Od Barwinkowej Łapy CD Księżycowego Pyłu

Coś uderzyło czarnego w głowę i wcale nie było przyjemne, nawet posiadając miękkie futerko. Otworzył jedno oko, które wciąż trzymał sen, po czym uchylił i drugie.
- Mhmm... - mruknął cicho, mlaskając.
- Wstawaj - usłyszał warknięcie.

Zimny i nieprzyjemny ton sprawił, że zjeżył sierść na grzbiecie. Leniwie podniósł się, oraz uniósł głowę napotykając zdenerwowane spojrzenie swojego mentora. Posłał mu łagodny uśmieszek, po czym podreptał razem z Kopciuszkową Łapą za czarnym kocurem.

Barwinkowa Łapa nie był zły za wyrwanie go ze snu. W sumie, miał dziś trening z jakimś innym kotem, więc nie mogło być aż tak źle.

*jakiś czas późnej, gdy Barwinek chciał cofnąć swoje słowa*

- Ruszaj się gruba kupo futra! - Warknął jego mentor, gdy czarny kocurek powalił Kopciuszkową Łapę na ziemię, ale nie zszedł z niego, tylko szczycił się zwycięstwem.

Barwinek warknął pod nosem, żeby staruszek się nie złościł, po czym puścił wolno przeciwnika.

Trenowali tak jeszcze dłuższy czas, uczeń Księżycowego Pyłu był już bardzo zmęczony i najchętniej wyrwałby mentorowi futro, ponieważ gdy on wylewał pot i gubił pazury, tamten leżał i patrzył w obłoki, no koty!

Barwinkowa Łapa trzepnął ogonem, kierując swoje kroki ku mentorowi. Schudł nieco, dlatego chodzenie nie sprawiało mu już takiej trudności, ale wciąż miał daleko do idealnej sylwetki. Zresztą, jeśli zachowa nieco masy, wszyscy będą przed nim uciekać.

Wszyscy poza jego mentorem oczywiście.

- Staruszku - rzucił, by tamten uraczył go swoją uwagą. - Walcz ze mną.

- Nie, od tego masz Kopciuszkową Łapę. - Burknął. - I nie nazywaj mnie tak.

Uderzył gniewnie ogonem, a Barwinek najeżył sierść. Tak to nie będzie!

- Słuchaj, mentorze - położył nacisk na drugie słowo - skoro otrzymałeś ten zaszczyt trenowania mnie, mógłbyś się przyłożyć!

Był zły na Księżycowy Pył, zabrał na trening innego ucznia, przez co Barwinek nie miał szansy pokazać mu swojej poprawy. Może tego nie pokazywał, ale chciałby czasem usłyszeć jakąś pochwałę, bo wciąż od innych uczniów słyszy wieści, jak to ich mentorzy mówią im, że są dobrzy. Barwinkowa Łapa nie usłyszał nawet, że dobrze stawia łapy podczas walki.

- Po coś wylewam ten cały pot - warknął. - należy mi się walka z tobą.

Po czym usiadł i czekał aż jego mentor zareaguje na wybuch ucznia. Barwinkowa Łapa przyglądał się starszemu; zauważył, że jego sierść nieco się przerzedziła, jednak wciąż była długa i ładna. Czarny kocurek dostrzegł również, iż Księżycowy Pył stracił na wadze.

- Jestem pewny że wraz ze spadkiem formy spadły twoje umiejętności - mruknął, gdy jego mentor w dalszym ciągu puszczał słowa ucznia mimo uszu.

No dalej, Księżycowy Pyle, dostrzeż własnego ucznia!

<Księżycowy Pyle? Chodź i walczXD>

Od Barwinkowej Łapy CD Księżycowego Pyłu

Czarny poruszył wąsami. On miał zaatakować swojego mentora? Z drugiej strony go zwyzywał od grubasów, ale z drugiej to jednak on chyba coś potrafi. W odróżnieniu od młodego ucznia.

Westchnął, ten kocur wyglądający jak kotka nie będzie go wyzywać! Jego egocentryczna strona przyćmiła tę kulturalną (która zresztą nie istnieje zbytnio), w wyniku czego Barwinek zaczął skakać na swojego mentora, próbując dosięgnąć go łapką. Nijak jednak przydały się jego starania, bo po chwili dyszał ciężko, a Księżycowy Pył w spokoju oblizał swoją łapę.

- Wrr - warknął Barwinkowa Łapa, by po chwili obmyślić plan.

Z czegoś musi być słaby. Może jest zwinny i wytrenowany...ale jeśli by stracił przy tym na sile? Nie żeby Barwinek wiele jej miał...

Po chwili namysłu pobiegł na niego, na co kocur przewrócił oczami, odpychając czarną kulkę łapą. Tak po prostu. Niebieskooki prychnął, wypluwając liście i ziemię z pyszczka. Jak on mógł!
Barwinek uderzył ogonem o ziemię, przestępując z łapki na łapkę, a jego gęste futro poplątało się. Będzie musiał je sobie ułożyć.

Ponownie skoczył do przodu, unikając ledwo łapy mentora, po czym uderzył do z główki w pierś. Księżycowy Pył cofnął się o krok.

- Dobra, teraz za mną - miauknął jedynie, nawet go nie pochwalił!

Barwinek niechętnie, trochę z przymusu zaczął niezgrabnie biec za mentorem, który szybkim tempem truchtał, by jego uczeń nadążył. Czarny i tak robił to z problemami, jednak nie zgubił go z oczu.

Biegli tak dobre paręnaście metrów, a Barwinkowej Łapie brakło tchu. Łapy go bolały, gdy w końcu się zatrzymał. Byli głęboko w lesie.

- Wespnij się - rozkazał mentor.

- Nie umiem - odparł czarny, padając w cieniu drzewa.

- Więc się naucz - burknął, po czym usiadł z ogonem wokół łap.

Barwinkowa Łapa otworzył jedno oko, spojrzał na drzewo. Wysokie i wygląda niebezpiecznie. Lepiej zostać na dole.

Mijały uderzenia serca, a Księżycowy Pył w spokoju mył futro, czekając aż jego uczeń z łaski swojej wykona jego polecenie. Barwinek poddał się, po chwili stając obok konara.

Niepewnie wbił pazurki, po czym spróbował się wdrapać, co szło mu bardzo ciężko, zważając na fakt, iż to jego pierwszy raz, no i jest gruby. Łapki mu się plątały, l mało co nie spadł!

Wspiął się może dwa metry w górę, gdy łapy odmówiły mu posłuszeństwa, odczepiając się od kory. Młody kot zsunął się niezgrabnie z drzewa, na koniec z niego spadając. Słyszał tylko westchnienie mentora, jednak on sam czuł jak jego serduszko bije w strachu przed następnym wyzwaniem.

<Księżycowy Pyle? Kolejne wyzwania?^°>

Od Barwinka (Barwinkowej Łapy)

W czasie mianowania na ucznia spotkał swojego mentora, którego wcześniej nie widywał na polance. Kocur musiał gdzieś łazić, jednak wtedy, gdy Lisia Gwiazda przydzielił Księżycowy Pył na jego nauczyciela, styknął się z nim nosem. Obydwaj byli czarni, co Barwinkowa Łapa zauważył z małym smiechem. Barwinkowi zaczęło rosnąć futro, które podobnie jak jego mentora będzie dłuższe. Księżycowy Pył rzucił nieodgadnione spojrzenie Lisiej Gwieździe.

Barwinkowa Łapa po mianowaniu pobiegł do swojego rodzeństwa, które wymieniało się odczuciami. On sam nie miał jeszcze zdania na temat swojego mentora, ale wydawał mi się ponury, nudny. Nie wiedział czemu, kocur sprawiał takie wrażenie, a kocurek, który wiecznie szuka guza zaczynał się bać o treningi, na których nic nie będzie robił. Nie żeby chciał, Barwinkowa Łapa zamierzał dokopać później swojemu bratu, jak już ten cały Księżycowy Pył pokaże mu jakąś odjazdową technikę walki. Bo po co mu znać granicę klanów? Zresztą, Śnieżny Sopel często rozmawiała z nimi o takich rzeczach, więc czarny mógł powiedzieć że już zna granice. Tak samo kodeks wojownika, albo cokolwiek innego co nie dotyczy walki.
Otyły kocurek usiadł przy Perełce, ziewając. Jeśli na treningu mentor każe mu biegać, to osobiście pójdzie do lidera i poprosi o zmianę. Czarny był gotowy na naukę walki, ale biegać? Nigdy, lubił swoje piękne futro, które od biegania na pewno by się pokołtuniło.
Zaczął je wylizywać, gdy dostrzegł jak jego mentor odchodzi od zbiorowiska kotów.

Powolnym krokiem szedł za nim, a że się nie spieszył, jego grube łapki nie wydawały wiele dźwięków. Ogonem machał mozolnie na boki, a oklapnięte uszka wyłapywały poszczególne dźwięki. Widział, że kocur kierował się w stronę legowisk. Stąpał po wciąż ciepłym piasku, a gdy spojrzał na swoje łapki - były całe brudne.
- No nie! - Burknął głośno, otrzepując poduszeczki z nadmiaru pyłu.
Uchem wyłapał dźwięk, mówiący mu, iż jego mentor się odwrócił. Czuł na sobie jego wzrok, ale dalej otrzepywał łapy. Kiedy skończył wstał i spojrzał w zielone oczy mentora. Kątem oka widział jego sylwetkę, ładna i smukła, której Barwinkowa Łapa mógłby pozazdrościć i może faktycznie tak było?
- Jak zrobić żeby być chudym jak ty? - Zapytał, wlepiając w niego błękitne ślepia.

<Księżycowy Pyle? Ciesz się że cię kotką nie nazwał XD >