabiony aby powiedzieć cokolwiek. Wskazał pyskiem na Liliową Sadzawkę. Kotka opowiedziała wszystko dokładnie ze szczegółami. Podczas jej opowieści Lisia Łapa i Jaszczurczy Język położyli bezwładne, nadpalone ciało Klonowej Sadzawki na środku. Bliskie jej koty zebrały się obok żegnając przyjaciółkę. Para niebieskich ślepi błysnęła w przejściu do żłobka. Była to Głuszcowa Łapa. Ze spokojem obserwowała przerażone koty i słuchała opowieści swej kuzynki. Chudy ogon szylkretki chodził powoli oddalając się i przybliżając. Terminatorka utkwiła oczy w martwym ciele swojej mentorki. Lekkie ukłucie smutku zagościło w jej sercu, po za tym nic innego.
- I teraz ty jesteś martwa- zadrwiła sucho przypominając sobie wszystkie momenty w których Klonowa Sadzawka rzucała ją na ziemię krzycząc głośno ,,nie żyjesz"- a ja stoję.
Deszcz dalej uderzał o ziemię tworząc wielce żałobną nutę. Przygrywał mu wiatr porywając do tańca gałęzie które wywijały kółka w jakże smutnych pląsach.

Od Głuszcowej Łapy CD Kózki

Głuszka zakryła pyszczek łapką dusząc śmiech. Jej synek przynosił jej mnóstwo radości. Spokojnym krokiem podeszła do Kózki tuląc go do swojej nogi. Wiedziała jak Baranek wyśmiewał się z braciszka, pomimo jej ciągłych próśb o zaprzestanie. Rozumiała motywacje syna, ale jej zdaniem były kompletnie nie potrzebne. Polizała po czole kocurka uśmiechając się delikatnie. 

- Wykazałeś się ogromną odwagą, niczym prawdziwy wojownik- zamruczała lekko pchając go w stronę legowiska- odpocznij, musiałeś się naprawdę zmęczyć...

- Ale on klamie!- wrzasnął Baranek pusząc sierść- to klamcuch!
- Wcale nie! Zazdloscis mi!- prychnął dumnie Kózka unosząc ogonek. Głuszcowa Łapa ponownie musiała uspokajać braci prosząc o chwilę ciszy. Kotka położyła się na posłaniu i na chwilkę zamknęła oczy. Nagle do jej uszu dostał się cichy pisk, tak dobrze jej znany. Nawet nie otwierając powiek łapą odnalazła ogonek Baranka i pociągnęła go tym sposobem kończąc krótką bójkę braciszków. Kociak pisnął strasząc wchodzącą do żłobka Wschodzącą Falę. Królowa zastrzygła uszami oglądając niepewnie poczynania siostrzenicy. 

- Mamo, ałał!- piszczał kocurek próbując wydostać się spod uścisku matki.

- Nie ładnie jest bić braciszka, nu nu- pouczała go trzymając małego w rydzach. Położyła na nim swoją głowę tworząc swego rodzaju ,,klatkę" z której mały rozrabiaka nie mógł się wydostać. Kózka z tryumfem uniósł łepek rozsiadając się wygodnie na ziemi. Z radością obserwował jak jego braciszek musiał odbywać karę. Wschodząca Fala niepewnie zbliżyła się do zaprzyjaźnionej kotki i machnęła ogonem. Nie do końca podobała się jej metoda siostrzenicy.

- Głuszko, kochanie, nie wiem czy powinnaś tak go karać...

- To jedyny sposób aby zrozumiał. To, albo mycie- odpowiedziała uczennica unosząc jedną powiekę- niektórzy nie potrafią inaczej zrozumieć jak po przez użycie siły. 

Starsza szylkretka westchnęła siadając obok. Spojrzała z czułością na małego Kózkę rozpoczynając zabawę. Uderzyła lekko kitą nosek kociaka zachęcając go do gonitwy. Koza od razu pochwycił o co chodzi biegając i skacząc na puszysty ogon ciotki. Głuszcowa Łapa uśmiechnęła się patrząc ile miłości partnerka lidera wkłada w zajmowanie się dziećmi. Rozczulało to ją. Sama chciała być tak dobrą matką, ale ciągłe użeranie się z kłótliwą dwójką męczyło ją do tego stopnia, że marzyła o powróceniu do treningu. Tak bardzo chciała znów biegać po lesie, łapać zwierzyny i uczyć się wszystkiego. Była zbyt ciekawska na ciągłe leżenie. Posmutniała w jednej chwili przypominając sobie o dzikiej wolności jaką dawał jej trening. Odwróciła pysk od swojej rodziny wypuszczając małego Baranka który wyleciał z jej łap niczym wróbelek. 

- Wszystko gra?- zapytała Wschodząca Fala lekko muskając łapą bark siostrzenicy. Ta odwróciła się z głośnym westchnięciem. Schowała swoje smutki za bladym uśmiechem, jednak wystarczyło jedno spojrzenie w jej oczy aby zrozumieć czego pragnęła. 

- Tak, jest ok. A gdzie twoje brzdące?

- Ah, biegają po obozie za tatą. Potokowa Gwiazda nie miał czasu ostatnio dla nich, więc one go zmusiły do znalezienia wolnej chwili...nie zabraniam im, mają prawo domagać się do niego uwagi. Wiem, że jest liderem, ale ma też rodzinę, a ostatnio kompletnie zatracił się w obowiązkach. To mu pomoże. Po za tym, to już nie takie brzdące, lada dzień będą mieli mentorów...niesamowite. 

Ta informacja dziwnie zabolała Głuszkę. Kolejne pokolenie Wschodzącej Fali zostaje uczniami, kto wie, może zyskają tytuł wojownika szybciej niż ona? W jej sercu wybuchła zazdrość. Dzika i nieposkromiona zazdrość. Kotka wbiła pazury w ziemię marszcząc nos. Nie miała ochoty słuchać o tym jak wszystkim cudownie szło, jej życie było tragicznie! Nie potrafiła walczyć, była okropnym uczniem, a na dodatek zrobiła sobie dzieci z byle kim! ,,Gwiezdni mnie chyba nienawidzą" parsknęła pod nosem szurając chudym ogonem po ziemi. Starsza królowa zauważyła złość u uczennicy. Lekko uśmiechnęła się kładąc głowę pomiędzy jej łopatkami. 

- Jesteś zmęczona, prawda?

- Bardziej zniewolona- parsknęła szorstko mocniej chowając pysk w łapach. 

- Rozumiem...ale młode to dar od Klanu Gwiazd.

- To przekleństwo.

Syk jaki wydobył się z jej pyska mówił wszystko. Tak, kochała młode, były jej jedynymi pociechami, ale wolałaby aby ich nigdy nie było, albo aby pojawiły się później. Jeśli mogłaby cofnąć czas, nigdy w życiu nie powtórzyłaby tego co zrobiła. Nie chciała ich. Nie chciała ich teraz. Baranek zastrzygł uszami obserwując odwróconą od niego matkę. Leżący Koza poczuł, że coś było nie tak. Obaj nie usłyszeli tego co powiedziała, prawdopodobnie to dobrze dla nich. Wschodząca Fala zamarła na chwilę, po czym westchnęła ciężko tuląc swoją siostrzenicę. Nie wiedziała co czuła dokładnie, ale zdawała sobie sprawę jakie musi to dla niej być ciężkie.

- Posłuchaj, chciałabyś wrócić do bycia terminatorką?

- Tak. Bardzo- mruknęła z żalem Głuszka ocierając łzę- to moje marzenie. Nie sądziłam, że kiedyś to powiem...ale tego pragnę. 

Wschodząca Fala odsunęła się kiwając głową na znak iż rozumie. Chciała coś dodać, ale właśnie do żłobka wpadły jej córeczki piszcząc najgłośniej jak umiały. Zaraz za nimi wszedł wysoki, czarny kocur z ogromnym uśmiechem na pysku. Powitał swoją partnerkę liżąc ją czule w polik. Później, zgodnie z jej poleceniem, nachylił głowę tak aby mogła wyszeptać mu coś do ucha. Z początku kocur był zaskoczony, lecz później jego mina zdradzała jedynie zrozumienie. Ruszył w kierunku ciała Głuszki. Delikatnie szturchnął jej plecy nosem tak aby zyskać jej uwagę. Gdy kotka odwróciła się do niego ich oczy się spotykały. Głuszcowa Łapa znowu poczuła ten dziwny dreszcz na sobie, ten sam który przechodził ją ilekroć patrzyła w oczy Zamieci. Czy kochała lidera? Tak, ale była to miłość przepełniona szacunkiem, nie pożądaniem. Wiedziała jak mocno kochał on swoją partnerkę i nie śmiała nawet wchodzić między nich. Lecz teraz, właśnie w tej chwili zrozumiała, że głupia dziecinna fascynacja przerodziła się w prawdziwe uczucie, delikatne i subtelne, ale jednak: uczucie. Potoczna Gwiazda poprosił ją na małą przechadzkę. 

Gdy tylko wyszli po za obręby obozu mięśnie kotki spięły się. Czyżby jej tajemnica wyszła na jaw? Czy ktoś dowiedział się i doniósł liderowi o spotkaniach? Przerażenie opuściło ją jednak gdy zamiast iść prosto, skręcili w stronę plaży. ,,Czyli nie wie" uspokoiła się oddychając głęboko. Idąc obok dumnego lidera czuła się jak mała myszka. Mała, cholernie bezpieczna myszka. Obserwowała jego mięśnie, skupiony pysk i cudne, brązowe ślepia. Zazdrościła Wschodzącej Fali. Cholernie. Właśnie w tym momencie Głuszcowa łapa zdała sobie z czegoś sprawę: nigdy nie patrzyła tak na kocura w podobnym do siebie wieku. Nigdy. Roześmiała się na ten fakt. ,,Czyli to ci w duszy gra wariatko" zamruczała wbijając wzrok przed siebie. Kocur ukradkiem rzucił okiem na siostrzenicę partnerki i uśmiechnął się. Wierzył, że Głuszka kiedyś się otworzy i zostanie wspaniałą wojowniczką. Współczuł jej także przedwczesnej ciąży i chciał wiedzieć kogo ma za nią oskórować wraz z Muchomorem który nie ukrywał swej wściekłości ilekroć ktoś wspominał o jego wnukach. Oczywiście, był dumny, ale tak szybko jak przypominał sobie, że muszą one mieć ojca, tak szybko wyklinał go wprost w oczy Klanu Gwiazd.
Oboje usiedli na plaży delektując się ciszą. Głuszcowa Łapa od dawna nie czuła miłej bryzy na swoim futrze. Teraz, siedząc w towarzystwie tak uroczego kąpana, nie potrzebowała niczego więcej. Żadnej duchoty, pisków, krzyków czy zapachu mleka. Nic po za dziką naturą i szumem. Coś pięknego. Nagle czarny kocur chrząknął poruszając wąsami. 

- Więc, chcesz wrócić do treningu, tak?

- Tak Potokowa Gwiazdo. Takie jest moje życzenie. 

Od Głuszcowej Łapy CD Wiatru

Głuszcowa Łapa, po raz pierwszy od dawna, postanowiła wyprostować swoje kości. Wschodząca Fala zgodziła się zająć jej młodymi na czas jej nieobecności. Terminatorka dziwnie czuła się w momencie stawiania pierwszego kroku, później było już z górki. Wyśliznęła się przejściem wychodząc na otwartą przestrzeń. Od razu poczuła na swojej skórze lekki powiew wietrzyku. Pory roku zmieniały się zbyt często, przynajmniej tak ona myślała. Kotka usiadła przy żłobku napawając się ostatkami słońca. Wyciągnęła pysk a złociste promienie opadały na jej lica dając jej przyjemne ciepło. Przypomniał się jej moment w którym była kociakiem. Ten moment w którym uciekła od starszyzny, miętoszącej jej babci i całego zgiełku. Uciekła aby odpocząć, aby porozmawiać z naturą. I znowu, jak kiedyś, to robiła. Tylko tym razem, wszystko było inne. Starszyzna drastycznie się zmniejszyła, Głuszka nie była już kocięciem, co więcej, miała swoje młode. Pozostało jedynie słońce i kolorowe liście, oraz zapach morza. Gdy znowu rozchyliła swoje powieki ujrzała córkę swojej ciotki. Wiaterek strząsnęła z pyska listek fukając na niego wściekle. Zaciekawiona tym zjawiskiem terminatorka przyglądała się jej uważnie. Dopiero po chwili szylkretka odwróciła wzrok ujrzawszy królową. Obie zamarły wpatrując się w siebie w ciszy. Głuszka obserwowała śliczne, łaciate futerko kotki i jej przenikliwe, brązowe ślepia. Była śliczna, bardzo przypominała swoich rodziców. Wiaterek poruszyła wąsikami po czym pewnym krokiem podeszła do młodej karmicielki.
- Ty jesteś Głuszcowa Łapa, prawda?- zapytała siadając obok- chyba nie rozmawiałyśmy nigdy.
- Może raz...- zauważyła kotka czując jak niepewność w niej narasta, nie lubiła krótkich pogaduszek- co robisz na dworku, mama wie, że tu jesteś?
- Taaaa, wie- rzuciła kotka uderzając łapką o ziemię- chcę już być uczniem i robić te wszystkie, fajne uczniowskie rzeczy!
Frustracja rosła w miarę upływu czasu, ogon młodej chodził po ziemi oddalając się i przybliżając do jej łap w zawrotnym tempie. Głuszcowa Łapa westchnęła cicho spoglądając znów w niebieskie niebo. Było takie spokojne jak na tą porę roku.
- Wiesz, bycie uczniem jest ciężkie. Nie można spać ile się chce i ma się mnóstwo obowiązków.
- To dlatego masz kociaki?- zapytała niespodziewanie Wiaterek unosząc swoje brązowe ślepia- dlatego bo to tyle pracy?
Terminatorka zamarła, jedynie wiatr poruszył jej wąsami. Spojrzała, jakby z wyrzutem, na kotkę marszcząc nos.
- Oczywiście, że nie. Znam swoje powinności i je wypełniam. Po prostu...nie zrozumiesz, jesteś za młoda!- jej ton wydawał się naprawdę ostry, jak nigdy dotąd. W jej sercu wybuchła wściekłość. Czy klan naprawdę uważał, że zrobiła sobie dzieci aby uciec od treningu? To było niedorzeczne! Głuszcowa Łapa spuściła głowę i wzięła parę oddechów, musiała być gotowa na takie komentarze, po za tym, to było tylko dziecko, nie miała zbytniego pojęcia o czym mówi. Po dłuższej chwili spojrzała na córkę swej ciotki i rzekła:
- Przepraszam, nie powinnam.

<<Wiaterek?>>

Od Głuszcowej Łapy CD Kózki

Kiedy tylko młoda matka usłyszała przeraźliwy pisk swojego syna ruszyła mu na pomoc. Jego braciszek przygniótł kocurka przez co tamten nie mógł oddychać. Głuszcowa Łapa złapała Baranka za kark i odsunęła go od syna.
- Kochanie, nie, nie!- pisnęła kładąc wyrywającego się z jej uścisku kocurka- nie wchodzimy na braciszka.
Zaczęła odruchowo lizać liliową kuleczkę w celu uspokojenia nie tylko jego ale i siebie. Gdy mały kotek przestał się szamotać przeniosła swoją uwagę na roztrzęsioną Kózkę. Zrobiła to samo co z pierwszym synem tuląc się do małego.
- Już kochanie...wszystko w porządku, mama tu jest- wymruczała najczulej jak umiała kończąc lizać dzieciątko. Odsunęła się biorąc duży wdech, bycie królową okazało się dużo cięższe. Mimochodem przypomniała sobie o srebrnym futerku swej miłości a w jej sercu pojawiło się ukłucie. Świeża rana dalej jej mocno doskwierała. ,,Nie myśl o nim Głuszko, to był okropny kocur" pouczała się po raz kolejny. Lecz nic jej to nie dało.
Gdy kolejnego dnia otworzyła oczy przed jej obliczem już ktoś stał. Zdezorientowana skuliła się w bezpieczną pozycję chroniąc swe najdroższe dzieci. Dopiero po chwili brązowa plama uformowała się z jej dawną mentorkę, Klonową Sadzawkę. Wojowniczka ściągnęła uszy widząc dzikie przerażenie na pysku uczennicy. Zaśmiała się jednak krótko widząc, że sama jest przyczyną.
- Przepraszam Głuszcowa Łapo!- miauknęła siadając obok kotki.
- Nie szkodzi...ale mogłabyś nie budzić mnie tak nagle- westchnęła królowa ziewając mocno- powiedz, co cię tu sprowadza?
- Ciocia Klonik chciała zobaczyć maluszki.
Głuszcowa Łapa, wielce zdziwiona tą odpowiedzią, odsłoniła swoich synków. Kózka zamrugał parę razy i kichnął na brata który w odwecie pacnął go łapą. Mniejszy z synków odpowiedział cichym piskiem i przyciśnięciem się do matki, natomiast Baranek poszedł za nim gramoląc się na brzdąca. Ponownie, Głuszcowa Łapa musiała ratować sytuację kładąc liliowego synka na swoich łapach. Mrucząc ,,brzydki Baranek, fe!" rozbawiła wielce Klonową Sadzawkę której ogon zadrgał, podobnie jak wąsiki.
- Po kim on ma ten charakterek, co? Na pewno nie po tobie.
Zapadła potworna cisza. Terminatorka wpatrzyła się w swoje, jeszcze drżące ze złości, kocię przypominając sobie po raz kolejny Zamieć. Do jej oczu napłynęły łzy, chciała znów się rozpłakać, ale nie potrafiła. Wyparła już fakt, że kiedykolwiek go kochała przelewając całą miłość na ich dzieci. To one się teraz liczyły, one nigdy jej nie opuszczą. Widząc zakłopotanie w jakie prowadziła ją Klonowa Sadzawka, wojowniczka chrząknęła po czym zabrała głos:
- No tak...hej, wracasz później do treningu?
- Sama nie wiem, nie nadaję się chyba do tego- przyznała Głuszka grzebiąc w meszku łapą- jestem beznadziejna, jeśli chodzi o walkę.
- Hej, no nie! Szło ci świetnie przez ostatnie dni- pocieszyła ją mentorka. Jednak rzecz o której nie wiedziała to to, że fakt, kotka stała się lepsza, ale tylko dzięki pomocy Zamieci. Głuszka zacisnęła mocniej pazury wzdychając głośno.
- Dziękuję, przemyślę to.
Dwie kotki porozmawiały jeszcze chwilę po czym Klonowa Sadzawka wyszła pozostawiając terminatorkę samą z jej myślami, nie licząc jej przeuroczych młodych.

<<Koziołku? Co odwalisz teraz?>>

Od Głuszcowej Łapy

Poród przebiegł sprawnie, jeśli można to tak nazwać. Kotka kilkukrotnie mdlała z natłoku emocji przez co Sokola Łapa był zmuszony ją ocucać. Wrzaski i pomruki Lśniącego Słońca nie pomagały, co więcej sprawiały, że biedna terminatorka denerwowała się jeszcze bardziej. W połowie porodu na nogach był cały klan. Niektórzy obserwowali miejsce z którego nadchodziły krzyki w spokoju, rodzina natomiast siadła przy wejściu czekając na koniec agonii ich córki czy siostry.
W końcu, z początkiem dnia, klan mógł odetchnąć z ulgą. Na świat przyszły dwa kocurki o jaśniutkich, jeszcze posklejanych futerkach. Zmęczona Głuszcowa Łapa zasnęła od razu nawet nie patrząc na swoje dzieci. Nie chciała ich. Zamieć porzucił ją, nie było sensu w przywiązywaniu się do młodych. Śpiąc o niczym nie śniła, jej organizm był tak wykończony, że skupił się jedynie na regeneracji.
Gdy znowu otworzyła oczy zobaczyła przed sobą oblicze marudnego medyka. Sprawdzał on jej młode podnosząc piszczące kulki i oglądając je dokładnie. Instynktownie kotka wysunęła pazury chcąc odpędzić intruza od młodych. Gdy złapała się na tym potrząsnęła lekko głową, przecież miała się do nich nie przywiązywać.
- Oh, obudziłaś się- zauważył kocur kładąc ostatniego malucha- świetna z ciebie matka, to ci muszę przyznać.
- Po prostu wyjdź- syknęła w jego stronę odwracając łeb. Medyk zignorował te słowa mówiąc dalej.
- To wcześniaki, ale mają szansę na przeżycie- po tych słowach wstał i wyszedł z kociarni wzdrygając się lekko jakby z obrzydzeniem. Na sam ten gest dzika furia wybuchła w sercu Głuszcowej Łapy, sama nie wiedziała dlaczego. W końcu, odważyła się na nie spojrzeć. Przeniosła wzrok błękitnych ślepi na dwie kulki leżące przy jej brzuchu. Ich futerka lekko świeciły się w promieniach słońca. Łapkami ugniatały bok swojej mamy popiskując cicho. Skamieniałe serce uczennicy w jednej chwili pękło gdy patrzyła na swoje nowe pociechy. Były prześliczne, bardziej niż sobie je wyobrażała. Głuszka niepewnie przysunęła do nich nos i szturchnęła każde leciutko. Były słabe i wątłe, zupełnie jak ona. Mimo to królowa czuła bijącą od nich wolę walki i życia. Napełniona przedziwną dumą zamruczała obracając się na bok. Młode od razu skorzystały pokracznie czołgając się do źródła swojego pożywienia. Głuszcowa Łapa obserwowała młode podlotki z miłością. Nie umiała ich nie kochać, nawet jeśli ich obecność to wielki, przykry przypadek. To były jej dzieci, nikogo innego. Terminatorka spojrzała w bok w stronę swojej ciotki. Wschodząca Fala uśmiechała się do niej patrząc na nią spod przymrożonych powiek. Była dumna.
Po kilku dniach Głuszka przestała już myśleć o Zamieci i całej tej sprawie. Skupiała się na swoich obowiązkach których i tak nie miała za wiele. Musiała tylko doglądać maluchów i regenerować się po bardzo stresującym czasie. Koty zaczęły ją odwiedzać, w tym jej rodzice. Żądlący Język wylizała młode, Muchomor wytulił córkę i przywitał swoje wnuki. Pojawił się nawet lider gratulując młodej matce, odwiedził też przy okazji swoje dzieci.
- Masz już imiona?- zapytał kocur siadając przy siostrzenicy- mi wyglądają na dwie chmurki.
- Nie, to zbyt nudne- odpowiedziała Głuszka owijając ogon wokół kociąt- myślałam nad...Barankiem i Kozą...co ty na to?
- Jak dla mnie świetne- pochwalił lider mrucząc cicho- masz głowę do tego, nie to co ja...eh, na szczęście mam moją partnerkę, inaczej nasze dzieci nazywałyby się ,,Kocię jeden, kocię dwa"...rozumiesz.
Terminatorka zaśmiała się ocierając się polikiem o nogę wuja. Bardzo szanowała tego kocura, a szczególnie jego indywidualne podejście do każdego w klanie. Był po prostu kochaną osobą.
Kocięta rosły w siłę i po około tygodniu zaczęły czołgać się już pewniej. Baranek oczywiście przodował w wyścigach, zostawiając nie raz Kózkę za sobą. Mały kocurek, czując, że braknie mu braciszka obok, głośno piszczał przez co Głuszka musiała go przenosić bliżej Baranka. Kotce nie przeszkadzało takie życie, chociaż, i musiała to niechętnie przyznać, brakowało jej treningów i tej wolności. Chciała do tego wrócić. Z rozmyślań wyrwał ją jej syn, Kózka, który wgramolił się na jej łapki popiskując głośno.


<<Kózko, kochanie? ;w;>>

Od Głuszcowej Łapy

Brzuch z każdym kolejnym dniem rósł a kotka miała trudności z chodzeniem. Jej patykowate łapki źle znosiły ciężar potomstwa, zatem często się załamywały pod nią. Na jej szczęście, nie wychodziła ze żłobka nawet na krok. Nie przeszkadzała jej samotność, najgorszy był brak jej partnera który nawet nic nie wiedział o ciąży. Głuszcowa Łapa już zaakceptowała swój los, co więcej, czuła, że kocha te dzieciaki, nawet jeśli ich nie chciała. ,,Uspokój się, nie możesz ich zatrzymać" powtarzała sobie patrząc w stronę radosnej ciotki bawiącej się ze swoim potomstwem ,,Nie jesteś jak oni, nigdy nie będziesz".
Pewnego, ciepłego dnia, w końcu, po wielu dniach młoda królowa wyszła na światło obozu. Promienie padły na jej pysk powodując lekki uśmiech u kotki. Tęskniła za nimi potwornie. Usiadła przed wejściem z trudem owijając ogon wokół łap. Była już po prostu za duża. Wyciągnęła czarne lica na działanie słońca chłonąc jego niewyobrażalne ciepło. Skąpana w promieniach cieszyła się po raz pierwszy od dawna. Była szczęśliwa, była spokojna. Oddała to cichym mruczeniem wysyłanym w przestrzeń, do niego. Jej naiwne serce kazało uwierzyć, że usłyszy. Odpoczynek i radość przerwał jej cichy pomruk. Otworzyła zmęczone powieki i spojrzała na stojącego przed nim wojownika, jej ojca. Głuszka położyła uszy i cofnęła się o krok bojąc się tego co zaraz usłyszy. Oczy Muchomorowego Serca nie zdradzały niczego. Były krystalicznie niebieskie, spokojne, a jakby jarzyła się w nich dzika nuta. Po dłuższej chwili przytulił córkę do siebie mrucząc cicho. Nie do końca wiedząc co ma robić, kotka odwzajemniła uścisk ojca kładąc głowę na jego silnych barkach. Od dawna nie miała takiego wsparcia, nikt jej go nie udzielał po za Wschodzącą Falą i Liliową Sadzawką. Była osamotniona, marzyła tylko o powrocie ciepła jakie dawał jej Zamieć. Ale to nie było możliwe. Muchomorowe Serce odsunął się pociągając nosem cicho. Uśmiechnął się leciutko dodając jej otuchy.
- Cieszę się, że zostaje dziadkiem...nawet jeśli trochę za szybko- mruknął głosem przepełnionym emocjami- przepraszam, że ja i mama nie jesteśmy obecni...potrzebowaliśmy czasu na ułożenie sobie tego wszystkiego. Teraz jesteśmy gotowi ci pomóc.
- Nie trzeba- skłamała Głuszka uśmiechając się do ojca- jakoś dam radę. Dawałam do teraz, dlaczego dłużej mam tego nie robić? Wszystko jest przecież cudownie.
Z jej słów wylewał się żal który trawiła i trzymała w sobie od tak dawna. Jej rodzina porzuciła ją, bo ,,musiała sobie to ułożyć". Czy ich zdaniem jej nie było teraz ciężko? Owszem, dzieci też były winą kotki, ale gdyby uzyskała pomoc i ciepło od innych nie musiałaby szukać jej po za obozem. Nie chciała jednak oskarżać wszystkich na około, nie leżało to w jej nader łagodnej naturze. Muchomorowe Serce wyczuł ostry ton na który zareagował machnięciem zesztywniałego ogona. Spojrzał w bok jakby uciekając od odpowiedzialności jaką było poniesienie kary za swe czyny.
- Rozumiem, że jesteś na nas zła, ale...postaw się w naszej sytuacji.
- Nie was wykorzystano- rzuciła przez zaciśnięte szczęki nie wiele zastanawiając się. Kiedy wysyczała to przeraziła się od razu. Otworzyła szerzej oczy, tak samo jak i jej ojciec, po czym uciekła od rozmowy. Chciała się przejść. Musiała się przejść. Przy wyjściu zatrzymał ją Słoneczny Blask pytając gdzie się wybiera. W oczach kocura ewidentnie pojawiła się troska, bał się o królową. Głuszcowa Łapa odpowiedziała mu, że idzie się tylko nie daleko przejść. Uzyskawszy taką odpowiedź zgodził się pod jednym warunkiem: że ktoś z nią pójdzie. Czarna szylkretka westchnęła po czym zaczęła rozglądać się za kimś. Nigdzie nie widziała swojej kuzynki, jedynie siostry których wolała na razie unikać. Zdesperowana poprosiła kocura o wspólny spacer, na który on przystał od razu.
Mimo swej własnej woli Głuszcowa Łapa szła dokładnie tą samą ścieżką co zawsze. Jej serce podświadomie szukało drogi do Zamieci, dobrze o tym wiedziała, co lepsze, nie chowała tego. Słoneczny Blask dreptał obok wesoło, jakby dalej miał dziesięć księżyców. Unosił ciekawskie oczy w góry wodząc wzrokiem po każdej napotkanej gałęzi. Głuszka czuła się nieco spięta w jego towarzystwie, nie znała go prawie w ogóle. Był jej obcy. Czasami spotykała go w żłobku, za jej młodszych czasów, kiedy przychodził z nimi porozmawiać i był wypychany przez zaborczą Żądlący Język.
- To, rodzisz niedługo?- zapytał nagle wojownik uderzając w najczulszy punkt terminatorki. Kotka westchnęła cicho spoglądając w bok.
- Tak...nie da się ukryć.
- Trochę słabo. Znaczy, cudownie, nowa krew i w ogóle, ale z drugiej strony, jejciu, tak młodo- mówił dalej bez żadnych hamulców rozglądając się za zwierzyną- jeśli ci to nie przeszkadza, zapoluję...o, słyszałaś? To jakiś ptaszek!
Głuszcowa Łapa stanęła jak wryta słysząc ten świergot. Jej ciałem poruszył dreszcz a włosy na karku stanęły dęba. Nie był to ptaszek, był to on. Zamieć. Jej instynkt kazał działaś od razu, szukała byle jakiej wymówki aby odesłać Słonecznego jak najdalej. Wzrokiem biegała po każdym kącie lasu aż natrafiła na gałąź. Nie myśląc wiele wzięła ją w zęby i podniosła. Okazała się cięższa niż sądziła, ale adrenalina pozwoliła jej na więcej niż by mogła pomyśleć. Nim wojownik zorientował się co się dzieje Głuszka łupnęła go gałęzią w głowę. Na domiar złego ogłuszony kocur opadł na pień przy okazji uderzając się jeszcze o twardy trzon drzewa. Przerażona uczennica sprawdziła czy oddycha, a upewniwszy się, że wszystko z nim w porządku pognała przed siebie na tyle ile mogła.
Wybiegając nie całe trzy długości drzewa zaświergotałą tak jak zawsze próbując przywołać ukochanego. Już po chwili z drzewa zeskoczył srebrzysty kocur. Otrzepał swoje futro i odwrócił łeb w stronę kochanki. Głuszka aż opadła pod naporem jego złotych oczu. Jak ona za nimi tęskniła, jak ona za nim tęskniła!
- Głusiu!- ucieszył się kocur podchodząc i tuląc partnerkę- myślałem, że cię nie zobaczę, no proszę. Dlaczego tak długo nie przychodziłaś, co się stało, zacząłem myśleć...przytyłaś?
- Zamieciusiu, mój, mój!- ekscytowała się kotka ocierając się o szyję i pierś kocura jakby nie widziała go od kilku lat. Napawała się jego zapachem i głosem znów tonąc w szaleństwie. Jej uczucie było obłędem, on jej uzależnieniem. Dopiero po chwili dotarło do niej pytanie ukochanego. Zamarła próbując pozbierać myśli. ,,Musisz mu powiedzieć, odwagi!" zachęciła siebie po czym otworzyła pysk:
- Zamieć, jestem w ciąży. Zostajesz tatą!
Zamiast spodziewanej radości na pysku kocura zagościło przerażenie. Odsunął się w parę kroków od niej i zaczął chodzić w prawo i lewo wbiwszy wzrok w ziemię. Mamrotał coś pod nosem poruszając nerwowo uszami. Głusia wiedziała, że coś jest nie tak.
- Hej...nie cieszysz się, możesz teraz przyjść do naszego obozu! Możesz do nas dołączyć, możesz...
- Odchodzę.
To słowo uderzyło ją mocniej niż cokolwiek co do tej pory usłyszała. Nogi się pod nią ugięły, kotka upadła na zadek robiąc wielkie oczy.
- Co to...ale...dla...
- Wiesz...wczoraj przybył do mnie stary znajomy, znamy się od zawsze- tłumaczył się pokrętnie kocur grzebiąc łapą w ziemi- mówił, że...plemie z którego się wywodzę ma kłopoty, muszę biec im na ratunek! Zrozum, marzę o zostaniu i patrzeniu jak nasze dzieci dorastają, ale nie mogę! Mam obowiązki...
- Jakie plemię, mówiłeś, że wywodzisz się od dwunogów którzy porzucili cię w lesie kiedy miałeś księżyc- przerwała mu kotka trzęsącym się od natłoku emocji głosem. Czy on ją okłamał? Zmieszanie jakie pojawiło się na pysku kocura odpowiedziało jej na to pytanie.
- Eee...no tak, ale moja matka była z tego plemienia, i ona mnie urodziła na ich posesji a potem uciekła...
- Mówiłeś, że twoja matka była pieszczoszką od zawsze i dalej nią jest- frustracja wzbierała się w małym ciałku uczennicy w miarę jego słów- kłamiesz. Kłamiesz cały czas.
- Głusiu, kochanie...po prostu muszę odejść, żegnaj!- mruknął pośpiesznie po czym się odwrócił. Miał już uciec kiedy kotka złapała go za ogoni pociągnęła ku sobie. Samotnik upadł na pysk a nim się podniósł terminatorka skoczyła na jego kark raniąc jego szyję parę razy.
- Kłamco! Zdrajco! Oszukałeś mnie, wykorzystałeś! Ty podła szu...- nie dokończyła gdyż potężna łapa spadła na jej pysk pozostawiając ogromny ślad. Poczuła kopnięcie na brzuchu po czym upadła bokiem na ziemię. Zamieć uciekł skacząc niczym sarna przez krzaki pozostawiając tumany liści za sobą.
- Wracaj! Wracaj ty padalcu, wracaj!- krzyczała ile sił miała w płucach Głuszcowa Łapa zalewając się łzami- wracaj...
Jej piski i wrzaski nie pozostały głuche. Szybko odnalazł ją patrol w którym biegł także zraniony wcześniej Słoneczny Blask. Sójcze Skrzydło próbowała podnieść uczennicę z ziemi, ale ta płacząc i wyjąc zapierała się pazurami nie pozwalając zabrać się z miejsca. Syczała i atakowała każdego kto próbował ją dotknąć dalej pokrzykując słowa: Zdrajca, kłamca. Patrol musiał usiąść i poczekać aż młoda kotka się uspokoi. Dopiero gdy słońce wzeszło wysoko Poplamione Piórko była w stanie podnieść osłabioną Głuszkę i zaprowadzić ją do klanu wraz z eskortą.
Gdy tylko wkroczyli do obozu wiele kotów zwróciło na nią uwagę. Okazało się, że niemal cały klan słyszał wrzask uczennicy, każdy był przejęty tą sytuacją, oczywiście na własny sposób. Łaciata wojowniczka położyła młodą królową w żłobku gdzie od razu przejęła ją Wschodząca Fala. Otuliła ona ogonem kotkę próbując pocieszyć zrozpaczoną siostrzenicę. Ale nic nie było w stanie pomóc małej Głusi. Czuła się zdradzona. Jej serce pękło na pół, fala nienawiści do samej siebie zalała ją od środka wypełniając goryczą każdy czubek jej ciała. Chciała dalej płakać, krzyczeć i robić nie wiadomo co, wszystko aby wypuścić ten ból z siebie. Mimo kłamstw i krętactw ona dalej chciała by Zamieć był przy niej, aby ją przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze, że żartował. Miała ogromną nadzieję, że powróci...jednak nigdy tego nie zrobił.
Tego samego dnia ale nocą Głuszcową Łapę obudził ogromny ból. Postanowiła go zignorować, ale kiedy mech na którym spała zaczął przesiąkać czymś przerażona obudziła miauknięciem Wschodzą Falę. Królowa niechętnie rozchyliła powieki, ale widząc co się dzieje skoczyła na równe łapy błagając aby uczennica nigdzie się nie ruszała i zachowała spokój. Kotka zaczęła rodzić w najgorszy dzień swojego życia.

Od Głuszcowej Łapy CD Liliowej Sadzawki

Głuszcowa Łapa zasłoniła brzuch ogonem próbując zapomnieć o swoim wstydzie. Przybycie jej kuzynki wcale nie pomogło, tym bardziej kotka poczuła się jakby zawiodła wszystkich. Spuściła smutnie łeb nie odzywając się nawet półsłówkiem, patrząc na własne, białe paluszki w ciszy. Całe wsparcie jakim otoczyła ją Lilia przytłaczało małą uczennicę. Jeszcze nikt nigdy tak się o nią nie troszczył. Zawsze była ,,ta inna" ,,ta gorsza" z miotu. Dopiero Zamieć dał jej poczucie tej niezwykłej siły która drzemała gdzieś w środku...jednak nikt nie wiedział, że odkrycie jej poskutkuje tak dużą ceną. Głuszcowa Łapa dała się przytulić po czym uśmiechnęła się blado słysząc przysięgi szylkretki. Mimo wszystko, nie chciała aby kocurowi coś się stało. Dalej go kochała, całym swoim naiwnym sercem. Po cichu wierzyła, że i on nie miał o tym pojęcia i się pomylił. ,,Jest dorosły, to prawda...ale każdy ma prawo do pomyłek, prawda?" tłumaczyła sobie za każdym razem patrząc na swój brzuch. Ich przyszłe dzieci. Głuszka momentalnie powróciła do teraźniejszości potrząsając lekko trójkątną główką, odganiając wszelkie myśli o samotniku.
- To nie istotne kto to zrobił...on tego pewnie nie chciał, nie wiedział...pomylił się- próbowała mimo wszystko go bronić. Z każdym słowem jej wiara w ten tok wydarzeń malała, a ona sama zaczęła poważnie zastanawiać się nad tym czy Zamieć po prostu jej nie okłamał. ,,To nie możliwe. On mnie kochał, kochał i kocha dalej!" buntowała się przeciw sobie uderzając wściekle ogonem o ziemię ,,to zaszczyt móc urodzić jego dzieci...nawet teraz!". Liliowa Sadzawka wbiła swoje świdrujące, aczkolwiek łagodne spojrzenie w kuzynkę po czym przytuliła się do niej. Trwały tak dwie w uścisku póki pod łapy wojowniczki nie przybiegło jej rodzeństwo, piszcząc i skrzecząc swoimi cieniutkimi głosikami.
- Lilia, Lilia, pobaw się, pobaw!- błagała Wietrzyk ciągnąc kotkę za ogon. Liliowa Sadzawka spojrzała wzrokiem pełnym skruchy na Głuszcową Łapę która tylko kiwnęła jej głową na znak, że wojowniczka może odejść. I tak się stało, młoda terminatorka ponownie została sama, leżąc na mchowym posłaniu w rogu żłobka.
Pod wieczór, kiedy wszystkie koty były już w obozie, a część z nich szykowała się na nocny patrol, Wschodząca Fala postanowiła wyjść na dwór ze swoimi młodymi. Zanim jednak wydostała się na powierzchnię spojrzała czule na Głuszcową Łapę po czym przemówiła:
- Głusio, nie chcesz z nami wyjść? Przyda ci się trochę świeżego powietrza.
- Nie, dziękuję- odparła smętnie uczennica grzebiąc pazurkiem w ziemi- wolę nie pokazywać się innym.
- A to dlaczego?- zainteresowała się starsza od niej królowa machając puszystą kitką. Jej dzieci dawno wybiegły na dwór przez co Wschodząca Fala była rozdarta między rozmową z siostrzenicą a zajęciem się własnymi pociechami. Poczuła jednak, że Głuszcowa Łapa wymaga teraz większej opieki niż córeczki, które otacza miłością każdego dnia. Nie widziała swojej siostry w żłobku od czasu kiedy jej dziecko trafiło do żłobka. Wschodząca Fala poczuła przypływ żalu względem tej małej istotki, teraz zrozumiała jak samotna i zagubiona musiała się czuć. Królowa wyjrzała ze żłobka i złapawszy kontakt z Omszoną Skórą poprosiła go o spojrzenie na jej dzieci. Zastępca zgodził się od razu przystępując do ciężkiego zadania upilnowania trzech rozbieganych kulek. Wschodząca Fala, ze spokojem w sercu, podeszła do swojej siostrzenicy i usiadła obok niej. Z początku trwały w ciszy, ciało młodszej królowej było spięte a jej wąsy drgały. Wiedziała, że ciotka będzie chciała dowiedzieć się kto jest ojcem jej dzieci, jednak nie miała zamiaru tego zdradzać.
- Głuszko- zaczęła spokojnym tonem kotka kładąc ogon tuż swojej tylnej łapki- chciałabym abyś wiedziała, że wszyscy się o ciebie bardzo martwimy. Szczególnie twoi rodzice. Po prostu, dalej są w wielkim szoku, tak jak cały klan. Ale...to minie. Musisz dać im czas na odreagowanie sytuacji, potem będzie dobrze. Głuszcowa Łapo, nie przestaniemy cię kochać z tego powodu, wiesz o tym prawda? Ani ciebie, ani twoich młodych.
- Mhm...- odmruknęła w odpowiedzi chowając pysk w łapach- ale czuje, że przynoszę taki wstyd mojej rodzinie...
- To nie tak kochanie...po prostu wszyscy się martwimy, rzadko kiedy zdarza się taka sytuacja- tłumaczyła dalej królowa próbując brzmieć jak najłagodniej- a jak się już zdarza...to jest...
Kotka zamilkła wpatrując się w ziemię. Zaczęła ugniatać ją łapami a na jej pysk wszedł grymas bólu. Głuszcowa Łapa spojrzała wprost w zielone ślepia swej ciotki i zrozumiała, że nie jest pierwszą uczennicą w ciąży z jaką miała ona do czynienia. Bynajmniej, tamta dobrze nie skończyła. Wschodząca Fala powróciła do niej z głośnym westchnieniem po którym uśmiechnęła się lekko przejeżdżając językiem po głowie kotki.
- Daj nam czas na ułożenie sobie tej sprawy w głowie...ah i jeszcze jedno. Wiem, że możesz nie chcieć tego zdradzać, ale...czy ojciec twoich kociąt...czy on cię skrzywdził, Głuszko?
Uczennica zamarła w jednej pozie. Miała teraz dwie drogi. Mogła zwalić na niego całą winę, powiedzieć, że zmusił ją do tego i, że był podłą bestią. Ale mogła też powiedzieć prawdę, przyznać się do związku i stracić całe zaufanie i szacunek kotów z klanu, ale zachować się lojalnie wobec swej miłości. Głuszcowa Łapa przeżywała wewnętrznie potworną burzę, ogromne rozdarcie między klanem a Zamiecią. Nie miała pojęcia co zrobić. Z nadmiaru emocji zaczęła płakać. Kiedy Wschodząca Fala to ujrzała od razu przeprosiła za pytanie i przytuliła swoją siostrzenicę zapewniając, że wszystko będzie dobrze. Taką nadzieję miała też i ona sama.

Od Głuszcowej Łapy CD. Liliowej Sadzawki

Głuszcowa Łapa wyciągnęła swój nakrapiany grzbiet i ziewnęła potężnie. Otworzyła zaspane ślepka przypominając sobie o zdarzeniach ostatniej nocy. Jej ciało przeszył chłodny, acz przyjemny dreszcz. Zamieć. Tylko to imię szamotało się w jej głowie. Zamknęła oczy aby znów przywołać potężnego kocura, jego delikatne szczęki zakleszczone na jej karku które w jednej chwili przygryzł tak mocno, że Głuszka pisnęła czując, że pozostanie po tym blizna. Z rozkosznych wspomnień wyrwały ją wiwaty klanu. W jednej chwili Głuszcowa Łapa oprzytomniała rozglądając się z zaciekawieniem. Nikogo po za nią nie było a światło słoneczne padało prosto do jej legowiska, jakby słońce znajdowało się już dość wysoko. Terminatorka podskoczyła na równe łapy i wyleciała ze swojej gawry pobudzona jak nigdy dotąd. Ujrzała zbiorowisko kotów oraz lidera na skale, przyśpieszyła więc kroku. Usiadła gdzieś na obrzeżu tuż obok swojej siostry, Jaszczurczej Łapy. Brązowa szylkretka spojrzała spode łba na chudziutką kotkę po czym szturchnęła ją barkiem.
- Spóźniłaś się suśle- zażartowała marszcząc nos- Liliowa zostaje wojowniczką, wiesz?
- Ojejusiu!- pisnęła Głuszka a jej oczy zabłyszczały. Miała dość dobre stosunki ze swoją kuzynką zatem cieszył ją fakt awansu. Niespokojnie przebierała łapkami czekając na nowe imię. Kiedy Potokowa Gwiazda zabrał ponownie głos z jego pyska wydobyła się jedna z najpiękniejszych nazw jakie w życiu młoda uczennica usłyszała: Liliowa Sadzawka. Głuszka zaczęła skandować z innymi, nieco ciszej niż pozostali, jednak dalej w jej sercu żarzyła się duma. Niedługo po tym jak lider zeskoczył z kamienia klan zebrał się wokół nowej wojowniczki gratulując jej zdobytego tytułu. Terminatorka owinęła łapki ogonem czekając aż tłum zniknie aby sama mogła pogratulować swojej kuzynce. Jaszczurcza Łapa ziewnęła mrugając parę razy oczkami.
- Właściwie, gdzież była w nocy, hę?- zapytała niespodziewanie spuszczając wzrok na siostrę- kiedy wróciłam z nocnego patrolu nie było cię w legowisku.
Ciało kotki skamieniało a jej oddech zatrzymał się. Wąsy poczęły drgać nerwowo, oczy zaszła czerń. Mało nie zemdlała pod naporem tak prostego pytania. Ale jak miała odpowiedzieć?! Głuszcowa Łapa uspokoiła bicie serca, rozumiała, że nie może dać po sobie poznać iż kłamie. Przypomniała sobie, że wróciła podobnie z patrolem, postanowiła to wykorzystać. Wyprostowała się ponownie po czym z dziwnym spokojem odparła:
- Nie mogłam spać więc poszłam do medyka po coś kojącego. Przecież pamiętasz jak położyłam się obok ciebie, jeszcze wtedy nie spałaś...albo dopiero zasnęłaś.
Jaszczurcza Łapa uniosła brwi ale szybko je opuściła machając puszystym ogonem. Zamyślona nawet nie zauważyła jaką ulgę sprawiła swej siostrze która odetchnęła cicho.
- Masz rację...nie wiedziałam, że masz problemy ze snem, chociaż ostatnio bardzo się kręcisz...
- A mam jak widzisz- zakończyła sucho Głuszcowa Łapa wstając. Chciała jak najszybciej oddalić się od podejrzliwej uczennicy. Tłum kotów rozszedł się, została jedynie świeża wojowniczka w towarzystwie Wschodzącej Fali i Żądlącego Języka. Kiedy bura kotka spostrzegła swoją córkę kiwnęła porozumiewawczo do swojej siostry po czym zwróciła zielone ślepia na chudą Głuszkę.
- Kiedy skończysz rozmawiać z Liliową Sadzawką chciałabym z tobą zamienić parę zdań.
Nie czekając nawet na odpowiedź wojowniczka odeszła wraz z partnerką lidera pozostawiając swoje córki same sobie. Głuszcowa Łapa zaczęła się stresować, czyżby jej rodzina zaczęła coś podejrzewać? Czy nie byli tak głupi na jakich wyglądali? Jej zestresowanie zauważyła Lilia która dotknęła nosem wielkiego ucha kuzynki.
- Głuszcowa Łapo, coś się...
- Hm? Nie, nie skąd!- mruknęła wyrwana z zamyślenia szylkretka- przyszłam ci pogratulować, jestem niezwykle szczęśliwa!
Kotki zetknęły się delikatnie nosami po czym zanosząc się cichym chichotem rozpoczęły przechadzkę po obozie. Zrobiły pełne kółko po czym zdecydowały, że przejdą się na szybkie polowanie.
Dwie smukłe sylwetki kotek przemykały pod osłoną drzew rzucających cień na paloną słońcem trawę. Mały ptaszek poderwał się z ziemi lecz zaraz został przyszpilony do gruntu przez pazury zwinnej Lilii. Oboje opadli na ziemię, krew dziobatego przyjaciela spływała po pysku wojowniczki. Głuszcowa Łapa wytrzeszczyła oczy patrząc z podziwem na swoją kuzynkę.
- Jesteś niezwykła!- pisnęła przebierając łapkami- chciałabym być tak świetna jak ty.
- Oh, na pewno też dobrze sobie radzisz- zauważyła kotka a widząc zwątpienie i zmieszanie na pyszczku przyjaciółki posmutniała- tak nie jest? Myślałam, że Klonowa Sadzawka to dobra nauczycielka.
- Ona tak...jest świetna, ale ja jestem beznadziejną uczennicą. Po prostu, nie umiem walczyć- przyznała się szylkretka siadając na ziemi. Liliowa Sadzawka przemknęła tuż obok zajmując miejsce przed terminatorką. Uśmiechnęła się przyjaźnie kiedy niebieskie oczy napotkały jej spojrzenie. Zamruczała cicho w celu uspokojenia swojej kuzynki, dodania jej otuchy.
- Nie przejmuj się, każdy jakoś zaczynał. Wierzę, że jeszcze będziesz z nas najlepsza, w końcu, cicha woda, brzegi rwie, co?
Głuszcowa Łapa zaśmiała się po czym wtuliła się w Liliową Sadzawkę. Lubiła tą kotkę, nawet jeśli rzadko zamieniały ze sobą zdania. Kotka odwzajemniła jej uścisk kładąc pysk na karku. Wtem wyczuła ranę zadaną jej przez kochanka, o którym oczywiście nikt nie wiedział. Głuszka poczuła jak mokry nosek wojowniczki bada dziury po kłach dokładnie. Szylkretka odsunęła się od starszej kuzynki a w jej oczach zatańczyło przerażenie...czyżby została zdemaskowana? Liliowa Sadzawka spojrzała zaskoczona na nią po czym zapytała ze spokojem:
- Głuszcowa Łapo...kto ci to zrobił?
- Kuna- odparła odruchowo próbując uspokoić szalejący organizm- wyskoczyła na mnie wczoraj...nie poszłam do medyka, bo stwierdziłam, że nie ma po co, to tylko głupia, mała ranka...
- Nie powinnaś tego ignorować. Wróćmy do obozu, od razu lecisz do Lśniącego Słońca...
Głuszcowa Łapa weszła w towarzystwie swej kuzynki która trzymała w zębach swoją zdobycz. Gdy tylko Lilia oddaliła się aby odłożyć ptaka na stos terminatorka czmychnęła w stronę legowiska wojowników w celu odnalezienia swojej matki. Wolała konfrontacji z burą kotką aniżeli z gderającym, wiecznie ofuczonym i niezadowolonym medykiem. Głuszka odgarnęła zarośla nosem po czym weszła do nory w której powinna odpoczywać po patrolu jej matka. W rzeczy samej, Żądlący Język leżała na jednym z posłań. Gdy tylko uchyliła powiekę i ujrzała swoją chudziutką córkę, otrzepała brunatne futro i wyciągnęła kręgosłup.
- Głuszcowa Łapo, kochanie, siadaj no przy starej matce- poprosiła uderzając łapką parę razy w ubity mech obok niej- tata nie obrazi się jak zajmiesz jego legowisko na chwilkę.
Niepewnym i chwiejnym krokiem ciemna kotka przemknęła przez norę dosięgając swej matuli. Zrobiła to o co potulnie ją poproszono po czym wlepiła niepewne spojrzenie w kotkę.
- Posłuchaj, doszły mnie wieści, że...może jesteś...no nie wiem, zauroczona kimś- zaczęła spokojnie. Mimo to Głuszcowa Łapa mało nie padła trupem na miejscu. Organizm odmówił jej posłuszeństwa, zachciało jej się płakać, łapy same rozjechały się pod nią. Była bezsilna. Gdy Żądlący Język zauważyła sunące ku ziemi ciało swojej córeczki postarała się ją podnieść wsuwając głowę pod jej podbródek. Spojrzała na przeszklone ślepia i przerażoną minę i od razu wiedziała co jest na rzeczy.
- Na Klan Gwiazd, czyli to prawda! No już, cichutko, nie płacz kochanie, kto to taki?- pytała dalej ze spokojnym tonem liżąc ucho swojej córki. Gdy postarała się ją przytulić Głuszka odskoczyła do tyłu trzęsąc się jak robaczek który wpadł do rzeki. Była tak bliska płaczu, że bura wojowniczka postanowiła nawet nie zbliżać się do niej i dać jej dojść do siebie.
- No już, już uspokój się nerwusku, nie zjem cię! Powiesz mi kto to taki?- poprosiła Żądlący Język a widząc jak córka macha główką ciągnęła dalej- no dobrze, nie to nie, ale chcę ci powiedzieć o niebezpieczeństwie jakie płynie ze związku. Widzisz kochanie, powinnaś to wiedzieć...Otóż jesteś już dość duża na to aby technicznie posiadać potomstwo. Jedna nieudana próba zaznania co nieznane i puf, możesz wpaść po uszy.
- C-co...-jęknęła przerażona Głuszcowa Łapa trzęsąc się co raz bardziej- co masz na myś-śli...
- Rozumiesz, kiedy kocur...no, ten, wchodzi na kotkę i...może inaczej! Kiedy pszczółka kocurka wleci do, czy tam na, jak wolisz, kwiatuszek kotki może dość do zapylenia i puf, mamy nowe kociaczki! Rozumiesz, prawda? Bardziej obrazowo tego nie potrafię powiedzieć, wybacz mi.
Uczennica zamarła czując jak po jej ciele rozlewa się ciepło. Stres narastał a oczy same pląsały od jednego posłania na drugie. Głuszcowa Łapa zrozumiała, że została oszukana. Bliska płaczu pociągnęła nosem krzyżując łapy. Żądlący Język wytrzeszczyła oczy prężąc się niczym ryba w rzece.
- Głuszcowa Łapo, czy ty...
- Nie! Nigdy w życiu!- pisnęła kotka puszczając się pędem przed siebie. Wyleciała z obozu tak szybko jak tylko umiała przeskakując ponad Poplamionym Piórkiem która właśnie zmierzała do legowiska wojowników na odpoczynek. Łzy ciekły po pysku szylkretki kiedy pędziła na spotkanie z Zamiecią. Musiała z nim poważnie porozmawiać.
Gdy dobiegła na miejsce słońce chowało się już za horyzontem. Ochrypłym głosem wydała z siebie dźwięk rannego ptaka i padła na ziemię łkając cichutko w nadziei, że ukochany ją usłyszy. Trawa łaskotała jej polik ocierając gorzkie łzy, powodując dziwne ukojenie duszy. Wiatr cicho szmerał w koronach drzew, a ona leżała. Czekała na odpowiedź.
Dopiero gdy księżyc pojawił się przy ziemi krzaki naprzeciw jej pyska poruszyły się. Wyszedł z nich oczywiście on, Zamieć. Jego pędzelki falowały zgodnie z szarmanckim krokiem kocura.
- Wybacz za zwłokę o pani moja, ale...Głusiu?- rzekomy samotnik zamarł widząc swoją partnerkę na ziemi- wszystko...wszystko ok?
- Nie, nic nie jest ok!- ryknęła wściekle w prost w jego pysk wstając na chwiejne łapy- ty chamie, ty podły śmieciu, ty strawo dla wron, oszukałeś mnie! Oszukałeś padalcu!
Z jej gardła wydobywał się wściekły warkot a sierść najeżyła się przypominając kolce jeża. Zamieć cofał się powoli ściągnąwszy uszy do tyłu.
- Ptaszynko, co co cho...
- O co chodzi, o co chodzi?! Mogę mieć przez ciebie dzieci!- wrzasnęła Głuszcowa Łapa tupiąc łapami- mówiłeś, że to niemożliwe w taki sposób!
-  Już, nie krzycz tak, cicho, ciii...
- Cicho? Cicho?! Śmiesz mnie uciszać ty podły, zawszony, skur...
- Uspokój się, dobra? Co, źle ci było ze mną?- żachnął się nagle czując, że jego duma zostaje poważnie zraniona, nie dał sobą dłużej pomiatać- po za tym, to niemożliwe abyś miała dzieci, to było przerywane, tak. Mam kontrolę nad tym co robię.
Głuszcowa Łapa usiadła wściekle na ziemi uderzając chudym ogonem i marszcząc nos. Zamieć poczuł, że ma ją ponownie w garści, zaczęła słuchać. Zbliżył się do niej delikatnym krokiem kręcąc kitą kółka.
- Kochanie, no...nie wierzysz mi? Czy ja bym cię spisał na taki los, tak szybko? Ojejku, moja miła- słodził jej dalej siadając obok Głuszki. Kotka poczęła znów płakać wtulając pyszczek w jego puszystą pierś. Z jej pyska wydobywało się tysiące przeprosin i jeszcze więcej szlochania. Zamieć tylko kołysał swoją partnerkę już myśląc jak ma zaliczyć ponownie.
- Przepraszam, nie powinnam, ale ja nie wiem, jestem głupia...
- Ciii, ktoś ci głupot nagadał, a nie jesteś głupia- mruknął kocur liżąc jej czoło- po to jest papa Zamieć, aby ci kwiatuszku wszystko wyjaśnić, no.
Głuszcowa Łapa uśmiechnęła się do niego stykając się z kocurem nosem. Znów czuła ciepło na całym ciele i szczęście z przebywania z właśnie z tym osobnikiem. Kochała go całym swoim sercem, nie chciała go już nigdy opuszczać. Jedno jego słowo potrafiło uspokoić ją nawet w największym szale. To był on, to była miłość.
- A teraz- Zamieć wziął głęboki oddech po czym pochwycił za nogę Głuszkę która upadła na trawę z chichotem- odpłacisz mi się za te wyzwiska kochana...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nie minęło wiele czasu, może około księżyca, kiedy Głuszcowa Łapa wylądowała u medyka. Bynajmniej, nie z powodu poranionego karku. Lśniące Słońce dokładnie obejrzał kotkę która dygotała ze stresu wylewając rzekę łez na posłanie z mchu. Obok stał nieco zmieszany i zaszokowany Orla Łapa drepcząc niespokojnie tuż za mentorem. Muchomorowe Serce był bliski rozniesienia całej lecznicy, drżąc ze wściekłości, a Żądlący Język, gdyby mogła, pobladłaby przybierając kolor brzózki. W zamian tego stała na wątłych nogach patrząc bezsilnie na swoją córkę która...
- Gratuluję ci dzieciaku, będziesz mieć dzieciaki- mruknął sarkastycznie medyk siadając przed Głuszcową Łapą- nic tylko urządzić wielką ceremonię, na pewno wszyscy się ucieszą. Teraz biegnij w podskokach do kociarni. Cóż za ironia, sama nie dawno z niej wypełzłaś.
Bury wojownik napuszył się po czym wyszedł sprężystym krokiem z lecznicy uderzając łapami o bliski konar, pieniąc się ze wściekłości. Żądlący Język spojrzała na swoją córkę z bezsilnością po czym jej ucho zadrgało na dźwięk słów Lśniącego Słońca:
- Na twoim miejscu Żądlący Języku poszedłbym kochasia uspokoić, bo rozniesie nam klan i połamie sobie łapy, a ja go leczyć nie będę.
Wojowniczka pokornie kiwnęła głową i wyszła bez słowa pozostawiając roztrzęsioną i przerażoną Głuszkę samą sobie. Łzy już same wyschły, nie była już w stanie produkować nowych.


<<Ktoś chce odwiedzić w żłobku?>>

Od Głuszcowej Łapy

Mała kotka przemykała zgrabnie między krzakami sunąc cicho niczym żmija po leśnej ściółce. Mimo prędkości którą rozwinęła spod jej nóg nie wydobywał się żaden dźwięk, jakby leciała w powietrzu. Już po chwili Głuszka wystawiła pysk z zarośli wchodząc na malutką polankę przy wąwozie łączącym ich z klanem Wilka. Usiadła owijając ogon na łapach i czekała aż przybędzie jej przyjaciel. Jej drobne, bijące serduszko wyrywało się z piersi a oczy wodziły po lesie w poszukiwaniu białego futra. I już po chwili zza jeżyn wyjrzały dwa pędzelki a zaraz po nich wyłoniło się cielsko kocura. Głuszcowa Łapa zaśmiała się słodko i podbiegła do swego przyjaciela ocierając się o jego puszystą pierś. Zamieć zamruczał liżąc drobne czółko koteczki.
- Dzień dobry ślicznotko- przywitał się tak jak zawsze marszcząc nos- dziś ty byłaś pierwsza.
- A byłam, ha! Robię się co raz szybsza- pochwaliła się Głuszcowa Łapa dalej wtulając się w kocura.
- W to nie wątpię, dobrze cię wytrenowałem w końcu. Jak tam, mentorka zaskoczona zmianą w skokach?
- Jeszcze jak!- entuzjazm wręcz wylewał się ze słów terminatorki która odskoczyła od samotnika przybierając pozę do ataku- nie spodziewała się tego ani trochę! Ona siada na ziemi, czeka na mój ruch, a ja trach!
Tutaj szylkretka rzuciła okiem na swego przyjaciela skacząc w zabawie na niego. Zamieć specjalnie przewrócił się na ziemię z głośnym westchnieniem po czym wystawił język.
- A ja ją od boku!- dokończyła uczennica a widząc śmieszną minę kocura pacnęła go w nos- ej no, nie udawaj.
- Nie udaję, zabiłaś mnie, to koniec- mruknął Zamieć opuszczając bezwładnie głowę. Kiedy tylko Głuszcowa Łapa przybliżyła swój nos do jego pyska od gwałtownie odwrócił się i koniuszkiem języka dotknął jej brody. Zdezorientowana uczennica odskoczyła z nastroszonym futrem. Zamieć, widząc małą, przerażoną kulkę zaśmiał się donośnie kładąc się na brzuchu. Obserwował jak w niebieskich ślepiach powoli ustępuje przerażenie dając miejsce czystemu rozbawieniu. Głuszka otrzepała swoje futerko i podeszła do przyjaciela kładąc się tuż przy jego boku. Z rozkoszą przyjmowała jego pomoc w wyczyszczeniu zlepionych przez las kłębków futra. Kiedy różowy język kocura przejeżdżał po jej głowie kotka czuła ogarniające ją szczęście i spokój. Już dawna przyznała przed sobą, że zadurzyła się w nim, jednak nie chciała mu nic mówić. Bała się jego reakcji, co więcej, był starszym kocurem, do tego z poza klanu. Dobrze wiedziała, że Potokowa Gwiazda jak i cała jej rodzina nie byłaby dumna z takiego obrotu spraw. Dlatego pozostawała cicho.
Poranek upływał im na rozmowie i żartach przerywanych co jakiś czas czułym otarciem się o siebie czy chwilową przepychanką. Dalej, utrzymywali to wszystko w przyjacielskim tonie ale Zamieć miał kompletnie inne plany co do młodziutkiej uczennicy. Wiedział, że zyskał jej zaufanie, a do tego bardzo mu się spodobała. Dawno przestał zastanawiać się nad jej wiekiem i skupił się na tym jak mu się podoba...niedługo miał uskutecznić swe egoistyczne zamiary.
- Głuszko?- zapytał nagle czując jak słońce przygrzewa jego prawe ucho co było znakiem, że kotka niedługo od niego odejdzie- zanim znów znikniesz, chciałem zadać ci pytanie.
- Tak?- odparła zaciekawiona terminatorka unosząc swe błękitne oczy na kocura. Zamieć wstrzymał oddech lekko ryjąc ziemię pazurami. Mógłby zrobić z nią teraz co chciał, była słaba, nie stawiałaby oporu. Mimo to wolał mieć większe pole do manewru w przyszłości jeśli chodzi o wykręcanie się z faktu jakiejkolwiek znajomości z tą kotką.
- Głusiu, znamy się już prawie księżyc i powiem szczerze, że jeszcze z nikim tak dobrze się nie czułem- rozpoczął swój słodki monolog położywszy masywną łapę na jej kruchych paluszkach- ja wiem, że jesteś jeszcze bardzo młoda...ale za to jaka dojrzała!
Tu zrobił pauzę i spojrzał w bok aby nadać swojej wypowiedzi więcej ,,dramatu", jakby przychodziło mu to z dużą ciężkością.
- Ale nie potrafię myśleć o niczym innym niż o tobie. Ilekroć patrzę na niebo przypominają mi się twoje śliczne oczęta. Głuszcowa Łapo...ja chyba się w tobie zakochałem, wiesz?
Zamieć skończył przybierając łagodny wyraz pyska. Młoda terminatorka była wielce zaskoczona. Napuszyła ogon wlepiając ślepia w kocura. Obserwowała go w ciszy, ale nie znalazła nic czego miałaby się bać. Jej marzenie i koszmar, za razem, właśnie się spełniły. I teraz, kiedy przerabiała ten scenariusz przynajmniej milion razy, zaczęła się machać. Ryjąc ziemię drobnymi pazurkami próbowała odnaleźć odpowiedź na jego wyznanie. Wszystko było proste, wystarczyło przyznać się i do swoich uczuć, ale nie potrafiła. Bała się panicznie tego co pomyśli klan. A jednak, ilekroć zerkała na pełne nadziei złote ślepia wiedziała, że jej serce należy właśnie do niego.
- Ja ciebie też...to znaczy, ja chyba też- odpowiedziała mu jękliwym głosikiem przepełnionym emocjami- ale...ale co z klanem?
- A któż ci każe odchodzić, moja droga! I, cóż za szczęście!- wypalił Zamieć tuląc ją mocniej do siebie. Polizał jej polik mrucząc najgłośniej jak umiał aby ukazać swą radość. Głuszka zaśmiała się lekko chowając pysk w piersi kocura. Powiedziała mu to. Naprawdę to zrobiła.
Para jeszcze chwilę leżała przy sobie dyskutując o całej sytuacji ale w końcu przyszedł czas rozłąki. Głuszczowa Łapa zetknęła się nosem z kocurem który niespodziewanie polizał ją w pysk po czym przejechał jeszcze parę razy językiem po jej szyi mrucząc przyjaźnie.
- Do widzenia, kochanie!- pożegnał się i zniknął w zaroślach. Terminatorka stała jeszcze chwilę w kompletnym osłupieniu po czym jej wszystkie mięśnie spięły się a oddech przyśpieszył. ,,Czyli to znaczy być z kimś" mruknęła w myślach a po dłuższej chwili i ona obrała drogę powrotną.
Gdy tylko wkroczyła do obozu, roztaczając zapach dzikiego bzu, dostrzegła ją Klonowa Sadzawka. Mentorka podbiegła do swojej uczennicy i trąciła ją nosem w ucho aby zdobyć jej uwagę. Spłoszona nieco Głuszka odwróciła swe oczy w stronę brązowej wojowniczki czekając w ciszy na to co chce jej powiedzieć.
- Lecimy zaraz na trening, co? Odpocznij chwilkę po polowaniu, odłóż tego ptaka i biegniemy na plażę, co ty na to?
- Jasne- wymamrotała kotka mijając mentorkę szybko. Odłożyła opierzone zwierze wpatrując się w jego białą główkę. Kolor przypominał jej szorstkawe futro Zamieci. Rozmarzona nie wiedząc kiedy uśmiechnęła się dalej lustrując oczami martwy stos. Kiedy odkryła swe otępienie obróciła się parę razy. Okazało się, że obserwował ją Potokowa Gwiazda który złapawszy wzrok córki Żądlącego Języka uśmiechnął się lekko i pomachał jej ogonem. Głuszcowa Łapa skinęła pośpiesznie głową i uciekła do legowiska uczniów aby nikt już na nią nie patrzył, potrzebowała czasu dla siebie. Zaskoczony jej zachowaniem, dziwniejszym niż zawsze, lider zmrużył ślepia uderzając głucho ogonem o skałę. Obok niego, w jednej chwili, pojawił się Omszała Skóra wyciągając szare nogi przed siebie.
- Coś mi się nie podoba bracie- mruknął czarny kocur ruszając uchem- Głuszcowa Łapa dziwnie się zachowuje.
- Słyszysz o kim mówisz?- zapytał retorycznie zastępca dusząc śmiech- to Głusia, ona taka jest...
- Nie, nie rozumiesz. Znam ten wzrok, znam ten sztywny chód i rozmarzone spoglądanie na pożywienie. Ona się zakochała.
Omszona Skóra zaśmiał się sucho chowając pysk w łapach. Przeciągnął poduszkami po oczach po czym, dalej rozbawiony, spojrzał na swojego brata.
- Rozumiem, że jesteś mistrzem od takich spraw, ale nie zakładaj tak tego z góry. Po za tym, w kim?
- A bo ja wiem? Niech się zakochuje, co nam to szkodzi. Ale wypadałoby chyba powiadomić Muchomorowe Serce i Żądlący Język...powinni porozmawiać z córką poważnie- zauważył lider przybierając poważny wyraz pyska- przynajmniej, ja na ich miejscu bym tak postąpił.
- I pewnie postąpiłeś- podsumował Omszała Skóra wstając z nagrzanego kamienia i przeciągając grzbiet- dobrze, pójdę do jej matki, bo ojca aż szkoda mi w to plątać. Wrócę za jakiś czas.
Zastępca zeskoczył ze skały kierując się w stronę żłobka w którym, jak sądził, była właśnie Żądlący Język która mogła odwiedzać swoich siostrzenice. Minąwszy legowisko uczniów nie zwrócił uwagi na skuloną w kącie Głuszkę która cicho łkała w łapki. Czuła się niezwykle dziwnie, z jednej strony radosna, z drugiej przerażona. ,,Co ja sobie myślałam! Z nim, ja? Przecież to nie ma sensu! Oh Głuszcowa Łapo, ty skończona wariatko, ty mysi móżdżku!" karciła się uderzając czółkiem o mech który amortyzował wszelkie chęci zrobienia sobie krzywdy. Nawet nie zauważyła kiedy do legowiska wkroczyła Lawendowy Strumień. Od razu zauważyła leżącą siostrę na co jej ciało odpowiedziało dreszczem.
- Głuszcowa Łapo, a ty nie masz co robić, że się tak lenisz?- zapytała nieco ostro jednak widząc przeszklone ślepia szylkretki złagodniała- co się stało?
- Nic!- wypaliła uczennica ocierając łzy- nic Lawendziu, wszystko w porządalu, haha! Masz rację, muszę już biec, Klonowa Sadzawka pewnie na mnie czeka.
Terminatorka pośpiesznie wstała na trzęsące się łapy i już miała wybiec kiedy w przejściu zatrzymała ją jej siostra. Wzniosła ona brwi do góry sugerując to, że czeka na wyjaśnienia i nie wierzy w ten ,,radosny szczebiot".
- Naprawdę...nic mi nie jest- tłumaczyła się co raz ciszej Głuszka czując jak Lawendowy Strumień wisi nad nią niczym rychła zguba- po prostu...jest strasznie ciepło i kręciło mi się troszkę w głowie.
- Dlatego płakałaś?- wypytywała dalej nie dając za wygraną- jeśli coś jest nie tak, możesz mi po...
- Wszystko jest ok, cześć!- miauknęła Głuszka przechodząc pod łapami wysokiej wojowniczki. Umknęła jej w ostatniej chwili dobiegając do siedzącej przy przejściu mentorki. Klonowa Sadzawka uśmiechnęła się machając radośnie ogonem.
- No, to moja zuch dziewczyna! Biegniemy?
- Tak, tak, biegnijmy!
----------------------------------------------------------------
Kiedy pewnej nocy mrok okrył Klan Klifu jedna mała duszyczka nie mogła spać spokojnie. Głuszcowa Łapa obracała się na swoim posłaniu rzucając się niczym ryba wyjęta z wody w prawo i lewo. Już dawno, jak dotąd oparta o nią Jaszczurka, zwróciła się w stronę Liliowej Łapy której sen nie był przerywany przez żadną myśl. Szylkretowa kotka otworzyła swoje niebieskie ślepia ciężko oddychając. Chciała zasnąć, ale nie potrafiła. Marzyła jedynie o nim. O Zamieci. Zamienianie mchu w wyobraźni na jego futro już jej nie wystarczyło, chciała mieć go przy sobie, natychmiast. Od ponad połowy księżyca dzień w dzień widywała się z ukochanym na poranne pieszczoty i słodkie słówka. Czuła się przy nim tak wolna i bezpieczna, ktoś w końcu otoczył ją tym czego szukała i pragnęła od urodzenia. Zauroczona tym kocurem nie potrafiła już niemal żyć w klanie w którym każdy ją denerwował i przyprawiał o mdłości. Potrzebowała tylko jego: Zamieci. Rozbudzona wstała na chwiejne nogi i wyszła cicho z legowiska. Usiadła i obserwując obóz otoczony mrokiem poczuła jak strach wkrada się do jej serca. ,,A może...może pobiegnę do niego...może on tam dalej jest" pomyślała nagle a jej serce zabiło mocniej. Prowadzona jakąś nieznaną siłą wybiegła z obozu. Gnała ile sił miała w łapach na spotkanie z kochankiem, chociażby tylko po to by odnaleźć resztki jego zapachu na trawie. Strach przed ciemnością teraz dla niej nie istniał, blask miłości oświecał jej drogę. A może był to pożar szaleństwa? Nocne gałęzie chyliły się ku zgrabnej sylwetce Głuszki opatulając ją ciasno tak aby żaden nocny zwiadowca nie zauważył jej kiedy ta gnała po swe marzenia.
W końcu uczennica znalazła się przy ich wielkim dębie na skraju lasu. Spojrzała na drugą stronę wąwozu i zaćwierkała jak tylko ona potrafiła. Z początku odpowiadała jej głucha cisza, lecz nagle z odległej strony wąwozu wyrwał się huk sowy. Głuszka skuliła się, ale szybko rozpoznała ten dźwięk. Był to on. Zamieć. Jej serce zabiło mocniej kiedy dwa pędzelki ukazały się ponad krzakami a zaraz para złotych oczu błysnęła jaśniej niż sam księżyc po czym zniknęły tak szybko jak się pojawiły. Kotka zrozumiała, że jej ukochany nie da rady w tym miejscu przejść więc ruszyła pędem w stronę Księżycowej Zatoczki. Wysoka trawa smagała jej brzuch kiedy ona biegła rozpędzona szybciej niż sama błyskawica. W końcu dotarła do zejścia w stronę świętego miejsca i tam właśnie go ujrzała. Zamieć skoczył na górę, wprost na nią. Przeturlali się kawałek a ich śmiech rozdarł ciszę nocy. Kiedy się zatrzymali kocur zawisł nad ukochaną stykając się z nią nosem. Trwali tak w namiętnej chwili póki on nie przemówił:
- Co tutaj robisz? Jest strasznie późno...
- Nie mogłam spać! Nie bez ciebie...- mruknęła lekko speszona Głuszka wychodząc spod niego- mam dość klanu, dość! Wszystko mnie w nim denerwuje, ja chcę żyć z tobą! Ucieknijmy.
Źrenice kocura zwężyły się a jego futro napuszyło. Cofnął się o krok śmiejąc się krótko i nerwowo do swojej partnerki. Tego się nie spodziewał.
- Głusiu...- zaczął wymyślając na szybko jakikolwiek argument przeciw- twoje miejsce jest w klanie, a ja...ja nie mogę stanąć między tobą a nim.
- Już to zrobiłeś- żachnęła się nieśmiało zamykając oczy- skoro nie ucieczka, to chodź do mojego klanu. Wujek Po...znaczy, Potokowa Gwiazda na pewno cię przyjmie, to najkochańszy kocur świata.
- Najkochańszy, hę? A ja to co?- prychnął Zamieć odwracając pysk. Głuszcowa Łapa przeraziła się faktem iż go uraziła. Pisnęła cichutko tuląc się do barku ukochanego.
- No już...już, nie gniewaj się, proszę! Dobrze, nie musisz nigdzie iść, ani ja...ale ciężko mi żyć bez ciebie!
- I mi także- mruknął kocur uderzając łapą o ziemię- ale takie już nasze życie...może powinniśmy zapomnieć o sobie?
- Nie, błagam!- jęknęła żałośnie uczennica kuląc się niczym mały kociak. Zaczęła cicho łkać na co od razu zareagował jej partner. Otulił ją swoim ciałem liżąc powoli szyję i mrucząc chcąc w taki sposób ją uspokoić. Czując kruchość kotki i słysząc jej uroczy, rwący oddech zapragnął wdrożyć swój plan nieco szybciej. W jednej chwili wyprostował się jak struna rzucając złowieszczy cień na kark kotki. Uśmiechnął się krzywo a w jego ślepiach zapłonęło czyste pożądanie. Już czas. Schował swą okrutną stronę i na powrót stał się czułym kochankiem pocieszającym swoją płaczącą niewiastę. Położył swój łeb na jej karku mrucząc dalej.
- Już cii, cichutko maleńka...hej, mam pomysł co możemy zrobić. To na pewno poprawi ci humorek.
- Czyli?- zapytała niczego nieświadoma kotka unosząc swoje błękitne oczy na kocura. Zauważyła w jego oczach coś dziwnego, odbicie osoby której nigdy dotąd nie poznała. Odepchnęła jednak to gdzieś do tyłu, myśląc, że to jedynie przewidzenie. Zamieć polizał ją w nos po czym wstał i kręcąc zawadiacko ogonem wskazał nosem na wysoką kępkę trawy.
- Możemy zrobić tam coś...czego nie zapomnisz.
- A co?- dopytywała dalej Głuszka czując dreszcz podniecenia na swoim ciele. Zamieć zaśmiał się ochryple odwracając głowę w jej stronę. Zasłonił księżyc który puszczał wiązkę światła na koniuszki jego puszystych polików. Ciemność spowiła jego pysk z którego jedynie jarzyły się złote niczym słońce oczy.
- Zobaczysz. Zaufaj mi kochanie. Zaufaj.
I zaufała. Już bez słowa ruszyła za nim na wątłych nóżkach w otchłań swych piekieł ale i największych pragnień.
Zamieć odprowadził Głuszkę niemal do połowy terenów Klanu Klifu wytarzawszy się wcześniej w mocno pachnących kwiatach i umywszy się dokładnie. Pożegnał lekko roztrzęsioną uczennicę czułym gestem i odbiegł w swoją stronę pozostawiając terminatorkę samą pośród narastającej ciemności. Kiedy pojawił się znowu w obozie klanu Wilka zaczęło już świtać. Warta przywitała go lekkim skinieniem głów, na co on odpowiedział. Pierwsza podbiegła do niego Goździkowa Rosa która otarła się o podbródek kocura i zapytała na jednym wdechu:
- I jak? Złapałeś tego kota Dzika Zamiecio?
- Nah, niestety nie moja miła. Goniłem go dzielnie aż do Księżycowej Zatoczki, nawet chwilę posiedziałem aby upewnić się, że nie zbezcześci świętego miejsca...ale nie wrócił. No szkoda, myślałem, że wypatroszę sobie jakiegoś gagatka- zaśmiał się serdecznie kocur ziewając potężnie- a teraz wybacz kochana, ale muszę iść się przespać, długo patrolowałem naszą granicę, chciałem być pewien, że nikt tu się nie wśliźnie.
Po drugiej stronie wąwozu, gdzieś w obozie Klanu Klifu na legowisku ucznia spoczęło kruche ciałko terminatorki która zalewała łzami mech. Nie chodziło o smutek czy żal, przeciwnie. Czuła się szczęśliwa, a płacz powodowała myśl, że do kolejnego spotkania zostało jeszcze tyle czasu. Chciała wszystko powtórzyć.

Od Głuszcowej Łapy

Kotka przedzierała się przez las pociągając co krok noskiem. Nie chciała tego, nie chciała być tak słaba, ale ewidentnie Gwiezdni mieli inny plan. Przeklinała swe wątłe ciało, chude nóżki i wystające żebra. Nie ważnie jak się starała, nic jej nie wychodziło. Bijąc się z własnymi myślami wędrowała przez tak dobrze znany jej las spoglądając na swoje łapy. Co jakiś czas obijała się o krzak czy o drzewo, jednak nie robiła sobie z tego większego kłopotu, po prostu to ignorowała. Do oczu napłynęły jej łzy kiedy wspomnieniami wróciła do swoich kocięcych księżyców, nie zmieniła się wiele. Dalej pozostała strachliwa, słaba i zależna od starszych. Głuszcowa Łapa kopnęła kamyk który poturlał się i odbił od drzewa przed nią powodując ciche stuknięcie.
- Niech to szlak!- warknęła terminatorka ciężko siadając na ziemi- czy jestem aż tak beznadziejna?
Chciała użalać się nad sobą dalej ale usłyszała trzask gałązek. Jej serduszko zabiło mocniej budząc najsilniejszy instynkt: przetrwania.  Głuszcowa Łapa wstała po cichu po czym cofnęła się z podkulonym ogonem. Kiedy głośność trzasków narastała kotka nastroszyła futro i wbiegła na drzewo wspinając się na pierwszą gałąź. Ukryła się w gęstwinie liści czekając na to co wyjdzie zza krzaków. Ku jej zaskoczeniu, pierwszy pojawił się ostry zapach. Uczennicy zachciało się od niego kichać, jednak postanowiła pozostać cicho dusząc to w sobie. Liście rozpierzchły się a zza nich wyszedł masywny kocur o białej sierści. Obcy otrzepał futro i wyprostował grzbiet. Kiedy lekko uniósł łeb w górę ukazał kotce swoje wielkie, złote ślepia. Serce Głuszcowej Łapy zatrzymało się na chwilę aby zabić mocniej w kolejnej sekundzie. Postać kocura wydała się jej tak pociągająca, że jedynym jej pragnieniem było zejście do niego i rozmowa z tym osobnikiem. Nieostrożnie postawiła tylną łapkę która ześliznęła się z gałęzi a sama uczennica straciła równowagę. W porę jednak złapała pazurami gałąź przez co nie spadła. Mimo to, jej dyndający ogon zauważył tajemniczy jegomość. Zaśmiał się cicho po czym skoczył w stronę drzewa i po paru susach znalazł się na wyższej gałęzi niż kotka. Wielki, kwadratowy łeb zawisł nad Głuszką a para złotych oczu świdrowała ją z zaciekawieniem.
- Witaj...
- AGH!- pisnęła najdziwniej jak tylko ona umiała po czym z łoskotem zleciała w krzaki. Z jej pyska dalej wydobywały się przerażone pomruki poprzedzane panicznym machaniem kończyn w celu wydostania się z rośliny. Kocur zeskoczył zgrabnie z drzewa po czym wsadził łeb w zarośla i wyciągnął za kark biedną uczennicę. Głuszcowa Łapa skuliła się przerażona i wpełzła pod korzenie drzewa obserwując wielkimi oczami nieznajomego.
- Błagam, nie rób mi krzywdy!- jęknęła sama brzydząc się swojego tchórzostwa i tego, że instynkt przetrwania przemawiał głośniej niż jej honor czy duma. Biały kocur zaśmiał się donośnie po czym zamruczał wyciągając do niej łapę.
- Spokojnie nerwusku, nie mam takiego zamiaru...no choć, nie zjem cię! W końcu, to twoje terytorium.
- Skąd wiesz?
- Po pachniesz jak ono- zauważył rezolutnie a jego głęboki, lekko zachrypły głos odbił się echem w wielkich uszach Głuszcowej Łapy- mam na imię...Zamieć, a ty?
- Głuszcowa Łapa- odpowiedziała kotka wysuwając pysk ponad konar- na pewno mi nic nie zrobisz?
- A gdzie tam! Jakbym mógł skrzywdzić tak śliczną istotę- zamruczał Zamieć uśmiechając się przyjaźnie- nie wybaczył bym sobie.
- Śl-liczną?- zdziwiła się Głuszcowa Łapa unosząc uszy do góry- kogo?
- Ciebie kwiatuszku- zamruczał rozbawiony kocur po czym odszedł kawałek siadając w zasięgu promieni słonecznych- no chodź, porozmawiajmy.
Urzeczona szarmanckim kocurem uczennica wystawiła łapkę po za bezpieczne schronienie. Stopniowo zaczęła zbliżać się do potężnego gościa sunąc brzuchem po ziemi. W końcu usiadła w odległości dwóch ogonów od niego obserwując go przeszklonymi oczkami pełnymi ciekawości i przerażenia. Zamieć wyczuł z daleka drżenie jej ciała i uśmiechnął się lekko próbując ją w ten sposób uspokoić. Nie zbliżył się, nawet nie drgnął chcąc dać jej przestrzeń do oddechu.
- Jak się masz? Co robisz tutaj sama?
- Ja...ja potrzebowałam trochę czasu dla siebie, to wszystko- odpowiedziała mu pesząc się ilekroć kocur tylko na nią spojrzał. Zamieć poruszył wąsami wiedząc, że ma ją już w garści.
- A co się stało, jeśli mogę zapytać?- kocur zrobił jeden krok do przodu po czym usiadł na ziemi.
-Nic, po prostu...wszystko się sypie, jestem okropna mimo, że się tak staram- wyznała Głuszcowa Łapa patrząc na swoje białe palce- nie nadaję się na bycie wojownikiem.
- No coś ty! Zapewniam, że jesteś świetna, tylko musisz uwierzyć w siebie...może chcesz spróbować mnie zaatakować, co?- zaproponował gość lekko przekręcając głowę w bok- obiecuję, nie ugryzę cię ani nie podrapię, to jak?
- Ja...nie wiem...nie lubię walczyć- oparła Głuszka spuszczając jeszcze niżej głowę- nadaje się tylko na medyka.
- Coś ty! Wstawaj, pokaż co potrafisz!- zachęcał ją dalej odsuwając się na kilka kroków- zaatakuj mnie, zobaczymy!
Uczennica machnęła ogonem i spojrzała na nowego towarzysza. W jego ślepiach płonęła czysta determinacja i chęć pomocy młodej kotce. Głuszka poczuła, że wreszcie ktoś wyciągnął do niej pomocną łapę. Ośmielona tym wstała po czym zebrała się do skoku. Ruszyła i już po kilku susach znalazła się tuż przy puszystym kocurze. Nawet nie wysunęła pazurów, pewna, że spudłuje. Ku jej zdziwieniu wylądowała wprost na jego boku, co więcej Zamieć padł pod naporem jej ciała. Kotka straciła równowagę opadając na żebra kocura.
- Aaah, powaliłaś mnie! Ah, biada mi, biaada!- zawył żałośnie kocur po czym wybuchł śmiechem który udzielił się jego ,,nowej uczennicy. Głuszka przejechała łapką po brzuchu Zamieci czując na poduszkach lekko szorstkie futerko kocura. Gdyby mogła, zarumieniłaby się od razu. Jej serce znowu zabiło a oczy same powędrowały na potężny pysk. Zamieć obrócił się na plecy wyciągając daleko szyję. Ziewnął po czym ciężko odetchnął a ogonem dotknął boku kotki.
- Jejku, straszna z ciebie chudzinka- zauważył dalej leżąc w tej samej pozycji- nie karmią cię w klanie czy coś?
- Nie...to nie tak...- speszyła się Głuszcowa Łapa dalej leżąc oparta o starszego kocura- ja po prostu, nie mam ochoty jeść.
- Ależ jedzenie jest potrzebne i przyjemne! Dzięki niemu jesteśmy silniejsi, wiesz? Powinnaś jeść jeśli chcesz być wojowniczką.
- Powinnam?
- Pewnie- Zamieć odwrócił się na bok mierząc ślepiami młodą kotkę obok niego- sprawi to też, że będziesz wyglądała na zdrowszą i śliczniejszą, chociaż nie wiem czy to możliwe.
Głuszcowa Łapa czuła napięcie jakie jest między nimi. Pierwszy raz w życiu ktokolwiek sprawił, że poczuła się właśnie tak. Nie mogła oderwać wzroku od jego pyska. Białe futro okraszone ciemniejszymi smugami lśniło w promieniach słońca, pędzelki lekko drgały wprawiane w ruch przez drżenie jego uszu, a oczy zdradzały całą tajemnicę jego serca. Onieśmielona i zadurzona kotka wstała pospiesznie chcąc przerwać ten trans. Na sztywnych łapach oddaliła się parę kroków po czym obróciła łeb w jego stronę.
- Ja...powinnam już iść- wyznała machając nerwowo ogonem.
- Rozumiem. Wróć tu jeszcze, dobrze? Z chęcią zobaczę się z tobą po raz kolejny...i ah, wytarzaj się w trybulach czy bzie aby zamaskować mój zapach, nie chcemy aby ktoś się o tym dowiedział...
Głuszcowa Łapa kiwnęła głową na znak iż rozumie po czym oddaliła się od miejsca ich spotkania. Serce było jej trzy razy szybciej podczas tego powrotu do obozu.
Gdy tylko wkroczyła do swojego domu większość kotów zwróciła na nią uwagę. Stojąca nieopodal Jaszczurcza Łapa skrzywiła nosek i spojrzała na swoją siostrę. Podeszła do lekko przestraszonej Głuszcowej Łapy i powiedziała:
- Jejuśku, siostra! W co ty wpadłaś!
- Wybacz, goniłam tą jaszczurkę aż do bzów i...chciałam ją po prostu złapać- odpowiedziała wymijająco ukazując gada którego trzymała w swoich szczękach. Szylkretowa kotka o więcej nie pytała wracając do rozmowy którą toczyła wraz z Gronostajowym Krokiem. Uradowana Głuszka odetchnęła z ulgą, jej dokładne mycie oraz wytarzanie się w roślinach dało chciany skutek. Gdy tylko odłożyła jaszczurkę na stos została wezwana do samego lidera przez Omszoną Skórę. Łaciaty zastępca podszedł do niej wskazując głową legowisko jej wuja.
- Potokowa Gwiazda chcę cię widzieć- mruknął do niej po czym odprowadził przerażoną kotkę. Na pocieszenie, gdy się rozstawali, trącił jej ucho nosem po czym wrócił do obozu zająć się sprawą patroli. Głuszcowa Łapa przełknęła ślinę, była pewna, że lider jakoś dowiedział się o jej dzisiejszym spotkaniu. ,,Uspokój się kupo futra! Jak miał się dowiedzieć tak szybko, to niemożliwe!" skarciła się w głowie po czym weszła na chwiejnych łapach do legowiska. Panował tam półmrok, Potokowa Gwiazda leżał na swoim posłaniu chowając w łapach pysk. Gdy usłyszał drobne kroczki córki Żądlącego Języka uniósł łeb i westchnął cicho.
- Witaj Potokowa Gwiazdo...
- Cześć Głuszko- przywitał się wielce nieformalnie ziewając lekko- wybacz za to jaki ,,nie życiowy" jestem dzisiaj, ale znowu zostałem ojcem. Sen, po raz kolejny, to dla mnie abstrakcja.
Lider zaśmiał się mrużąc powieki. Z pozostałą siłą usiadł na posłaniu lekko się garbiąc. W oczach Głuszki wyglądał teraz bardzo atrakcyjnie, dojrzale. Kotka od zawsze uważała, że jej wuj jest najprzystojniejszym kocurem ze wszystkich w klanie, lecz jego pozycja została poważnie zachwiana przez Zamieć. Na samo wspomnienie o nim uczennicy zrobiło się cieplej.
- Posłuchaj, doszły mnie słuchy od Klonowej Sadzawki, że nie idzie ci trening, czy to prawda?- zapytał łagodnie a widzą jak kotka kiwa łebkiem kontynuował- co jest tego powodem?
- Ja...ja nie chcę walczyć. Ja nie umiem walczyć- wyznała szybko Głuszcowa Łapa, miała dość ukrywania tego co ją męczyło- chciałam zostać uczennicą medyka, ale ktoś mnie ubiegł! Ja nie nadaję się do walki, jestem zbyt wątła, zbyt słaba, Potokowa Gwiazdo, spójrz na mnie...
Lider uniósł brwi przyglądając się terminatorce po czym zniżył łeb do jej poziomu.
- Widzę śliczną i mądrą kotkę która po prostu w siebie nie wierzy. Ja też byłem kiedyś taki jak ty...no, powiedzmy. Kochanie, wystarczy, że troszkę się postarasz i wszystko ci się uda! Nie dogadujesz się z Klonową Sadzawką?
- Nie...- przyznała Głuszcowa Łapa lekko odgarniając kurz koniuszkiem ogona- nie umiem.
- Nie umiem i nie umiem, cały czas to powtarzasz! A ja wiem, że umiesz, ale się boisz- mruknął kocur owijając chudą kitką drobne ciałko uczennicy- no już, może pomóc ci się z nią zaprzyjaźnić, co? Potrzebujesz przyjaciela, każdy potrzebuje.
- Ale ja nie chcę...
- Chcesz, ale nie wiesz jak- mruknął Potokowa Gwiazda po czym wstał i przeciągnął swój grzbiet- no chodź, porozmawiamy z Klonową Sadzawką.
Głuszcowa Łapa wstała z ziemi i uśmiechnęła się lekko do kocura. Poruszyła chudym ogonkiem i ruszyła tuż za liderem który był dla niej wielkim wzorem. W duszy cieszyła się, że nikt nie wie o jej spotkaniu z Zamiecią. Co lepsze, nie mogła doczekać się kolejnego.
tak wiem, zdziczałam, dwa opka hoho

Od Głuszcowej Łapy

Poranny promyk spadł na pysk kotki budząc ją do życia. Nadal chuderlawa postać otworzyła jedno, błękitne oko i mruknęła coś ruszając uszami. Miała nadzieję, że dzień jeszcze trochę poczeka i da się jej wyspać. Kiedy jednak promienie poczęły mocniej napierać na jej powieki Głuszka warknęła i poddając się niezwyciężonemu słońcu, wstała. Powoli i cicho wyszła z legowiska uczniów omijając każdego z niezwykłą ostrożnością. Cóż to by była za katastrofa gdyby musiała z jednym z nich rozmawiać! Jej rozwaga opłaciła się gdyż wymknęła się z legowiska bez najmniejszego szelestu. Na dworze odczuła mocniejsze działanie promieni słonecznych na własnym grzbiecie. Jej czarne futro nagrzewało się momentalnie kiedy młoda kotka przemknęła niczym cień do stosu ze zwierzyną. Ściągnęła z niego małą myszkę i zajęła się śniadaniem. Zważywszy na jej wątłą budowę i niechęć do jedzenia Potokowa Gwiazda zarządził, że kotka ma jeść od razu po przebudzeniu. Pilnować ją miał sam Omszona Skóra. Głuszcowa Łapa wzięła parę kęsów przełykając pokarm który powoli przedostawał się przez zaciśnięte gardło. Uczennica spojrzała w bok na legowisko wojowników z którego obserwował ją łaciaty zastępca. Zadowolony machnął parę razy ogonem po czym zniknął za przejściem. Terminatorka westchnęła ciężko i dokończyła jakże mały posiłek zakopując kości w rogu obozu. Nim się obejrzała, życie zaczęło już płynąć na około niej. Pośpiesznym krokiem minęła ją matka liżąc swą córeczkę w ucho, a zaraz za nią biegł jej ojciec który rzucił tylko uśmiech swej małej pociesze. W ślad za nimi dreptał Makowa Łapa oraz Pyliste Czoło. Jak domyśliła się kotka, szli właśnie na patrol. Głuszcowa Łapa podreptała pod samo przejście i usiadła tam kładąc ogon na łapkach. Spojrzała na swoje rozbrykane siostry które goniły za Liliową Łapą. Wydawały się takie szczęśliwe, nie jak biedna, drobna uczennica. Terminatorka nie potrafiła otworzyć się na nikogo, każdy wydawał się jej niebezpieczny i zbyt natarczywy. Każdy chciał jej pomóc, jakby sama dać rady sobie nie mogła. Głuszka wiedziała, że dużo polega na innych, ale od długiego czasu starała się to zmienić. Nie wychodziło jej jednak. Nagle jej ucho zarejestrowało ruch po stronie legowiska wojowników i już po chwili wyleciała z niego Klonowa Sadzawka. Podbiegła do uczennicy szczerząc się radośnie na co Głuszka odpowiedziała bladym uśmiechem.
- Cześć młoda, zjadłaś?- zapytała tak szybko jak to tylko dla niej możliwe. Czarna terminatorka zmarkotniała odwracając wzrok.
- Tak. Tak, zjadłam.
- Cudownie! To biegniemy na trening, hop, hop!- pośpieszyła ją energiczna kotka wychodząc pierwsza. Wlekąc łapami ruszyła za nią i Głuszcowa Łapa.
W końcu gorący dzień dotarł i do lasu. Słońce prześwitywało przez liście co krok rażąc w oczy Głuszkę. Zrozpaczona tym, że cały świat postanowił się na nią uwziąć załkała cicho, tak aby mentorka jej nie usłyszała. Po chwili słabości nastąpił moment zwątpienia i chęci powrotu do legowiska, po czym uczennica wzięła głęboki oddech i otarła łzy z kącików oczu. Nie miała czasu na ryczenie, musiała postarać się i dać z siebie wszystko. Już od dawna czuła, że bycie wojownikiem to nie to po co została stworzona, ale ktoś ubiegł ją w zajęciu miejsca terminatora medyka. Głuszcowa Łapa mogła tylko błagać o jego śmierć albo zmianę zdania.
Kotki doszły do swojego miejsca treningu którym było wyżebrze plaży. Klonowa Sadzawka prosiła swoją uczennicę by ta poćwiczyła trochę skoki, które szły jej naprawdę słabo. Oczywiście, Głuszcowa Łapa tego nie zrobiła. Nie chciała tracić czasu na coś czego i tak, jej zdaniem, nie jest w stanie się nauczyć. Jej mentorka nie rozpoczęła treningu od wstępnej rozmowy, od razu poprosiła uczennicę o zajęcie miejsca i zaatakowania kiedy będzie czuła się pewnie. ,,Poczuje się pewnie jak będę martwa, chyba tylko wtedy" zaśmiała się cynicznie w duchu kotka opadając na łapach. Wytężyła swe zmysły próbując skupić się na Klonowej Sadzawce. Zamachnęła ogonem po czym ruszyła pędem wprost na nią. Jej łapy grzęzły w piachu zostawiając małe kotliny, tępo z czasem malało, a wysiłek rósł. W końcu dobiegła do mentorki. Skoczyła wprost na jej grzbiet wysuwając pazury jednak w połowie drogi przeraziła się, że może zrobić jej krzywdę więc schowała swą jedyną broń. Chwila zawahania została użyta przeciwko niej, Klonowa Sadzawka odsunęła się robiąc unik po czym przyparła terminatorkę do piachu.
- Nieźle, ale dalej słabo skaczesz- skomentowała uśmiechając się lekko- trenowałaś?
-Tak- skłamała kotka pospiesznie wstając. Otrzepała swoje czarne futerko i funkęła coś cicho pod nosem. Nie nadawała się na wojowniczkę, czuła to. Żal i wściekłość obudziły się w niej kiedy młoda kotka zacisnęła swe pazury na piachu. Spięcie jej męśni zauważyła Klonowa Sadzawka która podeszła do uczennicy chcąc jej pomóc.
-Głuszcowa Łapo...wszystko w porządku?
-Tak, tak jest cudownie- odpowiedziała pospiesznie prostując ogon- mogę się przejść? Muszę coś złapać dla klanu.
-Ale co z treningiem?- zapytała wojowniczka spoglądając na zirytowane oblicze swojej uczennicy. Ta jedynie uśmiechnęła się lekko i pokręciła głową.
-Dziś nie dam rady. Kto wie czy dam kiedykolwiek.
Kiedy tylko to powiedziała odwróciła się i pobiegła pod górę gdzie zniknęła za zaroślami pozostawiając Klonową Sadzawkę samą ze sobą i swoimi myślami.

Od Głuszki CD Wschodzącej Fali

Maleńka kotka przyglądała się cioci z zachwytem. Była taka puszysta! Jej futerko iskrzyło w leciutkich promykach słońca. Była zjawiskowa. Głusia ze smutkiem spojrzała na swoje czarno-szarawe futerko z przebłyskami zgniłej pomarańczy i westchnęła. Wschodząca Fala podeszła do niej i z uśmiechem zapytała:
-Co tam maleńka? Jak się masz?
To pytanie zbiło ją z nóżek. Zachwiała się i opadła na zad  trzęsąc się ze strachu. Tak wspaniała kotka odezwała się do niej? To niemożliwe! Głusia mruknęła coś cicho pod noskiem przebierajac szybko łapkami. Była bardzo zestresowana w jej towarzystwie. Wschodząca Fala wyczuła to i odsunęła się od córki swojej siostry. Spojrzała na Żądlący Język która wzruszyła ramionami lekko kładąc uszy z bezsilnością.
-Nie przejmuj się, ona taka jest- wytłumaczyła przyciągając łapą swoją córeczkę- jest trochę...
-Nudna!- wrzasnęła Jaszczurka stając na równe łapki- i strasznie się wszystkiego boi! I puszczy jak myszka!
-Wcale nie!- oburzyła się Głusia uderzając ogonem, bardziej desperacko aniżeli ze złością- nie piszczę jak mysz! To ty zachowujesz się jak ropucha!
Jaszczurka syknęła wściekle i skoczyła na siostrę przyszpilając ją do ziemi. Głusia siłą się pod jej łapami piszcząc i prosząc o pomoc. Wschodząca Fala wkroczyła do akcji. Złapała większą siostrę i odstawiła ją na bok. Już miała ją ,,ochrzanić" kiedy czarna kotka wyskoczyła z legowiska niczym zajączek i pobiegła na dwór. Minęła zdziwione koty i wyfrunęła po za obóz. Zaraz za nią pobiegła ciotka aby upewnić się, że malutkiej nic się nie stanie. Głusia biegła ile sił starczyło jej w łapkach. Osuwała się na dół zbocza po śliskich listkach a zimny wiatr mierzwił jej futerko. W końcu wylądowała pyskiem na piachu. Wypluła drobinki i rozpłakała się na dobre. Dlaczego nie może być tak silna jak Jaszczurka? Albo tak waleczna jak jej mama? Dlaczego Gwiezdni uczynili z niej strawę dla wron i najsłabsze kocie w miocie?  Dlaczego nie zmarła tuż po urodzeniu? Nie wiedziała. Na wątłych nóżkach, zapadających się w piach doszła dalej i usiadła na plaży wpatrując się w dal. Woda szumiała u brzegu wzbijając niskie fale, które w harmonijnym spokoju z naturą szumiały dodając swoją nutę do koncertu. Głusia przyglądała się tej mieszance i obserwowała zagubione listki pływające po powierzchni. Dlaczego ona nie mogła nosić imienia ,,Woda"? Albo ,,Falka"? Może wtedy byłaby w stanie  skutecznie się buntować, tupać nogą i mówić ,,nie!". Na razie była tylko wątła i słabą imitacją jej rodziców. Nie nadawała się do życia w klanie. Powinna umrzeć. Walcząc z takimi myślami pociągała smutnie noskiem a łzy kapały na chłodny piasek. Po chwili do jej uszu dostało się błagalne wołanie. ,,Głusiu? Głuszeczko!?". Była to Wschodząca Fala. Kotka wbiegła na plaże a widząc na niej zgubę przytuliła ją mocno liżąc za uchem.
-Głuszko, mogłaś się przeziębić! Nie uciekaj tak więcej.
-A może ja chce...może ja nie chce już być dla wszystkich tak uciążliwa?- jęknęła cicho trzęsąc się z nadmiaru emocji- każdy chce abym żyła, a może lepiej by było gdybym zginęła i odeszła do Klanu Gwiazd? Nie robiła wstydu rodzicom?
Między nimi zapanowała długa cisza przerywania jedynie przez budzące się z uśpienia fale, które co raz wścieklej napierały na brzeg.

<<Wschodziku?>>

Od Głuszki

Mała kotka wygramoliła się ze żłobka z rodzeństwem rzucając ostatnie spojrzenie matce. Żądlący Język kiwnęła głową i pomachała im ogonem z uśmiechem. Głusia przełknęła ślinę i podążyła za rozbrykanymi siostrami i wysokim ojcem, Muchomorowym Sercem. Tata obiecał zapoznać je z wujkiem Pyłkiem oraz resztą ich rodziny. Do tej pory kocię poznało swoją starszą kuzynkę, ciocię i przelotem widziała wujka który był liderem. Brnąc przez złociste liście leżące na ziemi trójka kociąt dreptała za ojcem który z wypiętą piersią i dumą w niebieskich oczach ukazywał im klan.
- Oto wasz dom!- przedstawił teren kocur wyciągając łapę w przód- wasi bracia i siostry. Szanujcie ich i kochajcie a będziecie cudownymi wojowniczkami.
Jaszczurka zamruczała ocierając się o masywną łapę ojca a Lawenda przycupnęła tuż obok drugiej. Głuszka nieśmiało usiadła na puszystym ogonku wielkiego kocura. Jej drobne serduszko zadrżało. Mama nigdy nie miała takiego cudnego ogonka! Już wyobrażała sobie jak biega i goni puszystą kitkę którą porusza jej tata. Chciała aby ojciec poświęcał im więcej czasu, ale zdawała sobie sprawę, że był on wojownikiem i miał pełne łapy roboty. Westchnęła smutna i opadła na ciepłe futerko. Do rodziny zbliżyła się szylkretowa kotka. Wyszczerzyła ona jasne kiełki i zwróciła ciepłe, zielone ślepia na młode.
- Witaj Muchomorowe Serce, witajcie dziewczynki!- zaszczebiotała liżąc każde młode po uchu, nawet oddaloną od innych Głusię- co was tu sprowadza? Nie wolicie posiedzieć w ciepłym żłobku?
- Postanowiłem przedstawić im rodzinę, a, że jest dość duża to zajmie nam to troszkę. Wschodząca Falo, robisz coś teraz czy chcesz się z nami przejść?
- Oh, z przyjemnością!- zachwyciła się kotka machając jeszcze puszystszą kitką. Oczy Głusi rozświetliły się. Smutnym wzrokiem zmierzyła swój chudziutki ogonek. Dlaczego ona nie mogłaby być taka wspaniała?
Cała czwórka ruszyła na podbój klanu. Mijali różne koty które rzucały im przyjazne spojrzenia, w tym jeden czarno biały kocur siedzący z syjamską kotką. Wojownik rozpromienił się i pomachał im łapką poruszając wąsami. Jego partnerka zaśmiała się i mruknęła coś do kociąt. Jaszczurka posłała im uśmiech a w jej ślady poszła Lawenda. Tylko mała Głusia schowała się między Wschodzikiem a Muchomorem, nie chciała zwracać na siebie uwagi. Cała ekspedycja podeszła pod legowisko lidera. Wojowniczka jednym susem wskoczyła do niego i po chwili wyszła w towarzystwie wysokiego, umięśnionego choć chudego kocura. Lider zszedł powoli do reszty i przywitał ojca kociąt kiwnięciem głowy. Zwróciwszy się do młodych uśmiechnął się radośnie i każde trącił noskiem w polik. Mała Głuszka z początku się przestraszyła, jednak aura spokoju otaczająca tego kocura dodała jej odwagi. Lider w końcu przemówił:
- Witajcie, Lawendo, Jaszczurko, Głuszko. Jestem Potokowa Gwiazda, lider tego klanu. To miłe widzieć was tak piękne i silne, rośniecie szybciej niż bym się tego spodziewał! To dobrze, bardzo dobrze- zamruczał kocur oglądając je dokładnie po czym przeniósł wzrok na dumnego ojca- wiedziałem, że twoje dzieci urodzą się silne.
- Ba, mają to po ojcu!
- A intelekt po mamusi- zaśmiała się Wschodząca Fala opierając głowę o partnera. Muchomorowe Serce zmarszczył nos ale nie zaprotestował, nawet nie śmiał tego podważyć. Głuszka spojrzała na lidera i jego ukochaną. Byli tak mili, a między nimi ewidentnie istniała niezwykle silna więź. Kocur liznął partnerkę w ucho i zamruczał coś cicho. Malutkiej nie wydawało się to obrzydliwe, wręcz przeciwnie, inspirujące. W jej małym serduszku obudziło się coś nowego, jakieś dziwne pragnienie właśnie takiej bliskości. ,,Może kiedyś" pocieszyła siebie, chociaż miała świadomość, że może nigdy nikogo nie zachwycić. Jest chuda, brzydka, ma ogromne uszy i szczurzy ogonek. Niemożliwe aby taki kocur jak lider kiedykolwiek na nią spojrzał. Niemożliwe.
Obchód klanu skończyli na legowisku starszyzny z którą koniecznie zechciał zapoznać ich ojciec. Wraz z nimi poszła Wschodzik w celu odwiedzenia swoich rodziców. Dołączyła do nich także Żądlący Język martwiąca się dlaczego to wszystko trwa tak długo. Upewniwszy się, że jej dzieci żyją i partner nie zgniótł ich czy nie zgubił postanowiła do końca pozostać już z nimi. Lawenda wbiegła pierwsza a zaraz za nią Jaszczura wlokąc łapkami. Ewidentnie była już zmęczona ale i podekscytowana. Głuszka weszła krok w krok za ojcem. Zapach mchu uderzył ją od razu. Dostrzegła czwórkę kotów siedzących w małym kółku. Czarny kocur z białym akcentem na ogonie odwrócił swą głowę i ukazał trójkątne, zimne oczy. Widząc młode złagodniał jednak. Jego partnerka ożywiła się mrucząc coś pod nosem.
- Wschodzik, kochanie!- zaskrzeczała starsza szylkretka i zetknęła się nosem z córką- co ty tutaj robisz? Nie masz pracy?
- Nie, teraz nie. Towarzyszę siostrze i jej rodzinie, to ciekawsze niż łapanie myszy po lasach.
Czarny kocur siedzący obok szylkretki zaśmiał się tuląc obie kotki do siebie. Żądlący Język na powrót stanęła obok partnera i wystawiła przed łapki swoje dzieci.
- Głuszka, Lawenda i Jaszczurka- przedstawiła je kładąc łapkę raz po raz na główce innej kotki. Pręgowany Grzbiet skinęła im głową, Borsuczy Cień posłał uśmiech, Spadający Liść westchnął ciężko a Zabluszczone Futerko od razu przyciągnęła trójkę kociąt i zaczęła je tulić. Jaszczurka opierała się chwilę ale dała babci wyściskać się do woli. W przeciwieństwie do Głusi, która dostała nagłego ataku paniki. Wyfrunęła z objęć kotki z dzikim piskiem po czym podskoczyła od razu do łap mamusi. Spadający Liść zaniósł się śmiechem po raz pierwszy od wejścia małych po czym mruknął do partnerki:
- Już ją lubię!
- Prze...przepraszam...- mruknęła maleńka siedząc na łapkach Żądlącego- nie chciałam...
- Nic się nie stało kochanie- zapewniała ją babcia dalej tuląc pozostałe kociaki- to ja zostałam niedoinformowana, że nie lubisz się tulić! Ale nie musiałaś tak krzyczeć.
Reszta kotów zaśmiała się a malutkiej zrobiło się głupio. Ukradkiem, podczas rozmowy starszych, wymsknęła się z legowiska i wyszła na dwór. Zamknęła oczy i wzięła w płuca duży oddech. Przetrzymała go troszkę czując jak lekko zimowe powietrze wypełnia ją chłodem po czym wypuściła z powrotem na świat. Rozejrzała się po obozie dokładniej aby móc chłonąć jego piękno. Złoto-czerwone liście opadały z drzew odsłaniając nagie gałęzie. Koty roznosiły suchą okrywę ziemi która wzbijała się w powietrze i opadała powolnie. Głusia obserwowała jak ostatnie pomarańczowe promienie słońca spadają na legowiska i pyszczki zmęczonych wojowników. Obserwowała gamę ciepłych kolorów niosących za sobą ten przedziwny chłód i dreszcz odczuwalny na karkach każdego. Zanurzyła się w złocie, czerwieni i znikomej zieleni tejże pory roku napawając się jej dumnym pięknem. Zamknęła oczy przytaczając w wyobraźni drzewa chwiejące się na cichym wietrze. W ich koronach grały koncert ptaszki robiąc przerwy na sum liści. Był to przepiękny koncert natury który mogła Głusia oglądać, chłonąc całą powierzchnią swojego ciała. W końcu, gdy otworzyła oczy magiczna aura opadła pozostawiając jedynie zacieniony obóz. Złoto i czerwień rozpłynęły się dając jedynie znikomy blask żółci oraz brunatnego ocienia liści. Kotka westchnęła ciężko żegnając cudowną godzinę tego dnia. Nadchodziła noc, a wraz z nią trzeba było udać się spać. Jednakże, w przytłaczających ciemnych kolorach Głuszka dostrzegała coś tajemniczego. Chciałaby je poznać ale strach nagle ściął jej serce. Musi wrócić do żłobka z rodziną jak najszybciej. Na szczęście rodzina własnie wyszła z legowiska starszych.
- Głusiu, siedziałaś tu cały czas?- zdziwiła się Żądlący Język dotykając małej noskiem- jesteś chłodna potwornie! Wracamy teraz!
Malutka uśmiechnęła się z tryumfem i podreptała za mamą która pożegnawszy się czule z ojcem zabrała swoje dzieci do żłobka. Ten dzień był niezwykle męczący.

Od Głuszczki CD Liliowej Łapy

Maleństwo poruszyło się nieznacznie otwierając zaspane oczka. Trąciła nosem mamę i podniosła główkę a para sterczących uszu od razu wychwyciła szmer piasku. Głuszka przekręciła się i spojrzała na przejście. Przy pysku matki siedziała nieznana jej kotka. Była bialutka w łatki i miała miłe, zielone oczka, tak jak Żądlący Język. Głusia wygramoliła się ze środka odsuwając się od sióstr i zeszła niżej przyglądając się kotce z ciekawością. Była śliczna, zdaniem kotki.
- Hej mała- przywitała się rzucając uroczy uśmiech w jej stronę- jestem Liliowa Łapa, a ty?
- Głuszka- odpowiedziała jej cichutko podchodząc bliżej- śliczne futerko.
Lilia uniosła brwi i zamruczała radośnie. Zaskoczyło ją to jak kotka ładnie się wypowiada, sądziła, że usłyszy urocze kocięce miauczenie, tymczasem Głuszka starała się ładnie akcentować każde słowo. Uczennica spojrzała na swój bark i wyjęła z niego białe piórko. Skrzywiła się lekko jakby przypomniała sobie o czymś bardzo nieprzyjemnym. Mała kotka wyciągnęła długą szyjkę chcąc bliżej przyjrzeć się tej ślicznej rzeczy. Jej kuzynka zauważyła ten ciekawy wzrok i z uśmiechem zrzuciła z góry piórko które opadło na dół robiąc w powietrzu przedziwne akrobacje. Głuszka złapała je w pyszczek i zadowolona z siebie rzuciła radosne spojrzenie matce. Żądlący Język uśmiechnęła się jedynie i wróciła do wylizywania swojej łapki. Kocię podało starszej koleżance piórko i usiadło obok czekając aż Lilia znowu je zrzuci. Uczennica widząc jaką to zabawę znalazł sobie ten łapy robaczek zaśmiała się i położyła pióro na łapie. Lekko dmuchnęła i wprawiła je w ruch. Poszybowało ono do przodu po czym zaczęło ponownie opadać. Głuszka opadła do ziemi i kiedy przedmiot znalazł się w zasięgu jej skoku ruszyła na niego i złapała w locie. Przeturlała się po ziemi kopiąc tylnymi nóżkami piórko. W końcu zaprzestała zabawy w morderczą wojowniczkę i spojrzała na kuzynkę która z uśmiechem przyglądała się malutkiej.
- Będzie z niej niezła wojowniczka- mruknęła do Żądlącego Języka. Dumna karmicielka zachichotała wysuwając pazury.
- Refleks ma po mamie, nie ma co. Ale ląduje już jak ojciec, ciężko i głośno- zażartowała a śmiech obu kotek zbudził pozostałe rodzeństwo. Tego Głuszka nie chciała najbardziej. Jaszczurka ziewnęła potężnie i wlepiła swe zielone ślepia od razu w mniejszą siostrzyczkę. Ruszyła na nią błyskawicznie i przycisnęła ciałko szylkretki do ziemi.
- Co tam masz Głusia?- zapytała wyrywając jej piórko z łapek- mamo, mamo, co to?
- To jest piórko kochanie, twoja siostra właśnie się nim bawiła- odpowiedziała jej spokojnie i wzdychając spojrzała na Lilię- młode są nieznośne względem Głuszki. Kochają ją i traktują dobrze, ale często zapominają, że ona też jest kotem i nie zawsze chce im oddać wszystko co posiada.
Liliowa Łapa posmutniała trochę znowu spoglądając na najmniejszą z sióstr która oddaliła się do posłania mamy dając Lawendzie i Jaszczurce czas na zabawę. Uczennica uśmiechnęła się do małej i szturchnęła ją łapką.
- Hej, chcesz wyjść na dwór i zobaczyć jak jest ładnie?- zapytała. Oczy Głuszki otworzyły się szerzej. Kotka rzuciła błagalne spojrzenie mamie a kiedy ta się zgodziła już po chwili gnała przy swojej nowej koleżance. Blask słońca na chwilkę oślepił malutką ale białe plamy szybko zaczęły nabierać kolorów i Głuszka ujrzała cały obóz. Był piękny. Po piasku miło się chodziło, mimo iż kotka miała z tym małe trudności. Ogromne koty przecinały jej ścieżki idąc każdy w swoją stronę. Miały ją czarne, pręgowane, łaciate a nawet rude zlepiając się nie raz w jedną masę. Głuszcze od nadmiaru głosów i zapachów aż zakręciło się w głowie. Przywarła do łapy starszej koleżanki i postanowiła skupić oczka na jednym punkcie. Dostrzegła bardzo wysokiego kocura o dość surowym wyrazie mordki który siedział w towarzystwie pointa ze śmiesznymi oczami.
- Kto to?- zapytała malutka wskazując na nich łapą.
- O tamci? To lider klanu, mój tata, Potokowa Gwiazda i jego były mentor, Słoneczny Blask. Dziwne, że ich nie znasz, tata na pewno was odwiedzał z mamą, a wujek Słonko zawsze przychodzi zobaczyć młode- odparła Lilia ruszając uszami- cóż, może akurat spałaś wtedy. W każdym razie...widzisz tego puszystego rudasa? To mój brat, Makowa Łapa. A tamta ze zgorzkniałą miną to moja siostra, niedawno mianowana Pszczele Żądło.
- Pszczele Żądło...- powtórzyła Głusia i przełknęła ślinę. To imię nie było zbyt przyjemne, ale na pewno pasowało do niej. Kotka widziała wzrok siostry jej koleżanki i nie chciałaby nigdy wejść w jej drogę. Próbując zapomnieć o niebezpiecznie wyglądającej kuzynce Głuszka pacnęła łapą nogę uczennicy i zapytała:
- A reszta? Opowiesz mi coś o klanie?

<<Liliowa Łapo?>>