Od Lotu (Lecącego Czasu) CD. Turkucia (Turkuciowego Skrzydła)

 Słysząc polecenie, spróbowała podskoczyć na swoich krótkich łapkach. Przy trzecim jednak potknęła się o coś niewidzialnego i upadła pyszczkiem w ziemię. Trochę ją zamroczyło, a przez mgłę usłyszała jego śmiech. Ze wstydu zebrały jej się łzy w oczkach. Nie spodziewała się kompletnie ugryzienia w uszko, więc głośno na nie zaskomlała, zaczynając głośno szlochać.

– Jeszcze dwa podskoki. Wstawaj już! – wykrzyczał z radością.

Dźwignęła się na łapki i zmieszana, unikając patrzenia na niego, zrobiła dwa koślawe ruchy, mające być podskokami. Spodziewała się, że będzie z nich niezadowolony, mama na pewno by nie była, ale on zadowolony pogłaskał ją po głowie.

– Ale jesteś grzeczna – zaświeciły jej się oczka, gdy usłyszała dumę w jego głosie – Nie mogłem znaleźć lepszej! To teraz kręć się w kółko.

Uśmiechnęła się, czując się trochę pewniej z tymi pochwałami i cofnęła się trochę, by zacząć kręcić. Kręciła się i kręciła, czekając na znak, że może przestać. On jednak nie nadchodził, co poskutkowało tym, że potknęła się o swoje przednie łapy i znowu się przewróciła. Łzy, które wcześniej się zdążyły zatrzymać, znów piekły ją pod powiekami. Ale rudy pogłaskał ją po główce. Śledziła ruch ciałem, nie chcąc, by ten moment łagodnej bliskości się skończył.

– Świetnie ci poszło! Widzę, że się zmęczyłaś... To teraz przerwa, ale potem wracamy do ćwiczenia!

Położyła całe ciałko na ziemi, przymykając oczka, nie wiedząc co zrobić z tymi zawrotami głowy. Zaciśnięcie powiek nie działało, więc przycisnęła do nich łapę. Wyczuła ogonem, że kocur położył się obok. Zdjął jej siłą łapkę z oczu. Nałożyła ją z powrotem, a on zrobił to samo co wcześniej. 

– No co się tak chowasz?

Śmiał się, gdy przetrzymywał jej kończynę przy ziemi siłą. Próbowała się wyrwać, ale różnica w sile była zbyt duża.

<Turkuć?>

Od Turkucia (Turkuciowej Łapy) CD. Lotu (Lecącej Łapy)

 Wiele razy widział w żłobku tą zakałę. Nie chciał rozmawiać z kotką, bo miał ważniejsze rzeczy na głowie, ale w sumie mogła mu się przydać by ćwiczyć! W końcu, Nastroszony mówił mu wiele mądrych rzeczy. Podszedł do niej i uniósł łeb, chcąc górować nad kotką jeszcze bardziej. Musiał pokazać, że to on jest tu ważny. 
- Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia. Dosłownie- syknął na nią. Kotka jedynie spojrzała na niego, przekrzywiając pytająco głowę. No co za tępa! Rozumiał, że kotki były głupie, ale, że aż tak? To było chyba najbardziej głupie stworzenie jakie widział!
- No już, musimy się gdzieś ukryć, by twoja matka nie wepchnęła nosa w nie swoje sprawy! I moja...- popchnął ją, by uciec jak najdalej od dorosłych. Szczerze, myślał, że zacznie uciekać czy coś… Ale jedynie wywróciła się, a potem poszła za nim. Była ciekawa. Taka… Grzeczna. Oddalili się trochę od dorosłych. Miał nadzieję, że nikt ich nie znajdzie.
- To tak... Muszę ćwiczyć jak dominować kotki, więc będziesz robić za manekina. Będę ci mówić, że masz coś robić, a jeżeli nie zrobisz tego, to cię pobiję. Więc się pomyl kilka razy, bo to też muszę ćwiczyć, dobrze? Zrozumiałaś?
Ta sytuacja była z pewnością stresująca dla kotki, bo już się oglądała za mamą. Nie mogła nigdzie uciekać! Pochwalił ją w myślach a teraz co, pójdzie do matki?! Chyba nie!
- Masz tu zostać! Jeżeli się poskarżysz, to ci wyrwę wąsy!- warknął, po czym usiadł.- To... Przynieść tego liścia- wskazał go łapą. Nie rozumiał dlaczego stała jak kołek i nic nie robiła. Miała opóźniony czas reakcji czy jak? Zmrużył oczy. Trzeba było ją postawić do pionu.
- Czegoś nie zrozumiałaś?!
Ku jego zadowoleniu poszła cichutko bez żadnego “ale” po losowy liść. No… Zapomniało jej się, ale mógł jej to wybaczyć. Był bardzo łaskawy. Popatał ją po głowie. 
- No. Czyli rozumiesz chyba. To teraz... Znajdź jakiegoś robaka!
Nie wiedział jak zareagowała na pochwałę, ale poszła po chwili by szukać jakieś robaki. Słuchała się całkiem… To było fajne. Machnął ogonem. No, jeszcze udowodni, że umiał szkolić kotki! Na razie dobrze mu szło… Wybrał łatwą sztukę, ale trzeba od czegoś zacząć. Kotka usiadła w miejscu i wskazała coś na ziemi łapą. Czyli coś znalazła? Świetnie! Była naprawdę fajna. Znajdowała rzeczy na zawołanie…
- Tutaj. 
Podszedł i zobaczył to coś. No… Robak jak robak. Przynajmniej się go usłuchała i nie poszła na łatwiznę pokazując po prostu ziemię.
- Może być. Gratulacje.
Jej nerwowy uśmiech to było coś czego oczekiwał. Taka biedna, zestresowana… Piękna. Ona była ładna i taka grzeczna… Jak będzie duży, to na pewno będzie ją chciał jako partnerkę! Byleby mu nic nie pokrzyżowało planów. Jeszcze nie wiem, zagryzie ją królik i dzieci nie będzie...
- To jak myślisz, co teraz mógłbym ci kazać? Hm...- zaczął się zastanawiać.- Sam nie wiem...
Gapiła się na niego tak głupio… Wlepił w nią wzrok. Naprawdę była niedorozwinięta umysłowo. Powinna się leczyć. Nic nie rozumie i tak dalej…
- Czemu ty tak cicho siedzisz? Nie buntujesz się ani nic... To dziwne.
- Bo potrzebujesz pomocy. Więc ci jej udzielam, tak mama mnie uczyła.
Był zdziwiony jej słowami. Czyli tak do tego podchodziła. Podniósł brwi. Jej zachowanie było specyficzne… Ale podobało mu się. Lepiej żeby była posłuszna niż żeby papugowała Zajęczą Troskę.
- No to dobrze... Teraz... Uh... Podskocz 5 razy.

<Lot?>

Od Lotu do Turkucia (Turkuciowej Łapy)

 Dzisiaj mama wyciągnęła ją na spacer. Powiedziała, że na zewnątrz dawno nie było ładnej pogody, a teraz zaświeciło słońce i powinni wyjść, chociażby dla zdrowia. Daliowy Pąk szybko podłapała pomysł i do nich dołączyła, jej dzieci rozproszyły się na boki. Zaraz dołączyła się Popielaty Świt z Tulipanowym Płatkiem, tak je przynajmniej powitano i jedyny kocur w towarzystwie, Orzechowe Serce, który patrzył gdzieś na bok, jakby nieobecny.

Koteczka grzecznie siedziała przy boku matki.

— A ty, Lot, co chciałabyś osiągnąć?

Popatrzyła zaskoczona w górę, na jej pysk, zaraz szybko patrząc w dół.

— Nie bądź niemiła. — szepnęła matka, a jej koleżanki dodały coś o tym, że jest za duża, by być tak nieśmiała.

Poruszyła nerwowo łapami, nie wiedząc co odpowiedzieć. Chyba nigdy nie rozmawiali o tym z mamą… Nie myślała też o tym samodzielnie. Oh, co byłoby ambitnym wyjściem, którego jej matka byłaby dumna?

Z opowieści kotów wnioskowała, że trzeba być silnym wojownikiem i umrzeć w walce, by być szlachetnym i godnym podziwu. Ale szacunek mieli też medycy. Wydawali się być bliżej lidera i zastępcy, co rodzicielka zdawała się uważać za ważne, czego liliowa nie rozumiała. Mama często mówiła, że nie tak powinna postępować przyszła wojowniczka, wydawała się zawiedziona, gdy nie udało jej się skoczyć wysoko… więc może to były wskazówki by szła w inną rolę?

Liczyła, że rozmowa pójdzie do przodu, zostawiając temat bez odpowiedzi, ale tak się nie stało.

— Medykiem. — stwierdziła cicho, panikując w myślach, że tyle zajmuje jej odpowiedź — Chciałabym być medykiem… Bo wtedy pomogę innym kotom… będę mogła je ratować od śmierci i będziemy nieśmiertelni i nasz klan będzie potężny! — uśmiechnęła się płochliwie.

Chwilę było cicho i czuła, że to był zły wybór. 

— Oh, moja dziecinka to taki cudowny kot już od pierwszych dni! Tylko myśli o dobrze innych! — zawołała Śnieżna Toń, jakby wzruszona i przytuliła ją do siebie łapą. Nie dało jej to ulgi, wręcz tylko nieświadomie zesztywniała bardziej, czując się, jakby małe kolce oplatały się wokół niej i wysysały siłę z jej kończyn. Źle oszacowała sytuację, to nie była odpowiedź, której oczekiwała.

Pochwały trwały jeszcze chwilę i temat się zmienił na jakieś dorosłe sprawy, które starała się zrozumieć, ale niespecjalnie jej wychodziło. W którymś momencie dostała sugestię, by pójść pobawić się z innymi kociętami. Wahała się, do momentu, gdy dostała znaczące spojrzenie od mamy i powoli wstała, rozglądając się za starszymi dziećmi.

<Turkuć?>