Od Lisiego Ognika (Lisiaczkowego Puszeczku) CD. Aksamitnej Chmurki (Aksamitnej Gwiazdeczki)

 — Myślę, że to czas, aby moje dzieci poznały najlepszą, najwspanialszą, najmądrzejszą i najmilszą ciocię, jaką tylko mogły mieć — zamruczała Aksamitka, patrząc na nią z nadzieją. — Pokochasz je, naprawdę! Tak mocno jak ja! Kwiatuszek, Listek, Księżycek i Promyk są takim słodziakami! Wiedziałaś, że kocięta są takie malutkie, że można je łatwo zgnieść? Dobrze, że nas nikt nie zgniótł, jak byłyśmy małe, bo by nas nie było — rzuciła tą jakże błyskotliwą myśl, która tak znienacka napłynęła jej do głowy.

Lis uśmiechała się, ale opierała się siostrze, która usiłowała zaciągnąć ją do kociarni.

— Wiesz, nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Nie przepadam za...

— Nie daj się prosić — przerwała jej siostra, patrząc na nią wzrokiem swoich okrągłych, uroczych oczu, które błyszczały w odbijającym się świetle dnia. — Polubią cię, zobaczysz.

Liliowa szylkretowa pointka przełknęła ślinę i weszła do kociarni, gdzie powitała ją setka (no, może trochę mniej) skonsternowanych oczek. Małe kluski w większości wyglądały jak mniejsze kopie swojej matki. W żłobku pachniało mlekiem i kłębkami futra. To uświadomiło Lis, że zdecydowanie nie chciała sama zachodzić w ciążę. Nie była odpowiednią osobą do matkowania ani ciotkowania, ale Aksamitka musiała sądzić inaczej, bo cały czas zachęcająco kiwała jej głową. 

Cóż, prędzej czy później musiało do tego dojść. Rozpoczęła rozmowę krótkim "cześć", a ciekawskie maluchy od razu zaczęły wypytywać ją o to, kim jest i co tu robiła.

* * *

Lisiemu Ognikowi ciężko było stwierdzić, co czuła, odkąd poprzednio rozmawiała z Daglezjową Igłą. Gniew? Rozczarowanie? Może po prostu ogromny zawód zachowaniem swojej siostry i tym, że osoba, którą tak bardzo starała się chronić, okazała się nie lepsza od swoich poprzedników. Nie widziała nic złego w tym, żeby przetrzymywać Daglezję wbrew jej woli. Mało tego, nakazała Niedźwiedziowi ją skrzywdzić, uderzyć, by straciła przytomność. Władza uderzyła jej do głowy. Nie była już tą samą osobą, którą była kiedyś. W Klanie Klifu co chwilę ktoś umierał, co chwilę znajdowano ciała nabite na gałęzie jak pieprzone szaszłyki, ale Aksamitka nic sobie z tego nie robiła. Klan wykazywał niezadowolenie z jej decyzji, a ona wciąż na to pozwalała, prowadząc ich wszystkich na zagładę, zmuszając koty do robienia czegoś, co ona chce, by robiły. 

Miała wybór. Mogła wybrać rodzinę, posłuchać się jej i przestać krzywdzić klan. Wybrała Niedźwiedzią Siłę, kota, który nie miał absolutnie żadnych uczuć. Lis zamierzała to zaakceptować - jeśli Aksamitka nie chciała jej pomocy, nie dostanie jej.

Wparowała do legowiska przywódcy. Niedźwiedziej Siły z nią nie było, pewnie znów latał za Daglezją, by uniemożliwić jej ucieczkę. 

Aksamitka poderwała się na jej widok i uśmiechnęła, jakby zadowolona, że siostra wreszcie przyszła ją odwiedzić, ale Lis nie potrafiła opanować gniewu, jaki kłębił się w niej już od dawna i teraz szukał drogi, by wyjść na zewnątrz.

— Co ty robisz, Aksamitka? — wygarnęła jej prosto z mostu, nie kryjąc ostrego tonu głosu. Liderka w pierwszej chwili była zaskoczona.

— O co ci chodzi?

— Zaniedbujesz klan w chwili, gdy on najbardziej cię potrzebuje. Porwałaś Daglezję i przetrzymujesz ją tu celowo, chociaż wiesz, że nie jest szczęśliwa w Klanie Klifu. Kazałaś Niedźwiedziej Sile ją uderzyć, by straciła przytomność. Masz pojęcie, co wyprawiasz?

— Daj spokój, Liseczku, dajesz się im tak łatwo zmanipulować jak Daglezja — nie dało się ukryć oburzenia w głosie Aksamitki, ale Lis strzepnęła tylko uchem. — Przecież robię to dla jej dobra! To tobie nie zależy na naszej rodzinie, Misiek powiedział mi, że próbowałaś zwrócić go przeciwko mnie.

— Czyli ufasz słowom mordercy, który sprzedałby cię za trochę jedzenia bardziej niż moim?

—  Jak możesz tak mówić? — sapnęła Aksamitka. —  Miś przynajmniej mi ufa i nie kwestionuje moich decyzji, w przeciwieństwie do ciebie.

— Nie kwestionuje twoich decyzji, bo jesteś liderką — poprawiła ją Lis. — Serio tego nie widzisz? Znajdujemy się pewnie na celowniku wszystkich klanów po tym, co zrobiłaś na zgromadzeniu, a teraz nie masz oporów, żeby krzywdzić Daglezję. Co się z tobą w ogóle stało? I kim jesteś? Bo nie wiem, czy mogę wciąż nazywać cię swoją siostrą.

Na moment niebieska tonkijka zamilkła, a gdy znów się odezwała, brzmiała na złą i rozczarowaną jednocześnie.

— Robię to wszystko dla waszego dobra, a ty wciąż nie chcesz mi zaufać.

— Mam tego dość, Aksamitka. Próbowałam cię wspierać, nawet jeśli nie popierałam większości twoich decyzji. Ale nie zamierzam wspierać osoby, która narzuca innym swoją wolę w tak potworny i przemocowy sposób. Nie wiem, co się z tobą stało, ale stoczyłaś się na każdej możliwej płaszczyźnie życia i moralności.

Odwróciła się od Aksamitnej Gwiazdeczki i wyszła z jej legowiska, akurat, żeby zobaczyć Niedźwiedzią Siłę, który przypatrywał się jej ze zmrużonymi oczami, jakby to wszystko słyszał. Spośród obecnych w obozie dało się zauważyć zaciekawione spojrzenia.

— Masz jakiś problem, Lisiaczkowy Puszeczku?

Lis strzepnęła ogonem. Odwróciła się plecami do Niedźwiedzia i wzruszyła barkami.

— Nie. Skądże?

Bury popatrzył się w stronę legowiska Aksamitnej Gwiazdy, a Lisi Ognik odwróciła się i wyrżnęła mu z całej siły w pysk. Wojownik zatoczył się do tyłu, a liliowa pointka poczuła na sobie tysiąc zaskoczonych spojrzeń. Wysunęła pazury i przeorała nimi jego prawy bark, jakby mocny policzek nie wystarczył, żeby wyładowała swój gniew.

Liderka musiała usłyszeć dźwięki walki, bo wyszła ze swojego legowiska, najpierw spoglądając na Niedźwiedzia, a potem na Lis i jej naostrzone pazury, z których ściekło trochę krwi. Wojowniczka spojrzała się na siostrę chłodnym wzrokiem.

<Aksamitka?>

Od Lisiaczkowego Puszeczku CD. Przewspanialutkiej Daglezjusi

 — Można powiedzieć, że miałam was wszystkich dość — odpowiedziała krótko Daglezja. — Zaproponowano mi, żeby dołączyć i to zrobiłam. Nie porwali mnie — zaznaczyła bardziej dosadnym tonem. — Nie było łatwo, ale nie było też źle. I nie obraź się, miło cię widzieć, ale wolałabym tam wrócić w trybie ekspresowym.

Lis rozumiała rudą. Daglezja wciąż była tą samą osobą, z którą liliowa pointka dorastała, a jednak siostra zmieniła się, a w oczach Lisiego Ognika przestała być już osobą, której można bezgranicznie zaufać. Wciąż ją kochała - to się nie zmieniło i nigdy się nie zmieni, ale nie mogła udawać, że tak duża rozłąka nie pozostawiła po sobie śladów.

Mimo to, była tak bardzo szczęśliwa, że wreszcie mogła zobaczyć Daglezję, że ruda nie miała żadnych problemów, żeby się jej zwierzyć. 

— Nie mam za co się obrazić. Na twoim miejscu też czym prędzej bym się stąd wynosiła — zaśmiała się, a odpowiedziało jej parsknięcie siostry. Zaraz jednak wojowniczka spoważniała. — Aksamitka naprawdę nie zdaje sobie sprawy z tego, co robi, wiesz? W tej chwili potrzebujemy co najmniej kogoś odpowiedzialnego, kto jest w stanie ochronić klan.

Nie powiedziała natomiast, przed czym miałby go chronić. Ta chwila boleśnie uświadomiła jej, że nie mogła już ufać własnej siostrze, że w tej chwili nie była już kompanką zabaw, była potencjalnym zagrożeniem, spędziła dużą część życia we wrogim klanie. Dorosłość i normalna kolej rzeczy niemal przybiły wojowniczkę do ziemi, mimo że nie pokazała po sobie speszenia. 

Lis długo zastanawiała się, czy powinna powiedzieć Daglezji o tym, co się działo w klanie. O tajemniczych śmierciach, z którymi Aksamitka nie potrafiła sobie poradzić. W końcu, skoro już tu była, na pewno prędzej czy później dowiedziałaby się, co się dzieje od innych kotów - a jednak, moralna blokada skutecznie powstrzymała wojowniczkę przed wypowiedzeniem kolejnych słów.

Nie musiała tego robić - Daglezja przerwała jej rozmyślania.

— Ta, domyślam się, że posiadanie takiej liderki nie jest dla was powodem do dumy. — zaczęła lizać swoją łapę, a Lis zastanawiała się, czy to był jej tik nerwowy podczas rozmawiania na niezbyt komfortowe tematy, czy po prostu ona zaczyna wariować i nadinterpretować jej zachowanie. — Ktoś może to wykorzystać przeciwko Klanowi Klifu.

Lisi Ognik pokiwała głową.

— Próbowałam ogarnąć sytuację, przemówić Niedźwiedziowi do rozsądku, żeby przestał akceptować to, co się dzieje — mruknęła. — Ale on nie ma własnego rozumu. Posłucha się wszystkiego, co powie mu Aksamitka. Wiem, że nie chce źle, ale wyrządza krzywdę sobie i klanowi.

— Mówisz o tym dużym burym? Zdołałam to poczuć na własnej skórze — parsknęła, a zaraz ściszyła głos, nachylając się bardziej do ucha siostry. Lis natychmiast naprężyła mięśnie, jakby ta nagła zmiana tonu zwiastowała jakąś ważną informację. — Ten typ walnął mnie w tył głowy, rozumiesz to? Nawet nie zaprotestował, jak Aksamitka mu rozkazała, po prostu to zrobił. On nie ma mózgu, rzuciłby się z klifu, gdyby lider mu kazał.

Co do ostatniego zdania nie miała wątpliwości, ale pozostała część wypowiedzi wprawiła Lis w ogromny zawrót głowy. Daglezja zdawała się zaskoczona reakcją liliowej pointki, a gdy wypowiadała powyższe słowa, jej ton głosu nie brzmiał na szczególnie przejętego. Ale Lis potrzebowała chwili, żeby to przetrawić. Pazury same rozsunęły jej się spod łap.

Aksamitka?

Kazała Niedźwiedziowi uderzyć Daglezję?

Z każdym dniem siostra coraz bardziej ją zawodziła. Lis chciała dla niej dobrze, ZAWSZE chciała dla niej dobrze, zawsze jej dobro było na pierwszym miejscu. Ale tym razem liderka posunęła się za daleko. Jak mogła świadomie skrzywdzić własną siostrę? Jak mogła świadomie narażać tyle kotów na niebezpieczeństwo?

Jak?

— Muszę iść — powiedziała szybko i podniosła się, gotowa odejść. Usłyszała za sobą zdziwiony ton głosu Daglezji.

— Coś złego powiedziałam?

— Nie, nie, po prostu muszę coś zrobić. I nie martw się, Daglezja. Na pewno uda ci się stąd uciec.  — uspokoiła ją wbrew własnym myślom i odeszła, znikając w obozowym zgiełku. 

<Daglezja?>

Od Lisiego Ognika (Lisiaczkowego Puszeczku)

 Lisi Ognik od początku wiedziała, że wrzucanie siostry na głęboką wodę to okropny pomysł. Gdy Aksamitka zmieniła imiona wszystkim członkom klanu, włącznie z sobą, Lis myślała, że wyjdzie z siebie i stanie obok. Żenujące. I mają iść w tym stanie na zgromadzenie? Jakkolwiek kochała Aksamitkę, tak była zbyt infantylna i niedojrzała, żeby spocząć na tak ważnym stanowisku. Rządzenie nie było przecież żadną zabawą, tylko ogromnym obowiązkiem wliczającym do siebie rzeczy takie jak strategia, sojusze, wojny, relacje z klanami, rozwiązywanie problemów i rozpatrywanie spraw wewnątrz klanu. Nie była gotowa na nic z tych rzeczy.

A Srokosz jako zastępca? Serio?

Rada miała durne pomysły, a do władzy wybrała chyba najgorsze możliwe koty. Aksamitkę, która na ten ciężar zdecydowanie nie była gotowa i Srokosza, który, no, nie musiała chyba tłumaczyć. Nie dziwiła się grupowemu niezadowoleniu, jakie przeszło przez klan, gdy tylko zostali obdarowani tym jakże cudownym prezentem w postaci zmiany imion. 

Lisi Ognik cholernie bała się, że Aksamitka powie coś na ten temat na zgromadzeniu. Mieli wszystko. Jakkolwiek gardziła Wilczakami, trzeba przyznać, że sojusz z nimi im się opłacił i zapewnił im stabilną pozycję na arenie międzyklanowej. Ale teraz? Co sobie o nich pomyślą? Wyjdą na słabych, a może komuś wpadnie do głowy pomysł wykorzystania faktu niezbyt ogarniętej politycznie i nazbyt optymistycznej liderki. 

W tej sytuacji zapragnęła znowu znaleźć się w towarzystwie Traszki. Działała prawie jak rozweselacz. Wystarczyło, żeby była obok i Lis zapominała o wszystkich frustrujących sprawach. Zawsze była osobą, która nie przepadała za towarzystwem i lubiła spędzać czas tylko w gronie najbliższych. Ostatnimi czasy nawet rozmowy z rodziną nie były w stanie poprawić jej humoru.

Tak myślała, wchodząc do legowiska medyków. Nie miała czasu zajrzeć do nich wcześniej, ale doskwierający ból przypomniał jej o konieczności wyleczenia się.

Wyleczeni: Lisiaczkowy Puszeczek

Od Lisiego Ognika

 *przed poprzednim zgromadzeniem, po odrzuceniu Traszki*

Niechętnym wręcz spojrzeniem wodziła po stosie zwierzyny, jakby jadła i egzystowała tylko z przymusu. Czuła się źle z tym, jak postąpiła na tamtym zgromadzeniu, choć nie zrobiła absolutnie nic złego. Miała prawo odmówić. A jednak, czuła się jak potwór. Czuła się jak grzesznica, która zawodzi każdego po kolei. Kiedy ostatnio rozmawiała z rodzeństwem? Z matką? Odkąd zmarł ojciec - z czym wciąż ciężko było jej się pogodzić - coś się zmieniło. Dorośli, zmienili się. A Wilczy Zew? Stał się... Inny. Był tym samym kotem, ale patrząc na brata, czuła się, jakby patrzyła na inną osobę.

Westchnęła. Zdążyła tylko wypatrzyć wzrokiem matkę. Wpatrywała się w cieknącą chłodną wodę wodospadu i zapach morskiej soli, który towarzyszył miarowym dźwiękom uderzającej o twarde skały wody. Lisi Ognik niemal jak zwierzę, od którego została nazwana podeszła bliżej i dopiero, gdy się odezwała, Wilcza ją zauważyła.

— Mamo, musimy porozmawiać.

— Zawsze mam dla was czas, skarby — uśmiechnęła się ciepło, a gdy córka usiadła koło niej, polizała ją lekko po barku.

— Czy tata wyznał ci kiedyś miłość?

Mina Wilczej Pogoni wyraźnie spochmurniała. Mimo, że kotka widocznie nie chciała o tym rozmawiać, nie zbyła córki.

— To skomplikowana sprawa. Nigdy nie planowaliśmy ciąży. Zanim się urodziliście, byliśmy tylko przyjaciółmi.

Lis przeczuwała, że matka nie mówi wszystkiego, że nie chciała jej martwić, choć cała szóstka już dawno zaczęła myśleć nad tematem, który zawsze się przemilczało. Nic dziwnego, że tak ciężko było się im związać z rodziną i pogodzić się z łatką przeklętych dzieci medyka.

— Chyba ktoś wyznał mi miłość.

Wilcza popatrzyła na nią tym rodzajem zainteresowanego wzroku, który mówił sam za siebie.

— Kim on jest? — w głosie matki nie było żadnego nachalnego żebrania o imię, po prostu chęć wsparcia córki. A mimo to, Lis poczuła ciężką do przełknięcia gulę w gardle i pot na poduszkach łap.

— Ona, tak właściwie.

Kąciki pyska Wilczej podniosły się w górę w typie zawadiackiego uśmiechu.

— Równie dobrze.

— Sęk w tym, że nie wiem, czy odwzajemniam to uczucie — westchnęła niepocieszona. — Mam wrażenie, że ona nie jest gotowa na związek. Albo ja nie jestem. To zbyt wcześnie.

Przymknęła powieki, żeby przypadkiem nie uronić łzy. Zawsze je wstrzymywała i zawsze dobrze jej to wychodziło. Ale matki okłamać się nie dało. Wilcza zbliżyła się do niej, otulając ją swoim ogonem.

— Pamiętaj, że to nic złego odmówić. Masz prawo, jeśli nie czujesz się na siłach, żeby podjąć taką decyzję. 

— Chciałabym mieć taką łatwość w relacjach romantycznych, co  Aksamitna Chmurka. Ona wydaje się, że nie ma żadnych problemów z kochaniem kogoś. Wręcz przeciwnie, kocha każdego, kogo napotka...

— A ty masz problemy?

— Kochanie kogoś, kto jeszcze niedawno był dla ciebie obcy to nie to samo, co kochanie rodziny. Z wami się wychowałam. Znam was. Ale nie wiem, czy potrafię stwierdzić, kiedy to jest miłość, a kiedy tylko jakieś przelotne uczucie, które nie ma żadnego znaczenia.

— Jestem pewna, że sama dojdziesz do takiego punktu, gdzie będziesz mogła zdecydować. Do relacji z innymi kotami trzeba cierpliwości. 

* * *

Urdzikowy Deszcz umarł. Tak po prostu, z dnia na dzień. Pochłonęło go żywcem morze, jak jakąś słabą i kruchą kupę kości i mięsa. Czuła, że wyczerpała cały zapas swoich łez. Idealny moment na to, żeby wszystko zaczęło się sypać. Kiedy już pogodziła się z Traszką, siostra objęła władzę i klan wychodził na prostą. Przypomniała sobie, co powiedziała Traszce i poczuła aż żółć na języku. Nie powinna opłakiwać straty bliskich, bo była nieunikniona. Każdy kiedyś umrze i jeszcze z wieloma osobami Lis będzie musiała się pożegnać.

A jednak, to sprawiało, że czuła się tylko odrobinę lepiej.

Od Lisiego Ognika

 Wyobrażała sobie, że po klęsce duchów z Mrocznej Puszczy, które opętały ciało jej mentora jakoś się ułoży. I częściowo mogła sobie przyznać rację, w końcu Wilczek do nich wrócił, siostra zyskała nową pozycję, klan się odbudowywał.

Ale ledwo powstrzymywała się od wymiotów, gdy patrzyła na pysk Lamparciego Ryku. Wiedziała, że to stary, dobry mentor. Charyzmatyczny wojownik, który troszczył się o nią, poświęcając nieraz własne zdrowie psychiczne. Ale widziała w nim tylko potwora w środku amoku, gotowego rzucić się jej na szyję, wykorzystać to, że mu zaufała.

Wiedziała, że tak nie jest.

Ale ukłucie wątpliwości zawsze jej towarzyszyło, niezależnie, czy miała rację, czy się co do niego myliła. Pragnęła objąć go, polizać za uszami, znów, tak jak dawniej, porozmawiać z nim, ale gdy tylko jego lodowaty wzrok ją namierzał, całe jej ciało spinało się wbrew jej woli, odmawiając posłuszeństwa. Nogi uginały się pod nią, plątały się, serce biło jak szalone, usiłując wyskoczyć z piersi.

Czuła wyrzuty sumienia, gdy patrzyła na rozczarowany wzrok Lamparciego Ryku, który po raz pierwszy od wielu księżyców widział swoją własną uczennicę. Uczennicę, która patrzyła na niego ze strachem w oczach, z wizjami okrucieństwa, jakiego obcy byt dopuścił się w jego ciele.

Była głupia.

Weszła do legowiska medyków. Łapy same ją tam poprowadziły, chociaż unikała tego miejsca jak ognia, by nie musieć na niego patrzeć.

— Lamparci Ryk... mogę z nim porozmawiać?

Morskie Oko uśmiechnęła się. Koleżanka, może nawet przyjaciółka, z którą Lis się wychowywała. Była dla niej bliska, ale jednocześnie ich kontakt zaczął się osłabiać, gdy pointkę pochłonął strach odbierający jej chęci do życia. O rodzeństwo, o przyszłość klanu, nawet o swoje własne zdrowie.

— Martwi się o ciebie. Wiem, że to ciężkie po tym, co przeżyłaś z jego łap, ale... Spróbuj myśleć o nim jak o tym kocie, którego znałaś wcześniej, dobra? Zapomnij, że to co miało miejsce ostatnimi księżycami w ogóle się wydarzyło.

Skinęła głową, czując łzy zbierające się w morskich oczach. Zawahała się przez chwilę, po czym zbliżyła się do medyczki i oparła głowę o jej bark. Morska wtuliła się w jej futro.

— No już, nie rozklejaj się, bo zalejesz mi legowisko — rzuciła, mrugając do niej okiem. Szylkretowa pointka zaśmiała się cicho. 

Z tyłu słyszała szmery wchodzących do legowiska kotów. Kruszynowa Knieja, Wilczy Zew, Wrzosowa Pogoń, Krucze Pióro. Mało ją to interesowało. Skierowała się do posłania Lamparciego Ryku. Czarny uniósł łeb w jej stronę, jakby spodziewał się, że jego uczennica po raz kolejny odwróci się z błyskiem przerażenia w oczach.

Prawie się tak stało. Lis kolejny raz wpatrywała się w oczy potwora, tyrana, który tyle księżyców ją prześladował. Ale spróbowała uciszyć te myśli, jakby były tylko irytującą, natarczywą muchą próbującą ją ugryźć. Zbliżyła się do kocura, mimo drżącego ciała, mimo tego, że jakaś jej część chciała uciec, a jakaś inna krzywiła się z odrazą i wzgardą. Przyłożyła czoło do czoła mentora.

— Wiem, że to nie twoja wina. 

— Dziękuję.

— To ciężkie patrzeć ci w oczy, ale może... kwestia przyzwyczajenia. Nie zasługujesz na to, jak cię traktowano. Ale widzę... widzę, że mój prawdziwy mentor wrócił.

Posiliła się na uśmiech. Czarny odpowiedział tym samym - posłał jej słaby, ale charakterystyczny dla dawnego siebie uśmieszek.

Miała mu tyle do powiedzenia.

wyleczeni: Kruszynowa Knieja, Wilczy Zew, Wrzosowa Pogoń, Krucze Pióro

Od Lisiego Ognika

 *jeszcze za czasów rządów Lamparta*

Powstrzymywała odruch wymiotny, wpatrując się morskimi oczami w scenę rozgrywającą się na środku obozu - tak nagłą, że jej serce łomotało głośno, aż słyszała swój własny puls w uszach. Ślina ciekła jej do pyska, czuła żółć w własnej jamie ustnej i gulę w gardle, której nie sposób było przełknąć.

— Klanie Klifu! — te słowa wybrzmiały tuż po tym, jak wujek Truskaw wystąpił na oczach całego klanu, wezwany przez chorego przywódcę. — Pewnie zastanawiacie się o co chodzi. Dlaczego wasz medyk stoi przede mną, nie zabierając głosu? Otóż moi drodzy...  Truskawkowa Grządka ukrył przed wami wszystkimi fakt, że dorobił się kociąt. Złamał kodeks medyka i zgwałcił Wilczą Pogoń. 

Te słowa spotęgowały tylko mdłości, jakie odczuwała. Niemożliwe. Łgał. Niemożliwe, by rudy, nieco cięty, ale pogodny medyk mógł zrobić coś takiego.

Mama by im powiedziała.

Powiedziałaby im wszystkim, gdyby ją skrzywdził.

Nie mogła być córką potwora, błękitne oczy medyka nie mogły być tylko cienką maską skrywającą swoje ciemne wnętrze. Prawda?

Nie mogła uwierzyć. Czyżby była przeklętym dzieckiem w wyniku pogwałcenia kodeksu medyków? Dlaczego więc wciąż żyła, dlaczego Gwiezdni nie ukarali jej, Aksamitki, Igiełki, Wilczka i całej reszty?

Chyba, że zniknięcie, że nagłe zaginięcie Wilczka było karą za zbrodnie ojca. Może był już martwy.

Dlaczego Wilcza Pogoń nic im nie powiedziała? Dlaczego ukrywała prawdę, chociaż dobrze wiedziała, kto ich spłodził?

Nie wiedziała, na kogo była bardziej wściekła.

Chciała wierzyć, że nie dosłyszała, gdy do jej uszu dotarł wyrok Lamparciej Gwiazdy. Miał umrzeć. Jej - jak się okazuje - ojciec, miał umrzeć.

Jeśli to prawda, powinna go nienawidzić, ale zamiast tego z jej oczu wylała się seria łez. Była na siebie wściekła, że pozwoliła, by wypłynęły.

Matka próbowała ratować sytuację, mówiła, że opętała go Mroczna Puszcza.

Lis jej wierzyła.

Ale to było za mało, żeby powstrzymać cholernego psychopatę przed wymierzeniem ciosu. Powstrzymywała się przed odwróceniem wzroku, gdy dojrzała czarnego, rozrywającego gardło ojcu na jej oczach i wodospad krwi, jaki ściekł na ziemię.

Dużo uderzeń serca minęło, nim klanowicze otrząsnęli się z szoku i Dziki wystąpił, by pozbyć się ciała.

Lis odwróciła się, wychodząc z obozu.

I zginając się pod łapami, zwróciła w krzak wszystko, co zjadła tego świtu.

* * *

Grzybowa Gwiazda objął władzę, a na zastępczynię mianował - z pomocą nowej Rady, jaką powołał do życia - Aksamitną Chmurkę. Niemal nie mogła uwierzyć, że siostra objęła to stanowisko. Była zbyt naiwna i lekkomyślna, by trzymać na sobie ten ciężar, jednak Lis postanowiła nie zakładać najgorszego. Miała nadzieję, że pointka sobie poradzi.

Niestety Grzybowa Gwiazda nie był powołany na to stanowisko i widziała to nawet ona. Świeży w polityce, zrzędliwy kocur, to niezbyt dobry kandydat na przywódcę. Jeśli chcieli odbudować klan po tyranii Lamparciej Gwiazdy - a bardziej duchów, które go opętały - to nie był zbyt dobry początek.

Oby to ich nie zgubiło. Ale rozumiała decyzję Grzyba co do kontynuowania Wilczackiego sojuszu. Nie mieli nikogo innego, a w obecnych nerwowych księżycach to mogło być dla nich jedynym ratunkiem.

Żeby tylko oni wszyscy wiedzieli, co robią.

Ale nie to tak właściwie sprawiło, że postanowiła wstać dzisiaj na nogi z nową pełnią sił. Nie to, a Lamparci Ryk, obalony ze swojego stanowiska. Mentor.

Chciała go odwiedzić, odkąd tylko zmieniła się władza, ale zawsze jakaś siła wyższa powstrzymywała ją przed choćby nawiązaniem kontaktu wzrokowego. Czy to był... strach?

Bała się przyznać sama przed sobą, ale na widok znajomego czarnego futra i błękitnych oczu sierść stawała jej jeżem, a łapy stawały się nieużyteczne i drżące jak w najgorszej zmarzlinie.

Wciągnęła powietrze nozdrzami, mimo kołoczącego serca, mdłości i łap, które same nie wiedziały, dokąd iść i plątały się pod nią. Weszła do ciemnego legowiska medyków.

— L-l-lampart? — powiedziała cicho, kierując wzrok morskich oczu na czarnego. Bała się w nim zobaczyć to, co widziała za treningu - pogardę, rządzę, satysfakcję z tego, jak męczyła się, niejednokrotnie robiąc sobie krzywdę.

Ale zamiast tego, skierował się na nią nieco zdezorientowany i zamglony, ale spokojny wzrok. Smutny uśmiech wpełzł na twarz dawnego mentora.

— Przepraszam. Widzę, że to dla ciebie ciężkie.

Było.

Przełknęła gulę w gardle na wspomnienie koszmarnych dni u boku tyrana. 

— N-nie, to... T-to nie twoja wina — wyjąkała. Nie mogła podejść bliżej, zbliżyć się do niego, dotknąć go ani nawet poczuć jego oddechu. Jej łapy drżały, jakby stała za niewidzialną granicą. Jakby jeden krok bliżej w stronę kocura spopieliłby jej poduszki.

— Lis, już po wszystkim. Nie wiem, co oni ci robili, ale to nie byłem ja — próbował ją uspokoić, ale łzy wylały się z jej oczu. Wiedziała, jak to mieć w ciele obcy byt. Została opętana, ale w przeciwieństwie do Lamparta, nie utraciła całkowicie świadomości.

Ale mimo to nie potrafiła nie utożsamiać twarzy mentora z twarzą potwora, który omal nie zabił jej brata, który pokrzywdził całą jej rodzinę. Dlaczego wyglądał jak oprawca?

— Wybacz. Nie potrafię — wyszeptała. — Nie wiem, kiedy przestałeś być sobą. Nie wiem, kim byłeś przedtem.

— Nie chciałem cię skrzywdzić.

— Skąd mogę wiedzieć?

— Pewnie już nigdy mi nie zaufasz, ale nie chcę, byś kojarzyła mnie z kimś, kto skrzywdził ciebie i twoich bliskich.

— To nie ma znaczenia. Nikt nie będzie ciebie widział tak, jak wcześniej — spuściła łeb i odwróciła się. Jej ciało samo rozluźniło się, gdy znalazła się wystarczająco daleko byłego przywódcy. 

Chciałaby wymazać sobie z pamięci wszystko, co widziała przez ostatnie księżyce.

Od Lisiego Ognika

 Jej ogon podrygiwał beztrosko na wietrze, podczas gdy kota z niechęcią obserwowała obóz. Tętnił własnym życiem, a ona wciąż czuła się w tym taka obca. Męczyło ją poczucie winy za zaginięcie brata i siostry. Dlaczego każdy ją opuszczał? Z każdym dniem chciała opuścić to miejsce coraz bardziej, ale nie mogła. To była jej ojczyzna. Stchórzyłaby, gdyby tak po prostu zbiegła. To byłaby ucieczka od problemów - ona wolała stawiać im czoło. Była jednak zbyt bezsilna, przynajmniej na tą chwilę, i to było najbardziej dołujące. Chciałaby mieć podejście do życia jak Aksamitka - beztroskie, nieco dziecinne, ale wciąż zdrowe. Nie musiała się martwić tak bardzo. Jej spojrzenie na świat może było i powierzchowne, ale stres nie wyżerał ją jak pasożyt i wstrętne robactwo od środka.

Ze zmrużonymi oczami obserwowała, jak do legowiska medyków udaje się Szarżujący Bizon. Futro w jednym miejscu na jego ciele było rzadsze, a kocur nieustannie się tam drapał. Po nim do legowiska weszla Igła, a jeszcze później - Marchewkowa Natka. Cieszyła się, że tym razem przynajmniej jej się upiekło. Dbała o swoją formę, ale jej podatność na choroby wzrosła, odkąd zaczęła miewać dużo gorsze samopoczucie. Tęskniła za dzieciństwem. Minęło tak szybko i tak gwałtownie. Jak słońce, które przeminęło, by nadeszła burza. Wstała i otrzepała się z kurzu, zmierzając do legowiska wojowników, przy którym odpoczywała mama. Była jedną z niewielu osób, której Lis mogła naprawdę zaufać. Którą kochała i obiecała sobie w duchu ją wspierać, nieważne, ile będzie musiała dla tego poświęcić.

wyleczeni: Szarżujący Bizon, Iglasta Łapa, Marchewkowa Natka

Od Lisiego Ognika CD. Srokoszowej Łapy (Srokoszowej Wzgardy)

— Mogłabyś zabrać swojego ukochanego braciszka, bo jak widzisz nieustanie go zaczepiam! — krzyknął wściekły.

Kotka nastroszyła futro i zmarszczyła pysk, odsłaniając kły. Zgadzała się z tym, że Urdzik przesadzał, ale Srokosz pozwalał sobie na zbyt dużo. Czy nikt go do cholery nie nauczył szacunku?

Wiedziała, że przepędzanie brata na nic się zda, bo był jak mucha, która nie da ci spokoju, jeśli sama tego nie zechce. Co najwyżej oboje by się tylko zirytowali. Mimo to podeszła do niego, próbując go uspokoić i dopiero po dłuższej nerwowej wymianie zdań udało jej się to zrobić. Przez cały czas piorunowała brata karcącym spojrzeniem. Dopiero gdy im wreszcie dał spokój, to samo spojrzenie przeniosła na Srokosza. 

— Urdzik jest zbyt agresywny i nie powinien cię tak dręczyć, ale skoro to robi to z jakiegoś powodu — prychnęła. — Co mu zrobiłeś? 

— Gówno. — jęknął zirytowany. — Na ostry i ciernie, jak do drzewa! Mam dość. Całej waszej powalonej rodzinki! — syknął Srokosz, próbując odpechnąć od siebie większego kocura.

Lis syknęła pod nosem, machając ogonem zirytowana.

— Możesz przestać zachowywać się jak pieprzony bachor? Nikt z nas nie chce ci celowo zrobić przykrości, zrozum to wreszcie! Liczysz, że ktokolwiek okaże ci szacunek, jak ty nikomu nie okazujesz?!

Nie rozumiała zachowania Srokosza. Było tak... dziecinne i niedojrzałe. Próbowała zachowywać cierpliwość, ale powoli miała tego dość, umierając wręcz z irytacji i zażenowania tym paskudnym zachowaniem. Przecież nic mu nigdy nie zrobiła, a Srokosz odkąd go tylko znała zachowywał się, jakby zabiła mu matkę.

Urdzik zmrużył wściekły oczy.

— Idiota — syknął, machając wściekle ogonem. — Kto ci zjadł resztkę rozumu? A może matka była taką pokraką, że cię bez niego urodziła?

— Odezwał się inteligentny! Ty masz jeden na spółkę z całym rodzeństwem! — prychnął cętkowany.

— Czy możecie przestać na siebie ujadać do cholery? — warknęła poirytowana. — Nie umiecie rozwiązywać sporów inaczej niż drąc do siebie mordy? Urdzik, przestań już, przesadzasz. Srokosz i tak już dostał za swoje!

— Nie przesadzam! — wrzasnął brat pełen furii. — To lisie łajno nigdy nie dostało dostatecznie za swoje! Powinna się ta pizda w grobie przewracać!

— Słyszałeś siostrę! Zostaw mnie w końcu, furiacie! — syknął wściekły Srokosz, strosząc sierść.

— Oboje przestańcie, już — miauknęła zimno. — Urdzik, przeproś Srokosza. Znęcając się nad kimś stajesz się potworem, a nim nie jesteś, więc pokaż to — nie mogła uwierzyć, że robiła za mediatora za dwa koty, które już przecież nie były dzieciakami. Jak nie rozumiała Srokosza i sama obecność kocura ją irytowała, tak postawa Urdzika niczym nie różniła się od Lamparciej Gwiazdy. Robił to samo, tylko w mniejszej skali. Nawet jej nie przyszłoby do głowy, żeby bić kogoś z jednego błahego powodu. — Przestańcie się już ze sobą użerać, bo się pozabijacie.

— Nie przeproszę tej wywłoki!— warknął czarny point, wysuwając pazury. — Nie zasługuje na to. Nigdy nie doczeka się ode mnie jakichkolwiek miłych słów, chyba, że w snach!

— Nie potrzebuje twoich nic nie wartych przeprosin. — stwierdził Srokoszowa Łapa. — Po prostu nie zbliżaj się do mnie. Nie dotykaj mnie, zboczeńcu.

— To ty jesteś zboczeńcem! — krzyknął, po czym rzucił się na kocura.

Skrzywiła się na gwałtowny ruch kocura. Skoczyła  prosto na brata, odpychając go trochę na bok, co jego umięśniona postura utrudniała.

— Możesz się wreszcie uspokoić? Nie pamiętasz co mama nam mówiła o zachowywaniu się porządnie przy innych?

— Nie przeszkadzaj! — syknął, próbując odepchnąć od siebie siostrę. — Sprawiedliwość go musi przecież dosięgnąć, a ty to psujesz!

Udała, że te słowa ją ani trochę nie zabolały. Dlaczego Urdzik się tak zachowywał? Nie tak go pamiętała z dzieciństwa. Przecież w takim tempie narobi sobie tuzin wrogów.

— Ona psuje? To ty upadłeś na łeb! — prychnął Srokosz. — Zajmij się własnym tyłkiem i daj mi spokój! — próbował się wycofać, pozostawić sprzeczke rodzeństwu.

— Nie dam ci spokoju tylko dlatego, bo pan mazgaja sobie tak wymyślił! — warknął tylko czarny, znowu próbując dorwać się do kocura.

Jej wzrok potoczył się na Srokosza, równie wściekłego, co jej brat. Jak na nich patrzyła, to miała wrażenie, że widziała dwa dzikie zwierzęta, a nie swoich współklanowiczów.

— Mazgaj? Wiesz co, mam dość. Dość twojej durnej i bezmózgiej mordy! Twojego bezsensownego zaparcia! Twojego... Ciebie całego! Nienawidzę cię! — wskoczył na kocura, wbijając pazury w grzbiet czarnego, który krzyknął i wysunął od razu pazury. Machnął łapą, próbując trafić go w pysk i zacisnął zęby, czując piekący ból.

Nie miała już siły na tą dwójkę. Dlaczego musieli tak uparcie szukać między sobą konfliktu?! 

— Jesteście niemożliwi — miauknęła zirytowana lekko i widząc błyszczące się pazury brata, stanęła między nim a Srokoszem. — Dość, bo się pozabijacie, a wtedy oboje nie skończycie dobrze — rzuciła, spoglądając na Urdzika spod byka. Zazwyczaj była po jego stronie, ale teraz przesadzał. Nawet Srokosz nie byłby w stanie odwalić coś aż tak złego, by zasługiwało na takie traktowanie. Był wkurzającym dzieciakiem widzącym wszędzie problem, owszem, ale to tylko niewinne fochy strzelane przez niewinnego kota. Czy lubiła cętkowanego, czy nie, nie zamierzała pozwolić na coś takiego.

<Srokosz?>

Od Lisiego Ognika

 Przeżuwała kęs jednej ze swojej zdobyczy, siedząc w obozie. Dzień jak każdy inny. Równie chłodny, równie ponury, a przy czym jeszcze bardziej chciało jej się płakać. Samotność rozdzierała ją na strzępy. Brata jak nie było, tak nie ma. Daglezjowa Igła wsiąknęła w ziemię jak kałuża. Gdzie się podziewała? Lis nie miała zielonego pojęcia. 

Im dłużej siedziała bezczynnie, tym bardziej traciła nadzieje na normalne życie. Jedyne co sprawiało, że kąciki jej ust unosiły się w górę w lekkim uśmiechu, to wspomnienie młodej marzycielki od Owocniaków. Przypominała sobie tą kulkę szczęścia i radości i widziała w niej siebie za dzieciaka. Spoglądając w swoje odbicie czasami zastanawiała się, gdzie podziała się ta dawna część niej. Momentami wolałaby żyć w szczęśliwej nieświadomości, niż w wiedzy, która łączyła się z odpowiedzialnością.

Błądziła wzrokiem po znajomych twarzach, które odwiedzały legowisko medyków. Cieszyła się, że nie musiała borykać się z choróbstwami. Perliczy Grzebień, Jelenia Cętka i Mroźna Wichura kierowali się w tamte strony. Skrzywiła się na widok Jelenia, który kojarzył jej się jedynie z przeklętym mentorem. Mało rozmawiała ze starszymi kotami, znacznie lepiej odnajdywała się wśród swoich. Nie sądziła, że zrozumiałaby się z większością klanowych kotów, dlatego nie dzieliła się swoimi spostrzeżeniami i przybierała jedynie maskę - uśmiechniętą, dobrze ułożoną, ale poważną i zimną, gdy sytuacja tego wymaga. Czyli tak, jak powinien wyglądać wojownik. 

wyleczeni: Perliczy Grzebień, Jelenia Cętka, Mroźna Wichura

Od Lisiej Łapy (Lisiego Ognika)

 Dzień świecił jasno jak cholera. Obudziła się i zamrugała kilka razy, by jej wzrok się wyostrzył. Dopiero wtedy wstała i ziewnęła głęboko, przeciągając się. Nie nacieszyła się długo chwilą swobody, bo cień Lamparciej Gwiazdy już po chwili do niej dotarł. Wyprostowała się i skłoniła głowę. 

— Chodź za mną. Ten dzień będzie dla ciebie wyjątkowy, jeśli pomyślnie przejdziesz trening.

Zaskoczyła się, ale bez zbędnych pytań ruszyła za mentorem, kiwając krótko głową. Gdy dotarli na polanę, kocur zatrzymał się. Za ich plecami rozlegały się szmery rozmów kotów korzystających z postoju.

— Twoim pierwszym zadaniem będzie wspiąć się na tamto drzewo — wskazał je ogonem. Drzewo faktycznie wyróżniało się na tle innych swoją wysokością; wspinała się jednak tak długo, że niemal nie czuła strachu. — Na mój znak. Gotowa?

Skinęła krótko głową i to wystarczyło, by przywódca wydał z siebie okrzyk, a ona rzuciła się pędem przez polanę. Przy okazji przeklnęła kamienie plątające się pod jej łapy. Gdy dotarła do pnia wskazanego drzewa, zaczepiła się o nie pazurami i zaczęła sunąć do przodu. Na starcie niepewnie, bo początkowa część drzewa była dość gładka, jednak później przyspieszyła. Dopiero, gdy przeminęła najwyższą gałąź, zeskoczyła na nią i obracając się, zaczęła schodzić w dół. Było to o wiele gorsze niż sama wspinaczka - ciężej było jej się utrzymać, a w dodatku była zmuszona patrzeć na ziemię. Nie miała lęku wysokości, ale wizja spadnięcia wciąż była nieprzyjemna. Zeskoczyła z drzewa, gdy była już blisko ziemi i popędziła znów do mentora.

— Dobrze. Udało ci się.

— Dzięki twojemu szkoleniu — dodała. Była to czysta prawda. Jego ćwiczenia nie były zbyt przyjemne,  ale zawdzięczała mu swoje obecne umiejętności. Wolała być dla niego miła, a przy tym pokazywać swoje zdolności, by był z niej jakkolwiek dumny - na tyle, by jej nie skrzywdzić. Kąciki warg lidera uniosły się na moment, gdy wydał kolejny rozkaz.

— Teraz wytrop i upoluj po jednym z każdego rodzaju zwierząt. Ptak, gryzoń i gad.

Oblizała pysk. Była świetną tropicielką. Nie, żeby zbyt przeceniała swoje umiejętności... ale polowanie napawało ją szczęściem i euforią. Było rozluźnieniem, przerwą od codziennych spraw, od oddechu  Lamparta , którego musiała czuć na sobie przez całe dnie. Można po prostu skupić się na tym, co się lubi.

Idąc przed siebie powoli, otworzyła pysk, by wchłonić zapachy. Czuła ich wiele; każdy z nich potrafiła rozróżnić. Ściółka leśna, poranna rosa, ale też charakterystyczny zapach myszy polnej. Ustawiła się pod wiatr, by nie zostać wykryta. Za to leśne zapachy szybciej wpadały do jej nozdrzy. Posuwała się do przodu, wzrok skupiając na podłożu. W niektórych częściach gleby widziała nawet jeszcze niezatarte ślady zwierzyny. Nie musiała długo czekać; dostrzegła poruszenie się w gęstej trawie, gdzie zapach stawał się intensywniejszy. Skradając się z pewną precyzją i techniką, której nauczył ją Lampart, rzuciła się do skoku i zgrabnym ruchem przebiła zwierzynie tchawicę. Wzięła ją w pysk, ignorując swąd krwi i zaniosła pod łapy czarnego, który skinął jej głową, obserwując bacznie jej poczynania.

Następny był ptak.

Z nimi było ciężej niż z inną zwierzyną łowną. Miały bardzo silny odruch odlatywania, gdy tylko wyczują zagrożenie lub głośniejszy czy bardziej charakterystyczny ruch. Postanowiła jednak improwizować. Wytropiła wróbla, który zresztą bardzo dobrze wtapiał się w otoczenie. Płaszcząc się na ziemi, posuwała się wolno i bezszelestnie do przodu, nie spuszczając z ofiary wzroku. Teraz czekała dłużej, nim wyskoczyła. Poderwał się, jednak zdążyła spowolnić go uderzeniem łap i wykorzystując tę chwilę, złapała go zębami za skrzydło. Ruszyła do mentora z jeszcze żywą ofiarą, prężąc się dumnie, jak kociak, który właśnie wygrał zapasy ze swoim rodzeństwem. Skróciła męki szarpiącego się ptaka, miażdżąc mu głowę przy mentorze. Po charakterystycznym trzasku kości położyła go pod jego łapami.

— Jeszcze ostatnia zdobycz. Nie trać passy — miauknął, nawet nie zaszczycając spojrzeniem tego co upolowała.

Z ostatnim zadaniem sporo się naszukała, zanim pod wilgotną skałą nie wyczuła szczególnego zapachu, który zwrócił jej uwagę. Okrążając głaz, dostrzegła brązowawo-zielone stworzenie. Czasami je widziała, ale raczej nie interesowała się nimi w kwestii polowania. Były jednak... przedziwną zwierzyną. I wbrew pozorom nie tak łatwą do złapania. Miały spory refleks i były szybkie. Zdołała jednak przygnieść to łapą, a następnie zabić jednym ściśnięciem szczęk. Ciało było tak cienkie, że przez chwilę bała się, że całkiem rozczłonkuje gada. Szybko jednak wróciła do mentora, kładąc ofiarę tam, gdzie resztę.

— Całkiem krótko ci to zajęło. Ostatnie zadanie to walka. Ze mną — napięła mięśnie, bo walka z Lamparcią Gwiazdą nie należała do niczego łatwego. — Żadnych zasad, żadnych przygotowań. Każdy krok jest dozwolony. Możesz się chować, możesz uciekać, możesz stanąć w otwartej walce czy wykorzystać spryt i umiejętności. Powodzenia.

Stanęła naprzeciw niego, czekając na znak, którego nie było. Kocur szybko rzucił się do przodu i wpadł na nią, sprawiając, że oboje potoczyli się do tyłu. Korzystając z okazji, uderzyła go w brzuch tylnymi łapami, zmuszając do odsunięcia się. Kocur wyskoczył, spadając na cztery łapy. Nie czekał na znak. Zaszarżował na nią. Kotka czuła odgłosy jego silnych łap. W chwili, gdy miał w nią uderzyć, skoczyła na drzewo, wspinając się do góry. Lampart zdążył skoczyć za nią, nim uderzył pyskiem w pień. Nie doradzał. Nie mówił, co ma robić i czego unikać. To już nie była nauka. To był test.

Wspinał się tuż za nią. Nie wiedziała, co robić. Nie mogła zejść na dół, a wespnięcie się wyżej będzie niebezpieczne. Niespodziewanie chwycił jej ogon. W tej chwili gwałtownie oderwała się od pnia i wylądowała na ziemi, przez chwilę pociągając za sobą kocura, który także spadł, ale wylądował bezpiecznie. Gdy się obróciła, by na niego spojrzeć, już go nie było. Czuła, jak futro jej się stroszy, gdy na polanie zapadła wyczekująca cisza. Nie miała pojęcia, skąd mogła się go spodziewać. Nie czuła jego zapachu; wiatr uniemożliwiał jej wytropienie go. Nie wiedziała, czy ją obserwował, czy nie. Dlatego wykorzystując moment, zaczęła się wspinać. Miała plan, ale ni chuja pewności, czy się powiedzie.

Wtedy Lampart wyszedł zza gęstych zarośli, z pewnym zdziwieniem na pysku. Zdziwieniem, że zrobiła to samo, co wcześniej - wspięła się na drzewo. Tak oczywisty krok.

Tym razem jednak nie zwlekała. Gdy czarny podszedł pod drzewo, puściła się kory i liczyła na traf. Spadła tuż na niego, przygniatając go swoim ciężarem. Kocur strząsnął ją z niego po chwili; poturlała się, wzbijając duże warstwy kurzu w powietrze. Udało jej się odzyskać równowagę, ale pył zupełnie zasłonił jej widoczność. Widziała jedynie czarne łapy biegnące w jej stronę. Rzuciła się do ucieczki. Nie miała kompletnie żadnego planu. Rozejrzała się po otoczeniu, nie zwalniając kroku. Trening nauczył ją, że powinna stać się jednością z otaczającym światem. Powinna wykorzystywać atuty swojego ciała i terenów, na których była. Ale co mogła wykorzystać?

Wtedy też dojrzała ostrokrzew. Skierowała swoje kroki w tamtą stronę; biegła jak błyskawica, a przy samym krzaku tylnymi łapami wzbiła pył w powietrze. Lampart dał się oślepić, ale to go nie spowolniło; a przynajmniej nie na tyle, by dać jej przewagę. Gdy ona przeskoczyła kłujący krzak, przywódca zrobił to samo ku jej rozczarowaniu. Na domiar złego, udało mu się ją złapać. Przybił ją mocno tylnymi łapami do ziemi; próbowała usilnie się wyrywać, ale na nic. Gdy zbliżył do niej pysk, złapała się go łapami i podciągnęła do góry, odbijając się tylnymi od ziemi. Wyskoczyła w inną stronę, omijając ostry krzak.

Nie mógł przewidzieć jej ruchu.

Biegła jak oszalała, ale dopiero po dłuższej chwili zorientowała się, że kocur nie biegnie za nią. Już po chwili zamiast z tyłu, wyskoczył jej z przodu. próbowała go oślepić, zaczepiając się łapami o jego oczy, ale wystarczyło, że uniósł pysk do góry, by zrzucić ją z siebie. Wpadła wprost w gęstwiny ostrokrzewu, czując jak jedna z czerwonych jagód rozpryskuje się na jaśniejszej części jej futra. Skrzywiła się, czując kłujący ból na całym ciele. Kocur dopadł do niej, ale nie wszedł w ostrokrzew, dobrze wiedząc, że mógłby oberwać. Kotka jednak musiała zmusić się do ucieczki. Wyśliznęła się z krzaka i zaczęła biec, kryjąc się za drzewami i zaroślami. Wciąż słyszała tupot biegnącego za nią mentora. Rzucił się na nią, a ona nie zdążyła nawet się ruszyć. Zmęczona, poraniona, brudna nie miała szans uciec. Kocur przygwoździł jej tylne łapy do ziemi swoimi tylnymi łapami, żeby nie zaczęła go kopać. Nie zbliżył do siebie jej pyska, jednak gdy podniósł łapę, by położyć ją na jej klatce piersiowej, wywinęła się w drugą stronę i złapała ją w zęby. Kocur nie dał jednak za wygraną. Szarpnął łapą i położył ją na jej głowie, przyciskając ją do ziemi. Napięła mięśnie i włożyła wszystkie siły, żeby się uwolnić.  Widziała, jak czarny powoli otwiera pysk, prawdopodobnie by uznać swoją wygraną. Zanim jednak to zrobił, ruszyła tylną łapą w bok, sprawiając, że ta Lamparta musiałaby się wykręcić, by ją utrzymać. Kocur był zmuszony ją odsunąć, i korzystając z tego, uczennica kopnęła go łapą w brzuch. Na moment lider skulił się, ale tylko chwila wystarczyła, by znów zaczął za nią biec.

Dosyć bycia ofiarą.

Skręciła gwałtownie i tym razem zamiast uciekać, szarżowała. Czarny wyskoczył w górę, gdy przyspieszyła kroku. Była na to jednak przygotowana i nie przestała biec. Wskoczyła na pień drzewa i odbiła się od niego; znów była za liderem. Nie pozwoliła sobie na zwolnienie tempa. Nim ten zdążył się obrócić, przycisnęła go do drzewa łapami. Teraz, po ciężkim treningu, jej siła i wytrzymałość dorównywała tej jego. Nie powinna była unikać otwartej walki.

Chociaż kocur opierał się, nie mogła się dać. Nie mogła pozwolić sobie na chwile słabości. Wciąż miała napięte mięśnie, chociaż momentami nacisk słabł, a przeciwnik bliski był wykorzystania tego. Teraz po prostu... siłowali się. Raz. Dwa. Trzy.

Musiała tak wytrwać minutę i wygrana była jej. Było to jednak ciężkie z siłą przywódcy. Jego łapy nie przestawały naciskać jej klatki piersiowej. Tak samo jak jej.

— Koniec.

Nikt nie mógłby sobie wyobrazić, jak bardzo ucieszyły ją te słowa. Rozluźniła mięśnie i położyła się na trawie, jakby nie spała przynajmniej od trzydziestu księżyców. Czarny także złapał niezłą zadyszkę, ale nie pozwolił sobie na odpoczynek. 

— Prawie cię miałem. Obróciłaś swoją sytuację. Ciekawe — miauknął. — Poradziłaś sobie z każdym zadaniem, jakie ci dałem. Nawet z walką, która nie należała do łatwych z całą pewnością. Jesteś gotowa na mianowanie na wojowniczkę.

Nie mogła uwierzyć własnym uszom. Ona? Wojowniczką?

Zachłysnęła się własną śliną i od razu wstała na łapy.

— Przygotuj się, bo wyglądasz, jakby rozdeptało cię stado dzików. Chcę, by moja uczennica wyglądała porządnie w takim dniu. — miauknął, na co skinęła głową. Była w tej chwili najszczęśliwszym kotem na świecie. 

* * *

Gdy klany zatrzymały się znów na narzucony przez Wilczaków idących przodem postój, Lamparcia Gwiazda wskoczył na jakiś omszony głaz, podczas gdy cały klan zebrał się, ciekawy, co takiego się stało. Lisia Łapa była już czysta, zdążyła także odpocząć; szła na uroczystość z dumnie uniesioną brodą i ogonem, a także zaskakującym spokojem w oczach. Była gotowa.

Stanęła pod głazem, naprzeciw swojego mentora. Kątem oka wpatrywała się w tłum, w tym jej rówieśników, rodzeństwo i kochaną mamę, która patrzyła się na nią z dumą w oczach. 

—Ja, Lamparcia Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tą uczennicę. Trenowała pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam ją wam jako kolejnego wojownika.

Wsłuchiwała się w to uważnie. Jej chwila. Czuła na sobie mnóstwo spojrzeń.

— Lisia Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?

— Przysiegam. — odparła drżącym z podekscytowania głosem.

— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Lisia Łapo, od tej pory będziesz znana jako Lisi Ognik. Klan Gwiazdy ceni twoją zaradność, a także odwagę, a my witamy cię jako nową, pełnoprawną wojowniczkę Klanu Klifu.

Czarny zeskoczył z głazu i zbliżył się do niej, a ona oparła głowę na jego barku. Dopiero, gdy się od niego odsunęła, klan zaczął skandować jej imię.

— Lisi Ognik! Lisi Ognik! — słyszała wśród tych głosów Wilka. Kochanego braciszka. Morze, Krewetkę, mamę. Wujek też skandował jej imię. Cały klan witał ją jako wojowniczkę.

Gdy wszyscy zaczęli się rozchodzić, a jedynie rodzina czekała, by z nią porozmawiać, Lampart zaczął mówić.

— Jako moja uczennica reprezentujesz mnie nawet po mianowaniu. Zachowuj się należycie i używaj tego czego cię nauczyłem, by służyć mnie i klanowi. — miauknął, wbijając w nią swój wzrok.

— Oczywiście, Lamparcia Gwiazdo — skinął głową i odszedł, a ona obróciła się w stronę rodziny. W tej chwili on nie był ważny. On i jego wariactwo. Przytuliła się do matki, która zaczęła troskliwie lizać ją po pyszczku.

— Brawo, kochanie. — wymruczała.

Resztę czasu spędziła przy rodzeństwie, które również gratulowało jej mianowania. Ognik. Mały płomyk, który w istocie jest niebezpieczny. Ognik w dwa uderzenia serca może zamienić się w zabójczy pożar, jeśli nie będzie się ostrożnym.

Taka też była. Na pozór nieszkodliwa, ale zrobiłaby wszystko za bliskich i wartości, na których jej zależy. Imię pasowało do niej idealnie i... w gruncie rzeczy była z niego dumna. 

Tej nocy nie będzie spała jak reszta. Nawet, jeśli nie mogła czuwać przed obozem, ze względu na przeprowadzkę.

Gwiazdy świeciły wyjątkowo jasno.

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Szli przez mrok, prowadzeni przez gwiazdę. Dopiero po jakimś czasie tułaczki w ciemnościach, nastał postój na noc. Tonkijka odetchnęła ciężko, kładąc się, otoczona ze wszystkich stron Klifiakami, przy zbitej grupce innych uczniów. Jakież to było ukojenie, wreszcie odpocząć. Cały dzień nachodziła się na treningu, a łapy bolały ją niemiłosiernie. 

— Jak dzisiejszy dzień? — spytała Krewetka, na co Lis otworzyła gwałtownie przymknięte już oczy.

— To ty nie śpisz? — wyszeptała.

— No coś ty, spać o tej porze? — kotka zachichotała, jak gdyby nie obchodziło ją, że wokół niej jest tyle innych kotów. — Trzeba się cieszyć każdym dniem.

— Chyba masz rację — burknęła speszona liliowa szylkretka, opierając brodę na swoich łapach.

— Nie wyglądasz na zadowoloną.

— Jestem po prostu zmęczona, dużo się dzisiaj nachodziłam — strzepnęła lekko ogonem. — Trening, podróż i te sprawy.

Towarzyszka jedynie skinęła głową i zwinęła się z powrotem w kłębek. 

* * *

Wznowili podróż, gdy nastał świt. Kierowali się w wyznaczoną przez Klan Gwiazdy drogę. Uczennica zwolniła kroku, by zrównać się z karmicielkami idącymi w środku. Wilcza Pogoń pomagała Cętce nosić jednego kociaka, podczas gdy karmicielka nosiła drugiego. Trzecie kocię natomiast podążało za matką z rozkapryszonym grymasem na twarzy. Skrzywiła się, jednak wzięła go za kark i zaczęła nieść razem z nimi. Skoro była częścią Klanu Klifu, to zamierzała już choć trochę pomóc reszcie kotów, korzystając ze swojej sprawności fizycznej.

[przyznane 5%]

Od Lisiej Łapy

 *skip po powrocie do lamparta*

Gdy wróciła do Lamparta z ostatnią zdobyczą w pysku, usiadł na trawie, oplatając ogon wokół łap.

— Muszę przyznać, dobrze się spisałaś — oceniający wzrok zmierzał ją od góry do dołu. — I powinnaś się z tego cieszyć.

Położyła po sobie uszy, ale nic nie powiedziała. Faktycznie zastanawiała się, co by było, gdyby nie podołała zadaniu.

—  Możemy wracać do reszty klanu i szykować się do dalszej drogi.

Czarny miał się już podnieść, jednak tonkijka skierowała na niego wzrok.

— Lamparcia Gwiazdo... Mogę cię o coś spytać? — miauknęła ostrożnie. Tak, jakby samo pytanie miało sprawić, że kocur zaraz rzuci się na nią z pazurami.

— Hm? — mruknął w odpowiedzi.

— Widziałam w lesie... martwego jelenia. Miał odłamaną część poroża i... nie mógł umrzeć bez powodu — miauknęła niepewnie. — Co to mogło być? Jesteśmy tu bezpieczni?

Czarny prychnął.

— One walczą między sobą.

— Co w takim razie go zjadło?

— Kruki. Inne ptaki drapieżne. I rozkład — miauknął tak najzwyklejszym tonem, jak gdyby było to coś normalnego. — Żarłaś to świństwo?

— Nie. — zaprzeczyła cicho.

— To zapamiętaj to sobie na przyszłość. Padliny się nie żre, chyba że chcesz dostać wymiotów i zatrucia pokarmowego.

Skinęła lekko głową, nie chcąc wciągać się w niepotrzebną rozmowę z przywódcą.

— Zanieś to do klanu. Przynajmniej zrobiłaś coś pożytecznego — rozkazał, na co ona posłusznie odwróciła się i złapała w zęby wróbla, niosąc go tam, gdzie znajdowało się skupisko Klifiaków. Później zawróciła się po kolejne zdobycze.

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Zanim wytropiła i złapała kolejną ofiarę - niewielką nornicę - minęło sporo czasu. Chociaż miała zamiar już wracać, los skusił ją, by skorzystała z czasu, jaki jej pozostał. Zakopawszy piątą zdobycz, ponownie ruszyła w głąb lasu. Może Lampart dałby jej spokój, gdyby przyniosła o jedną więcej, niż prosił?

Jej wzrok zauważył wyróżniającego się w tle kruka. Był większy od większości ptaków, na jakie zwykła polować. Mama mówiła, że te w odróżnieniu od takich wróbli ciężej upolować. I że są bardziej agresywne. Ale to dobrze. Lampart nie doceniał jej możliwości. Mogła więc pokazać mu, że się mylił. Wiedziała, że ze swoimi odpadającymi ze zmęczenia łapami mogło być to trudne. Ale zawsze lepiej spróbować, niż później żałować, że nie podjęła żadnego kroku.

Zbliżyła się.

Jeden krok. Drugi.

Oko kruka wyłapało jej spojrzenie, gdy rzuciła się do skoku. Wydając z siebie skrzekot, podniósł skrzydła i wzbił się w powietrze. Tonkijka prychnęła zirytowana i nie spuszczając wzroku z czarnego ptaka, ruszyła za nim, korzystając z węchu i oczu. Nim zdążył poprowadzić ją dalej, potknęła się o jakąś nieszczęsną gałązkę. Przewracając się na pysk, wysunęła pazury. Nie! Przegapiła taką szansę! 

Otworzyła oczy, i zamiast desperacji, zalśnił w nich niepokój. Dostrzegła złocistobrązowe, powalone stworzenie. Wpół zjedzone. Puste, martwe oczy. Zakrwawiony bok. Jeleń. Nigdy wcześniej go nie widziała, choć mama mówiła, że czasem da się go spotkać w lesie. Zacisnęła mocno zęby. Smród wydobywał się z padliny. Z obrzydzeniem wpatrywała się w kruka, który skubnął kawałek mięsa. A wszędzie wokół latały muchy. Cofnęła się o krok. I znów poczuła coś pod swoimi łapami. Odwróciła się.

To nie była gałąź.

To było złamane poroże.

Odwróciła się i natychmiast przeskoczyła to coś, jak oparzona kierując się w kraniec lasu, gdzie zostawiła upolowane wcześniej zdobycze. Nie mogła wyzbyć się z oczu tego widoku. Jeśli była padlina, to znaczyło, że był też drapieżnik. Nie wiedziała, ile te zwłoki się już rozkładały. Ale miała nadzieję, że nie czaiło się na nią żadne niebezpieczeństwo.

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Skoczyła. Ptak rozsunął skrzydła, ale nie zdążył odlecieć. Złapała go w zęby jeszcze żywego, krzywiąc się, gdy ten wymachiwał pierzastymi skrzydełkami. Zacisnęła na nim kły i położyła na trawie, oblizując pysk ze szkarłatnej krwi stworzonka, by następnie znów go podnieść i zakopać w tym samym dole, w którym spoczywała mysz.

Wtedy nabrała pewności siebie. Miała jeszcze szansę. Słońce zbliżało się ku zachodowi, jednak nim zapadnie zmrok, miała jeszcze sporo czasu. I musiała go wykorzystać.

Wtedy wolnym krokiem szła do przodu, wciąż pilnując się, by nie oddalać się zbytnio od miejsca postoju. Znowu zaczęła tropić. Było tutaj sporo mieszających się zapachów; dawno nie widziała tak tętniącego życiem lasu. Wcześniej panował okropny głód, do którego zdążyła się przyzwyczaić.

Błysk brązowo-szarego futra mignął jej w trawie. Zapał drapieżnika kazał jej iść do przodu. Skryła się w gęstych trawach, usilnie próbując zignorować zmęczenie. Wciąż patrzyła się w jeden punkt; tam, gdzie zając skubał zarośla, nieświadomy niebezpieczeństwa.

Zbliżyła się do niego na mniejszą odległość niż zazwyczaj, próbując schować się za jednym z drzew. Miała mniej sił w łapach i zdawała sobie sprawę, że mogła być wolniejsza w wyskoku. Dlatego wyskoczyła dopiero, gdy wyczuła odpowiednią okazję. Przyszpiliła stworzenie do ziemi, przy okazji dostając jego tylnymi łapami po pysku. Jej pazury uczepiły się futra zająca i zmusiła się do zaciśnięcia szczęk na jego szyi. Kolejny łup. 

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Żartował.

Szybko się jednak przekonała, że nie. Miała ochotę patrzyć się na niego jak ostatnia głupczyni, jednak darowała sobie marnowanie zbędnego czasu i wstała, odwracając się w kierunku lasu. 

Starała się wydawać jak najmniejszy szelest, aby nie spłoszyć potencjalnej ofiary. Łapy bolały ją jak nigdy dotąd. Zacisnęła mocno zęby, czując łzy zbierające się w oczach. Nie miała siły. Szła jak za karę, starając się nie oddalać zbyt daleko. Przełknęła mocno ślinę. Las wydawał się tak przerażający, gdy go nie znała. Stare tereny miała w paluszku. A w trakcie podróży - otoczenie stale się zmieniało.

Szelest.

Odwróciła gwałtownie głowę w tamtą stronę, jakby nie jadła od sezonów. Nie mogła teraz zawieść. Nie mogła wrócić do mentora z pustymi łapami.

Dojrzała szare stworzonko posuwające się w gęstwinie trawy. Spłaszczyła się, stawiając ostrożnie łapy. Jej ogon sztywno trzymał się odległość myszy od ziemi. Precyzja.

Wyskoczyła i  jednym ruchem szczęk przebiła ofierze tchawicę. Czuła, jak po ciężkim treningu ślina cieknie jej z pyska, ale nie mogła pozwolić sobie na zjedzenie zdobyczy. Jeszcze cztery. Zakopała łup.

Zaczęła szukać. Otworzyła pysk i wciągnęła w nozdrza powietrze; czuła wiele zapachów, tak bardzo różniących się od tych, które znała wcześniej. Jak ona miała tu znaleźć cztery jebane łupy? 

Zdusiła w sobie złość i zmęczenie. Łapy ledwo unosiły jej ciężar. W końcu poddała się i położyła się pod drzewem. Jej oczy dostrzegły wróbla, który latał od gałęzi do gałęzi. Westchnęła z rezygnacją, wiedząc, że nie miała szans go złapać. Chociaż gdy ptaszek zerwał się na niższą gałąź, niepewnie podniosła się na łapach i posunęła w przód. A  może jednak?

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

— Koniec czasu! — donośny głos Lamparta zmusił ją do spojrzenia w dół. Klanie Gwiazdy. Niemożliwe. Jednak gdy spojrzała w niebo, dostrzegła słońce, idealnie w górze, jak na złość. Nie mogła w to uwierzyć. Z wrażenia, ostatni nieszczęsny kamień wypadł z jej pyska. Nawet nie zwróciła na to uwagi, schodząc z drzewa. Nie mogąc dalej utrzymać się na łapach, położyła się przy jego pniu, próbując uspokoić swój oddech.

— Porażka — miauknął jedynie na jej widok. 

— Prze...— wbiła w niego wzrok, łykając kolejną garść powietrza. — Przecież został mi tylko ostatni! Byłam już blisko!

— ,,Blisko" nie wykarmi klanu, jak spieprzysz polowanie — odparł.

— Ale...

— Próbujesz się ze mną sprzeczać? — warknął, a sam fakt, że zbliżył się do niej na krok, postawił tonkijkę do pionu. Usiadła, prostując się błyskawicznie i spuściła wzrok.

— Nie. Przepraszam — wydusiła z siebie natychmiast. Widząc jego wzrok, niezadowolony z jej odpowiedzi, znów spojrzała mu w oczy, powstrzymując strach, że zaraz ją zarżnie. Może o to mu chodziło. Może uważał ją za tchórza. Nie mogła pozwolić, by tak myślał. — Wynagrodzę to.

Z początku zadanie z udziałem kamieni wydawało jej się absurdalne, ale najwidoczniej Lamparcia Gwiazda wiedział, co robi. Chciał przetestować jej szybkość i wytrzymałość, chciał zobaczyć jak szybko się podda. Wytrzymała do końca. Teoretycznie zdała test. Ale ostatni cholerny kamień dowiódł, że jeśli zabierała się za coś, to musiała dopiąć do samego końca. To była... dość mądra i ważna lekcja. Nawet, jeśli nikogo tak bardzo nie nienawidziła jak Lamparta, brała jego rady do serca. Był dobrze wyszkolonym wojownikiem i zdawała sobie z tego sprawę. Jak już musiała toczyć wieczną walkę pełną strachu na treningach, to chciała wynieść z tego najwięcej, jak się da.

Jej odpowiedź już usatysfakcjonowała Lamparcią Gwiazdę.

— Zatem sprawdźmy, ile twoje słowo jest warte. Do zapadnięcia zmroku masz mi przynieść pięć dowolnych piszczek, pamiętając o tym, czego cię uczyłem. Na tych terenach ich nie brakuje, zatem... Powodzenia.

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

— Słuchaj uważnie, bo nie mam zamiaru się powtarzać — wyprostowała się czujnie, gdy tylko głos Lamparta dotarł do jej uszu. Jak wojownik gotowy na rozkaz. Nie pokazywała po sobie strachu, chociaż bardzo się bała. Cholernie. Jego wzrok. Sposób mówienia. Jego łapy, które zdawały się gotowe do wymierzenia śmiertelnego uścisku w każdej chwili. Nawet jeśli jeszcze nie pokazał jej swoich zdolności, nie ufała mu. Zostawił Słoneczną Polanę. Wprowadził tą głupią zasadę. Mógł wszystko. Póki była na przegranej pozycji, musiała się go słuchać. Wykonywać każde polecenie z precyzją, bez ani chwili słabości, którą mógłby wykorzystać. By uznał, że jest potrzebna. Że jest silną przyszłością klanu. Że nie warto się jej pozbywać. Gdyby ją polubił, nie musiałaby się martwić o swoje życie. Ani o życie bliskich. Kto wie, do czego czarny był zdolny. — Widzisz te kamienie? — podszedł do niezbyt dużego, ale wystarczającego stosu szarawych, twardych kamieni. — Musisz wziąć jednego, wspiąć się po drzewie i wsadzić po jednym do dziupli. Masz czas do wysokiego słońca.
Włoski na jej grzbiecie nastroszyły się i z determinacji, i ciekawości, bo brzmiało to jak coś zaskakująco prostego.
Jakże się myliła.
Gdy mentor wydał polecenie, jak pocisk wystrzeliła do przodu i złapała w ziemię kamień, czując jak już po chwili zabolały ją dziąsła. Powinna bardziej uważać przy ich zabieraniu. To nie to samo co mech.

*c.d.n w następnym opku*

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Podeszła do dużego drzewa i zaczepiła się o niego pazurami. Wciąż nie wspinała się aż tak dobrze. Teraz jednak wiedziała już, jak to się robi. Zwinnie poruszała się w górę, wbijając pazury w korę, a tylne łapy opierając na bardziej wypukłych częściach drzewa. Wspięła się na wysokość dziupli. Była całkiem duża; w dawnym lesie widywała znacznie mniejsze. Szybko wepchnęła tam kamyk i nie ociągając się, polazła w dół. Zejście, o dziwo, było znacznie trudniejsze niż wejście. Gdy już była wystarczająco blisko ziemi, zeskoczyła i popędziła  w kierunku sterty. Wzięła kolejny kamyk, tym razem pamiętając, by wziąć go delikatnie i przy okazji nie połamać sobie zębów (mama by chyba zemdlała, gdyby zobaczyła ją w takim stanie). Znów zawróciła się do drzewa i zaczęła się wspinać. Wrzuciła go do dziury. Zeszła. Wzięła kolejny kamień.  Znów złapała się kory i sunęła do góry.

Nie było to takie proste, jak przypuszczała na początku. Łapy zaczęły jej drżeć i coraz ciężej było jej się utrzymać, a słońce bezlitośnie pędziło w górę, skracając jej czas o kolejne uderzenia serca. Wykonywała zadanie jak szalona, byle zdążyć. Zadyszana zeskoczyła z drzewa, podchodząc do stosu - a właściwie tego, co z niego zostało. Ostatni kamyk. Złapała go w zęby, chociaż tak dyszała, że trzymanie czegoś w pysku dodatkowo utrudniało jej oddychanie. Mroczki już pojawiały jej się przed oczami, a ona sama walczyła o to, by utrzymać łapy na powierzchni drzewa. Już była przed samą dziuplą, drżąc ze zmęczenia i łapiąc gwałtowne hausty powietrza. Już miała wrzucić kamień.

[przyznano 5%]

Od Lisiej Łapy

 Rozciągały się przed nimi tak różnorodne tereny, że czasami aż ciężko jej było przyjąć do świadomości, że to nie był sen. Nawet jej się nie śniło iść tak daleko. Podróżować, zostawić dom w tak młodym wieku. Ale nie mogła powiedzieć, że się nie cieszyła. To było nowe doświadczenie, z którego kochała czerpać wiedzę. Na przykład te wszystkie rzeki, większe i mniejsze, horyzonty gór, które czasem można było zobaczyć w trakcie tej osobliwej wycieczki; no i te dziwne plątaniny szarawych dróg, po których z głośnym hukiem biegały te również dziwne stworzenia. Nie wiedziała, czym były, ale ich charkot i smród stęchlizny, który drażnił nozdrza był wyjątkowo nieprzyjemny.

— O czym tak myślisz? — głos mamy, która zrównała z nią krok automatycznie sprawił, że na zazwyczaj neutralnym pyszczku uczennicy zagościł uśmiech.

— Nigdy nie widziałam czegoś takiego — odparła szczerze. — Te tereny różnią się od starych. Im dłużej idziemy, tym poznaję więcej nowych rzeczy. Nawet nie sądziłam, że kiedykolwiek wybierzemy się tak daleko. Nic nam nie zagraża, jeśli prowadzi nas Klan Gwiazdy, prawda?

— Niekoniecznie — odparła kotka, a o dziwo uśmiech z jej pyska nie zniknął. Lis musiała przyznać, że ją to zdziwiło.

— Czemu mieliby zsyłać na nas nieszczęścia, skoro ledwo co mówili, że nie będą już tak bardzo wtrącać się w nasze życie? — miauknęła. — Czyli nie chcą naszego szczęścia?

— Nie mówię, że z pewnością nas dotkną, ale nie powinniśmy ich też wykluczać — mama zdawała się pewna swojej racji. — To... taka kolej rzeczy. Powinniśmy być przygotowani na straty, ale to nie znaczy, że je poniesiemy. Koty mają tendencje do rozpaczania za tym, co straciły, a dużo łatwiej byłoby żyć ze szczęściem z tego, co dalej mają.

Lis podziwiała szczerość Wilczej. Zawsze miała pod łapą czy to historię, czy to radę, która potrafiła podnieść na duchu przynajmniej na moment. Może jej myśli potrafiły być skrajne, ale mimo wszystko niezbyt ucieszyłaby się na myśl, że jedyne co ich spotka tam daleko to pewna zguba. W końcu nie wiedzieli tak naprawdę, dokąd szli. Ufali gwieździe jako swojej przewodniczce, ale czy to co robili było właściwe? Nikt nie mógł dać im pewności. Próbowała jednak myśleć tak, jak mama. Doceniać to, co miała. 

Skierowała skonsternowany wzrok na własne łapy, które podążały za resztą Klifiaków.

[przyznano 5%]

Od Liska (Lisiej Łapy) CD. Aksamitki (Aksamitnej Łapy)

 *skip do momentu objęcia władzy przez Lamparta*

Lis kompletnie nie była przygotowana na to, co wydarzyło się na środku obozu. Cętkowana Gwiazda, cuchnąca Wilczakami (dobrze zapamiętała ten zapach, gdy ostatni raz wraz z Lamparcim Rykiem uczyła się granic),  weszła do środka i niemal od razu z pysków wielu kotów zaczęły cieknąć oszczerstwa i rozmaite oskarżenia, a to że się puszczała, a to że złamała kodeks, a to tylko kilka z wielu kwiatków.

A Lis? Lis patrzyła na to wszystko oczami bez uczuć. Czuła po prostu pustkę. Nie mogła wierzyć tym oskarżeniom. Przecież Cętka była mentorką mamy. Mama nigdy nie mówiła źle o liderce. A mimo to, gula ciężka do przełknięcia, pojawiła się w gardle tonkijki. Była nerwowa, futro mimowolnie się jej jeżyło. Jeśli Cętkowana Gwiazda faktycznie była zdrajczynią, to Lisia Łapa nie miała kompletnie nic przeciwko orędziu nowego lidera. Wręcz przeciwnie. Zdrajcy byli okropni, niezasługujący na miejsce w klanie.

Jednak dziwnie było jej próbować wierzyć, że liderka naprawdę mogłaby mieć romans. Miała przecież w klanie swoich partnerów... 

To co stało się później było jednak bardziej szokujące. Jej mentor z Lamparciego Ryku w mgnieniu oka stał się Lamparcią Gwiazdą, a jego następne decyzje wywołały w niej skurcz w żołądku. 

Najpierw sytuacja za ogrodzeniem, a teraz to.

Coraz bardziej bała się własnego mentora, który powinien być przecież dla niej przykładem. Zacisnęła mocno zęby, powstrzymując myśli. Nie powinna go przecież kwestionować? Jak przykładna wojowniczka. Dobry wojownik powinien słuchać rozkazów.

Nie była jednak taka pewna, czy to naprawdę słuszna droga.

Tonąc we własnych rozmyślaniach, nie zauważyła nawet, gdy natknęła się na swoją siostrę. Kichnęła, gdy jej nos przez przypadek wciągnął zakurzone powietrze z futra siostry. Uśmiechnęła się. Jednak to nie był dobry uśmiech. To był sztuczny uśmiech, bo nie chciała przecież zamartwiać Aksamitki. Pamiętała jak bawiła się z nią w żłobku. Ścigały kulkę mchu. Aksamitna Łapa była świetna w bieganiu. Siostra była przecież delikatna jak kwiatuszek. Jak kwiatuszek, po którym została nazwana.

— Cześć siostro, jak trening? — spytała i zaraz zesztywniała, nerwowo drgając koniuszkiem ogona. No tak, przecież jej mentorka była w kociarni. — P-przepraszam, zapomniałam, że... — urwała, spoglądając w oczy siostry. Tak jej współczuła. Musiała się już przywiązać do Cętkowanej Gwiazdy.

—Za co przepraszasz? Nic się nie stało! — rzekła z wesołością siostra, spoglądając w stronę żłobka z pewnym zachwytem. — Ah, moja mentorka będzie miała kocięta... Dziwne, ale skoro sama zdecydowała się na taki wybór, to życzę jej jak najlepiej! Była dobrą mentorką, ale pewnie znajdzie się ktoś równie dobry jak ona — mruczała. — Oh, tylko nie mogę się już chwalić, że uczy mnie sam lider! Teraz to ty będziesz mogła tak mówić, ale super, prawda? — zapytała, a w ślepiach zaiskrzyło jej.

Szylkretowa tonkijka zacisnęła zęby i strzepnęła ogonem. Aksamitka nic sobie nie robiła z tego, co stało się w klanie. Nic. Ale może to i lepiej? Lis sama nie wiedziała, ale bynajmniej nie zamierzała uświadamiać siostry. Nieświadomość czasami jest lepsza. Zresztą nie chciała, by było jej smutno. By się bała.

— Tak... Bardzo super — skłamała, uśmiechając się sztywno. — No...  w każdym razie... Jestem ciekawa, kto będzie cię teraz uczyć. Lamparcia Gwiazda na pewno znajdzie ci kogoś dobrego, kto cię wspaniale wyszkoli. A kocięta Cętki będą miały rodzeństwo — dodała i wreszcie zbliżyła się do futra siostry, zaczynając je troskliwie wylizywać. Kochała ją, tak jak resztę rodzeństwa. Wszyscy byli równie świetni. Może to była po prostu zwykła siostrzana troska, a może po prostu zbyt bardzo bała się, że to siostrze przyjdzie uczestniczyć w którymś z durnych patroli nowego lidera i skończy jak Słoneczna Polana. — Klanie Gwiazdy, gdzie ty się tak pobrudziłaś? Wyglądasz, jakbyś wpadła na stado jeży — prychnęła z nutą rozbawienia.

— Jakich jeży? Nie widziałam żadnych jeży, o czym ty mówisz Lisek? — zaskoczona lekko przechyliła łebek, patrząc z zainteresowaniem na liliową. Lis usłyszała pomruk swojej siostry, wywołany dotykiem jej języka.

— Ah, już wiem! — zaćwiergotała. — Byłam z Krewetkową Łapą i jej mentorem na treningu. I sobie szliśmy, aż tu nagle znalazłyśmy takie podejrzanie wypukłe coś pod śniegiem. Rozkopałyśmy biały puszek w tym miejscu i tam były resztki błota, tylko już takiego zmrożonego. I Krewetka powiedziała, że fajnie, jakbym też była taka brązowa jak ona. To łapą zbiłyśmy te kałuże i zaczęłam tarzać się w tym. Trudno było się ubrudzić, ale chyba trochę się udało! Jestem teraz jeszcze ładniejsza, prawda?

Lis zaśmiała się jedynie, kręcąc głową z niedowierzaniem. Chyba jednak nic nie powinno jej dziwić. 

— Tak, Aksamitko, wyglądasz cudownie — miauknęła. — Ale jesteś piękna taka jaka jesteś, wiesz o tym — otarła się o jej bok, mrużąc oczy. — Poza tym jak następnym razem przyjdzie ci tarzać się w błocie to weź mnie ze sobą, kupo futra — dodała, trącając ją lekko. — A jak było na zgromadzeniu? Chyba jeszcze cię jeszcze o to nie wypytywałam.

Mimo wszystko liliowa tonkijka była zadowolona, że Aksamitka cieszyła się w pewnej nieświadomości. Nie było nic lepszego niż szczęście bliskicch.

Źrenice Aksamitki rozszerzyły się w ekscytacji. Pokiwała energicznie głową, uśmiechając się szeroko. 

— O matko, Lisek, ale było super! Poznałam magiczną kotkę z Klanu Burzy, która jeszcze nie umie sztuczek i nawet nie wiedziała, że kiedyś się ich naumie — powiedziała, przeskakując z łapy na łapę. — Tylko Urdzik przylazł i zaczął na nią krzyczeć! Nie wiem, o co mu chodziło, ale brzydko się zachował. Tamta magiczna kotka miała na imię Gepard i powiedziała potem, że jest moją dziewczyną! Nie wiem, o co chodzi, ale fajnie, co nie? I jeszcze ten kolorowy pokaz od liderów, świetnie im to wyszło! — mruczała.

Lisia Łapa na moment rozdziawiła pysk - może z zaskoczenia, a może by przetrawić te informacje. Potem jedynie potrząsnęła głową i zaśmiała się. 

— Magiczna kotka? — z początku ją to zdziwiło, ale przypomniała sobie, że słuchała przecież Aksamitki, która często nadinterpretowała pewne rzeczy. Wciąż jednak zastanawiało ją, co takiego zrobiła ta Gepard, że została opisana jako magiczna. — Dziewczyna? No, widzę, że już zdobywasz sobie sympatie. Nie dziwię się, jesteś piękna — miauknęła, chociaż martwiło ją po części, że Aksamitka wplątuje się w zbyt mocne relacje międzyklanowe. Musiała bardziej pilnować siostry, by nie zrobiła czegoś głupiego i nie skończyła jak jej mentorka. — Uh, nie przejmuj się Urdzikiem. Widocznie znowu pomyślał, że coś ci grozi. Przejdzie mu — jedynie na wzmiankę o ,,pokazie liderów" skrzywiła się nieznacznie, przypominając sobie ten zatrważający widok.

<Siostrzyczko? Doczekałaś się odpisu>

[przyznano 5%]