Od Przepiórczego Puchu CD. Szepczącej Pustki

W głowie tkwiła jej na głównym planie rozmowa z partnerem z poprzedniego dnia. Jasne było, że kocur coś kombinował, ale konkretów domyśleć się nie potrafiła. Z pewnym oczekiwaniem rutynowo zaliczała swoje obowiązki i gdy liliowy pod wieczór zaszczycił ją swą obecnością, porywając ją z patrolu, ofiarowała mu nieufne spojrzenie. Mieli iść nad Przybrzeżne Oko? Dlaczego akurat tam?
— Brzmi jak groźba — przyznała po chwili namysłu. — Jakbyś chciał mnie utopić, a potem moje ciało mogłoby rozłożyć się wygodnie na dnie — dodała, stawiając pewny opór. — Powinnam się obawiać?
Oczywiście w życiu nie posądzałaby go o takie zbrodnie. Miała jednak w zwyczaju stosować w podobnym tonie odzywki, ilekroć była na niego obrażona. O dziwo, zdarzało się to stosunkowo rzadko, co nie zmieniało faktu, że teraz znaleźli się w takowej sytuacji, która wymagała od niej odrobinę bardziej ciętego języka.
— Mnie? Zawsze — mruknął z tym uśmiechem, za którym łapy przywlokły ją niegdyś pod same granice Klanu Burzy. — Chociaż kto wie? Może to ty zechcesz coś zrobić takiemu niewinnemu, pięknemu kotu jak ja?
Parsknęła wprost na to stwierdzenie.
— Niewinny to za dużo powiedziane — rzuciła, spoglądając przelotem na pożółkłe źdźbła traw. Powoli ich ciepła barwa zanikała w nadchodzących mrokach nocy.
— Twoje słowa ranią moje niewinne uczucia — westchnął smutno nad jej uchem. Niewdzięczna różnica wzrostu, choćby stawała na opuszkach palców, zawsze nad nią górował.
— Mnie twoje niegdyś też zraniły — przypomniała delikatnie. — Jesteśmy kwita.
Nie była w stanie wyjaśnić, skąd w niej aż taka uszczypliwość. Nie mogła ciągle rozwodzić się nad jednym i tym samym, ale zarazem czuła potrzebę toczenia tej walki. Niepewnie stąpała za nim, wzdychając co każdy krok.
— Przepiórko, ciesz się chwilą~ Ten wieczór jest po to, żeby udobruchać twoją zmartwioną główkę. — Zatrzymał się przed nią i podniósł łapę. Nie zrozumiała, co się dzieje, dopóki nie poczuła, jak coś czochra jej futro na czubku głowy. Zmrużyła oczy, a gdy je otworzyła, liliowy był już dalej, a ją objął nieprzyjemny chłód.
Westchnęła przeciągle, zastanawiając się, jak ciągnięcie tej rozmowy może wpłynąć na ich relacje, której jednak psuć nie chciała. Powoli miała dosyć spania z dala od jego ogona, który zdawał się być oddzielnym od kocura bytem i każdej nocy wolał ją do siebie. Niestety, w zestawie był głowa i reszta ciała, także musiała schować dumę w piach i prędzej czy później się z nim pogodzić.
— Nie jest zmartwiona — odparła. — Dobrze, mogę przestać się na ciebie gniewać, ale w zamian chcę twój ogon.
Niemalże słyszała jego znużone westchnięcie, będące nieodłącznym elementem jej każdego żartu o odgryzieniu mu kity.
— A może zamiast ogona — zaczął z wahaniem, a wspomniana część ciała przesunęła się w stronę przeciwną od kotki — pozostaniemy przy tej gwiazdce z nieba? — poddał, kierując łapami głowę Gracji w stronę tafli wody, odbijającej coraz to ciemniejsze niebo.
Zmrużyła oczy.
— Brzmi na mniej możliwe do wykonania — stwierdziła, odchylając się w bok. Zaraz to jednak jej umysł zajęła jedna myśl. — Chyba że ten wasz Klan Gwiazdy umie takie rzeczy — mruknęła. — Możesz... Poprosić kogoś zmarłego, by ci naprawdę zrzucił gwiazdę z nieba? — spytała z niedowierzaniem.
Patrzył na nią przez chwilę, jakby analizując wszystko, co powiedziała, po czym uśmiechnął się w sposób jej zdaniem niezwykle podejrzany.
— Widzisz, moja droga, mam świetne znajomości z Klanem Gwiazdy, a jako, iż zostałaś przez nich pobłogosławiona, zesłali ci specjalną gwiazdkę. Mnie! — Tu stanął przed nią z wysoko uniesionym ogonem, chwilę później się kłaniając. — Co prawda z tym wchodzeniem na drzewa nie byłaś zbyt daleko... tylko że to ja chciałem z takiego zeskoczyć.
Była gotowa udusić go własnymi łapami na wzmiankę o szaleńczych skokach z drzew, ale postanowiła dać mu szansę się wybronić, widząc, że chciał dalej mówić.
— Ale potem pomyślałem sobie, że możesz być niezbyt szczęśliwa z tego pomysłu — Wytłumaczył trochę zmieszany, miękkim głosem, chwilę później się rozpromieniając. — Niemniej! Pomyślałem, że akurat można znaleźć ciekawe zastępstwo. Chodź, chodź, podejdź bliżej do tafli~ rzucił zachęcająco, z przymkniętymi oczyma.
— Ty mnie naprawdę chcesz utopić — stwierdziła, niemrawo przysuwając się o krok do przodu. — To brzmi jak podstęp — powtórzyła, sama już nie wiedząc który raz tego wieczoru.
— Niestety nie byłoby w tym żadnej zabawy, ani tym bardziej sposobu na przeprosiny — westchnął, jakby był z tego powodu niezbyt zadowolony, po czym poklepał łapą miejsce obok siebie. — Moim zadaniem będzie podtrzymanie cię przy życiu do momentu, w którym się ściemni. — Zdradził, siadając przy brzegu.
Po raz kolejny zmrużyła oczy, patrząc na niego niezwykle tępo.
— Słucham? — wymamrotała. — Domyślam się, że chcesz być romantycznie zagadkowy, ale zaczynasz brzmieć tak, jakbyś miał w głowie naprawdę niecne plany i ciemność miałaby ci pomóc w potencjalnej zbrodni. — Mówiła to, niepewnie zasiadając u jego boku.
— A chcesz, żebym miał niecne plany? — spytał zaczepnie z szerokim uśmiechem, unosząc brwi w górę.
Owinęła ciaśniej ogonem przednie łapy.
— Chcę, żebyś miał mądre i przemyślane plany, po których wykonaniu nie będę miała ochotę pacnąć cię w łeb — przyznała wprost.
— Niszczyciel dobrej zabawy — wymamrotał pod nosem, odwracając wzrok. — Wiesz, że to niemożliwe. Od tego mam ciebie — dodał już nieco głośniej, jakby sprawa jego bardziej przemyślanego zachowania została pogrzebana dawno temu.
Uśmiech instynktownie wpłynął na jej pysk i zaśmiała się krótko. Zaraz to jednak przypomniała sobie, że nie zapracował jeszcze na jej wybaczenie, więc gwałtownie spoważniała.
— Cieszę się, że mnie doceniasz — westchnęła, unosząc pysk w górę. — Czyli czekamy na ciemności, tak? — powtórzyła, zastanawiając się, jaki temat przyspieszy im czas. — To niesamowite, że nasze dzieci są już takie... Dorosłe — przyznała. — Dwójka mianowana, pomimo paru trudów, a Skowronek też świetnie sobie radzi jako medyk.
Uwielbiała rozmawiać o swoich pociechach. Była dumna z tego, jak sprawnie minęły ich treningi, a i w czekoladowego mocno wierzyła, iż wkrótce będzie pełnoprawnym uzdrowicielem.
— Tak, do całkowitych ciemności — potwierdził Szepcząca Pustka, wyciągając ją z zamyśleń. — Chyba że się boisz? — dodał zaczepnie, już chwilę później milknąc i jakoś się odcinając, a przynajmniej tak to wstępnie wyglądało. Później natomiast, można było zobaczyć pewną melancholię, malującą się na pysku kocura.
— Wiesz, z początku się trochę obawiałem — poddał po chwili ciszy, na co zaintrygowana w pełni skupiła swój wzrok na nim. — Tego wyboru Skowronka, chociaż sam podałem taką propozycję. Wiesz, Pajęcza Lilia coś tam zaczęła ględzić, ale nie w tym rzecz — westchnął przeciągle. — Skowronek przypomina mi trochę Rumianka, chociaż bardziej otwartego — mruknął. — Było to takie... dziwne uczucie? — Próbował wyjaśnić na wydechu, chociaż niezbyt mu to szło. — Jeszcze później te problemy z Kniejką. - Znów przerwał, uśmiechając się od nowa. — Ale cieszę się, że jakoś to idzie. Pomału, do przodu.
Nerwowo zaczęła szurać łapą po ziemi. Problemy były wszędzie, i chociaż całe życie próbowała od nich uciec, tak teraz powoli zaczynała dawać sobie z wieloma rzeczami radę. Nawet jeśli wydawała się nadciągać najgorsza katastrofa, kłopoty potrafiły z czasem minąć. Oczywiście jedynie wtedy, gdy ingerowała w ich zniknięcie.
— Jeśli ma się odpowiednie wsparcie, zawsze wszystko się uda. Cieszę się, że nasze dzieci mają nas. I cieszę się czasem, że mam ciebie — mruknęła, zaraz to precyzując. — Bo gdy jesteś niemiły, to się nie cieszę.
Nie wiedziała, co więcej powiedzieć w temacie jego wypowiedzi. Chciała, aby czuł jej wsparcie, ale ta cała sprawa z Rumiankowym Zaćmieniem była tak koszmarna, że nie miała ochoty przyciągać tego do myśli.
— Dla ciebie zawsze jestem miły — zaprzeczył, zerkając na nią. - A nawet jeśli nie, to i tak mnie lubisz.
Po raz kolejny tego wieczoru ledwo co powstrzymała uśmiech od wkroczenia na jej pysk.
— Powiedzmy, że PRAWIE zawsze — poprawiła go. — Jesteś bardzo pewny siebie jak na kogoś, kogo los jest niepewny... — dodała tajemniczo, choć jej intencje były jak zawsze pozytywne.
— O, brzmi jak groźba — zauważył z pewnym przekąsem w głosie, jakby miało to się odnosić do jej wcześniejszych słów. Zerknęła na niego z urazą.
— Nie. Kiedy jest to wypowiadane przeze mnie, to jedynie pouczenie — oświadczyła. — Czy ja ci wyglądam na kogoś, kto mógłby ci czymkolwiek zagrozić? — spytała, bardziej retorycznie.
— Jak tak pomyślę, to bardzo — stwierdził. — Patrzcie na te zabójcze kły... — rzucił z dramaturgią w głosie.
— Nie są ona nawet równe niebezpieczeństwu, jakie stwarzają twoje zabójcze pazury...
— Moje zabójczo piękne pazury, mówisz... — Obejrzał je, wyciągając wpierw do przodu prawą łapę. — Czyżby ich blask był dla ciebie zbyt niebezpieczny? — zagadnął.
Parsknęła, odwracając pysk.
— Ah tak, ślepnę przez to. Chyba powinnam wrócić do obozu, nim całkowicie stracę wzrok...
— Już teraz? — spytał, jakby skołowany. — Ominiesz najlepszą część, a już ciemnieje.
Dla niej słońce, choć bliskie linii horyzontu, ani odrobinę nie przesunęło się ze swojego miejsca, jednak postanowiła być cierpliwa i dać mu szansę. Wynikało to też ze zwykłej tęsknoty za częstszym towarzystwem partnera.
W ciszy wpatrywała się w taflę wody, lekko kołysząc się wraz z każdym powiewem wiatru. Szepcząca Putka również nic nie mówił, toteż cieszyła się chwilowym spokojem i podziwiała otaczającą ją naturę. W Owocowym Lesie nie mieli takich miejsc, jednak nie mogła narzekać na brzydkie tereny. O ile widziała gdzieś drzewa i kwiatki, miejsce było dla niej ładne.
Nie była pewna, ile czasu minęło, nim liliowy nie dotknął jej barku nosem, wskazując nim następnie znajdujące się przed nimi jeziorko. Powoli opuściła wbity do tej pory w górę wzrok, a końcówka ogona zadrżała jej na przedstawiony obraz. W "Oku" mieniły się srebrnej barwy gwiazdy. Choć to zjawisko było jej znane, (i nie do końca dalej rozumiała jego działanie) tak ten widok zapierał jej dech w piersiach.
— Gracjo. — Drgnęła, słysząc swoje dawne imię, którego używał coraz rzadziej. — Wybacz mi me... okropne twym zdaniem — sprecyzował — zachowanie. Z racji, że kocham cię przeogromnie, postanowiłem spełnić twe zadanie, aby dowieść, że jestem godzien twego serca — mruczał, powoli zbliżając się do brzegu. Przez moment poczuła przerażenie, iż to on chce się utopić, testując jej oddanie.
Gotowa, by w każdej chwili zerwać się do działania i złapać go za ogon, obserwowała, jak grzebie łapą niczym dżdżownica w zmokniętym piachu. Dopiero gdy coś zaczęło połyskiwać pośród piachu i bieli jego futra, uchyliła zaskoczona pysk.
— C—co to jest? — wykrztusiła, patrząc na jego znalezisko z zainteresowaniem. Zaraz to, gdy tylko z lekka obmył kamyk w wodzie, zdała sobie sprawę, że nieraz już to widziała. W czasie zgromadzeń, na Bursztynowej Wyspie.
— Klan Gwiazdy zdawał się usłuchać mych żalów o naszą niezgodę i wesprzeć mnie twą upragnioną gwiazdką — mruknął, łapiąc bursztyn w pysk i podchodząc do niej. Ostrożnie upuścił dar przed jej łapami. — To co, mogę liczyć na twoje wybaczenie?
Wpatrywała się w to coraz bardziej oczarowana. Nawet jeśli znała realia zdobycia ów "gwiazdki", była tym zachwycona. Czuła się, jakby rzeczywiście otrzymała mityczny podarek od niebios.
Powoli wyprostowała się, z uśmiechem i iskrami w oczach spoglądając na niego.
— Oczywiście — roześmiała się krótko, by po chwili zanurzyć pysk w futrze okalającym jego pierś. Za tym właśnie tęskniła najbardziej.

***

Od tamtego czasu wszystko wróciło do normy. Może nawet do czegoś więcej, bo co parę dni pozwalali sobie na odrobinę spędzonego czasu we dwoje i spacerowali nad Przybrzeżne Oko, aby podziwiać mieniące się w odbiciu wody gwiazdki. Dla Gracji stało się to symbolem ich pojednania i szczerej miłości. Doceniała każdy taki wypad, jednakowo z panującym w klanie spokojem. Zniosła jakoś ostatnie "spotkanie rodzinne" na zgromadzeniu, więc teraz dla relaksu coraz to częściej wtulała się w futro partnera, próbując wmówić sobie, że teraz będzie już tylko lepiej.
Wraz z trwającą Porą Nowych Drzew dopadały ją coraz to mocniejsze bóle brzucha. Skrzywiona i na sztywnych łapach odwiedziła legowisko medyków. Liczyła na to, że będzie mogła zobaczyć syna w akcji, jednak Skowronkowa Łapa okazał się wyjść z Barszczową Łodygą na spacer, toteż pozostało jej skorzystać z usług Pajęczej Lili.
— Czyli... Po prostu cię boli? — zapytała uzdrowicielka, gdy przez kilka dłuższych chwil Przepiórczy Puch wykorzystywała swój średni zasób słów do jak najdokładniejszego opisania dolegającej jej przypadłości. — Cóż, sprawa wydaje się jasna.
— To coś poważnego? — spytała zmartwiona, siadając i otulając łapy ogonem. — Chyba nie zjadłam nic nieodpowiedniego, ani w żaden sposób się nie zraniłam — mamrotała, próbując sięgnąć w głąb swej pamięci i wygrzebać z niej jak najwięcej szczegółów.
Ruda pokręciła głową, a wibrysy zdawały się jej drżeć z pewnego rozbawienia.
— To ciąża, Przepiórczy Puchu — oznajmiła, na co szczęka kotki omal nie opadła na ziemię. — Nic strasznego, prawda? — dodała łagodniej. — Gratulację. Szepcząca Pustka na pewno się ucieszy.
Nie była w stanie wysłowić się. Stała w milczeniu z uchylonym pyskiem, dopóki nie przesiąkło nią wrażenie, że się cała obśliniła. Nie wątpiła w to, co mówiła kotka. Liliowy będzie wzruszony, ona też czuła, jak jej serce zaczyna bić coraz szybciej. Rzadko spotykała się z tym, by kotka miała więcej niż jeden miot, że aż wydawało jej się to niemożliwe.
— Dziękuję za informację — wydukała w końcu, nazbyt pospiesznie opuszczając kryjówkę między krzakami. Zatrzymała się na środku obozu i wpatrywała uparcie w jego wyjście. W głowie starała się ułożyć sensownie brzmiące zdania, choć dalej zdawało się do niej nie docierać. Naprawdę była po raz drugi w ciąży?
Kochała swoje pociechy i wiedziała, że kolejne pokocha również. Bardziej martwiło ją, że Szafirkowa Łapa dalej nosiła status ucznia. Kotka nie mogła dać się uziemić w kociarni, nim nie wytrenuje w końcu szylkretki.
— Oo, wyczekiwałaś mego powrotu? — rzucił z rozczuleniem Szept. Rozejrzała się, nie wiedząc, skąd i kiedy przybył, jednak nie stanowiło to teraz dla niej żadnego znaczenia. Złapała w zęby skrawek jego ogona i odciągnęła go na ubocze, gdzie zaraz to ujrzała jego urażoną minę. — Ała, mój ogon — wykrztusił z teatralnym bólem.
— Szept, będę bezpośrednia — oświadczyła, podchodząc na krok, choć łapy jej nagle drżały. — Ja... Ja byłam u Pajęczej Lilii...
— Co się stało? Jesteś chora? Połamałaś coś sobie? — przerwał jej nagle. — Umierasz?! — wyrzucił, brzmiąc na niezwykle przerażonego.
Spojrzała na niego poważnie, przekrzywiając w bok łeb.
— Nic z tych rzeczy — wymamrotała speszona, zerkając niepewnie na stojących nieopodal wojowników, którzy na dźwięk głosu liliowego posłali im zaciekawione spojrzenia. — Ja... Jestem w ciąży. Znowu — wyszeptała.

<Szept?>

Od Szepczącej Pustki CD. Przepiórczego Puchu

- Od razu Wyjący Podmuch Wiatru Cierpienia. Albo Sprawiająca Ból Uszu. - odpowiedział na propozycję nadania kociakowi imienia ,,Piszczałka". Brzmiało zabawnie i szczerze powiedziawszy chętnie by tak kociaka nazwał, ale jak teraz pomyślał o tym Wyjącym Podmuchu, to jakoś mu już siadło i nie mógł się do Piszczałki przekonać. Gdy jednak zobaczył wzrok Gracji, westchnął przeciągle, unosząc wzrok ku górze, przecierając łapą kark. Wybór był ciężki. Nigdy nie sądził, że przyjdzie mu nadawać imiona dla swoich kociąt. - Może ty ją nazwij, oddam ci honory - stwierdził, spoglądając na całą trójkę. - A wracając do naszego Władcy Pło-
- Dzwonek - przerwała mu czekoladowa niemal natychmiast, liżąc zrudziałe czoło, na co kocur uśmiechnął się pod nosem. 
- Dzwonek niech będzie - Odparł zadowolony, spoglądając na resztę kociąt. Niestety nie mógł nazwać ich ani Pogromcą Gór, ani Zwycięzcą Niepokonanym, więc musiał podreptać w nieco innym kierunku.
- To ten drugi to Skowronek, bo się rymuje - wskazał na czekoladowy kawałek futra, z białą mordką podobną do tej, którą miał Szept. - Albo Młody Szept - uśmiechnął się żartobliwie przybliżając głowę do wspaniałej trójki, całkiem się rozklejając. Nie miał pojęcia, czy sobie poradzi, albo czy będzie dobrym ojcem, jednak na rozmyślanie na ten temat było już za późno. Teraz mógł się jedynie starać i nie popaść w jeszcze większe uzależnienie od mieszanki z maku i kocimiętki, by nie dawać złego przykładu. Może kocięta zajmą jego umysł i zaczną działać jako zastępstwo dla ziół, z którymi nie rozstawał się ostatnimi czasy? - Popatrz, ma moją biel! Czy to nie wspaniałe? Ciekawe, czy będzie miał też mój charakter, może będę miał małego klona? Będziesz mieć wtedy aż dwójkę Szeptów obok siebie - uśmiechnął się szeroko w stronę kotki, pokazując białe ząbki. Szybko jednak jego pysk został lekko odsunięty przez czekoladową łapę partnerki. 
- Jestem pewna, że jeden Szept mi w życiu wystarczy - stwierdziła. 
- Tak całkowicie, całkowicie? Szeptów nigdy za wiele - stwierdził, opierając głowę na łapie, która go odepchnęła. Być może w przyszłości legowisko starszyzny zamieni się w wielkie jedno pobojowisko. I niewykluczone, że Szepcząca Pustka miałby w tym swój spory udział. 

。·◦⌟‒▾♞▾‒⌞◦·  。

Zadziało się ostatnio sporo. Dnie spędzał zazwyczaj na treningu z Pożar, chyba, że akurat mu się nie chciało, czy też ze względu na przerwę, spowodowaną śmiercią Konwalii. Nie mógł powiedzieć, że nie tęskni za ojcem. Był do niego przywiązany bardziej, niż do matki, przez co znów zasmakował dołka w którym przebywał przed narodzinami kociąt. Nie chciał jednak martwić nikogo ze swojej rodziny, więc zazwyczaj wygadywał się jednej z osób, które zasmakowały czegoś podobnego, a tą osobą okazała się Margaretkowy Zmierzch. Córka Lwiej Paszczy doskonale wiedziała, kto wyjadał jej wcześniej zioła ze składzika. Wiedziała też, że kocur po jej odejściu sam zbierał zioła na własną łapę, później przechowując je w schowku pod kamieniem, z dala od wzroku Pajęczej Lilii, która nie była już tak przychylna dla jego prób złagodzenia swojego depresyjnego stanu, z którego wyszedł jedynie na moment. A może w ogóle nie wychodził, tylko zdawało mu się, że jest lepiej? Wciąż tkwił w tym wszystkim łapami, jak w bagnie, nie mogąc się uwolnić. A później wracał z uśmiechem na pysku, by zabawić swoje dzieci. W końcu też potrzebowały pocieszenia i wsparcia. Dlatego też spędzał z Kniejką czas na treningach, gdy jeszcze trenowała pod okiem Smarka. Dlatego starał się jakkolwiek wspierać Skowronka w drodze do zostania medykiem, czy Dzwonka na ścieżce wojownika. I być może zaniknął w ostatnich księżycach, jednak dał sobie za zadanie to wszystko odbudować. Na razie jednak, niezbyt mu to szło, szczególnie patrząc na ostatnie wydarzenia, związane z pomiotami Widma. Nie czuł jednak żadnych wyrzutów czy żalu z powodu swojej przemowy. Gdyby miał szansę, zrobiłby to po raz drugi, a z relacji Margaretki mógł wywnioskować, że miał rację. Nie był sam w swoich przeświadczeniach, a w klanie zostały trzymane dzieci kogoś, kto wyrządził dość szkód. Czemu Obserwująca ich nie wyrzuciła? Z jakiej racji były trzymane razem z nimi w klanie? Czy nie widziała, jak postrzegają ich inne koty? Problemem którym się przejmował, było coś innego. Albo raczej ktoś, komu się owa przemowa nie spodobała. 
- Bu - Oczy Gracji przysłoniła ciemność, kiedy zza pleców dopadł ją lilowy stwór, zasłaniając jej ślepia łapami i przerywając tym samym w myciu. Już chwilę później czekoladowa mogła poczuć, jak pysk Szepta powoli wtapia się w futro na jej szyi, przesuwając do przodu, a oczy zostają uwolnione. - Jesteś na mnie zła? - spytał, zerkając w górę. Była zła, wiedział. I bolał go fakt, że nie potrafiła zrozumieć jego powodów. 
Z początku nie odzywała się. Głucha cisza wręcz świszczała w ich uszach, nim głęboko nie westchnęła, powoli pochylając się do przodu. 
- Domyśl się.
Niechętnie uniósł głowę, przechodząc z boku kotki. 
- Przepraszam, że musiałaś tego słuchać - mruknął skołowany, próbując zajrzeć w jej oczy - Przecież wiesz.
- Gdybym tego nie słyszała na własne uszy, to i tak by to do mnie doszło i byłabym równie zawiedziona co teraz - odparła mu wprost, zerkając na niego markotnie. - Nie popieram w żadnych stopniu ich działań, jestem... Zniesmaczona tym, że potencjalni mordercy wychowywali się w jednym legowisku co nasze kocięta, jednak czy słowa których używałeś były konieczne? To w końcu były niewinne kocięta, których chaos w pierwszych księżycach życia mógł mocno namieszać w głowach. Z pewnością dało się wcześniej zauważyć znaki, że mogło być coś z nimi nie tak. Żałuję, że tak mało z nimi rozmawiałam, gdy byli pod moją opieką - przyznała nagle. - Może zabrakło im miłości w życiu. Zrozumienia. Ojca mieli potwornego, specyficzną matkę i z dnia na dzień zostali pozostawieni sami sobie - mruknęła, opuszczając smutno pysk. - A co jeśli na treningach widać było już pierwsze oznaki ich problemów, ale zostało to zignorowane? Oh, nienawidzę tego że czasu nie da się cofnąć. Na pewno wszystko mogło potoczyć się inaczej. - Kocur opuścił uszy po bokach na pierwsze słowa partnerki. Dopiero po chwili wciągnął powietrze w płuca, otwierając pysk. Słowa których użył były konieczne. Niech wiedzą, że ma ich na oku. Niech wiedzą, że przez cały czas są obserwowane i jeśli zrobią jakiś wybryk, wszystko zostanie zgłoszone, chociaż wątpił, by Obserwująca coś z tym zrobiła. Wtedy miał zamiar pozbyć się problemu sam. Niech wiedzą, że nie są tu mile widziani. Dobrze by było, gdyby sami, z własnej woli, opuścili klan, zamiast robić problemy innym. 
- Cała trójka trafiła w łapy odpowiednich mentorów. Wątpię, by którykolwiek z nich przeoczył jakąś ważną informację. - starał się wytłumaczyć, najłagodniej jak mógł, chociaż jeśli chodzi akurat o Srebrnego... shhht. Tu miał pewne wątpliwości. - Były już na tyle duże, że mogły przejąć wychowanie ich ojca. Do kogokolwiek trafiłyby później, efekt byłby ten sam. Niektóre przyzwyczajenia są niemożliwe do wykorzenienia, uwierz mi proszę, próbowałem. 
- Jeśli tyle kotów od początku było do nich nastawionych negatywnie przez pryzmat ich ojca, to mogło wpłynąć na ich myślenie. Jakbyś był młodym, elastycznym umysłem i ktoś codziennie by ci wmawiał że jesteś zły, to prędzej czy później sam zaczął byś w to wierzyć - zauważyła z niezadowoleniem. -  Nie wiem Szept, spodziewałam się, że w żadnym miejscu nie może być aż tak kolorowy, ale w Klanie Burzy panuje... Porządny zamęt.
- Raczej nikt się nie spodziewał, że w klanie przebywa możliwy morderca - Stwierdził, wzdychając ciężko, nie łapiąc się już pierwszej części wypowiedzi kotki. Zamiast tego zrobił dłuższą pauzę, chwilę później się uśmiechając lekko - Czyli nie wiesz, czy się na mnie dłużej złościć? - spytał zaczepnie.
Zawahała się, odwracając pysk w jak najbardziej przeciwną do niego stronę. 
 - Wiem - odparła. - Nie zasłużyłeś jeszcze na to, bym przestała się gniewać.
- Jeszcze? - spytał, zerkając na nią z dołu, zniżając głowę by odszukać znów jej pyska - Czyli co muszę zrobić?
- Przynieść mi gwiazdkę ze Srebrnej Skóry - odparła, uznając to za najbardziej absurdalny wyczyn jaki mógł jej przyjść do głowy.
- Gwiazdka ze Srebrnej Skórki raz! - odpowiedział zaraz, zrywając się z miejsca i idąc w.... nieznanym kierunku.
Wlepiła w niego podejrzliwe spojrzenie, analizując wszelkie potencjalne scenariusze oraz procesy myślowe, jakie mogły zachodzić w jego umyśle. 
 - Hej, ale nie planujesz mam nadzieję wspiąć się na jakieś wysokie miejsce i doskoczyć do nieba, prawda? - spytała, wiedząc, że Szept bywa na równi inteligenty co głupi. Kocur zatrzymał się, odwrócił w jej stronę głowę, po czym uśmiechnął się szeroko, przystawiając palec do pyska. 
 - Sekret - stwierdził, znikając chwilę potem. Gdzie był? Wiedział o tym jedynie sam lilowy, którego Przepiórka nie widziała niemal cały następny dzień i noc... czyżby przepadł całkowicie? 
Niestety, kocur miał się całkiem dobrze, a zobaczyć go mogła już następnego wieczoru, wcześniej jedynie dostrzegając lilowe futro które przemyka się po obozie. Szept czekał w odpowiednim miejscu, a gdy kotka wracała do obozu wraz z resztą grupy, ten wyłonił się zza traw, porywając czekoladową. Reszta patrolu nie musiała się o nic martwić, gdyż Szept poinformował jednego z członków, że ma akcję przeprosinową, przez co jakimś sposobem Przepiórka może nie wrócić wraz z nimi do obozu. 
- Szept, już obeszłam dzisiaj tereny. Radzę ukrócić ci wycieczkę, chyba, że chcesz mnie nieść - zapowiedziała po wcześniejszym westchnieniu.
- Nie będziesz musiała męczyć swoich pięknych łapek zbyt długo - zapowiedział widocznie zadowolony - Jak tylko dojdziemy do Przybrzeżnego Oka, będziesz się mogła rozłożyć jak ci wygodnie~

<Przepiórko?>

Od Przepiórczego Puchu CD. Szepczącej Pustki

Poniekąd wycieńczona, oparła głowę o bok kładącego się przy niej partnera. Cała trójka ich świeżo narodzonych kociąt popiskiwała niewyraźnie przy jej boku. Wydawały jej się tak kruche, że trudno było jej uwierzyć w działanie świata i to, że sama kiedyś tak wyglądała. Każdy mijany przez nią na co dzień kot był na początku swego życia tak małym, nieporadnym kształtem, z przyklepaną, dziwnie mokrą sierścią, a raczej jej namiastką.
Pierwsza próba wyczyszczenia ich była dla niej niezwykła. Czuła, jak ciepło jej języka przechodzi na drżące istotki, które starały się coraz bardziej przywrzeć bliżej niej. Serce kruszyło jej się ze wzruszenia na ten widok. Nie sądziła, że ta chwila będzie dla niej aż tak rozczulająca.
— Tak... Dał mi w kość, nie ma co ukrywać — przyznała, patrząc na ich barwy futer i doszukując się w nich podobieństw. Pierwsze kocię było w głównej mierze białe, z nielicznymi plamami o szarawych i kremowych odcieniach. Drugie, w większości rude, chociaż nie tak typowo rude. Nie był to ani iście ognisty, ani pomarańczowy jak u wiewiórki kolor, a znacznie jaśniejsza toń. Trzeci natomiast, główny sprawca jej zmęczenia, miał na sobie sporo brązu podobnego do tego u niej, ale również jaśniejszego. Może z czasem ściemnieją im te kolory? — Ale czuję się poza tym... całkiem dobrze — westchnęła, mrużąc na moment oczy. — Chociaż trochę chcę mi się spać... — przyznała, choć ten stan zmęczenia towarzyszył jej od dłuższego czasu. Cała ciąża była wyczerpująca, nie tylko sam poród.
— Zdrzemnij się. Przypilnuję cię — palnął niemalże od razu. — To znaczy was. Cała wasza czwórka będzie bezpieczna pod moim okiem — zapewnił, choć zdawało jej się, że dosyć wyraźnie słyszy jego niespokojne bicie serca przy swoim uchu.
Uśmiechnęła się słabo.
— Mam pewne wątpliwości...
— Ciii — przerwał jej gwałtownie. — Nie przemęczaj się. Jak wypoczniesz, porozmawiamy o imionach. Mam już pewne propozycje — mruknął, jakby rozmyślając na głos.
Parsknęła, przekrzywiając łeb na bok.
— Nie zgadzam się na żadne "Władca Potężnych Płomieni" — powtórzyła, brzmiąc na wyraźnie rozbawioną. — To nie brzmi ani ładnie, ani poważnie. Co będzie dalej? Puszysty Niszczyciel Chmurek? Niepokonany Brązowy Kłaczek? — wymieniała, czując, jak z każdą salwą śmiechu umykającą z jej pyska, oczy coraz mocniej kleją jej się do snu. To wszystko było niezwykłe. Przetrwała poród. Szepcząca Pustka trwał u jej boku. Miała swoją nową, własną rodzinę, a wszelkie błędy popełnione przez nią w przeszłości, zdawały się znikać z jej głowy, rozmazane niczym widok za mgłą.

***

Otworzyła ślepia, nie mogąc powstrzymać się od natychmiastowego ziewnięcia. Drzemka, choć udana, bo ani razu się nie wybudziła, zdawała jej się zbyt krótka. Przeciągnęła się i dopiero wtedy, słysząc cichy pisk, zdała sobie sprawę, że coś jest nie tak.
Kocięta. Przez chwilę to wszystko wydawało się jedynie wytworem jej umysłu, który miał zniknąć, gdy tylko się obudzi. Teraz jednak rzeczywistość zdawała się coraz bardziej wyostrzać. Zadarła pysk w tył i omal nie zeszła na zawał, dostrzegając szeroko otwarte, zielone ślepia.
— Wyspałaś się? — spytał Szept, nie spuszczając wzroku z trójki ich pociech.
— Tak... — odrzekła, mimo wszystko zaskoczona tym, że ten nie usnął. — Teraz mam świeży umysł z nowymi pomysłami, a i ty mam nadzieję , przemyślałeś swoje wybory — odparła, na co liliowy mlasnął z niezadowoleniem.
— Nie rozumiem, co jest złego we Wła...
— Szept! — przerwała mu, mrużąc oczy.
Jej spojrzenie w pierwszej kolejności padło na najbliżej leżącą, jedyną kotkę w ich miocie. Każde z nich miało sporo bieli w futrze, jednak ta zdecydowanie była najjaśniejsza.
— Zacznijmy od niej — mruknęła, pochylając się i delikatnie liżąc kocię po główce. Ta wydała z siebie pisk, jakby ledwo co po narodzeniu postanowiła się buntować przeciw jakiekolwiek formie dotyku. — Może Piszczałka? — zaproponowała, uśmiechając się. — Jest taka delikatna, mała... Albo Kruszynka? Kwiatuszek? Firletka? — wymieniła to, co rzeczywiście przychodziło jej na myśl, gdy wpatrywała się w to małe, bezbronne stworzenie. Owoc ich miłości. — Co sądzisz?

<Władco Pustych Łbów?>

Od Szepczącej Pustki CD. Przepiórczego Puchu

 Nigdy nie był przy porodzie, nie towarzyszył Rumiankowi, a jedyne jego doświadczenie polegało na tym, że sam się kiedyś urodził, co... nie dawało mu zwyczajnie nic. Cały ten zamęt powodował, że nie miał pojęcia co robić. Miał wyjść, miał zostać? Jak na razie to głównie przeszkadzał, co chwila pytając Margaretkowy Zmierzch co ma robić, co się dzieje, czy tak powinno to wyglądać, jednak ona zajęta była głównie udzielaniem instrukcji Liliowej Łapie i w stronę Szepta posyłała jedynie zirytowane, czy też zmęczone spojrzenia, aż w końcu kazano mu się zamknąć, jeśli chce zostać w środku. Tak więc przygryzł sobie język i przysiadł bliżej głowy Gracji, próbując uspokoić ją, siebie i najpewniej całą resztę. Jedyne, co go teraz podnosiło na duchu to fakt, że kocięta nie rodziły się w żłobku w towarzystwie trójki nieszczęsnych potomków Widma. Nie ufał ani im, ani Koszatniczce. Nie był pewien, czy by wytrzymał, z jednej strony mając całkowicie bezbronną kotkę podczas porodu, a z drugiej wpatrujące się w nich, intensywne, pomarańczowe ślepia. Samo wyobrażenie podnosiło mu sierść na karku, a co dopiero prawdziwa sytuacja, w której mogliby się znaleźć, gdyby nie nakłonił Przepiórczego Puchu do zmiany legowiska, chociaż na ten pierwszy księżyc. Tutaj mieli Konwaliowy Powiew, który w tej chwili był jednym z najbardziej zaufanych kotów, więc zwyczajnie nie było lepszego miejsca. Dodatkowo wewnętrzne zadowolenie z sytuacji przynosił mu fakt, że dzięki nowemu zajęciu i stresie na moment zapomniał o swojej dawce ziół uspokajających. Zresztą miał wrażenie, że nie tylko on. Margaretka ostatnio również nie wyglądała najlepiej i czasem wyczuł od niej znajomy zapach, więc pocieszenie sprawiał mu fakt, że nie był w tym sam. Ale to były tylko drobne pozytywny w całej, szaleńczej masie, która właśnie uderzyła go w pysk. Słyszał o komplikacjach przy porodach, była możliwość, że albo kociaki, albo matka zwyczajnie nie przeżyją, a najgorsza z nich wszystkich możliwość zakładała, że zostanie całkiem sam. Ogon więc drgał mu nieustannie, a mięśnie chciały zerwać się do biegania w kółko, by jakoś rozładować nagromadzone napięcie. A więc po raz kolejny, zwyczajnie się bał, posłusznie i gorliwie wykonując wszelkie polecenia wydawane przez medyczkę. I chociaż cieszył się z każdego kocięcia, jakie udało mu się przywitać na świecie, nieustannie wyczekiwał końca, szczególnie spinając się przy ostatnim, który sprawił kilka problemów i najwięcej stresu. W skutku może siedział w miejscu i nie przeszkadzał fizycznie, jednak do uszu zebranych mogło dojść jego nieustanne paplanie ukazujące skalę jego niepewności. I nawet nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo brakuje mu powietrza, do momentu, w którym było już po wszystkim, a on przypomniał sobie, jak się oddycha. Prychnął, gdy Gracja się odezwała.
- Tego możemy nazwać Władcą Potężnych Płomieni - Zasugerował całkiem poważnym tonem, wskazując na jedynego rudego z całej trójki - Wtedy niektóre osobniki będą musiały się dopasować - zażartował, po czym zerknął na kotkę, by chwilę potem ułożyć się obok, jako wsparcie. 
- Dobrze się czujesz? - spytał, patrząc na nią badawczo. - Ten ostatni trochę cię wymęczył.

<Nowa matko?>

Od Przepiórczego Puchu CD. Szepczącej Pustki

kilka dni później po zdarzeniach z poprzedniego odpisu

Ze snu wybudziło ją swędzenie za uchem. Mlaskając, powoli podrapała się tylną łapą, nieskora do otwarcia oczu. Słyszała dookoła siebie szmery, głównie zwiastujące powrót wojowników z patroli. Ona po dzisiejszym treningu jedyne na co miała ochotę, to na drzemkę.
Ciepłe powietrze owiało czubek jej głowy. Zdała sobie sprawę, że ktoś musi stać wyjątkowo blisko niej i najwyraźniej wyczekiwać jej pobudki. Mogła pójść o zakład o świeżą, tłustą mysz, że tym kotem był nie kto inny, jak Szepcząca Pustka.
— Cześć Przepióreczko. — Usłyszała zgodnie z oczekiwaniami znajomy głos, powoli podnosząc powieki. — Takie piękne sny miałaś, że szkoda ci się było budzić? — spytał.
Uniosła leniwie łeb, by móc jakkolwiek dostrzec jego uśmiechnięty wyraz pyska. Był zdecydowanie za wysoki przy jej niewielkim wzroście. Ponadto teraz kwestią pozostawało to, czy powinna dzisiaj być miła, czy zgryźliwa. Wciąż miała na uwadze ostatnie wydarzenia, więc z dobrego serca, wybrała pierwszą opcję.
— Tak, ale widok po przebudzeniu jest równie piękny — przyznała, odwzajemniając jego gest.
Ona po takim tekście padła by na ziemię z wrażenia, a przynajmniej usiadła. On jednak dalej stał.
— Mogę się zawsze jeszcze przybliżyć, jeśli chcesz mieć lepsze widoki — odparował, mrużąc oczy, jednak zamiast się rzeczywiście przybliżyć, jak to miał w zwyczaju, usiadł na przeciw, zerkając na ukos po legowisku. — Raczej masz chwilę by zamienić z ową pięknością słowo, nie?
Końcówka ogona zadrżała jej z nerwów. Zabrzmiał wyjątkowo poważnie, a miała nadzieję, że już zaczyna wracać do dawnego siebie. Z jednej strony, patrząc na to, iż zaraz przyjmą rolę rodziców, potrzebowała od niego odrobiny powagi, ale z drugiej — to było tak nienaturalne, gdy liliowy był taki stonowany z emocjami.
— Zawsze znajdę chwilę, choć nie wiem, czy jestem godna rozmowy z kimś tak wspaniałym — rzuciła, by atmosfera mimo wszystko pozostała luźna.
— Oh, nie ma co dyskutować, oczywiście, że tak, w końcu jest Pani wyjątkową kotką — stwierdził, kładąc się i kryjąc łapy pod siebie, a przy tym zamieniając się w przysłowiowy chlebek. — I nie chcę, żeby owa Pani siedziała w żłobku ze szczeniakami Widma. — Jego ton przybrał bardziej poważną barwę, a ona momentalnie przełknęła głośniej ślinę. — Myślałem, żeby cię na ten czas gdzieś przenieść, chociażby do starszyzny, gdzie miałabyś też opiekę mojego taty.
Mina jej już całkowicie zrzedła.
Nim spojrzała na Szepta, zamrugała kilkukrotnie, próbując ustabilizować swoje myśli. W jej głowie zapanował nagły chaos. Nie spodziewała się, że w tym całym zamieszaniu, problemem liliowego będzie trójka małych, puszystych kulek.
— Słucham? — powtórzyła. — A to jest naprawdę konieczne? Jego kocięta to nie on, one nie są niczemu winne i nie rozumiem, czemu nasze dzieci miałyby być od nich odizolowane.
— Tak — rzekł nagląco odnośnie konieczności. — To... nie rozumiesz. — Instynktownie kiwnęła głową. Nie rozumiała. — Nie chcę cię przy nich. Patrzą jak on, śmierdzą jak on, były z nim wystarczająco dużo czasu, by zwyczajnie wchłonąć to, co im powiedział.
— Moment! — wyrzuciła z siebie, lekko oburzona. — Myślę że pojęcie "śmierdzą" w kontekście trzech niewinnych kociąt jest zdecydowanie zbyt mocne. Rozumiem twoje obawy, Szepcie, nie dziwię się niektórym, ale też powinieneś wykazać się zrozumieniem w drugą stronę. Te kocięta nie są niczemu winne. Poza tym, jak widzisz mnie z dziećmi u starszyzny? W żłobku będą miały chociaż towarzystwo rówieśników, a tam? Zamiast odkrywać świat i cieszyć się życiem, nabędą najgorszych możliwych zwyczajów i będą marudzić na świat, że kiedyś to było lepiej, a teraz to ich kości bolą — wypaliła. Nie była w żadnym stopniu zwolenniczką jego pomysłu.
— Ale będą bezpieczne — naciskał, drgając ogonem. — To cały księżyc, Gracja. — Wzdrygnęła się, słysząc dawne imię. Starała się od niego odzwyczaić, ale z uwagi na jej bliskie relacje z Szepczącą Pustką i to, że kocur często zwracał się do niej w ten sposób, było to trudne. — Były z nim przez cały księżyc. Z resztą nie mogę uwierzyć, że Koszatniczka nic nie widziała, będąc z nim praktycznie cały czas. Będą mieć swoje towarzystwo, nas i uwierz mi, na pewno szybko będą wychodzić poza legowisko do innych kotów. Po prostu nie do nich. Jakkolwiek byś na to nie patrzyła, proszę, zrozum.
— Księżyc to wcale nie tak dużo — próbowała niepewnie, choć nie wiedziała już, jak rozmawiać z kocurem po tych wszystkich przeżyciach. — Znaczy, wiem że kocięta szybko chłoną wiedzę, ale z drugiej strony były tak młode, że nawet nie zrozumiały by sensu jakiś straszniejszych słów. A Koszatniczka jest naprawdę miła, nie sądzę, by była świadoma krzywych akcji jej... Partnera — przyznała niepewnie. — Naprawdę, chcę jak najlepiej dla ciebie, dla nas i dla naszych kociąt, ale uważam, że do ich rozwoju najrozsądniejsze będzie towarzystwo rówieśników.
Liliowy spoglądał na nią bezradnie. Wydmuchał nosem przeciągle powietrze, milknąc na moment, by przyłożyć sobie łapę do pyska i przez chwilę pomyśleć.
— Po prostu zaufaj mi w tym jednym, dobrze?— odezwał się w końcu, unosząc na nią wzrok. — Nie mamy pewności. Kiedy zaczną się bawić, zawsze mogą mieć styczność z kociętami Malwowego Rozkwitu. Wczesny czas i tak będą głównie jeść i spać, nie będą potrzebować towarzystwa innego, niż oni sami. Mam zamiar z nimi wychodzić poza legowisko najwcześniej, jak to możliwe, ale wtedy zwyczajnie będę mieć poczucie bezpiecznej kontroli. Rozumiesz?
Westchnęła zniechęcona, starając się poukładać sobie to wszystko w głowie.
— Ja ci ufam w wielu kwestiach. Ale to, o czym teraz mówisz, jest dosyć krzywdzące dla kociąt Małej Koszatniczki. Rozumiem księżyc spędzić wśród starszyzny, ale... Tylko księżyc. Godzę się na tyle, a potem wracamy do żłobka, dobrze? Myślę, że przez ten czas, jeśli kocięta Niknące Widma zostały skażone jakąkolwiek złą wiedzą, to ta zdąży z nich uciec uszami i nic się nie stanie, jeśli dopuścimy do ich kontaktu z naszymi dzieciakami.
— Dwa — odpalił zaraz, mrużąc ślepia
— Szept — rzuciła ostrzegawczo, wzdychając głęboko. — Jeden i pół.
Kocur jawnie nie wyglądał na zachwyconego, ale już się nie wykłócał, jedynie przymykając na moment oczy.
— Dziękuję — mruknął, stykając na moment swoje czoło z czołem kotki. — Głodna? Przed chwilą wrócił ostatni patrol, przynieść ci coś? — Zaproponował wstając i kierując się w stronę wyjścia.
— Oh, mam sprawne łapy, mogę pójść sama — zaoponowała, podrywając się i ruszając za nim.
— Jak chcesz — rzucił, wzruszając barkami, po zlustrowaniu kotki niepewnym wzrokiem. — Tylko patrz pod łapy i nie idź za szybko. Rankiem znowu spadła ta papka. I nie siedź na zimnie zbyt długo, jest na to zbyt mokro, można zjeść przy legowiskach, tam przynajmniej wiatr nie sięga. — Wypluł z siebie szybkim tempem.
Uśmiechnęła się. Jego troska była rozczulająca.

***

Poród zdecydowanie nie był przyjemnym przeżyciem. Pamiętała po całym zajściu tylko ból, szczególnie przy ostatnim kocięciu, które dosyć opornie wychodziło na świat.
Niezręcznie czuła się będąc w legowisku starszyzny, ale zgodnie z wolą Szepczącej Pustki, ich kocięta na ten moment miały być odizolowane od pociech Niknącego Widma. Próbowała jeszcze kilkukrotnie przegadać z partnerem, że tamte dzieciaki nie są niczemu winne, jednak ten za każdym razem spoglądał na nią tym rozpaczliwym wzrokiem, które łamało jej serce i ostatecznie ulegała jego słowom.
Nie była już taka młoda, ale gdy teraz doczekała się dzieci, czuła się zdecydowanie... dziwnie. Była w innym klanie, niż w tym, w którym ona sama przyszła na świat. Jej rodzina nawet nie miała jak wiedzieć o tym, iż została matką.
Niepewnie wyciągnęła pysk w przód, ostrożnie liżąc najbliżej znajdujące się kocię po główce. Na świat jako pierwsza przybyła w większości biała koteczka, z jasnymi plamkami na całym ciele. Zaraz po niej pojawił się w większości jasno rudy kocurek, na którego czole tkwiła plamka podobna do tej, jaką miała Różana Przełęcz. Ostatnim, który przyniósł jej najwięcej problemów. był brązowy samczyk, o białym łebku. Dwójka z dzieciąt miała uszy lekko wykrzywione tak samo, jak Szepcząca Pustka.
Podniosła wzrok na wpatrzonego w skulone przy niej kulki kocura. Wydawał się nimi oczarowany, co po raz kolejny spowodowało ciepło w jej sercu.
— Są piękne, prawda? Wszystkie wyglądają jak nasze połączenie, każdy w inny sposób — odezwała się, choć głos jej był słaby. — Imiona. Należałoby nadać im jak najładniejsze imiona — dodała, mrużąc oczy.

<Szept?>

Od Szepczącej Pustki CD. Przepiórczego Puchu

Stanął obok, patrząc z zaciekawieniem z góry na pysk Gracji, po chwili uznając, że dołączy do leżenia na zimnym i łapaniu wilka. 

- Ja nie mam dziobu - stwierdził - Na pewno nie takiego wydłużonego i skrzeczącego. Gdzie ty tu mnie widzisz?

- W sumie na upartego to każda chmurka mi ciebie przypomina - stwierdziła. - Patrz, jak się krzywisz to masz taki długi pysk. A tam wyglądasz, jakbyś krzyczał i owinął się ogonem. - Uniosła łapą i przesuwała nią w górze, wskazując coraz to ciekawsze kształty. - A tu jakby spadł na ciebie kamień i by się zrobił z ciebie taki płaski kwiatek.

- Uważasz, że jestem kwiatkiem? - spytał, zahaczając o jej ostatnią wypowiedź, bardziej zainteresowany. 

- Trochę przerośniętym, ale tak - wyznała. - Mówiłeś, że jesteś ładny. A kwiatki są ładne. Przynajmniej dla mnie.

Zamilkł na dłuższy czas, obserwując chmury zmieniające kształty. Nie mógł powiedzieć, że się nie stresował i gdyby tylko mógł, najpewniej miałby całe spocone łapy. Wziął wdech, pozwalając działać zwykłemu impulsowi. 

- Gracja... - zaczął, po czym przekręcił się w jej stronę, by zaraz potem wsunąć nos w gęste futro pomiędzy szyją a przednią łapą kotki, by czekoladowa sierść zasłoniła mu pysk. - Co naprawdę o mnie myślisz - spytał z wyczuwalnym napięciem w głosie, czekając na werdykt w spięciu. Nie chciał patrzeć w jej pysk ani na emocje, które mogły się na nim malować. O ile zazwyczaj uwielbiał je oglądać, tak teraz zwyczajnie zamarł w stresie. Może z początku traktował kotkę jak przelotną znajomość, dobrą znajomą do pogadania, pacjentkę do zmotywowania, ale zaczęło się to zmieniać i zaczynał się w pewnym momencie zastanawiać, czy nie oszalał. Nienawidził tej wersji siebie, a im dłużej w to brnął próbując się "wyleczyć", tym bardziej łapał się na wchodzeniu w strefę fantazji. Nie miał ochoty skończyć jako kocur z obsesją. Jego nos wyczuł sztywność, a zaraz potem drżenie ciała byłej owocówki, przez które patrzył intensywnie w dół. 

 - Ja... - wykrztusiła, na co Szept spiął się lekko - W jakim znaczeniu? Jesteś... Szeptem. Moim bohaterem, który pozwolił mi zmienić życie na lepsze i zaznać szczęście.

- Wiesz w jakim - rzucił, chcąc bardziej schować się w gęstej sierści. Nie o to... zupełnie nie o to, czemu to utrudniasz? - I jestem dla ciebie tylko tym, Szeptem, przyjacielskim bohaterem, ale nikim więcej poza tą granicę? - Dopytał, przesuwając nos bardziej w stronę ucha kotki, jednak nie wychylając się poza bezpieczną barierę. 

 - Ty...- wyrzuciła, drętwiejąc. - A ja... - kłopotała się. - Jesteś moim ulubionym Szeptem, nie mam innego ulubionego Szepta. I może... Może czasem jestem tą zazdrosną przepiórką, gdy mówisz zdrobniale o swoich koleżankach... - wyrzuciła bez namysłu. - Bo może lubię, gdy poświęcasz swój czas mi...
Trudno było opisać co dokładnie czuł, ale był pewien, że mógłby zrobić coś głupiego. Może było to coś na wzór zaślepiającego uniesienia w kompozycji z dreszczami i fascynacją. Naprawdę to powiedziała, czy się przesłyszał?

- Przestanę - wymamrotał w gęste futro - Przestanę. - powtórzył już wyraźniej, unosząc głowę i patrząc wprost w oczy kotki - I będę poświęcał ci tyle czasu, ile tylko chcesz, dobrze? Mogę nawet oddać ogon i... - zawiesił się, gubiąc słowa i końcowo odwracając wzrok. Kotka tymczasem obróciła się lekko pod kat w jego stronę, łapą niepewnie dotykając jego futra przy szyi, przez co wzdrygnął się mimowolnie. 

- Nic nie musisz mi oddawać. I nie musisz przestawać, to też niezdrowe, gdybyś nie mógł rozmawiać z innymi kotkami - zauważyła, coraz bardziej dostrzegając, jak dziwacznie to wszystko brzmi. - Ja... Jedyne, czego teraz chce w życiu, to byś nigdy mnie nie opuścił. Twoje towarzystwo jest największym szczęściem jakie mogło mnie spotkać i ono mi wystarcza.

Parsknął lekko na wzmiankę o czymś niezdrowym, jednocześnie zaczynając głośno mruczeć z zadowoleniem. Lilowy nachylił się nieco w stronę dotykającej go łapy, by polizać ją delikatnie. 

- Byłbym głupi, gdybym miał cię opuścić - stwierdził, czując rozchodzące się po całym ciele ciepło.

。·◦⌟‒▾♞▾‒⌞◦·  。

TW: brzydkie opisy nieprzyjemne traumy Szeptowej przez Widmo.

Od Przepiórczej Łapy(Przepiórczego Puchu) CD. Pustego Łba(Szepczącej Pustki)

Nie potrafiła samej sobie rozsądnie wyjaśnić, dlaczego jej humor zataczał się zawsze wokół jego ogona. Lubiła te puchatą, jasną kitę, która wyglądała wręcz nieproporcjonalnie przy jego wysokim i wątłym ciele.
— Z ogonem myślę że trochę tak. Jak się go pozbędziemy, będziesz o wiele bardziej wyluzowany — przyznała, leniwie przeciągając się. Nigdy nie pomyślałaby, że drugi raz wyląduje w uczniowskim legowisku.
— Jestem najbardziej wyluzowanym kotem w klanie — obruszył się gwałtownie, drgając wcześniej wspomnianą końcówką ogona. — I mój ogon mi w tym świetnie pomaga, niedowiarku.
Spojrzała na niego bez większego przekonania. Tyle razy wałkowali jeden i ten sam temat, a ona dalej uwielbiała go poruszać. Szept albo wydawał się w zabawny sposób zdenerwowany, albo tak dobierał słowa, iż wprowadzał ją w coraz większe zakłopotanie.
— Załóżmy, że tak jest. Ja nie jestem wyluzowana, więc gdybyś był dobrym kolegą, oddałbyś mi swój ogon. Poradzisz sobie bez niego, a ja będę szczęśliwsza i spokojniejsza, dzierżąc go w swych łapach — obiecała, strzepując z łapy drobnego pajączka, który jakimś cudem znalazł się przy jej posłaniu.
— Hm, to rzeczywiście spory problem — stwierdził. — Ale chyba znam lepsze sposoby na wyluzowanie drugiej osoby. — Momentalnie Przepiórka spojrzała na niego nieufnie. Gdy przybierał owy ton głosu i ten wyraz pyska, wiedziała, że knuł coś, przez co będzie chciała zapaść się ze wstydu pod ziemię.
— Ja nie. Ogon wystarczy — odparła krótko, powstrzymując drżenie w głosie.
— Zdaj się na mistrza, nie jest potrzebny do tego mój ogon, przysięgam — rzucił, z tym swoim szerokim uśmiechem, który wróżył jej niepokój.
— Zgadzam się, że tobie nie jest potrzebny. Mi za to jest — oświadczyła dosyć poważnie jak na tak błahy, ciągnięty w formie żartu, temat.
— Widocznie do pacjenta nie docierają moje słowa. Czas wnieść bardziej radykalne środki. — To powiedziawszy, uniósł się, podnosząc łapy do góry. W pierwszej sekundzie w jej oczach zaistniał strach. Nie wiedziała, co chciał zrobić, dopóki z jej pyska, wręcz wbrew jej woli, umknął głośny chichot.
— Szep... — wykrztusiła w przerwie od śmiechu. — Przestań, bo cię pogryzę! I to nie tylko w ogon!
Nie wiedziała, że ma łaskotki. Ani tym bardziej, że aż takie. Wbrew pozorom, nie czuła się niekomfortowo z powodu tego czynu. Przywykła do jego bliskości.
— Nie musisz sprawdzać jak smakuję, mogę ci opisać — odrzekł, najwyraźniej zadowolony z siebie. Ona natomiast błagała w myślach, by żaden z uczniów za szybko nie powrócił z treningu. Starczy jej upokorzenia. — Czujesz się już wyluzowana? Zostawisz mój ogon?
Przekręciła głowę w bok, wahając się. Trudno było jej myśleć, gdy czuła to przyjemne drapanie.
— Oczywiście, Pusty Łbie — wypaliła w krótkiej przerwie, w której na moment się odsunął. Nie mogła nie skorzystać z okazji do wykorzystania jego karnego imienia. W Owocowym Lesie takich jeszcze nie słyszała. — Dziękuję za twoje usługi rozweselające.
— Hmmm, nie brzmiało to przekonująco — stwierdził wprost, kontynuując swoje czyny.
Machnęła ogonem, nie mogąc się skupić na tyle, by z jej pyska wychodziły sensowne słowa.
— Jestem w tym momencie najbardziej przekonana, jak tylko potrafię! Już jestem szczęśliwa, spokojna, wyluzowana i wszystko co dobre — mamrotała, tłamsząc w sobie śmiech.
— I mój ogon może czuć się bezpieczny? — Kontynuował spokojnie.
— Zawsze — wykrztusiła. — Przy mnie twój ogon jest najbezpieczniejszym ogonem w całym lesie.
Nie mogła myśleć o sobie jak o poważnej, dorosłej wojowniczce, kiedy zachowywali się w ten sposób.
— Zła odpowieedź — rzucił melodyjnie. — Prawidłową odpowiedzią jest ,,Tak, zostawię twój ogon w spokoju, żeby mógł się czuć bezpieczny" .
Zadziałała instynktownie. Od ciągłego śmiechu począł ją boleć brzuch. Lekko bo lekko, dziabnęła go w łapę z buntowniczym wyrazem pyska.
— Nie jestem zwolenniczką szantażu. Sugerowana przez ciebie odpowiedź gryzie się z moim wnętrzem. Muszę odmówić udzielenia jej — rzekła z powagą.
Liliowy spojrzał badawczo na swoją szybko cofniętą, dziabniętą łapę na chwilę przegrywając "dręczenie" jej.
— Hmmm... Nie jestem zwolennikiem gryzienia — odparł, jakby ostrzegawczo, lecz niezbyt poważnym tonem, przenosząc wzrok na winną zdarzenia. — Ale jeśli sytuacja twojego wnętrza mnie do tego zmusi, to zmienię zdanie.
— Chwila moment — wymamrotała rozproszona. — To takie małe, niewinne i bezbronne stworzonko, które nazywasz "pchełką", budzi w tobie niepokój i sprawia, że czujesz się zagrożony? — spytała z ogromnym zdziwieniem. — Oho, ale ja jestem groźna, zębiska mam jak niedźwiedź, patrz. — Rozdziawiła pysk, kłapiąc wspomnianą "bronią" w jego stronę. W tym momencie czuła się, jakby jej mózg zasnuł się pajęczyną, ale wcale tego nie żałowała.
— Oh nie, kto powiedział o niepokoju? — spytał unosząc brew, po czym położył łapę na czole kotki, unikając zębów, by po krótkim przeczochraniu brązowej czupryny nieco odepchnąć ją od siebie. — Ja tylko dbam o to, byśmy sobie nie poodgryzali nawzajem ogonów i oszczędzili sobie traumy. — Mówiąc to, minął ją dosyć spokojnie, pozwalając jej w końcu zaczerpnąć oddechu.
Obróciła łeb w jego stronę, obserwując go przez dłuższą chwilę w zadumie, gdy ten podwędził komuś mech z legowiska i sam ułożył sobie z boku prowizoryczne posłanie.
— Znowu sugerujesz, że jestem straszna — zauważyła. — I ty od mojego ogona trzymaj się proszę na długość kilku króliczych skoków. On akurat nie ma funkcji gryzaka — oświadczyła.
Jego senne spojrzenie spoczęło wprost na niej, powodując dziwne uczucie ciepła w podbrzuszu.
— Mhmm. Jeszcze kiedyś zobaczymy — stwierdził znużonym głosem, zwijając się w kłębek.
Choć raz w życiu, mogła patrzeć na niego z góry.

***

Życie nabrało tempa. Jako wojowniczka dorobiła się swojego pierwszego ucznia, który na jej szczęście, nie sprawiał żadnych problemów. Szafirkowa Łapa była tym, czego potrzebowała. Nadała jej sensu, bowiem każdego ranka była zmuszona wstać wcześnie, by wybrać się na trening z przepełnioną ekscytacją kotką. Cieszyła się, że to córka Obserwującej Żmii, bo dzięki temu nie czuła presji, iż jeśli zrobi coś nie tak, to matka jej podopiecznej udusi ją samymi łapami.
Mając wolną chwilę, wybrała się na spacer nad Przybrzeżne Oko. Lubiła to miejsce, było w samym centrum klanu, nie za blisko tych bardziej niebezpiecznych granic, a więc mogła w spokoju przysiąść tu i pomyśleć. Pora Opadających Liści była dla niej jedną z piękniejszych. Pomimo braku ukochanych przez nią kwiatów, czuła się w symbiozie z naturą. Jej brązowo-pomarańczowe futro kojarzyło jej się z barwnymi liśćmi, w których to aktualnie grzebała łapą.
— Szukasz towarzystwa w tych liściach?
Wzdrygnęła się, nie spodziewając się, że zastanie tu kogokolwiek. Odwróciła się spłoszona, ale widok Szepczącej Pustki był wręcz kojący.
— Nie muszę szukać, jak widzisz towarzystwo samo mnie nachodzi — parsknęła.
— Towarzystwo zawsze ciągnie do innego towarzystwa na godnym poziomie — stwierdził, siadając obok, na co poczuła dziwne ciepło w podbrzuszu. — A więc co, czy liście powiedziały ci coś ciekawego? Niemrawo wyciągnęła łapę do tego, co pospadało ostatnimi czasy z drzew.
— Przewidziały przyszłość. Ostrzegły mnie, że przyjdzie do mnie krwiożercza bestia, na którą mam uważać — mruknęła, zerkając na niego z ukosa. — No proszę, nie myliły się.
Prychnął lekko.
— Widzisz mnie jako krwiożerczą bestię? — spytał rozbawiony. — Co takiego we mnie krwiożerczego? Myślę, że to ciebie mógłbym tak nazwać — stwierdził, po czym zerknął na liście. — I co, przepowiedziały może coś jeszcze?
Uśmiechnęła się lekko, starając się nie lustrować go zbyt długo wzrokiem.
— No wiesz, ostre zębiska, pazury... — wymieniła. — Tak, podzieliły się ze mną jeszcze jedną wizją — mruknęła. — Ty i taka pewna ruda kotka, którą wręcz ubóstwiasz, razem, słodko drzemiącym w jednym legowisku — palnęła.
Tematami Lwiej Paszczy także uwielbiała go męczyć. Nie znała wciąż kontekstu ich relacji, ale bardzo ją to wszystko intrygowało.
— Masz na myśli Iskierkę? — spytał, na co lekko się nastroszyła. "Iskierka"? Jak w bliskich relacjach byli, że używał zdrobnienia jej imienia? Słyszała, że w klanach raczej używają tych dwuczłonowych, pełnych imion, jako oznakę szacunku. — Może jakbyśmy znowu zjedli tą kocimiętkę to by mnie nie zabiła samym spojrzeniem gdybym próbował ją namówić by mi sprzedała futro — zamruczał, na co się znacznie skrzywiła. Kocimiętka? Nie chciała jednak znać szczegółów. — Nie przepowiedziały ci nic ciekawszego? Może ja spróbuję je odczytać — zaproponował, patrząc na liście. — O, widzisz? Ten coś mówi o biednej przepiórce która nie umie przyznać o swojej zazdrości.
Nagle spochmurniała, drętwiejąc na jego słowa.
— O co niby ta przepiórka miała by być zazdrosna? — wyrzuciła z lekkim bulwersem. — Jej kolega jest po prostu dla niej niemiły. Tutaj nie ma co zazdrościć, tylko należy współczuć, że takie nieprzyjemne towarzystwo sobie zorganizowała...
Czy naprawdę było widać po niej, że trochę ją ten temat uraził? Musiała bardziej hamować emocje.
— O nieprzyjemne towarzystwo również można być zazdrosnym — odpowiedział luźno z uśmiechem. — Przeszkadza ci moje bycie "niemiłym"? — spytał, nachylając się ku niej lekko.
Dolna szczęka jej zadrżała, a język zaplątał się, nie pozwalając jej wydukać nic sensownego.
— Wolę miłe koty — wymamrotała niepewnie. — Czyli takie, jak ja. Widzisz, my jesteśmy przeciwieństwami, nie pasujemy do siebie — dodała, choć zaraz zdała sobie sprawę, jak dziwnie to brzmi.
— O czym mówisz? — spytał z miną mówiącą o potrzebie wyjaśnień.
— O niczym konkretnym — wypaliła, czując, że ten temat idzie w złą stronę.
— Hm... — Nie wydawał się zadowolony z odpowiedzi, jednak nie skomentował jej. — Czyli co tam było z miłymi kotami? Nie jestem dość miłym towarzystwem podobnym do ciebie? — podsumował, zerkając w niebo. — Może powinienem dorobić sobie rude plamy i uwziąć się na twój ogon, czy wtedy będę wystarczająco podobny?
Powstrzymała się od śmiechu. Miała teraz zgrywać obrażoną Przepiórkę.
— Zostaw mój ogon. — Instynktownie przytuliła kitę do siebie. — Nie trzeba ci rudych plam, i bez nich wyglądasz znośnie — przyznała od niechcenia.
— Tylko znośnie? Spodziewałem się usłyszeć ,,obłędnie" — rzucił, jakby ze smutkiem.
Lekko się rozluźniła. Takiego Szepta lubiła. Zawsze potrafił ją rozbawić.
— Nieziemeko. Jakby cię ten twój Klan Gwiazdy z chmurek zrzucił, bo byłeś dla nich za piękny.
— Hmmm? Chyba się zarumienię. — Przyłożył łapy do pyska. — Trochę tylko smutno, że mnie tak wyrzucili. Cóż, plusy są takie, że zrzucili do ciebie, więc myślę, że nic straconego.
Zamrugała zaskoczona. To zabrzmiało w tym miłym stylu, po którym jej serce zaczynało bić zdecydowanie za szybko.
— Specjalnie dla mnie? — powtórzyła. — Teraz to przynajmniej mam dowód, że istnieją. Mogli mi się jakoś skromniej objawić, ale nie będę narzekać — uznała, podejmując się jego sposobu mowy.
— O tak, widzisz, jestem zesłannikiem Gwiezdnych. Taka obrona by cię pilnować.
Tu trudno było jej się zgodzić.
— Trochę się to gryzie. I to dosłownie — rzuciła. — Powinieneś mnie bronić przed złymi, co chcą mi odgryźć ogon. A zamiast tego sam nim jesteś — zauważyła, ze szczerym rozbawieniem.
— A może chcę też chronić twój ogon przed tobą? — Uniósł brwi. — Kto wie, co ty z nim robisz, a ja bym o niego świetnie zadbał.
Westchnęła. Znów to samo.
— Mój ogon nie jest mną zagrożony. Poza tym, do mnie masz wąty, że ciągle o tym ogonie trajkocze, a sam to robisz! — pisnęła.
— Tylko odbijam temat w twoją stronę. — Tu ku jej chwilowemu zawałowi, chwycił czekoladową kitę, przykładając końcówkę do swojego pyska, co niestety nie stworzyło pięknych francuskich wąsów. — I jestem pewien, że z jego dodatkiem wyglądałbym lepiej niż teraz.
Parsknęła i machnęła mocniej kitą, łaskocząc go w czubek nosa.
— Nie zaprzeczam, ale nie możesz być aż tak pięknym, bo koty oślepną od nadmiaru twej urody.
Kichnął, przecierając nos łapą.
— W takim razie może rzeczywiście powinienem zatrzymać się na posiadaniu tylko swojego własnego futra — rzucił z uśmiechem, po czym zamilkł, kierując niespodziewanie wzrok w niebo, by po chwili wskazać na jedną z większych chmur. — Wygląda jak kaczka — stwierdził.
Zadarła pysk w górę, na tyle mocno, że niespodziewanie poleciała do tyłu i wylądowała z głuchym łoskotem grzbietem na ziemi.
Nie mogła jednak pokazać, że to wynik jej niezdarności, więc rozciągnęła się, jakby rzeczywiście chciała się położyć, by mieć lepszy widok na niebo.
— Tak? Mi przypomina ciebie. Bez ogona.

<Bezogonowy Chmurzasty Szepcie?>

Od Pustego Łba (Szepczącej Pustki) CD. Gracji (Przepiórki)

nadal za czasów degradacji

-  Na twoim ogonie się nie wyśpię? - spytał, przekręcając głowę, jednocześnie podbierając trochę mchu, żeby się umościć. Nie wiedział w sumie od kogo, może od Barszcza. Tak czy inaczej, nie chciało mu się teraz iść specjalnie po mech, potem się umości. Teraz natomiast rozciągnął się na prowizorycznym mchu. Naprawdę nie chciało mu się iść kopać tych rowów, jednak starał się o tym nie myśleć. Sam się wpakował w te konsekwencje, był ich świadom, to teraz pocierpi. 
- Doceniam twoje zmartwienie, ale nie masz się o co martwić, zapewniam. Zawsze mogę ugryźć jej drugą stronę ~ - Stwierdził obojętnym tonem, chociaż w rzeczywistości wizja spędzania czasu z Lwią Paszczą nie napawała go optymizmem. Już dość sobie podkopał sprawę przez egzystencję jej rozpuszczonego szczyla, ale co miał poradzić? Jego żałosna egzystencja więc prosiła się o naprostowanie. Czekoladowa tymczasem zmrużyła oczy, przysiadając w skupieniu nieopodal niego. 
- Proszę nie zaczynać tematów mojego ogona, bo pójdzie to w tę samą stronę co ostatnio, a ja nie chcę się przyczynić do demoralizowanie młodych uczniów - przyznała, zastanawiając się nad dalszą częścią jego wypowiedzi. - I proszę nie opowiadać o szczegółach planów z Lwią Paszczą, bo wtedy to ja będę zdemoralizowana...
- Może mała demoralizacja nie byłaby zła... - mruknął pod nosem niewyraźnie, zerkając w bok. Potem powrócił wzrokiem na Grację, uśmiechając się z lekka - Oh uwierz, niestety nie mogę użyć swojej pełnej pomysłowości ze względu na rodzicielkę. Wtedy to dostałbyś masę szczegółów - stwierdził. Szczegóły polegałyby na dokładnym planie jak zwabić Lew do tunelu, a potem go zawalić. Plan idealny. Szylkretka pokiwała głową. 
- Nie no, po namyśle twoja mama nie jest taka zła - stwierdziła. - Była dosyć spokojna w porównaniu do mojego ojca... I na dodatek pozwoliła mi zostać. Spodziewałam się, że każe mi wrócić do siebie, ale po prostu iść jak najdalej od niej.
- Oh, nie bądź taka pewna - oparł głowę na przednich łapach, krzywym wyrazem na pysku, niby uśmiechem - Dałbym sobie łapy uciąć, że przez ten cały czas martwiła się jedynie o utrzymanie sojuszu - rzucił po czym się lekko skrzywił. Dość często martwiła się nie tym, co trzeba. Jej główną postawą było: nie naróbcie mi wstydu i będzie dobrze, przez co Szept był pewien, że gdyby nie istnienie Powiewu, skończyliby w łapach jakiejś losowej matki. Nadal nie miał pojęcia, jakim cudem w ogóle udało mu się zaistnieć, patrząc na podejście Różanej Przełęczy do wychowania w pojęciu ogólnym. Przynajmniej znał całą historię konfliktów ze szczegółami. Nie, żeby była jakaś bardzo ciekawa.  - No, dobra, może nie uciąć, ale wiesz, o co chodzi. Zresztą, to nie panna Przepióreczka ma teraz dodatkową karę - Dodał, zataczając w powietrzu okrąg pazurem, wskazując na rozmówczynię, unosząc brwi. 
- Przepraszam - rzuciła instynktownie. - Wiesz, w sumie to nie musiałeś mówić, że znasz prawdę. Mogłeś powiedzieć, że cię okłamałam i przedstawiłam się jako pieszczoszka... - stwierdziła niepewnie.
- Mmm jestem pewien, że świetnie byś wtedy sobie radziła w kopaniu tuneli - rzucił sarkastycznie - Może tak świetnie jak mówienie mi informacji, kto jest twoim ojcem. 
- Byłam pewna, że kiedyś ci wspomniałam - stwierdziła. - Zresztą, ty nie mówiłeś o matce, dopóki sama do tego nie doszłam, więc to tylko taka drobna... Zemsta.
- Cóż, w moim przypadku nie było to nic istotnego - rzucił obojętnie. Tak właśnie myślał. Rola jego matki nie miała tu większego znaczenia, w końcu i tak dostałby karę i tak. Jeśli chodziło natomiast o Agresta... cóż,  gdyby wiedział, możliwe, że rozegrałby to inaczej. - W twoim natomiast, z tego co słyszałem, na zgromadzeniu była całkiem ciekawa przemowa.
- Domyślam się - westchnęła, przypominając sobie reakcje ojca na jej widok. - Już nigdy nie pójdę na zgromadzenie.
- Jesteś tego pewna? - spytał z dość sporą dozą wątpliwości w głosie. Jeśli wszystko ładnie się owocówkom wyjaśni, o ile się wyjaśni, to powinno być dobrze. Chyba że rodzina Gracji by reagowała tak jak jej ojciec, wtedy... mógłby być już problem. Być może musiałby się nawet wtrącić, a niezbyt mu się to widziało, czułby się niezbyt proszony do rozmowy. - Z resztą, dobrze ci tam poszło z tą rozmową, nie musiałem nic mówić - stwierdził, chociaż czuć było nadal wiszącą nad nim urazę za zignorowanie jego osoby podczas tamtej rozmowy. Został, w gruncie rzeczy olany. Gdyby wiedział, to by spróbował się jakoś wymigać od pójścia tam. W sumie oczekiwał, że chociaż odrobina uwagi spocznie na jego osobie, chociażby, żeby obarczyć go winą. Tymczasem nic takiego się nie stało i kocur być może czuł coś na wzór rozczarowania.
- Tak sądzisz?  - mruknęła. - Jak dla mnie to tylko się upokorzyłam przed twoją matką. Za dużo emocji było w tej rozmowie, zbyt prywatna była jak na obecność waszej dwójki.
- Moja matka, uwierz, mam wrażenie, że to też miała gdzieś - stwierdził patrząc na Grację spokojnie - Jak już wspomniałem, pokojowe nastawienie jest dla niej ważne, pojedyncze koty i ich dramy to raczej mało istotny element, jeśli nie mają negatywnego skutku dla interesów. 
Pokiwała głową, jakby to rozumiała. Szept miał wrażenie, że nie rozumiała. Przynajmniej nadal wyglądała jak zbity pies. 
 - Rozumiem, jednak i tak czuję wstyd. Jak ty to robisz, że nigdy się niczym nie przejmujesz? Mam wrażenie, że ktoś by mógł... załatwić się obok ciebie, a ty byś i tak się z tego zaśmiał - porwała się na dosyć absurdalny przypadek. Kocur parsknął pod nosem, zaskoczony z lekka wykreowaną tezą. 
- Oh nie, to byłoby obrzydliwe - odpowiedział najpierw z poważnym zmarszczeniem brwi, po czym znów zachichotał na samo wyobrażenie tej sceny, wcześniej dodatkowo parskając i odwracając w bok głowę. - Z resztą, wystarczy udawać, że nic się nie stało. Koty często mają... tendencję do zapominania.  Z resztą, posłuchaj dobrej rady, w momencie, w którym się uśmiechasz, dajesz innym obraz swojej kontroli nad sytuacją. Inaczej inni wyłapią twoje zdenerwowanie czy stres, a tego nie chcemy, prawda~? Zawsze oczywiście możesz iść w drugą skrajność i być wiecznie ponurym typem z kijem pod ogonem, ale co w tym zabawnego? - Bycie klanowym klaunem było wygodne. Praktycznie nie miałeś wrogów, znałeś każdego, obracałeś się w towarzystwie i twoje grzechy dość łatwo zostają wybaczone. Jedynym kotem, z którym nie potrafił zamienić normalnie słowa, była Lew. Ale Piasek? Iskierka? Uwielbiał tę dwójkę. Dzięki znajomościom i słuchaniu innych kotów możesz też, dodatkowo odnaleźć ich prawdziwe myśli i zamiary. Naprawdę nie rozumiał, dlaczego inni tego nie pojmują i tak bardzo lubią grać w otwarte karty, bez pojęcia, co właściwie robią. 
- No nie nie, oczywiście, że nie - wymamrotała. - Pod ogonem... A jak ktoś nie ma ogona? Albo nie będzie go miał w najbliższym czasie, bo utraci go z... Uznajmy, przyczyn naturalnych? - zasugerowała.
- Wtedy nadal ma to, co znajduje się pod ogonem i gdzie ten kij można wsadzić, brak ogona w niczym wtedy nie przeszkadza - zauważył, może nieco zdziwionym tonem.
- Dobrze. Więc nic nie stoi na przeszkodzie, byś ty się stał takim przypadkiem, czyż nie? W końcu jak rozmawiamy o pożyczeniu sobie twojego ogona, zachowujesz się jak taki osobnik z czymś pod ogonem...
Kocur wydał z siebie niezadowolony pomruk, marszcząc brwi. To było jawne obrażanie jego osoby. 
- Ha! - wstał i zbliżył się w stronę czekoladowej, siadając naprzeciw, wwiercając swój urażony wzrok w pysk uczennicy - Czyli dobrze rozumiem, uważasz, że jestem sztywny?

<Grabiąca sobie Gracjo?>

Od Przepiórczej Łapy CD. Szepczącej Pustki(Pustego Łba)

Miała podejrzenia, z czym związana może być ta wczesna pobudka i wymarsz z obozu w tak małym składzie, jednak nie zamierzała się nimi dzielić na głos. Ogon drżał jej z nerwów, a towarzystwo Szepczącej Pustki wcale jej nie uspokajało, choć zdecydowanie było jej lepiej z jego obecnością, niż jakby miała zostać gdzieś wyciągnięta sam na sam z liderką.
Mina Różanej Przełęczy była nietęga, ale kotka cały czas wyglądała na niezadowoloną z życia, więc różnica między jej standardowym wyrazem pyska a tym obecnym była niewielka. Wydawała się na dodatek zmęczona tym, że w ogóle musiała ich gdzieś ciągnąć.
Bicie serca Przepiórki gwałtownie przyspieszyło, gdy pojęła, dokąd zmierzają. To było oczywiste, że na zgromadzeniu musiało się coś zadziać. Próbowała się oszukiwać, że to jakaś błaha sprawa, ale wyraźny zapach jej dawnego domu był jednoznaczną odpowiedzią.
Niemalże bezgłośnie wyszeptała "O nie", widząc na horyzoncie jedną, skuloną sylwetkę. Gdy tylko znaleźli się bliżej, postać zerwała się ze swojego miejsca i z każdym jej oddechem odległość między nimi znacznie się zmniejszała.
Ojciec zamknął ją w szczelny uścisku, omal jej nie wywracając.
Mimo wszystko była zdezorientowana. Stała tak niepewna swych ruchów, rozglądając się na boki. Czy powinna coś zrobić, czy lepiej stać dalej jak drzewo i pozwolić ojcu wydusić z niej resztki życia, czy może w ogóle zejść na zawał z nadmiaru stresu?
Już po powrocie kotów ze zgromadzenia i ich dziwnych spojrzeniach w jej stronę, mogła się domyśleć, że coś było na rzeczy. To jednak, że Różana Przełęcz przyprowadziła ją prosto w objęcia ojca, ją zaskoczyło.
— Już chyba wystarczy, tato — wykrztusiła, nie wiedząc, czy wciąż była godna się do niego tak zwracać. Była w końcu córką marnotrawną. — O... Hm... Co tu robisz? — palnęła, szukając wzrokiem wyjścia z tej stresującej sytuacji.
Dalsza rozmowa przebiegła wbrew jej oczekiwaniom. Myślała, że szybko wyjaśnią sobie sprawę, bez wchodzenia w szczegóły. Zamiast tego w grę weszły emocje, i to duża ilość emocji. Nie była na to gotowa, ale gdy w końcu wyznała, co jej ciąży na sercu, a Agrest zdawał się z tym pogodzić, poczuła pewną ulgę.
Odchodząc z miejsca spotkania, miała na uwadze, że musi jeszcze przeżyć reakcje członków Klanu Burzy. Jeśli oni zaakceptują jej kłamstwo i pozwolą jej zapracować na dobre imię, to najgorsze będzie miała już za sobą.
Wierzyła, że mając Szepczącą Pustkę u boku, wszystko może pójść dobrze.

***

I teraz oboje znaleźli się w legowisku uczniowskim, patrząc na siebie przez dłuższą chwilę w milczeniu, jakby jedno słowo miało doprowadzić do katastrofy na cały las.
— Wiesz... — zaczęła przeciągle, wypuszczając ze świstem powietrze z płuc. — To bardzo miłe, że dotrzymujesz mi tu towarzystwa. Nie trzeba było, ale doceniam, że z własnej woli, bez żadnego przymusu, będziemy spać w tym samym miejscu co ja — mruknęła, próbując choć trochę rozluźnić atmosferę.
Źle się czuła z myślą, że każdy wiedział, że nie była przybłędą od pieszczochów, a uciekinierką z Owocowego Lasu. Przynajmniej Króliczy Nos dalej ją dzielnie trenował, nie przejmując się tym, kim była, ani nie pytając nawet o szczegóły. Po prostu dalej sumiennie wykonywał swój obowiązek, a ona czuła się dobrze z faktem, że potrafiła wykonywać wszelkie podstawowe czynności.
Szept po tej przemowie spojrzał na nią dość przeciągle, znacząco i na pewno bez tryskania energią.
— O tak, widzisz, to wszystko było zaplanowane — odezwał się w końcu, z typową teatralną nutą, jakby chwilę temu nie był pozbawionym chęci do życia kotem. — W końcu spędzanie czasu z naszą drogą uczennicą nie byłoby zabawne, gdybym nie mógł podczas snu używać swojego nowego przepiórkowego posłania — stwierdził, rozglądnąwszy się dookoła. — W tym wypadku nie będę musiał nawet znosić sobie mchu na legowisko.
Potrzebowała chwili, by połapać się w jego toku rozumowania. Gdyby mogła, zdjęłaby z siebie futro, wykopała dziurę i je tam schowała, byleby on go nie dorwał.
— Myślę, że i tak jest to konieczne, jeśli chcesz się wyspać — stwierdziła, wzdychając. — Mimo wszystko przepraszam, że z mojej winy jesteś tu, gdzie jesteś i będziesz musiał znosić trening po raz kolejny, na dodatek pod opieką kogoś za kim no... — zawahała się — z tego co rozumiem, nie przepadasz.

<Pustaku?>

Od Szepczącej Pustki CD. Gracji (Przepiórczej Łapy)

— Hmm? Co - Przerwał. Jego umysł nagle przestał pracować, poczuł jak mu serce wskakuje do gardła i zaraz wyleci na zewnątrz, co doskonale było widać po jego minie, gdzie zaskoczenie zmieniło się... w sumie trudno opisać, może tylko zmienił się na bardziej różowego niż był zazwyczaj. Zapowietrzył się. Oh Gwiezdni. Zaczerpnął gwałtownie powietrza, po czym wziął szybko łapę z podłoża, kładąc ją na pysku Gracji w geście obronnym, by jakoś ją odsunąć. Jego biedne serce. 
— Tak. Co? Nie. Znaczy- prześlizgnął się obok stając na równych łapach - Mieliśmy zajmować się twoją sprawą - Przypomniał, chcąc wymigać się z sytuacji, chociaż w mózgu mu wirowało. Myśl Szept, myśl. Tymczasem Gracja uśmiechnęła się niewinnie, z poczuciem wygranej. Czuł się trochę sfrustrowany, chociaż to odczucie szybko ginęło w jego wewnętrznym kotle. 
— No tak, racja — westchnęła, jakby nigdy nic. — To co tam dalej w planach, mój długołapy kolego?
— Teraz? Hah - prychnął, zanim niespodziewanie uderzył głową w ścianę wieży. Wciąż miał przed oczami tą scenę sprzed kilku chwil, którą potrzebował wypędzić z umysłu, by być chociaż obecnym mentalnie podczas rozmowy. Przeklęta przepiórka. Po kilku uderzeniach serca spojrzał znów na Grację, tym razem ze skupieniem, odrywając głowę - Teraz jedyne co możesz robić to liczyć na szczęście, wyrozumiałość rodzicielki i wysłać modlitwę dziękczynną do Gwiezdnych. I spróbować przekonać koty do których nie jesteś pewna. Jest ktoś, kto na ciebie bardziej krzywo patrzył?
— O, no byli tacy, ale nie znam ich imion. Z takimi co na mnie krzywo patrzą nie rozmawiam. Był... Taki rudy z niebieskimi oczami, oraz... No wiesz, trochę ich było, kolorowe futerka, jakiś bury, jakiś czarny...
— A, to tym się nie przejmuj, to taka Lew ale mini wersja - stwierdził obojętnie. - Burych za dużo w sumie nie mamy - dodał, przeanalizował wszystko po czym podsumował z większym uśmiechem - Jak na moje, powinno być dobrze. Tak więc... zrelaksuj się i pomyśl o przyszłych możliwych drogach konsekwencji w zależności od podejmowanych wyborów. - Rzucił luźno. Chociaż tak, widmo nieprzyjemnych skutków wisiało nad jego głową niczym wczorajszy koszmar. 
Nie minęło dużo czasu, aż Różana Przełęcz zwołała zebranie. Odbywało się głosowanie za pozostaniem Gracji w klanie. Każdy po kolei wchodził do legowiska lidera i w towarzystwie zastępcy oraz dwóch poprzednich, odpowiadających kotów (w przypadku pierwszego i drugiego, były to koty z końca kolejki) głosował za lub przeciw. I w taki oto sposób, po chwili dyskusji, liderka pojawiła się w oknie wieży, ogłaszając wyniki głosowania, na które to Szept uśmiechnął się od ucha do ucha, po czym szturchnął lekko Grację, nachylając się. 
— Mówiłem, że będzie dobrze - rzucił zadowolony. Nie tylko z powodu wyniku, ale również z faktu, że Przepiórcza Łapa została oficjalnie zatwierdzona. Chociaż, może się będzie czuł trochę zazdrosny, że reszta kotów również używa tego przezwiska? Może trochę... Ale z dobroci to to by było na tyle. Informacje odnośnie Gracji były jak najbardziej normalne, do momentu, w którym to usłyszał swoje imię. Zerknął w górę, na wiercące w nim dziurę brązowe oczy. Mmmm, już wiedział, gdzie to zmierza. Czyli jednak przesadził tamtego dnia.
— (...) Za naganne zachowanie, od dnia dzisiejszego, przez następne dwadzieścia wschodów słońca przydzielony zostanie do kopania tuneli. Zebranie uważam za skończone. - Po tych słowach odwróciła się, posyłając mu ostatnie zimne, niezadowolone spojrzenie. Kocur przez chwile patrzył jak czarna kita znika w oknie, po czym drgnął ogonem. Nikt nie powiedział, że skończy się to dobrze również dla niego. 

。·◦⌟‒▾♞▾‒⌞◦·  。

Wiedział, że jest źle, w momencie, w którym matka od razu po zgromadzeniu postanowiła się do niego udać, spoliczkować i bez słowa odejść w stronę swojego legowiska sztywnym krokiem. Już nawet nie próbowała ukryć swojej zesztywniałej kończyny. To nie tak, że się nie spodziewał takiej sytuacji, przyznać nawet musiał, że na nią czekał już od pierwszego dnia, gdy przyprowadził Grację do obozu.  W końcu mówił, że tak będzie. Koty szukają swoich bliskich, jeśli tylko mogą, a z relacji Gracji mógł z łatwością wywnioskować, że złych stosunków z rodziną to ona nie ma. Gdy pojawił się Srebrny, nic konkretnego nie mógł od niego wyciągnąć, prócz krótkiego komentarza. Czy to uspokoiło jego nerwy? Nie. Czy odpowiedź na jego pytania by to zrobiła? ... Może w połowie. Nie zmieniło to jednak faktu, że noc była nieprzespana. Nawet jak świadomość wędrowała w dal, to tylko po to, by powodować stresujący półsen, który chwilę potem się urywał. Przetrwał tak do poranku, podczas którego dopiero wtedy jego zmęczony organizm zaczął w miarę współpracować. Niestety w niezbyt odpowiednim czasie. Gdy już miał zamykać oczy, w legowisku wojowników pojawiła się Różana Przełęcz, zmuszając lilowego do wczesnego opuszczenia legowiska, które teraz wręcz go wzywało, szczególnie, gdy poczuł zimno przeszywające jego futro. Zmiana futra na zimę widocznie nie wystarczyła. Gdy się wreszcie wygramoił i spotkał pytający wzrok Gracji, uśmiechnął się, z aurą latających dookoła głowy uniesionych kciuków. Chociaż było można wyczuć pewien przymus w tym geście. O siebie się na razie nie obawiał. O postępek swojej matki również. Bardziej martwiła go reakcja Owocowego Lasu, bo gdzie indziej mieliby się kierować ze zdenerwowaną matką wczesnym rankiem? 

<Przeklęta Przepiórko?>

Od Gracji(Przepiórczej Łapy) CD. Szepczącej Pustki

Trzepnęła ogonem, próbując się pozbyć wyobrażenia jego zębisk zaciskających się na jej niewinnej kicie. Miał pewien tupet, przez który kończyła co każdy krok zawstydzona. Nawet, jeśli tylko ona była świadkiem własnego upokorzenia, powoli jej spokój tracił swoje pokłady, które przez całe życie składowała w sobie. Nie mogła przez pierwszego lepszego kocura — dla którego dziwnym trafem porzuciła swój klan — tracić resztki zdrowego rozsądku.
— Nie wiem, czy zasługuję — mruknęła nieprzekonana. — W końcu jestem tylko pasożytem z zewnątrz. Nie cierpicie teraz na głód? Głupio was okradać — stwierdziła, co dla niej samej zabrzmiało jak dosyć przekonujący argument i zaczęła rozważać, czy rzeczywiście nie było tak, jak mówiła.
Kocur wymownie spojrzał w jej stronę. Przekrzywiła łeb, nie rozumiejąc, co ma dokładnie znaczyć ten wyraz goszczący na jego pysku.
— Czy wyglądamy na niedożywionych? — spytał, unosząc czoło. — Z resztą, jesteś na kuracji. Nie możemy zaniedbywać drogich pacjentów — rzekł, popychając lekko Grację w stronę legowiska dla medyków, do którego swoją drogą zdążyła się już przyzwyczaić.
Z jednej strony jej nikła ciekawość miała ochotę zwiedzić obóz wzdłuż i wszerz, ale z drugiej miała na uwadze, że jako "obce źródło chorób", którym była, nie powinna szlajać się pośród nieświadomych jej kłamstw burzaków.
— No ty z tymi łapami aż do nieba wyglądasz na nadżywionego — rzuciła, umykając do środka, gdzie w towarzystwie Margaretki nie mógłby powiedzieć jej niczego głupiego. Ani tym bardziej zrobić.
— Okaz zdrowia — stwierdził jedynie zadowolony, podążając za nią. — To czego sobie pani życzy? Wiewiórka, nornica klasyczny królik?
W rzeczywistości było jej wszystko jedno, co zje. Głupota jednak podsunęła jej inną odpowiedź do głowy. Tylko chwilę zajęła jej walka, by powstrzymać się od palnięcia tych dwóch słów, jednak przegarła ją.
— Twój ogon.
Niemalże widziała, jak na jego pysk wkrada się delikatnie poirytowanie, zmieszane z niewielką dawką zdziwienia.
— Mój ogon NIE zalicza się do listy posiłków — rzekł dosadnie, jednocześnie nerwowo drgając wspomnianym elementem ciała. — Więc muszę cię rozczarować, dostępne są tylko króliki.
— Jesteś pewny? — spytała. — Jest puszysty jak króliczek, może twój ogon stanowi osobny byt i jest zjadliwy... — drążyła. Czasem miała wrażenie, że jako kocię miała więcej mózgu w głowie niż miała teraz.
— Doceniam twoje komplementy skierowane w stronę mojego ogona — zaczął. — Jednak ciągle zapominamy o twoim, który również świetnie się nadaje. Może spróbujemy?
Przycupnęła w kącie medycznego zakątu, zerkając na niego niewinnie.
— Nieee. — Pokręciła głową. — Ja i tak jestem kurduplem, a ty jako przerośnięte drzewo masz i tak dużo ciała, lepiej od ciebie kraść — wyjaśniła, choć już powoli czuła, że ta rozmowa nie jest dla niej i zaraz skończą jej się "sensowne" odpowiedzi.
— Jestem wysoki — poprawił ją. — Ale czy dużo ciała.... — zamyślił się, zerkając z góry na kotkę, co jak zwykle ją znienacka przytłoczyło. — Ja myślę, że może jednak spróbujemy ci coś odgryźć jakiś kawałek ciała i zobaczyć co zostanie.
Spięła się, spoglądając na pochłoniętą w pracy szylkretkę, która kręcąc się przy ziołach, zdawała się nie słyszeć jego słów. Albo chociażby udawać, że ich dziwne rozmowy wcale jej nie przeszkadzają.
— Jeśli wszyscy w tym klanie mówią z takim spokojem o odgryzieniu komuś kawałka ciała, to zaczynam się martwić o to, gdzie trafiłam — mruknęła. Wizje w jej głowie były dosyć drastyczne i uznała, że nie będzie mogła spać przez klika dobrych nocy.
— Kiedy to nasz drogi gość zaczął z tymi czynami, my się możemy tylko bronić przed zjadaczem ogonów — odparł lekko, po czym się rozejrzał, a gdy dostrzegł Margaretkę, machnął jej ogonem. — A jako iż nasz gość jest wybredny, to dostanie pierwszą lepszą rzecz ze stosu, jaką wylosuję — ostrzegł.
Zmrużyła oczy. Za kogo on ją miał? Czy zachowywała się jak rozkapryszona, że w ogóle sugerował jej taką kapryśność? Wbiła pazury w ziemię, powstrzymując się od dziecięcego aktu złości, jakim byłoby tupnięcię łapą.
— Nie jestem wybredna. Po prostu nie chcę się narzucać. Jedzenie jak zniknie to ktoś może zauważyć, ale brak twojego ogona? — zagadnęła.— Nikt na tym nie ucierpi — wyszeptała.
— O nie, nikt, rzeczywiście — mruknął. — Oprócz pewnej przepióreczki, gdy już wymyślę jaką zemstę wykreować...
Niemalże zachłysnęła się na jego słowa.
— Przepiórki to niegroźne ptaszki, więc nie ma co się na nich mścić. Skąd w tobie taka zawiść, Szepcząca Pustko? Co te ptaszyny ci złego zrobiły?
— Pewne uporczywe osobniki gryzą mi ogon — odparł. — Bardzo mnie kusi, by się odwdzięczyć
Mimowolnie podkuliła swoją kitę pod siebie, przygniatając ją delikatnie łapą.
— Ptaki nie mają takich puszystych ogonków, lepiej ich nie maltretować — zauważyła. Czy on pastawił się na polowaniach nad swoimi ofiarami? Jego pomysły za każdym razem przerażały ją coraz bardziej.
— Tak? Bo ja widzę świetny okaz przed sobą, z niezwykle bujną kitą.
— Źle widzisz! — burknęła niemalże natychmiastowo. — Martwisz się o mój wzrok, a to z twoim są problemy. Zresztą, mieliśmy coś zjeść, a nie ciągnąć twoje zabawy... — wymamrotała.
Westchnął, odstępując i patrząc na kotkę z jakimś teatralnym żalem.
— Brak nadziei na pacjentki~ — zamajaczył śpiewnie, odwracając się w stronę wyjścia.
Siedziała w bezruchu, nie wiedząc, co począć. To było pożegnanie? Nie miała czegoś zjeść? Ta głodówka powoli ją wycieńczała, ale sama z siebie nie zamierzała zbliżać się do stosu ze zwierzyną
Ku jej uldze Szept wrócił, podrzucając jej pod nos drobnego królika. Mimo ich nietypowej rozmowy uśmiechnęła się do niego wdzięcznie i wgryzła się w kawał mięsa. Smakowało na świeżo upolowane. Zajęta posiłkiem nie zwróciła nawet uwagi, gdy wymknął się, tym razem jednak pozostawiając ją samotną na znacznie dłuższy czas.

***
przed zgromadzeniem i przyjęciem Gracji w Klanie Burzy

Minęło kilka dni. Mimo wszystko miała już jakieś znajomości w tym klanie, jedne mniejsze, inne plasowały się odrobinę lepiej. Z pewnością większość wiedziała już o jej obecności tutaj, co nie zmieniało faktu, że nie mogła tyle udawać chorej i miała wrażenie, że czas coraz bardziej grał na jej niekorzyść.
Gdy tylko Szept, jak to miał w zwyczaju, zawitał w progu legowiska medyków, wręcz przywarła do niego, zadzierając pysk w górę, by lepiej go widzieć.
— Jak myślisz, ile twoja mama może dać mi jeszcze czasu na mojej kuracji? — spytała cicho, bo choć Margaretkowa Łapa wyszła wcześniej pozbierać zioła w towarzystwie jakiś wojowników, to Gracja wolała, by ta nie usłyszała czegoś nieodpowiedniego, jakby postanowiła szybciej wrócić.
— Cóż, nie wyglądasz już na umierającą — stwierdził po chwili, unosząc brew w górę.
— Margaretka powiedziała mi rano dosłownie to samo — wyszeptała. — Dlatego się zestresowałam. Wkręciłam się w poznawanie innych, rozluźniłam się i zapomniałam, że powinnam konać — przyznała niepewnie.
— Zdziwiłbym się, gdybyś po tym czasie nadal wyglądała, chociaż z tym futrem to o wygląd poszkodowanego u ciebie trudno. — Usiadł sobie płynnym ruchem na boku, nie chcąc najpewniej tarasować przejścia. — Pamiętasz z kim rozmawiałaś? — spytał, przybierając bardziej poważny wyraz pyska.
Zmrużyła oczy, myśląc nad tym. Było ich wielu.
— Ojeju, mam ci wymieniać wszystkich? — mruknęła. — Byli to twoi kuzyni, o których mówiłeś, Ostowa Łąka i Koniczynowy Pęd... — zawahała się. Nie, na pewno nic nie pomieszała. W końcu pamięć miała zazwyczaj dobrą, chociaż nadmiar stresu ostatnimi czasy źle na nią wpływał. — I była taka kotka, Obserwująca Żmija! A potem jeszcze jej syna spotkałam, Obsmarkany Kamień? Bardzo dziwne imię. No i często zagadywałam koty które tu przychodziły, ale ich imion nie pamiętam, za dużo z nimi nie rozmawiałam, ale zawsze jakaś wymiana zdań była.
Nie zamierzała wspominać o Lwiej Paszczy. W końcu nie lubiła się z Szepczącą Pustką, a nie było potrzeby kocura stresować.
— Mhm, mhm... — Kiwnął ze dwa razy głową, słuchając jej wypowiedzi. Jego mina sprawiała, że zaczęła rozważać, czy to jednak nie była Koniczynowa Łąka i Ostowy Pęd. Brzmiało to nawet lepiej. — Nie obsmarkał cię? — zadał, zdawało się, że całkiem nietypowe pytanie.
— Nie? W sensie, to nie była długa rozmowa, ale jeśli miałoby się zdarzyć to, o czym mówisz, to chyba będę go unikać....
Pamiętała, że kocur dziwnie pociągał nosem. Założyła jednak, że był po czymś smutny, więc chwilę wcześniej płakał i nie pozbierał się przed rozmową z nią. No i jąkał się. Całkiem dużo się jąkał.
— Zawsze możesz jeszcze być odważną przepiórką i przekonać się o prawdzie mych słów na własnym futrze — stwierdził, lustrując ją wzrokiem. Zerknęła na swój bok. Nie była brudna, a gdy podniosła głowę, ujrzała uśmiech na jego pysku. — Jestem ciekaw, jak byś to zmyła~
Westchnęła niezadowolona z owej wizji.
— O odwadze przepiórki przekonać może się pewien przerośnięty indyczek, jak mu się znowu pogryzie ogonek — wtrąciła bezmyślnie.
— I jest ona całkowicie pewna, że chce wiedzieć, co się wtedy stanie — wywnioskował, opierając brodę na łapie.
Wstrzymała na chwilę oddech, prosząc w myślach nadziemne byty o wytrwałość, a przede wszystkim pomysłowość, w rozmowie z kocurem.
— Nie chce wiedzieć. Ale indyk raczej nie chce zasmakować bólu swojej puszystej kity, bo jak się będzie za bardzo miotał, to ktoś mu przypadkiem tę kitę może wyrwać — stwierdziła, starając się brzmieć spokojnie.
— Ból będzie chwilowy — mruknął, nachylając się z lekka — Konsekwencje tego czynu natomiast będą trwałe — zauważył z pomrukiem.
Zastygła w bezruchu niczym kamień.
— Ty — wykrztusiła, pusząc się. — Szepcząca Pustko, już chyba rozmawialiśmy na temat naruszania granic przestrzeni osobistej... Tak... Tak nie wypada... — Język jej się plątał, gdy jasna zieleń jego ślepi przenikała ją na wylot.
— Czemu? Lubię twoją przestrzeń osobistą — odparł z szerokim uśmiechem, który ani trochę jej nie uspokajał. Musiała jednak chociaż raz nie dać się zapędzić w kąt. Musiała knuć. Intensywnie knuć.
— Ja też ją lubię — odpowiedziała, gdy w jej umyśle zakwitł nowy plan. — A ty swoją lubisz? — zagadnęła nagle.
Przekrzywił głowę, wydając się nie rozumieć, do czego dąży. Ona sama nie wierzyła w to, co właśnie planowała. Jego nagła niepewność napawała ją jednak determinacją.
— Hmmmm...yeah, tak, mhm, wydaje mi się, że tak. Czemu pytasz? — zakręcił się w słowach.
Zaczerpnęła głęboko powietrza. To będzie ją sporo kosztować.
Margaretkowej Łapy dalej nie było, więc nikt nie będzie świadkiem tego, jak Gracja traciła godność.
Stanęła tak, by ich futra na piersi stykały się i przystawiła swój nos do jego, czując chłód jego powierzchni. Wbiła puste spojrzenie w jego oczy.
— Czyli ty tak lubisz? — zapytała ze śmiertelną powagą w głosie, czując, jak serce kołota jej się z nerwów. Jeszcze chwila w tej bliskości, a wyskoczy jej z piersi i biedna szylkretka padnie tu trupem.

<Szepciątko?>

Od Szepczącej Pustki CD. Gracji (Przepiórczej Łapy)

  - Hm? Czemu? Obawiasz się, że mógłbym mieć kogoś innego? - Spytał, kątem oka oczekując na reakcję. I wcale zawiedziony nie był, gdyż objętość Gracji nagle wzrosła kilkukrotnie. 
- Słucham?! - wykrztusiła. - Czemu formułujesz to w tak dziwny sposób? - Odwróciła pysk w bok, by ukryć speszenie. - Nic takiego nie powiedziałam, ani tym bardziej nie pomyślałam - obruszyła się. - Chyba powinieneś już wyjść, bo w głowie coś ci się przegrzało i powinieneś się przewietrzyć, skoro takie głupoty ci w głowie - wypaplała, nie patrząc w pysk lilowego, na co ten się nieco nachylił w jej kierunku z niewinnym wyrazem na pysku określonym jako: ,,co ty tam mamroczesz?".
- Ciekawe zjawisko, nie sądziłem, że posiadasz umiejętność zmieniania objętości - skomentował niezwykle analitycznym tonem, po stłumionym prychnięciu, lekko się dusząc wewnętrznie. Przygładził łapą sierść na głowie szylkretki, po czym wstał rozciągając się na odchodne - No ale dobrze, dobrze, nie musisz się tak peszyć, jeszcze się zapowietrzysz. Miłej nocy~ - rzucił teatralnym tonem, zanim zniknął na zewnątrz. Wtedy dopiero na pysk wrócił mu bardziej poważny wyraz, a kocur powędrował truchtem w stronę legowiska wojowników. Musiał to jakoś przemyśleć, zebrać wszystko do kupy. W końcu będą Gracji szukać na pewno, nie było opcji, że nie. I co on ma z tym zrobić? Oparł głowę o jedną z gałęzi krzewu, wziął oddech i dopiero wtedy wszedł do środka legowiska. Niektórzy jeszcze coś do siebie szeptali, inni już najpewniej spali. Cicho przemknął obok, padając na swoje posłanie. Ciało było zmęczone, domagało się odpoczynku, jednak umysł przez cały czas gnał. Myśli wirowały i zataczały pętelki... i tak przez całą noc. Cała noc wiercenia się, lub patrzenia podirytowanym, zmęczonym wzrokiem w ścianę legowiska, podczas gdy reszta wojowników spała w najlepsze.

。·◦⌟‒▾♞▾‒⌞◦·  。

Ktoś coś do niego mówił. Patrzył nań przez chwilę nie rozumiejąc ani słowa, jednak w końcu coś przytaknął, byle tylko owy osobnik się odczepił. Najpierw się ogarnąć musiał. Obudzić do końca, chociaż ciężko było się budzić, kiedy większość nocy w twojej głowie odgrywała się partia szachów. Barszcz się nie stawił, pewnie chory albo znowu ominął go poranek. Tak więc podszedł jeszcze do Srebrnego by zrzucić na niego obowiązek jakim był krótkoogoniasty, a sam skierował się w stronę legowiska medyka. Gracja tam była. Żywa, co zarejestrował z ulgą. Siedziała blisko Margaretki, chcąc chyba nawiązać jakieś kontakty, nie zwracając uwagi na otoczenie. Widząc to, podszedł od tyłu, dźgając czekoladową lekko w plecy. 
- Stąpaj głośniej w mojej okolicy, bo zejdę inaczej na zawał  - upomniała go wyjątkowo spokojnie, nie chcąc krzyczeć na niego w towarzystwie przyszłej medyczki. - Czyli... Zaczynamy?
- Zapraszam na spacer po moich skromnych progach - ukłonił się z lekka, kierując się na zewnątrz. Tempem powolnym, bo przecież Gracja, aka Przepiórka dochodzić do siebie jeszcze miała. Pierwszym jednak miejscem, gdzie się skierował, było legowisko starszych. Kotka bez słowa ruszyła za nim. 
 W miejscu, do którego doszli, powitał ich zapach starości. Czekoladowa zerknęła nerwowo na Szepta, który swoje przedstawienie zaczął od podobnego do niego kocura, jak się po chwili dowiedziała, jego ojca. Ten akurat był miły, ale reszta nie spoglądała na nią równie przyjaźnie co ten. Szept niezbyt się tym przejął, była to normalna reakcja, chociaż sam byłby raczej bardziej otwarty. 
- A co jak zwymiotuję ze stresu? Byłby wstyd - wyszeptała w stronę kocura, gdy ten popychał ją w stronę kolejnego starca.
- Przełknij - stwierdził, rzucając jej krótkie spojrzenie, nie określając, czy żartuje czy tak na serio - Dobra, moja droga, Narcyzowego Splotu nie widzę, aaaale za to mamy resztę ciekawych osobowości. Owczą Pierś, Drozdowy Szept, Mżyste Futro, Leśny Pożar, Lisi Ogon iiii równie stary co moja matka, ale bardziej wyluzowany: Długie Rzęsy. - wykonał coś na wzór teatralnego ala ukłonu przed ostatnim staruszkiem, w jakimś porozumiewawczym geście. Lubił go. Zdawał się już być trochę zmęczony, ale kocur był ciekawy. Z resztą, był prawie jak brat dla jego matki, więc... Szept traktował go trochę jak wujka? 
- Dzień dobry - wyburczała nerwowo, podkulając ogon pod siebie.
- Kogo nam tu przyprowadziłeś, Szepcząca Pustko? - zapytał przyjaźnie Drozdowy Szept. - Nie stresuj się tak nami, my nie gryziemy, już z taką ilością księżyców na karku nie mamy nawet czym - zaśmiał się.  Gracja uśmiechnęła się w odpowiedzi, spoglądając na tych,  którzy odwzajemniali ten gest. Każdy, kto patrzył krzywiej, był przez nią ignorowany. Spędzili tam... większość dnia, bo jak się okazało, starsi lubią być gagatliwi, opowiadając o mniej lub bardziej ważnych szczegółach ich życia. Szept przez ten cały czas milczał, obserwując sytuację z uśmiechem. Dopiero gdy wyszli kocur westchnął przeciągle. 
- Dobra - poruszył szyją, jakby chciał rozmasować kark - Masz dość, czy jeszcze chcesz do kogoś zagadać? - spytał zerkając na Grację - Może jakiś kot wpadł ci po drodze w oko...
- Tak. W sensie nie wpadła mi w oko, bardziej w uszy, bo o niej mówiłeś, a nie wiem, jak wygląda. Ta Lew, co miałam jej unikać, brzmi na dobrą opcję.
- Hej, też mam zawinięte uszy - zauważył poruszony - I nie. Nie, nie, nie jeszcze się czymś od niej zarazisz. Jakimiś pchłami jędzowatości. Wyrwie ci całe  brązowe futro, z kogo wtedy będę mieć poduszkę? Wiesz co, spędzenie czasu w towarzystwie medyków wcale nie jest złe, możemy pooglądać jak się suszą liście - Mówiąc to, zastawił jej dalszą drogę w obóz.
- To nie jest zły pomysł - odparła rozbawiona. - Starszyzna to już i tak dobry początek, a nie mogę też tak biegać po obozie w prawo i lewo, bo napatoczymy się przypadkiem na twoją matkę, ona uzna, że jestem zbyt zdrowa i pora bym sobie poszła - westchnęła. - A w tamtym legowisku jest Margaretkowa Łapa, więc będziesz przynajmniej dla mnie miły, jak masz obok jakichkolwiek świadków.
- Jestem miły nawet bez Margaretki - rzekł tonem wskazującym, że doskonale wie o co chodzi - I chyba masz rację. Nietypowe. - Wymamrotał jeszcze jakby do siebie, idąc w stronę legowiska medyka.
- Co jest w tym nietypowego? - obruszyła się. - Ja często mam rację, tylko twoje momentami zbyt wysokie ego nie pozwala ci tego przyjąć do wiadomości - zauważyła.
- Albo - zaczął lekko - Zwyczajnie nie masz racji - wysunął, zerkając na Grację.
- Albo - przedrzeźniła ton jego głosu. - Ty nie umiesz przyjąć do siebie, że czasem znajdą się mądrzejsi od ciebie - kontynuowała, choć za takową się nie uważała.
- Gdzie? Nie widzę.
- To lepiej zacznij patrzeć pod łapy bo się prędzej czy później się przez nich wywalisz - odparła z wyjątkowo przyjaznym tonem głosu.
- O ciebie? - spytał, unosząc czoło - Czy to groźba, ,,Przepióreczko"?
Znowu, tym razem głośno, zaczerpnęła ze świstem powietrza.
- Mam na imię Przepiórka - poprawiła go. - Może ty rzeczywiście masz w głowie jakąś pustkę, skoro zapomniałeś? Albo ta Przepióreczka to jakaś twoja inna koleżanka i już zaczynasz nas mylić… - gdybała na głos.
- Nie, nie, jestem pewien, że Przepióreczka brzmi o wiele lepiej.  Z resztą, moja droga, czyżbyś zaczęła wątpić w moją osobę? - westchnął jakby zasmucony - Jesteś jedyną pchiełkom w obozie, co prawda trudno cię dostrzec, ale zapomnieć?
- Gdybym wątpiła w ciebie, nie przyszłabym tu za tobą - zauważyła. - Myślę, że rzucam się w oczy, a przynajmniej w nos, swoim obcym zapachem. Ale zapomnieć o mnie? No cóż, skoro otaczasz się tak wielkim gronem serdecznych znajomych, to moja nikła osobistość może wśród nich zaginąć.
- Pyski moich serdecznych znajomych niestety nie rozbawiają mnie tak jak twój - Rzekł, wzruszając ramionami - Z resztą, z tym zapachem też masz rację - tu uśmiechnął się szerzej.
- Czy ty właśnie powiedziałeś mi, że mam śmieszny pysk? - wykrztusiła. - I jeszcze twierdzisz, że śmierdzę? A Margaretka mówiła, że nie czuć już ode mnie lisa. Okłamała mnie... - westchnęła, uciekając wzrokiem w bok.
- Zabawny - poprawił ją - Jak u sowy~ - dodał dla porównania z jednym z bardziej niewinnych uśmiechów, jakby to co powiedział było całkiem normalne i całkiem nie kłujące - Co do zapachu, to kto wie? Musiałbym cię powąchać, może wtedy sprawa twojego zapachu byłaby jaśniejsza.
- Sowy mają wyłupiaste oczy i straszne dzioby. Ja ci naprawdę taką przypominam? - spytała obruszona. - Możemy ominąć część z wąchaniem i uznać, że Nadgarstka jest jednak szczera.
Kocur nie odpowiedział, jedynie kontynuował swój niewinny uśmiech, jakby odpowiedź sama miała się pojawić.
- Chodźmy moja droga, bo jeszcze przyrośniesz tu do podłoża - Rzucił, dreptając wolno do medyka.
Gracja cicho prychnęła, ruszając za nim niechętnie. Gdy jednak znaleźli się przed samym wejściem, ugryzła go w końcówkę ogona, zaciskając na niej zęby i ani myśl jej było to puścić. Niech poczuje choć trochę bólu za swoje nieodpowiednie zachowanie. Kocur wpierw się wzdrygnął i obrócił głowę, obdarzając Grację zaskoczonym spojrzeniem. Czyżby właśnie ośmieliła się go ugryźć? Z jakiej racji? Zaraz potem obrócił się, przyciągając kotkę za ogon niemal tak, że zetknęli się nosami.
- Jesteś pewna, że coś ci się nie pomyliło, moja droga? - spytał, unosząc czoło ze wzrokiem ogłaszającym dość wyraźne pytanie. ,,Czy aby na pewno chcesz to zaczynać?". Nie puszczając jego ogona z pyska, pokręciła głową, mrucząc niewyraźnie coś, co brzmiało jak "nu nu".  Wypuściła ze świstem powierze z nodrzy, by to owiało swym ciepłem jego pysk.
- A mi się wydaje - zaczął - że nie do końca jeszcze wyleczyłem twój wzrok. Mam się zająć tym jeszcze raz? - spytał, po czym przesunął swój pysk bliżej oklapłego ucha - Czy może wolisz, żebym odczepił cię od mojego ogona innym sposobem...
- Szepcie! - wykrztusiła, puszczając jego ogon w popłochu. - Zachowaj resztki przyzwoitości. Poza tym - Odsunęła się - pomyliłeś mi się z zającem... Dawno nie jadłam, wzrok mi figle płata... - mruknęła. - Ale ty nie musisz mi pomagać go leczyć, działa jak należy!
- O co chodzi? - spytał całkiem jakby zaskoczony - Myślałem o ugryzieniu cię w ogon. Nie wyglądalibyśmy wtedy jak kręcące się koło dziwne króliki? - spytał z uśmiechem po tym jakże ciekawym wyjaśnieniu, wchodząc do skruszonego drzewa - Poza tym, skoro jesteś głodna, mogłaś powiedzieć wcześniej, przecież nie zdychamy z głodu, a wtedy żaden ogon by nie ucierpiał. 

<Pchiełko ślepa?>

Od Gracji(Przepiórki) CD. Szepczącej Pustki

Zerknęła na kocura z dozą niepewności. Jakby jej stresu brakowało, to ten na dokładkę mówił do niej takim tonem, który sugerował jej, że czekała ją co najmniej egzekucja za samo wejście na te tereny. Miała dokonać dobrej zmiany w swoim życiu, a jak na razie, to wszystko szło nie tak.
— Co masz dokładnie na myśli? Mam zrobić dobre wrażenie przed waszą liderką? — mruknęła cicho, zerkając na śpiąca Margaretkę w przeciwnym kącie legowiska medyków. Nie chciałaby jej obudzić, sam fakt, że spała tu z nią obca, musiał być dla niej stresujacy. — Muszę cię zmartwić, ale już mi nie wyszło. Spojrzała na mnie z taką wzgardą, z jaką nikt na mnie w życiu jeszcze nie patrzył — przyznała.
— Witaj w Klanie Burzy — mruknął jedynie, siadając przed Gracją. — Nią się nie przejmuj na chwilę obecną. Trzeba zająć się zapoznawaniem twojej osoby z resztą klanu. Musisz... rozrzucić swój urok osobisty, więc musimy cię przede wszystkim doprowadzić to stanu normalności.
Spojrzała na swoje futro ze zdziwieniem. Przecież trochę już je wyczyściła, nie widać było?
— Czyli liderka jest chwilowo moim najmniejszym zmartwieniem? — upewniła się. — No to powinnam zająć się budowaniem dobrych relacji z innymi. Cóż, jeśli większość będzie taka jak ty bądź Margaretkowa... Łapa — rzuciła, nie przyzwyczajona do dwóch członków w imieniu. — To dam sobie radę — dodała optymistyczniej. — Tylko daj znać, na kogo powinnam uważać i nie tracić czasu.
Zdawał się być gotowy na to pytanie.
— Eh, Lew — burknął ze zniechęceniem i takim zmęczeniem, że równie dobrze mógłby być zgryźliwym stuksiężycowym dziadkiem. — Pewnie się wtrąci. Nie słuchaj jej proszę. Ale musisz się prezentować. Jakoś. Siedź prosto, nie zadawaj dziwnych pytań, przytakuj, bądź miła i najlepiej nie oddychaj za głośno. Margaretka to jej córka, ale ona jest jakimś magicznym wyjątkiem co do reguły. Pewnie zacznie po czasie pleść coś o rudości... jak tam twoje zaznajomienie z historią Burzaków? Jej rodzinka ogólnie jest odklejona, kociąt nie liczę, Piasek i Iskierka są spoko, chociaż ta druga nie przyzna, że mnie lubi, ale ja wiem swoje. Jak zobaczysz rude to prawdopodobnie są od niej. Twierdzi, że ojcem Margaretki i Nagietka jest Smark, ale kto ją zna ten wie, że prędzej by go wykastrowała. Obstawiam kota z niebieskimi oczami, ostatnio Czarnego wygnali, więc kto wie. Smark to taki... smark. Uważaj na jego nos. Matką Żmija. Kręci z moim kuzynem mam wrażenie, albo na odwrót. Oset. Kremowy taki cały, z nim sobie pogadasz. Idąc dalej z kuzynostwem to masz Grada, ale od niego to trzymaj może dystans bo jeszcze na ciebie napluje. No i Koniczyna, z nią też się da pogadać... kto tam jeszcze... Malwa jest spoko, ale jego brat, Hiacynt... mmm, żeby nie mówić, że dziwny, powiem, że odklejony. Kukułka, Brzęczka, Bober i Mała Łapa to dołączeni do nas ostatni samotnicy... od tamtej pory dzieją się dziwne rzeczy, więc raczej nie rozmawiaj z nimi na osobności. Z Widmem w sumie też nie, niby jest spoko, ale mu nie ufam, mam wrażenie, że chce mnie zaplątać. Barszcz to mój uczeń, ale trochę się ociąga, Królik, Koza i Krówka są ciekawi całkiem.... co jeszcze. A, w starszyźnie mamy spoko koty, w tym Powiewa mojego stworzyciela pana i w ogóle, Rumianka na razie może zostawmy, medyk i brat i jest jeszcze jeden z którym na nieszczęście spokrewniony jestem, czyli Srebrny. No i moja mama. Która zdążyła cię już znielubić jak wspomniałaś. I mamy Jelenia w dziurze, ale tam nie podchodź. ... To tyle?
Wpatrywała się w niego jak sroka w kość. Nie była w stanie nawet mrugnąć, dopóki jakkolwiek nie przetworzyła tych informacji. Za dużo. Zdecydowanie za dużo imion, które już jej się mieszały. Z całego zamętu zdołała wyciągnąć jeden wniosek: Samotnicy tutaj nie są zbyt mile widziani. I większość była za razem spoko, ale i dziwna.
Miał braci, kuzynów, rodziców, miała unikać jakiejś Lew i jej całej rudej otoczki, a na domiar złego jego matka już za nią nie przepadała.
W końcu zmrużyła oczy. Coś jej nie pasowało.
— Chwila moment — wykrztusiła. — Jak to zdążyła mnie znielubić i jak to wspomi.... — zacięła się. — O nie. Szepcząca Pustko. Na Wszech... Na ten wasz cały przeklęty Klan Gwiazdy, czy ty nie mogłeś mi nigdy wspomnieć, że twoja matka to liderka? — Brzmiała jednocześnie na oburzoną i przerażoną. Na to nie była ani troche gotowa. Nawet nie byli do siebie podobni, więc skąd to spokrewnienie? Inny kolor futra, oczu...
Kocur jedynie wzruszył barkami.
— Jakoś nigdy nie wydawało mi się to szczególnie ważne, ty o swoich nie mówiłaś za wiele — stwierdził z wręcz obraźliwą obojętnością. — To co, nie jesteś głodna?
— Ani trochę — rzuciła. — Ta wasza medyczna takich ziół mi dała, że od nich to mi się dopiero co naprawdę źle zrobiło — stwierdziła. — Dziwnie się czuję teraz przy tobie. Twoja matka to liderka — powtórzyła, jakby wciąż to do niej nie docierało. W Owocowym Lesie bycie córką przywódcy nie miało dla niej znaczenia, tutaj miała wrażenie, że to czyniło z liliowego wielką osobistość.
— Mam nadzieję, że dziwnie w dobrym znaczeniu — odparł, pusząc się lekko. — Ale uwierz mi, długo byś z nią nie wytrzymała.
— Po jej minie nie wyglądała na taką, co by pozwoliła mi zostać — mruknęła. — Swoją drogą, przypomniałam sobie, że chciałam cię zbić — mruknęła, spoglądając na niego złowrogo. — Przepiórka? Czy nie mogliśmy wymyśleć jakiegoś... Groźniejszego i ciekawszego imienia? — zasugerowała.
Na jej oko, to nawet się długo nie zastanawiał.
— Mała Stopa? — dopytał z całkiem poważną miną.
Spojrzała na niego z wyraźnym politowaniem.
— Wiesz co? Ta Przepiórka to wcale nie jest jednak taka zła — oświadczyła. — Muszę się tylko do tego przyzwyczaić, chociaż ty cały czas tak do mnie mówiłeś, więc powinnam dać radę. — Wcześniej uznawała to za głupiutkie przezwisko, a teraz będzie to człon, którą będzie ją reprezentował przez resztę życia. No, przy optymistycznym założeniu, że tu zamieszka.
— Widzisz, słuchaj się Szepta — rzekł zadowolony. — No, moja droga, jeszcze jakieś pytania?
Miała mnóstwo. Nie czuł się jednak, jakby na większość przyszedł czas. Sama musiała zbadać dokładniej teren, by na niektóre zdobyć odpowiedź.
— W sumie to tak. Czy mogę wychodzić stąd, by rozmawiać z innymi, czy raczej jestem tu uziemiona i mam liczyć, że akurat ktoś wejdzie i wtedy go zaatakuję swoją dobrocią i oczaruje, na co stwierdzi "Oh, świetna jesteś, zostań w Klanie Burzy, potrzebujemy tu takich jak ty!"? — spytała.
Pokręcił głową.
— Nie, nie, to kompletnie nie miałoby sensu. — Machnął łapą. — Masz sypać urokiem kotom w oczy, a nie roznosić go po medycznym dołku. Tylko pewnie w towarzystwie, bo samej cię nigdzie nie puszczą. A masz to szczęście, że idealne towarzystwo siedzi przed tobą.
Westchnęła, mrużąc oczy.
— Gdzie? Bo chyba nie widzę.
— A racja, zapomniałem, że już ciemno. — Nim zdążyła przypomnieć, że ciemność nie utrudnia im przecież widoczności, ten nachylił się, wyciągając pysk w jej stronę i powodując, że oddech jej całkowicie zamarzł. — Mam się przybliżyć, żeby polepszyć ci wzrok ~?
Osłupiała, a futro wzdłuż jej grzbietu stanęło dęba.
— Ciebie widzę doskonale — wypaliła. — Po prostu stresuję mnie ta cała sytuacja. Nie wiedziałam, że u was jest taki kryzys, może wybrałam zły czas? — mruknęła, bardziej do siebie niż do niego. Nie czuła się komfortowo, gdy tak z nienacka naruszał jej przestrzeń osobistą. Co by pomyślała sobie Margaretka, gdyby się obudziła?
— Widzisz, wzrok też z łatwością naprawiam. — Wyprostował się jak gdyby nigdy nic. — Yeah, szczerze, myślałem, że liderka zareaguje jakoś lepiej. Ale jeszcze nic straconego. Gdybyś to przeciągała, możliwe, że zostałabyś w... wiesz gdzie, na zawsze.
— Tak, tak. — Wręcz mu przerwała. — Postaram się z całych sił zrobić dobre wrażenie na innych, by sami się o mnie ubiegali, tak, jak ty to robisz — rzuciła, starając się upodobnić głos do jego nieraz nadmiernej jej zdaniem pewności siebie. Mógłby raz poczuć to jej zawstydzenie.
— Ja o ciebie? Skądże. — Machnął łapą. — Ja tylko pomagam szczodrej wykorzystującej moją dobroć koleżance.
— Koleżanka podziękuję ci odpowiednio, gdy będzie mogła tu zostać — westchnęła, przecierając pysk łapą. — Wy jak na coś marudzicie, to mówicie Klan Gwiazdy, co nie? W sensie, jako "pieszczoszka" nie muszę chyba od razu przyjmować waszej wiary, ale tak potencjalnie chciałabym wiedzieć coś więcej o nich — przyznała. — Oni według ciebie serio istnieją? — spytała szeptem.
— Wymyślę coś w sam raz na zadośćuczynienie. — Zapowiedział z chytrym uśmiechem. Na następną wypowiedź nieco się zastanowił. — Trudno stwierdzić czy myślę, że istnieją czy nie. Coś na pewno jest, w końcu liderzy mają dodatkowe życia, była masa świadków dziwnych zdarzeń i przepowiednie. Z drugiej strony, może to być zbiorowa halucynacja. Dawno temu podczas zgromadzenia duchy przejęły ciała żyjących. Niektórzy żyjący nadal pamiętają. Chociaż wolę chyba się po śmierci odrodzić — zadumał. — Ale kto wie? Na pewno gdzieś na świecie jest inna wiara, aż tak pyszni być nie możemy, albo wszyscy wierzymy w to samo ale w różnych wersjach.
Znała przykład takiej innej wiary, ale nie zamierzała się nią chwalić, z obawy, że ktoś akurat będzie mijał legowisko medyka i usłyszy za dużo.
Sama nie była do końca pewna istnienia Wszechmatki. Z uwagi jednak na to, że jej pierwsza mentorka była bardzo wierząca, w nawyk weszło jej w kryzysowych sytuacjach powoływanie się na to "bóstwo".
— Cóż, spróbuję to zrozumieć, jeśli tu zostanę — obiecała. — Chociaż po minie twojej matki morale mi spadły, nie będę tego ukrywać. Syn liderki, ja to mam szczęście — sarknęła. — Nie boisz się, że niszczysz sobie reputację przyprowadzając przybłędę do klanu?
— Jestem pełnoprawnym wojownikiem z dobrą opinią i sposobem na liderkę matkę — rzekł z pewnością — Nikt mi niczego nie zdoła zniszczyć. — Niemal się pochwalił, z typową dla niego brawurą i błyskiem w oku. — Z resztą, z jakiej racji? Przyciągnąłem do klanu puchaty obiad. Problemem będzie, jeśli... zgromadzenie.
— Co "zgromadzenie"? — powtórzyła. — Myślisz, że będą o mnie wypytywać? — wyszeptała, poniekąd zmartwiona. — Nie powinni... Może zapomną o mnie do tego czasu — zasugerowała.
— Jesteś pewna? Nie znam rodziny, która by nie wypytywała o zaginionego kota.
Niestety miał w tym temacie rację. Starała się nie myśleć o tym, że komuś z jej rodziny mogło pęknąć serce na jej brak. Poza tym, była tylko jednym z licznych stróżów, najbardziej bezwartościowej roli w klanie.
— Moi rodzice mają jeszcze trójkę innych dzieci do "pilnowania", dadzą sobie radę beze mnie w życiu — mruknęła. — Na pewno nie zauważyli nawet jeszcze, że mnie nie ma.
— Może to z przyzwyczajenia — stwierdził. — Zwyczajnie patrzą przed siebie i nie zauważają jak im przechodzisz między łapami. Może myślą, że wciąż tam jesteś, bo nie patrzą w dół — zadumał, po czym wypuścił powietrze przez nos. Nie wydawał się przekonany.
— Widzę, że niezależnie od sytuacji, zawsze humor ci sprzyja — burknęła. — Myślę, że koty częściej widują twój ogon niż pysk, bo jesteś przerośnięty i nikt ci do niego nie sięga — palnęła, mimowolnie uśmiechając się z triumfem. Przy okazji bardzo chciała zmieniać temat, bo rzeczywiście, nie przemyślała, że jej ojciec jako lider ma pole do popisu na skale. Cóż, może znowu złapie go gorączka i nie pójdzie?
— Przynajmniej jestem widoczny — rzekł z uśmiechem. — Każdy mnie zapamięta.
— Aż tak ci brakuje uwagi? — zagadnęła. — Nie pytam kąśliwie, tylko z czystej ciekawości, czy lubisz być w centrum uwagi. Mnie jakoś to krępuje i jak sobie wyobrażam, że zaraz będę głównym tematem tutaj, to mnie stres ściska od środka...
— Kotom jak ja nie brakuje uwagi — stwierdził teatralnie. — Otrzymujemy je od przepiórkopodobnych. Z resztą, zawsze mogę cię schować, chyba nie będzie z tym problemu.
— No tak, pod twoim puchatym ogonem to się zmieści cały klan — stwierdziła. — Czyli z pewnością nie możesz się odbędzić od nadmiaru przyjaciół. Nie masz ty jakiejś partnerki bądź partnera, który poczuje się niekomfortowo, że sobie koleżankę przyprowadziłeś? — Sama nie wiedziała, co ją skłoniło do tego pytania. Wyszło z niej samo, jakby mózg z sercem zamieniły się miejscami i stąd uciekały z niej tak nieprzemyślane słowa.

<Puchaty kolosie?>