Od Barwinkowego Podmuchu CD Zachodzącego Promyka

Ok odżyłam

Jadł mysz szybko i z dużym apetytem. Nie specjalnie zwracał uwagę na to, co dzieje się dookoła, a gdy skończył jeść, kątem oka dostrzegł jak kotka obok niego spina się.
- Wszystko okej? - Zapytał oblizując pyszczek.
Zachodzący Promyk podskoczyła minimalnie, natychmiast zmieniając wyraz pyszczka. Nie była już spięta czy zdenerwowana, a jedynie trochę zdziwiona. Machnęła speszona ogonem.
- Tak, czemu miałoby być inaczej? - Odparła szybko, jakby trochę nerwowo.
Barwinkowy Podmuch wzruszył ramionami i podniósł chwiejnie. Kotka również to uczyniła,  a syn Baraniego Łba uśmiechnął się lekko.
- Idę do medyków, poczekasz chwilę?
Kotka kiwnęła głową, siadając niedaleko w cieniu krzewów. Barwinkowy Podmuch zaczął człapać się do zaznajomionego kocura, Szybujacej Mewy, by powiedzieć mu, że już się wyleczył.
- Puknij się w łeb. - Usłyszał w odpowiedzi na swoje bohaterskie wręcz słowa.
- Co?! - Pisnął zmieciony z planszy. - Przecież jestem zdrowy!
- A ja jestem kotką. - Prychnął kocur.
- Mógłbyś być, gdybyś był nieco milszy. Tak odrobin- - nie dokończył, bo Szybująca Mewa, przyłożył mu ogonem w pysk, zostawiając trochę swojego barwnego futra na zębach wojownika.
Zaczął je wybierać łapkami, krzywiąc się przy tym. Cóż za okropności go spotykają!
- Znalazł się mądry - burknął, wychodząc powoli z legowiska medyków.
Oczywiście, wiedział, że kocur znał się na leczeniu, i na pewno miał rację. Nie chciał jednak przyznać sam przed sobą, że jest taki słaby. Ostatecznie postanowił zignorować słowa medyka, a kierując się do swojej nowej kumpeli, uśmiech wpełzł mu na pyszczek.
- Chodźmy na spacer! - Zaproponował z uśmiechem. - Ale może bez tego gnojka Nocka.
Na dźwięk określenia, jakiego użył, Zachodzący Promyk posłała mu wręcz mordercze spojrzenie. Podrapał łapką w ziemi, chcąc ukryć się przed matczynym, groźnym spojrzeniem.
- To jak? Muszę rozruszać mięśnie. W końcu już wyzdrowiałem... - Podjął ponowną próbę.
Chciał wyjść z obozu, który znał na pamięć. Miał dość włóczenia się z jednego końca do drugiego, zagadując koty, które i tak go nie lubiły. Poza tym, naprawdę czuł, iż jego rany się zabliźniły na tyle, by mógł spacerować.
- Zgoda. - Westchnęła wojowniczka, a w jej głosie pobrzmiewało powątpienie.
Czarny kocur, oblizał swoją bliznę na pysku językiem, wybierając najkrótszą trasę na zewnątrz, jednocześnie omijającą legowisko medyków i zasięg ich pola widzenia. Okrążył krzaki, wlazł w nie, raz po raz przemykając między kamieniami i krzaczorami. Ściana skalna, otaczająca obóz nie ułatwiała sprawy. Musiał pójść do głównego wyjścia.
Właśnie, a gdzie Zachodzący Promyk? Rozejrzał się, wystawiając głowę ponad krzaki, spotykając pełne politowania spojrzenie jego towarzyszki.
- Patrzysz tak, jakbym się wydurniał. - Skwitował wojownik. Pewnie wiele się nie pomylił, gdyż kotka szła jak cywilizowany kot wydeptaną dróżką, a on śmigał między krzakami.
- No co? - Zapytał, widząc to spojrzenie Zachodzącego Promyka.

<Zachodzący Promyku? Też zbyt nie popchnęłam akcjiXD>

Od Barwinkowego Podmuchu CD Zachodzącego Promyka

Nocek raz po raz wyrzucał z siebie własne bóle, ignorując swoich towarzyszy.
- Wracajmy, nudne zdechlaki! - Zaczął na nowo, a Barwinkowa Łapa przewrócił oczami. - Pic mi się chce! Gorąco mi!
- Już niedługo - odparła jego matka.
Nocek, wcale nie przekonany w pewnej chwili usiadł w miejscu, zarządzając swój własny, mały protest.
- Nie! Nogi mnie bolą, wy kupy futra. - Powiedział głośno.
- A co mnie to, dzieciaku? - Zapytał go Barwinkowa Łapa, trzepiąc ogonem. - Księciem jesteś?
- Tak! - Mruknął dumnie Nocek.
Barwinkowa Łapa obejrzał teren dookoła. Byli już na miejscu. Uśmiechnął się przebiegle, odwracając głowę w stronę małego.
- W takim razie, mój drogi książę - zaczął, idąc za plecy młodego. - idź przodem.
- Mówiłem, że nie chcę już! - Kłócił się.
Barwinkowa Łapa widział, jak jego matka przewraca oczami. Czarny kocur westchnął cicho, biorąc młodego w zęby. Zaniósł go ostrożnie, mimo jego głośnych protestów aż pod jamę lisa. Sam doskonale wiedział, że żadnego tam nie było, nie słyszał żadnych dźwięków, które by wskazywały na coś innego.
Położył kociaka przed wejściem, a ostry odór lisa dosięgnął ich nozdrzy. Barwinkowa Łapa mimowolnie spiął się, po chwili zostawiając osłupiałego Nocka samego. Odszedł parę kroków, a ten wielce waleczny malec zaczął tracić na humorze.
- Sądzisz, że to coś da? - Zachodzący Promyk zadała mu to pytanie nieco znudzona. Było gorąco, a kotka na pewno chciała już wrócić do klanu i położyć się w cieniu.
- Nie wiem - odparł.
Po kilku uderzeniach serca usłyszeli głośny pisk Nocka, a po chwili zobaczyli czarną kulkę biegnącą w ich stronę.
Barwinkowa Łapa uśmiechnął się pod nosem. Kociak zaczął ujadać nad swoim losem, oskarżając ich (w szczególności ucznia Łabędziego Plusku) o swoje nerwy.
Zachodzący Promyk starała się go uspokoić, raz po raz posyłając nie odgadnione spojrzenia uczniowi.
Wrócili do obozu, a kilka godzin później wznowili podróż. Po długim czasie dotarli w końcu na tereny, które miały być ich nowym domem. Wszystkie koty ciężko pracowały, by jakoś to wyglądało.
W tym też czasie Barwinkowa Łapa został mianowany na Barwinkowy Podmuch, dostając od Lisiej Gwiazdy spory łomot. Zatrzymal jednak głowę, więc nie było tak źle. Siedział na skraju legowiska medyków, a jego mocno obite i podrapane kończyny wciąż bolały. Zaburzało mu w brzuchu, więc rozejrzał się, dostrzegając matkę Nocka.
- Heeej, Zachodzący Promyku! - Zawołał ją, mając nadzieję, że kotka spełni jego marzenie o posiłku. W końcu on ledwo mógł się ruszać!

<Zachodzący Promyku? Barwinek nie jest umierający, więc możesz odmówić dania mu myszki XD>

Od Barwinkowej Łapy CD Zachodzącego Promyka

Caly dzień Barwinkowa Łapa pałętał się po obozie. Właściwie to nie, chodził wszędzie, byle tylko nikt nic od niego nie chciał. Już wystarczyło, że medyczka wysłała go po jakieś liście, bo ona sama musiała ogarnąć inne koty. No poważnie! Barwinkowa Łapa na oczy nie widział tych dziwnych ziół, a już miał pójść je zbierać.
Zebrał, zaniósł grzecznie do medyka, po czym uciekł jak najdalej. Słyszał szmery rozmów, piski kociąt. Któryś z nich nawet się z kimś kłócił.
- O, zdechlak! - Usłyszał czarnego kocurka, a na jego słowa aż się zaśmiał.
Wydawało mu się, że to te kociaki Lisiej Gwiazdy. Tylko po nim coś takiego mogło przyjść na świat. W każdym razie, Barwinkowa Łapa odszedł, gdy tylko zobaczył jak Zachodzący Promyk stara się ogarnąć młodego.
W następnej części dnia spał gdzieś po krzakach, by tylko nie znalazł go Łabędzi Plusk. Udało mu się, a gdy zgłodniał, wstał i poszedł wziąć coś ze stosu.
Po drodze dostrzegł jednak tę samą kotkę, która próbowała ogarnąć wrednego dzieciaka.  Zachodzący Promyk chwiała się niepewnie, a jej łapy same stawiały kroki. Skierowała je do legowiska wojowników, a czarny mimochodem poszedł za nią.
- Co z nią? Wygląda jakbyś najadła się kocimiętki i dobiła makiem - uznał po chwili, gdy kotka ciężko, niezgrabnie położyła się przed legowiskiem.
Ukryła pyszczek w łapach, mamrocząc coś do siebie. Barwinkowa Łapa przekręcił głowę. Co z nią nie tak? On rozumiał, że życie w tym klanie to nie bajka...no ale nie było aż tak źle?
Zrobił niepewny krok do przodu, po czym kolejny.
- No hej - zaczął, gdy dotarł do kotki. Widział, jak jej ucho się poruszyło. - masz wrednego synka wiesz? Ale nie ma tego złego, ze mną też były problemy, czy coś. Kozia Nóżka to dopiero miał słabo.
Sam nie wiedział, czy starał się ją pocieszyć, czy potrzebował komuś wyżalić się o swoim słabym dzieciństwie.
- Mam pomysł, jak go ogarnąć. - Zatarł łapki, uśmiechając się groźnie. Dobrze, że kotka tego nie widziała. - Weźmy go do lisiej jamy! Tak się wystraszy, ze z futra wyskoczy i już nigdy nie będzie taki wredny, co sądzisz? Mogę się tym zająć!
Z entuzjazmem czekał na reakcję matki Nocka.

<Zachodzący Promyku? Wybacz, se dopiero teraz^^>