Od Cierniowej Łapy

Kiedy wrócił do klanu z podpierającą się o jego bok Lilią nie obeszło się bez pytań. Odpowiadał na nie wymijająco twierdząc, że nie zaznaczając z kim rozmawiali na zgromadzeniu i nie zdążyli dojść do grupy. A o pytania dotyczące stanu psychicznego jego siostry już w ogóle nie odpowiadał. Powinna o tym wiedzieć jedynie Miodowa Gwiazda. Jego matka, mentorka i liderka. Nie przeoczył też wystraszonego wzroku Klonowego Futra, jednak stwierdził, że zwyczajnie się przestraszył kolejnym słabym kotem, na którego zużyje się kolejny mak czy co tam się daje na uspokojenie. Bury kocur ruszył za to zadowolony do legowiska. Słoneczna Łapa wydawała się być... Porywista. Miała ciekawy temperament, więc terminator był zadowolony z tego, że spotka ją jutro wieczór. Dokładnie po wróceniu ostatniego patrolu do klanu Wilka. To jedno szczytowanie księżyca i jeden wschód oraz szczytowanie słońca. Trochę czasu do przeczekania, ale warto. Martwiło go jednak jedno - ci jej przyjaciele z Klanu Pieszczochów. Ha! Cóż to za joker wystawiony przez Klan Gwiazdy przy grze w karty, gdy już chce się powiedzieć, że się wygrano. Szkoda, bo chętnie by sobie szydził z tych uwielbiających zające, a i również z tego durnia Klona, ale nie wypada. Kiedy tak myślał, to postanowił sobie, że tą ślicznotkę przestawi na stronę Klanu Wilka. I w tym zamyśleniu jego powieki opadły i pochłonął go spokojny sen.

***

Obudziła go Złocista Skórka, która zaczęła mu coś paplać o tym, że idzie z tą dziwką Słodkim Sercem i nią na patrol wzdłuż granicy z Klifem. Coś jej odmruknął i przewrócił się na drugi bok. Ona na niego warknęła, więc niechętnie się podniósł i wylizując swoje brązowe futro na piersi ruszył za zastępczynią. Kiedy wszyscy w grupie szli przez las on spoglądał raz po raz na tą nową. Ona dziwnie się na mnie patrzyła, na co ja prychnąłem głośno. Córka Sowiego Skrzydła zganiła go, chociaż zauważył, że sama niechętnie patrzyła na drugą. I w takiej niezbyt miłej atmosferze ich pochód skończył się dokładnie w południe. Zmęczony odłożył dwie myszy na stos, które zdążył szybko upolować i sam zabrał jakiegoś małego ptaszka, który był mu jakoś nieznany. Nawet nie zauważył, kiedy słońce zaczęło powoli zachodzić i zbliżała się ta chwila. Udał się więc do wyjścia z obozu, gdzie zatrzymał go Jaszczurczy Ogon właśnie stojący na straży.

-Ej, gdzie się wybierasz? - Spytał  surowo przypatrując mi się. Przełknął ślinę, ale nie dając pokonać się strachowi przypomniał sobie o spotkaniu i normalnie odpowiedział:

-To idealna pora na upolowanie jakiejś sowy

I nie czekając na jakieś trudne pytania szybkim krokiem oddalił się w gęsty las. Kiedy rozglądnął się, by zobaczyć czy nikt go nie śledzi sprintem pobiegł na granicę z Burzą. Usiadł długość lisiego ogona od niej i zaczął czekać na kotkę, która w końcu wyłoniła się z wysokiej trawy. Uśmiechnąłem się. Był to raczej normalny uśmiech, ale wyczuć w nim było jakąś nutę... Zalotności.

-Witaj. Nazywam się Cierniowa Łapa, syn Miodowej Gwiazdy. Ty też pewnie masz kogoś wielkiego w rodowodzie, prawda? Wyglądasz na taką - Powiedział wychylając delikatnie głowę, by w ciemności wyraźniej dojrzeć sylwetkę kotki.

<Słoneczko? B)>

Od Ciernia

No to, tak.
W Klanie Wilka było ostatnio dużo zmian. Moja mamusia została liderką, a poprzednia zmarła. Jelenia Gwiazda, bo tak się nazywała poprzednia przywódczyni, miała trzy kociaki. Dwójkę z nich zaraziła Czarnym Kaszlem, ale jeden ocalał. Był to Łosoś. Kiedy zobaczyłem, że Miodowe Futerko dba o niego tak jak o nas, byłem zazdrosny i zły. Dlatego siedziałem gdzieś w kącie razem z Lilią, nie robiąc nic pożytecznego.
-Oh, siostra! Mam pomysł.
-Jaki? - Spytała ospale, bo najwyraźniej wyrwałem ją z krótkiej drzemki. Nie rozumiem, jak można spać przy tak ważnej obserwacji. No, ale jednak można.
-Możemy go naskoczyć. Bo pomyśl, na razie mogliśmy walczyć tylko z Dębem. A jak mamy jeszcze jego, to z nim też możemy walczyć.
-Racja, no to ja to załatwię.
Zmarszczyłem nos, słysząc odpowiedź siostry. Wolałby zrobić to sam, a ona by później mu pomogła. Co najgorsze, blada uważała się za najlepszą. No cóż, takie już najwyraźniej były kotki. Trzeba się z tym liczyć. Ale i tak jest o wiele fajniejsza, niż ten cały rudzielec. Zamknąłem oczy, zastanawiając się nad planem. Aż w końcu szybko je otworzyłem i miałem właśnie otworzyć pyszczek, ale przede mną już nie było Lilii. Szła właśnie cichutko w stronę Łososia.
Ha! Nawet dobrze, że to ona idzie.
Małemu się dostanie, a ja nie narażę się na gniew mamy. Odwaga matką głupich. Zaraz, zaraz... Siostrzyczka miała jednak dobrze zaplanowany atak. Mama właśnie rozmawiała przy wyjściu z kociarni ze swoją zastępczynią, więc nikt nas nie pilnował. No, Brzozowa Łapa leżała gdzieś dalej, ale co tam ona. Nie zdziwiłbym się, gdyby w ogóle na nas nie zwróciła uwagi.
Lilia zaatakowała, a pręgus odskoczył jak poważony, sycząc cichutko. Brzmiało to bardziej jak długi pisk, ale nie byłem pewny czy aby na pewno zapiszczał. Próbował odeprzeć atak. Machnął łapką prosto w nos białej.
Ten mysi bobek odważył się ją dotknąć!
Skoczyłem w ich stronę, przyduszając do ziemi Łososia. Z drugiej strony, trzymała go też kotka.
-Wygrana! - Krzyknąłem zwycięsko, a moja siostra pokiwała z rozbawieniem głową. Odsunęliśmy się od młodego, który nadal wydawał się przerażony. Lilia spojrzała na mnie porozumiewawczo. Musimy się zmywać, bo Miodowa się dowie.

<Łosoś? Miodowa? Ktoś inny ze żłobka?>

Od Ciernia C.D Lilii

Eh, te głupie kotki. Poddają się bardzo szybko, a podobnie jest z tą tutaj. Nawet nie zdążyłem jej oddać, a ona już sobie poszła gdzie indziej. W życiu nie będzie tak dużo zdobyczy! A dla nie zrozumiałych, za zdobycz mam na myśli to coś z mlekiem. Będzie trzeba walczyć, a nie to...
-Dalej Lilia! - Mruknąłem przestając ssać tą ciepłą, białą ciecz. - Walcz jak godny członek Klanu Wilka!
Otworzyłem swoją paszczę i skoczyłem prosto na kotkę, klepiąc ją co rusz łapką. Machałem nią i machałem, ale ona nie reagowała. Już miałem sobie pójść i podokuczać bratu, ale ona się przewróciła na bok, przez co prawie mnie zmiażdżyła. Ale nie ze mną takie numery. Swoimi ostrymi ząbkami, ugryzłem ją w grzbiet, a ona pisnęła i oby dwoje poturlaliśmy się trochę dalej.
-Cielń, a co powiesz na trochę... Zabawy?
-Zabawy? - Powtórzyłem ze zdziwieniem, zastanawiając się co ma na myśli siostra. Przecież ja właśnie teraz się bawię!
-No tak... - Westchnęła. - Wiesz... Możemy trochę podokuczać Dębowi.
-O tak, tak! To ty atakuj z tyłu, ja z przodu. Ale będzie miał minę!
Machnąłem kilka razy ogonem i schyliłem się do pozycji skradania. Skakałem między mchem, raz po raz się chowając. Aż... Chyc! Walnąłem łapką prosto w nos kocurka,

<Lilia? Dąb?>