Od Orzechowej Łapy

Orzechowa Łapa leniwie się przeciągnął. Usiadł i kilka razy przejechał językiem po klatce piersiowej. Był piękny, ciepły i słoneczny poranek. Kocur zmrużył oczy, gdy promienie słoneczne zaczęły go razić. Od razu swoje kroki skierował w kierunku stosu zwierzyny. Wybrał pulchną wiewiórkę - wyglądała apetycznie. Wziął zwierzę i usiadł w miejscu, gdzie nikt mu nie będzie zakłócał świętego spokoju. Obserwował jak jego klan budzi się do życia, był to przyjemny widok. Orzechowa Łapa odgryzł kawałek wiewiórki. Nie mógł pogodzić się z myślą, że tak naprawdę nie pochodzi z klanu, ale on chciał za wszelką cenę udowodnić, że jego miejsce jest tu-w Klanie Burzy. Gdy zjadł całego zwierzaka i położył się na boku leniwie zamykając oczy. Jednak jego drzemkę przerwał czyjś głos:

- Czemu nie jesteś na treningu? - zapytał.

- Na jakim znowu treningu? O czym ty do mnie mówisz? - powiedział zaspany przewracając się na drugi bok.

- Jesteś uczniem więc trenujesz, by stać się wojownikiem - wyjaśnił kocur.

- Wiem co musi robić uczeń - odburknął Orzechowa Łapa

- Więc czemu tego nie robisz?- uczeń spojrzał na kocura, którym okazał się Czapli Potok. Orzechowa Łapa przymknął oczy i nagle wszystko sobie przypomniał! Był uczniem od całkiem niedawna, jego mentorką jest Fiołkowa Bryza, a dzisiaj miał się odbyć pierwszy trening! Orzechowa Łapa poderwał się z miejsca pędząc przed siebie. Zdążył jeszcze rzucić przez ramię:

- Dzięki!

Zatrzymał się na środku polany obozu szukając wzrokiem kotki. Po chwili odnalazł ją. Siedziała niedaleko sterty zdobyczy i jadła mysz. Na szczęście Fiołkowa Bryza nie wyglądała na złą. Szybko do niej podbiegł. Przez jego ciało przebiegł przyjemny dreszcz. Gdy zatrzymał się przed kotką, ta podniosła wzrok znad zwierzyny kierując go na swojego ucznia.

- To, co dzisiaj robimy?!

<Fiołkowa Bryzo?>

Od Orzechowej Łapy CD. Czaplego Potoku

Orzechowa Łapa dokładnie pamiętał ten dzień, kiedy Czapli Potok znalazł go samotnego i głodnego na terytorium Klanu Burzy. Kocurek zawsze myślał, że leśne koty są agresywne i nie wiedzą co to litość, jednak dziś był jednym z nich. Był uczniem Klanu Burzy. Spojrzał na swoich pobratymców, którzy przed chwilą skandowali jego nowe imię. Widział dumę w bursztynowych oczach kocura, który go tu przyniósł. Orzechowa Łapa starał się trzymać swoje emocje na wodzy, jednak było to bardzo trudne. Chciał krzyczeć najgłośniej jak potrafił i skakać w kółko jak kociak. W ostatniej chwili się powstrzymał, bo sobie przypomniał, że już nim nie jest. Teraz jest uczniem, musi szkolić się na wojownika. Chciał, by klan był z niego dumny i to wcale nie z tego powodu, że się w nim nie urodził. Po prostu chciał przekonać wszystkich, że jest urodzonym wojownikiem. Bardzo słabo znał Fiołkową Bryzę, ale w głębi duszy cieszył się, że to ona została jego mentorką. Kiedy ceremonia dobiegła końca, Orzechowa Łapa wypuścił powietrze, które wstrzymywał od dłuższego czasu. Łapy od razu poniosły go w kierunku, w którym siedział bardzo dobrze znany mu czekoladowy kocur. Spojrzał mu głęboko w oczy.

- Nie mogę uwierzyć, że jestem uczniem. W życiu o tym nie śniłem - powiedział na jednym oddechu, na co kocur odpowiedział szczerym śmiechem.

- Też nie mogę w to uwierzyć.

- Pamiętasz, jak mnie znalazłeś? - zapytał, oczekując na odpowiedź-bardzo chciał ją znać.

- Jak mógłbym o tym zapomnieć - odpowiedział Czapli Potok, zagapiając się w jakieś miejsce za Orzechową Łapą, jakby właśnie przypominał sobie ten dzień.

- Żałujesz tego? - na to pytanie jeszcze bardziej chciał znać odpowiedź. Spojrzał z wyczekiwaniem na kocura

<Czapli Potok?>

Od Orzecha

Orzech skończył przeżuwać ostatni kawałek myszy. Kociak nie spodziewał się, że są takie dobre. Maluch podniósł się na łapy i oblizał wąsy, na co kocur z lasu parsknął śmiechem.

- Co? - zapytał zdezorientowany Orzech.

- Po prosty jesteś taki słodki - słowa kocura lekko oburzyły kociaka. On nie chciał być słodki tylko groźny. Chciał, żeby się go bano, a nie nazywano słodziakiem. Orzech odwrócił łepek, udając obrażonego, na co kocur znowu zareagował śmiechem.

- Dobra. Już nie obrażaj się - wojownik lekko pacnął Orzecha w ucho. Maluch zaśmiał się, po czym ziewnął przeciągle.

- Gdzie jest moja mama? - zapytał nagle Orzech. Kocur zawahał się przez chwile. Miał mu powiedzieć, że jego mama zostawiła go w lesie i już po niego nie wróci?

- Nie wiem, gdzie ona jest - odpowiedział, przerywając niezręczną ciszę. Na te słowa oczy kociaka zaszły łzami.

- Chce do mamy- zapiszczał Orzech. Kocur przytulił kociaka do siebie.

- Twojej mamy tu nie ma - starał się mówić najspokojniej, jak tylko mógł. Jednak musiał mu to powiedzieć - Ona już nie wróci - po tych słowach westchnął i czuł jak jego futro w miejscu, w którym wtulony był kociak, zaczyna być mokre.

- Ale dlaczego? - załkał Orzech.

- Nie wiem- odpowiedział zgodnie z prawdą kocur. Kociak otarł łapką pyszczek i spojrzał na kocura. Nie przypominał kotów z opowieści mamy, ponieważ mówiła, że są groźne i zabijają każdego, kto im stanie na drodze, a on był miły.

- Nadal nie wiem, jak masz na imię - powiedział Orzech, wbijając spojrzenie w swoje łapy.

- Czapli Potok.

- Czapli Potok - powtórzył kociak - Dziwne imię.

- Tam gdzie mieszkam, nie jest ono dziwne - powiedział spokojnie Czapli Potok.

- Mieszkasz tutaj prawda? - zapytał po chwili kociak.

- Tak.

- Opowiedz mi trochę o życiu tutaj-  powiedział Orzech, kładąc się obok kocura, wbijając w niego swoje spojrzenie błękitnych oczu.

- Koty mieszkające tu są podzielone na pięć klanów, w każdym jest przywódca i zastępca... - Czapli Potok długo opowiadał Orzechowi różne historie, a maluchowi coraz bardziej otwierały się oczy ze zdziwienia. Kiedy kocur skończył opowiadać, kociak wbił wzrok w swoje łapy.

- Jejku nie sądziłem, że życie w klanie jest takie ciekawe, ale jednocześnie też niebezpieczne. Musisz pomagać swoim pobratymcom, a jeśli to konieczne oddać za nich swoje życie - Czapli Potok spojrzał na kociaka, w jego oczach nie dojrzał przerażenia, lecz ciekawość. Po chwili kocur sobie coś przypomniał.

- Choć za mną- powiedział Czapli Potok, po czym wstał i kierując się w stronę krzaków, z których wyszedł.

- Ale gdzie?- zapytał zdezorientowany Orzech.

- Zobaczysz- odpowiedział tajemniczo kocur.

<Czapli Potok?>

Od Orzecha

Orzech ociężale przesuwał łapy do przodu - chciało mu się spać, ale jego matka uparcie parła do przodu. Oczy same mu się zamykały. Obejrzał się za siebie i zauważył, że domostwa Dwunożnych zastąpiła pusta przestrzeń. Kocurek zastanawiał się, gdzie jest jego rodzeństwo, tęsknił za miękkością ich futer.

- Mamo zróbmy postój, nie dam rady dalej iść - zawodził Orzech. Różana Sarna przewróciła oczami i dała znak synowi, że może odpocząć. Malec natychmiast ułożył się na trawie i zasnął, oddychając głęboko. Miał nadzieje, matka ułoży się u jego boku, ale kotka siedziała niedaleko i nie patrzyła w jego stronę, tylko gdzieś w otchłań ciemnego lasu. Orzech zastanawiał się, dlaczego tak zależało jej, tak by iść dalej, a może Różana Sarna go już nie kocha? Przez całą noc Kocurek się wiercił myśląc o Zorzy, Sójce, Kiełku, Szakłaku i o ojcu. Gdzie oni wszyscy są?

Rano Orzecha obudził lekki dotyk czegoś mokrego i szorstkiego. Maluch zdał sobie sprawę, że był to język jego matki. Dzisiaj patrzyła na niego jakoś inaczej. W jej błękitnych oczach widać było radość. Orzech natychmiast odrzucił wczorajszą myśl i ochoczo podreptał za matką, gdy ta dała mu znak, by ruszył za nią. Dreptali tak dłuższy czas, aż Różana Sarna się nie zatrzymała.

- Skarbie poczekaj tu. Mamusia niedługo wróci - powiedziała, odwracając się w stronę syna.

- A- ale.

- Przyniosę coś do jedzenia. - To były słowa, które Orzech chciał usłyszeć od dawna. Powoli skinął głową. Różana Sarna zniknęła w zaroślach, a kocurek został sam pośrodku lasu. Wciągnął w nozdrza powietrze i od razu uderzyły go różnorodne zapachy pochodzące od kotów i innych stworzeń, których maluch pewnie nigdy nie widział. Pomimo iż, że bardzo się bał, uparcie siedział na swoim miejscu i czekał na matkę, ale ona się nie pojawiała.

***

Różanej Sarny nie było już kilka godzin, a Orzech dosłownie umierał z głodu. Leżał plackiem na trawie.

- Mamo, gdzie jesteś? - szepnął kocurek, powoli zamykając oczy, ale zaraz je otworzył, gdyż pobliskie krzaki się zatrzęsły. Orzech miał nadzieję, że zaraz wyjdzie z nich Różana Sarna i powie mu, że wracają do domu, do jego braci i taty. Ku jego zaskoczeniu z krzaków wyszedł postawny kocur o czekoladowej sierści i bursztynowych oczach. Orzech zatrząsł się na jego widok.

- Proszę, nie zabijaj mnie - jęknął przerażony kociak.

<Czapli Potok?>