Od Orlikowego Szeptu cd. Mokrej Gwiazdy

 mega dawno temu, zima

Chłodne powietrze dotykało półdługiego futra Orlikowego Szeptu, scalającego się w jedno z otaczającą go bielą. Nadeszła zima, poczuł to każdy mieszkaniec Klanu Burzy, w tym on. Wibrysy zadrżały lekko na myśl o tej porze roku. Czuł do niej sentyment, bo właśnie większą część swoich księżyców spędził wśród wydrążonych, w jasnym puchu, korytarzy. Każde miejsce w obozie przywoływało masę wspomnień, tych dobrych i złych. Wspominał każdą chwilę.
Tym razem nie było mu do śmiechu, pod żadnym względem. Konwaliowe Serce próbowała pozbawić siebie życia, a on został jej głównym strażnikiem. Pilnował czarnej, aby ta nie dotknęła nawet pazurem kocimiętki, trujących ziół czy nawet maku. W żółtych ślepiach kotki widział pogarszające się szaleństwo i zanikającą chęć życia. Znajdowała się w trudnej sytuacji. Jeżowa Ścieżka, Cętkowany Kwiat i Orlikowy Szept starali się nie wprowadzać medyczki w gorszy nastrój, ale niestety Konwalia ciągle miauczała o swoim złym stanie wewnętrznym.
Zamienił się z jednym z wojowników, ponieważ odbył swoją wartę. Szedł przed siebie, niezadowolony. Co się dziwić, spędził kilka godzin z bardzo bliską dla niego osobą, która chciała z wielkim utęsknieniem zakończyć życie na ziemi.
Śnieg skrzypiał pod nogami białego. Na chwilę przystanął, biorąc kilka głębokich wdechów. Z nosa kocura wyleciała para wodna, a do niego samego dotarł chłód panujący w dzisiejszym dniu.
Chwilę potem oberwał śnieżką.
Rozejrzał się i zauważył czającego się z tyłu Mokrego. Na pysku niebieskiego zauważył delikatny uśmiech.
- To...To ty we mnie rzuciłeś?! - zdziwił się biały, rozszerzając oczy ze zdziwienia. Nie spodziewał się takiego ruchu ze strony starszego od siebie. Mokra Gwiazda pozostawał poważny wobec otoczenia i Orlik nigdy nie widział go podczas zabawy.
- Owszem, ja. Coś w tym złego? - zapytał się Morky z cieniem rozbawienia w oczach.
W odpowiedzi Orlikowy Szept uformował swoją śnieżkę i od razu rzucił nią w kocura. W ciągu kolejnych minut dwójka dorosłych i, teoretycznie, poważnych kotów urządziła śnieżny pojedynek. Ukrywali się w zaspach, żeby tylko nie oberwać białą kulką. Śmiali się w głos jak małe kociaki, a reszta Klanu Burzy patrzyła na nich, następnie dołączając do walki na śnieg i rzut.
Bitwa na śnieżki przedłużyła się aż do wieczornego posiłku. Wymęczeni wojownicy od razu udali się wspólnie do stosu ze zwierzyną.
Na polu walki pozostali tylko Mokra Gwiazda i Orlikowy Szept. Patrzyli na siebie zdyszani, a gdy uspokoili oddech, zaśmiali się.
- Musimy to kiedyś powtórzyć! - miauknął biały. Buzowała w nim energia, której od dawna nie czuł. Zapomniał na chwilę o obecnych problemach, czując się jak mały kociak.
- Kto wie, jutro o tej samej porze? - zapytał się Mokra Gwiazda.
Orlikowy Szept kiwnął głową na tak. Czekał na rewanż, bo chciał po raz ponownie trafić w czoło lidera. Niezależnie od tego, czy przegra, czy wygra.

wiosna

Wiał lekki wiatr, a słońce świeciło intensywnie, gdy Orlikowy Szept udał się na pierwsze wiosenne polowanie. Usiadł na maszynie Dwunożnych, uważnie obserwując teren. Ostatnie kilka dni klan jadł mniej, ponieważ zaczęło brakować zwierzyny. Na szczęście coraz więcej zwierząt budziło się z zimowego snu i chodziło po rozległych terenach Klanu Burzy.
Kocur wziął głęboki wdech. Zdawało mu się, że poczuł czyiś zapach. Od razu zeskoczył z maszyny, przyjął pozę łowiecką i na obniżonych kończynach zbliżał się do ofiary. Nasłuchiwał każdego dźwięku i uważał, by nie nadepnąć na nic. Przez drobny błąd ofiara mogła uciec przez nagłe pęknięcie gałęzi.
Skoczył na zwierzę, które.... Okazało się Mokrą Gwiazdą. Orlikowy Szept od razu zszedł z ciała niebieskiego, z podkulonym ogonem.
- Klanie Gwiazdy, myślałem, że jesteś zającem! - miauknął biały. Co za wpadka! Jak mógł nie rozpoznać przywódcy własnego klanu? - Co tu robisz?

<Mokra Gwiazdo?>

Od Orlikowego Szeptu cd. Mokrej Gwiazdy

Pobiegł uradowany i pełen energii w kierunku zwierzęcia. Zając był szybki, lecz biały nie zamierzał z tego powodu rezygnować z polowania. Nareszcie mógł poczuć wiatr mierzwiący mu futro. Powietrze, lekkie i pachnące zbliżającym się deszczem, wydawało się lżejsze i bardziej orzeźwiające niż zazwyczaj. Czuł radość promieniującą w całym ciele, bo w końcu jego kara minęła. Mógł wrócić do tego, czym wcześniej wypełnione było orlikowe życie: obowiązkami.
Tak, zatęsknił za zwykłą normalnością. Siedzenie w jednym określonym miejscu powoli zmniejszało mu morale, a śmierć Koniczynki prawie przysporzyła białemu depresję. Na szczęście pomocną łapę okazali mu bliscy.
Skoczył, wbijając chwilę potem pazury w ciało uciekającego zwierzęcia. Wykonał kilka wyćwiczonych ruchów, aby zając skonał w jak najszybszy i jak najmniej bolesny sposób. Zdobył jedzenie dla klanu. Przypomniało mu się poprzednie lato, podczas którego często chodził głodny. Pamiętał to ssanie i próby myślenia o czymś innym niż tylko smak pożywienia w ustach. Marzył o tym, aby taka sytuacja się nie powtórzyła, bo wojownicy strasznie schudli i mało kto wracał pełen wigoru po polowaniu.
Wziął w pysk zająca i udał się z powrotem do Mokrej Gwiazdy. Niebieski patrzył z niekrytym zadowoleniem na wojownika.
- Szybko wróciłeś - miauknął.
Orlikowy Szept położył zająca na ziemię, w miejscu porośniętym gęstą trawą.
- Zwyczajnie tęskniłem za polowaniem. Uwierz, naprawdę cieszę się z powrotu na nasze terytorium. Mimo... Tych przypadków śmierci reszty - odpowiedział Orlikowy Szept. Nie chciał swoim kawałkiem ciężkiej pracy przyczynić się do zgonu niewinnych członków klanu burzy. Przemawiała przez niego zwykła troska. - W ogóle jak ci idzie z Miodową Łapą? - zapytał się zainteresowany o niedawną samotniczkę.
Na pysku Mokrego pojawił się delikatny uśmieszek.
- Opowiem ci, jak powiesz mi, co z Cętkowanym Kwiatem. Dawno nie spędzałem z nią czasu. Jestem ciekawy, jak się czuje - miauknął niebieski.
- Z nią? Wszystko w porządku. Wodzi się jej... Nam zresztą, bo i tak każdy wie, że jesteśmy parą - odpowiedział Orlikowy Szept. Jeszcze niedawno z lekkim zawstydzeniem przyznawał się do posiadania partnerki, teraz mówił o tym prosto z mostu. Nie rozumiał swojego wcześniejszego wstydu, posiadanie miłości swojego życia nie okazało się czymś okropnym, wręcz przeciwnie. Nadal reagował nieco drażliwe na temat dzieci, ale nie rozmyślał nad tym za dużo. Kocięta przysparzały sporo problemów. Tym bardziej ze świadomością, iż lada dzień Konwaliowe Serce wróci z Cętkowanym Kwiatem i własnymi pociechami.
Medyczka łamiąca kodeks. Ciągle nie był w stanie w to uwierzyć, że czarna tego dokonała.
- Niedawno opuściła klan z Konwalią, dziwny powód, ale bardzo im zależało na pomocy jakiejś tam przyjaciółce - dodał Mokra Gwiazda, nieświadomy prawdziwego powodu opuszczenia przez kotki domu.
- Tak, wiem, wiem... Coś tam wspominały - miauknął Orlikowy Szept. Serce zabiło mu szybciej. Tajemnica ciążyła mu, lecz nie wyda nigdy swoich przyjaciółek, bo one nigdy nie uczyniłu mu nic okropnego. - To teraz coś powiedz o Miodowej Łapie. Widziałem, że coś kręci z Narcyzowym Pyłem.

<Mokra Gwiazdo?>

Od Orlikowego Szeptu

Orlikowy Szept się cieszył! Zakończyła się jego pięcioksiężycowa kara uczniowskiej rangi. Przez tyle tygodni siedział w obozie, nie mogąc poczuć zapachu świeżej trawy podczas patrolu. Musiał czekać na swoją porcję mięsa na każdy posiłek. Część wojowników traktowała go z wyższością, wykorzystując karę od Mokrej Gwiazdy. Inni okazywali nieco większą wyrozumiałość i po prostu rozmawiali z nim, jak gdyby nigdy nic. Oczywiście najbardziej zainteresowanym kocurem wobec niebieskookiego okazał Narcyzowy Pył. Niebieski wojownik dniami i nawet nocami ględzil dawnemu uczniowi, jak to śnieg nie psuje jego pięknej i zadbanej sierści, jak to mamusia go nie czyściła.
- Za jej czasów wszystko było łatwiejsze, Orliczku. Jak odeszła z tego świata, od razu poczułem... Pustkę i ogromny ból. A mój majestat przestał błyszczeć tak jasno, jak powinien - prawił Narcyz, nawet ignorując fakt, że Orlikowy Szept sam stracił matkę. Chwilę powspółczuł młodszemu, ale krótko.
Gdy nadeszły cieplejsze dni, biały wojownik usiadł blisko wejścia do obozu i oddychał spokojnie, czując intensywny zapach ziół. Z jakiegoś mało znanemu Orlikowi powodu Konwaliowe Serce i Cętkowany Kwiat udały się poza klan burzy. Nie mówiły mu za dużo, przez co kocur poczuł się nieco zmartwiony. Spędził z kotkami dużą ilość wolnego czasu, starał się dawać z siebie wszystko, żeby nie utracić trudno zapracowanego zaufania. Miał wrażenie, że roztaczały przed nim siatkę tajemnic i nie zachowywały się wobec niego szczerze.
Chciał tylko dobrze. Chciał tylko dbać o swoje przyjaciółki i czuć się sobą w towarzystwie bliskich sobie osób.
Został sam, więc w jakiś sposób musiał zapchać sobie czas. Pomyślał chwilę, wspominając ostatnie tygodnie i powtarzając medyczną wiedzę, którą przekazała mu Konwaliowe Serce. Czarna nauczyła bardzo wiele kocura, zachowując się wobec niego cierpliwie.
Udał się do legowiska lidera. Od dawna nie był na patrolu, a ostatni pilnujący terytorium powrócili, gdy słońce znajdowało się na szczycie nieba. Biały sprawdził, czy Mokra Gwiazda nie był zajęty ważnymi sprawami i wszedł.
- Coś się dzieje, Orlikowy Szepcie? - zapytał się spokojnie niebieski.
- Nie, nie, wszystko gra - odpowiedział niebieskooki. - Chciałem się tylko udać na patrol. Przez.... Karę nie mogłem wychodzić poza obóz i chcę zobaczyć, czy coś się zmieniło na naszych terenach.

<Mokra Gwiazdo?>

Od Orlikowego Szeptu cd. Mokrej Blizny (Mokrej Gwiazdy)

Czapla Gwiazda zrezygnował ze swojego stanowiska. Czekoladowy kocur, z widocznymi kępkami siwiejącej sierści, przejawiał coraz więcej problemów, związanych ze starością. Trzeba było to powiedzieć, czekoladowego dopadł czas, który odbierał mu siły witalne. I prędzej czy później miała nadejść jego rezygnacja z dotychczas obejmowanego urzędu. W miejsce Czapli wskoczyłby Mokra Blizna.
I ta chwila nadeszła, wkrótce po zgromadzeniu, niemalże od razu. Lider już ledwo wchodził na kamień, do innych przywódców pozostałych klanów. Samo schodzenie przyprawiało mu sporo bólu, Mokry pomagał stawiać kroki czekoladowemu, aby ten nie zaliczył poważnego upadku.
Biały udał się do Koniczynki, którą napotkał na pielęgnowaniu sierści.
- Mamo? - miauknął, nie chcąc przestraszyć ukochanej rodzicielki.
Cynamonka spojrzała czule na najmłodszego (żywego) potomka, a na jej pysku pojawiła się niezmącona radość.
- Orliku, miło mi cię widzieć - odpowiedziała.
Orlikowy Szept podszedł do kotki i usiadł przy niej. Otarł się troskliwie o zadbaną sierść mamy, wdychając jej zapach. Cieszył się z tego spotkania. Mógł odpocząć, uspokoić się. Zmysły na chwilę odsapnęły, gdyż nie musiały wspomagać ciała wojownika w patrolu czy polowaniu.
- Mokra Blizna został liderem. Jestem ciekaw, czy da sobie radę z nowym stanowiskiem. Na dodatek Mniszek została mianowana. Tyle rzeczy się dzieje, że to aż szok! - Ogon niebieskookiego zadrżał. Widząc troskę i cień tęsknoty za Ostrzeniem, zmarłym wybrankiem, zerwał najbliżej rosnący kwiat i wplątał go delikatnie w ucho cynamonki. Kotka zamruczała, a serce Orlikowego Szeptu zadrżało radośnie. Kochana Koniczynka, najdroższa istota na tym świecie. Nie powinna cierpieć, ani się zamartwiać. Ma tyle księżyców za sobą, a nadal w jej drobnej główce kotłują się myśli na temat białego kocura, który zdołał na dobre zamieszkać w obozie Klanu Gwiazd.
- Coraz lepiej wplątujesz kwiaty w futro, najdroższy - rzekła Koniczynka, liżąc ucho syna. - Martwię się o ciebie... Nadchodzą gorące dni, a ty masz tak gęste futro. Zgrzejesz się i możesz zemdleć na patrolu.
- Mamo, przecież żyję. Zajmij się swoim treningiem. Przeżyłem wrzucenie do rzeki, odpały Narcyzowego Pyłu i wiele biegów w deszczu oraz przez śnieżne zaspy. Czym jest dla mnie upał, jak nie kolejnym testem na... - zawahał się Orlikowy Szept, nie wiedząc, co dokładniej chce powiedzieć.
-... wytrzymałość? - dokończyła cynamonka, z serdecznym uśmiechem.
- Otóż to.
Leżeli razem, wtuleni w siebie, wśród gęstej trawy. Zieloń zakrywała dwa kocie ciała, cicha rozmowa na błahe tematy nie docierała do obcych uszu. Cieszyli się sobą, póki nie goniły ich obowiązki klanowe. Jak za dawnych lat.
Do nozdrzy Orlikowego Szeptu dotarł czyiś zapach, znajomy.
- Ktoś mnie szuka. Tylko... Nie jestem pewien, kto. - Wstał, kładąc ogon na ciele Koniczynki. Kiedyś to matka stanowiła obronę przed otaczającym światem, teraz to potomek musiał czuwać nad tą, która zdołała go wychować.
- Idź. I tak miałam lada moment udać się do Pląsającej Sójki. Kwiat zatrzymam, żeby pamiętać o tobie - Cynamonka zrównała się ze swoim synem i polizała go po nosie.
- Też cię kocham - szepnął biały, przystawiając głowę do czoła matki. W tym samym momencie zaczęli mruczeć, a ich wibrysy na moment zlały się w jedno, drżąc delikatnie.
Udali się w dwie różne strony, aby wrócić do normalnego funkcjonowania.
Orlikowy Szept podążał za tajemniczym zapachem. Zakradał się cicho, jakby polował. Nie miał pewności, czy szuka go zatroskana Bluszczowa Łapa, zawistna Mniszkowy Kwiat czy teatralnie smutny Narcyzowy Pył. Stawiał ostrożnie kroki, łapa za łapą. Czuł ostrość pazurów, które ogłaszały gotowość do ewentualnej bójki.
- Orlikowy Szepcie? - usłyszał głos Mokrej Gwiazdy. Ufff... To tylko lider. Momentalnie biały usiadł. Rozluźnił napięte ciało, ciesząc się na widok niebieskiego. Wspaniale widzieć się z głową klanu.
- Tak, to ja. We własnej osobie. - Biały zbliżył się i załapał kontakt wzrokowy z Mokrym.
- Jak było na pierwszym zgromadzeniu? Nie widziałem cię prawie. Nudziłeś się? Wystraszyłeś? A może wróciłeś do obozu, bez wiedzy Czaplego Potoku, aby pilnować brata? - dopytywał się zainteresowany Mokra Gwiazda.
Czapli Potok. To imię tak dziwnie brzmi bez członu Gwiazda, lecz cóż... Z wiadomych względów przyszły teść musiał zrezygnować piastowanego urzędu.
- Rozmawiałem głównie z Cętkowaną Łapą. Siedziała sama z boku, a nie chciała podchodzić do medyków, bo czaił się przy nich Chuderlawy Skowyt. Wszczął dyskusję z liliowym trójnogiem z Klanu Wilka. A Konwaliowe Serce... była zajęta rozmową o ziołach i dziwnych przypadłościach - streścił Orlikowy Szept. Nie wspomniał o złym stanie czarnej medyczki, żeby nie zaprzątać głowy przywódcy. Niebieski kocur już i tak miał strasznie dużo obowiązków jako lider.
- Rozumiem... Spędzasz z nią dużo czasu... Co ia chciałem rzecz... - zamyślił się Mokra Gwiazda. - A tak! Wspólny patrol. Z tego, co wiem, ostatni raz byłeś poza obozem kilka dni temu.
Jak dawno nie byli razem na wspólnym patrolu.
- Pójdę z wielką chęcią. I tak nie miałem nic konkretnego do robienia w ciągu najbliższych godzin, więc pójście na patrol z tobą to będzie istna przyjemność - powiedział biały.
Ruszyli poza granice obozu. Słońce grzało niemiłosiernie, przez co Orlikowy Szept musiał całą wolną wolą skupiać się na utrzymaniu koncentracji. Gęsta sierść nie pomagała w termoregulacji. Mimo wszystko względnie szybko poszła im kontrola granic z Klanem Wilka i Nocy.
W którymś momencie Orlikowy Szept usiadł zdyszany. Serce biło mu niemiłosiernie szybko, a przed oczami migały w szale różnorakie barwy.
- Wszytko dobrze? - zapytał się Mokra Gwiazda, przyglądając się wojownikowi.
- Błagam, zróbmy przerwę nad rzeką. Muszę się napić. Ten upał jest okropny - powiedział Orlikowy Szept.
<Mokra Gwiazdo? Kochany liderze>

Od Orlikowej Łapy cd. Mokrej Blizny

Leżał i spał. Tylko to obecnie robił. I to wystarczyło, aby biały uczeń zaczął regenerować energię, utraconą podczas polowania i biegu podczas ulewy. Gdy opadł na ziemię w obozie Klanu Burzy, pamiętał, że kilkoro wojowników pomagało mu w dojściu do legowiska, żeby tam odpoczął. Kilku znajomych po fachu przygotowało wygodny i czysty (przynajmniej powierzchownie) mech i ułożyło go na miękkim gruncie. Przywitanie godne myśliwego po udanych łowach.
Później nic nie mogło przerwać spokojnego snu Orlikowej Łapy. Prócz natarczywych pchnięć nosem prosto w żebra. Biały obudził się z jękiem i zauważył przed swoimi oczami pysk Narcyzowego Pyłu. Uczeń odskoczyl do tyłu, nie spodziewając się obecności mentora w legowisku o tej porze.
- Orliczku! Jednak żyjesz! Martwiłem się o ciebie, moja ukochana, śnieżna kuleczko. - Niebieski otarł się czule o Orlikową Łapę, chłonąc zapach jego sierści.
- Eeeee.... To.... Dobrze? Znaczy, że się troszczysz i martwisz o mnie, bo to oznacza, że nie jesteś takim egoistą - odpowiedział zaczepnie niebieskooki, chcąc podrażnić nauczyciela za nagłą pobudkę.
Narcyzowy Pył z irytacją, wymalowaną w jasnych oczach, machnął buńczucznie ogonem.
- Ja? I egoizm? Czy ty siebie słyszysz, Orliczku? JA nie jestem egoistą... No, może czasami, gdy jakaś śliczna kotka puści do mnie oczko albo uśmiechnie się... - rozmarzył się Narcyz, na chwilę zapominając o otaczającym go świecie. Otrząsnął się, a sierść napuszyła się. - Poza tym przesadnie dbam o siebie, aby jakoś wyglądać. - Dla udowodnienia swojej racji wojownik polizał sobie przednie łapy.
- Przerwałeś sen Orlikowej Łapy, Narcyzowy Pyle? - usłyszeli głos Mokrej Blizny, stojącego w wejściu do legowiska uczniów.
- W żadnym wypadku. Podziękowałem mu za wytrawną ucztę... W końcu znalezienie tak dużego zająca o tej porze jest trudne. Nawet bardzo. - Narcyzowy Pył podszedł do zastępcy. - Może, jak uda mi się zagadać Czaplą Gwiazdę, to mianuje Orliczka na wojownika nieco wcześniej, niż planował? - zapytał się, tracając przyjacielsko łapą Mokrego.
- Nie. Nie zgodzi się na to. Mamy ustalone zasady i się ich trzymamy. Nie robimy żadnych wyjątków. Lider nie mianowałby przedwcześnie swoich potomków. Rozumiemy się? - odpowiedział nieco ponurym i zmęczonym głosem stojący wysoko w hierarchii kocur.
- Może się zgodzi... Posluchaj. Odtworzymy pewną scenkę. Ty będziesz Czaplą, a ja pozostanę sobą. Narcyzem. Najpiękniejszym kotem w okolicy. Już wytłumaczyłem ci przed rozbudowaną argumentację i piękne słówka, dlaczego nasz... Nie... mój i tylko mój... i może jeszcze Koniczynki... Nieważne! W każdym razie obecny tu Orlikowa Łapa może zostać mianowany na pełnoprawnego wojownika. - Niebieski mentor wyprężył dumnie pierś. Biały uczeń przewrócił oczami i westchnął z politowaniem. - Nie niszcz atmosfery, Orliczku!
- Nie - odpowiedział Morka Blizna, perfekcyjnie wcielając się w rolę Czaplej Gwiazdy.
- Ale mistrzu... Nie... PANIE.... Nie... Burzo burz, władco władców, liderze liderów, pragnę tego z całego serca. Moja dusza płacze, bo chce ujrzeć owoc szkolenia - mówił bardzo filozoficznie Narcyzowy Pył. Czasami trudno było domyśleć się, skąd żółtooki znał takie wyrafinowane słownictwo. - Zrobię cokolwiek, bylebyś się zgodził. - Pewny siebie Narcyz położył się na plecy i machał łapami w powietrzu. - Zobacz, jaki jestem uroczy. Nawet moja uroda cię nie przekonuje do zmiany zdania? Przeurocze nóżki, gęste futerko i zapach traw. Nic a nic?
Orlikowa Łapa, ponownie w swoim krótkim życiu załamany zachowaniem mentora, podszedł do Mokrej Blizny.
- Pozwól, Narcyzowy Pyle, że sam obgadam to na osobności, w cztery oczy z Mokr... Znaczy Czaplą Gwiazdą - zwrócił się do mentora. - Chodź za mną. Pooglądamy gwiazdy dla niepoznaki - szepnął konspiracyjnie do Mokrego.
- Niech się tak stanie. - Zastępca wstał i wyszedł z białym z legowiska.
Narcyzowy Pył jęknął cicho. Obrócił się na brzuch i patrzył na oddalającego się ucznia z niebieskim.
- Ja.... Chciałem tylko pogłaskać Orliczka na dobranoc... I zabawić się przed snem - usłyszeli jego ciche miauknięcie z dalszej odległości.
- Podziwiam cię, że z nim wytrzymujesz - powiedział gorzko Morka Blizna, gdy oddalili się znacznie od narcystycznego kocura.
- Ma dobre serce. Dobrze uczy i sporo wymaga pod kątem walki. Przyzwyczaiłem się do jego zachowania, ale nadal mnie irytuje, chociaż mniej niż kiedyś - odpowiedział Orlikowa Łapa.
- Powinieneś spać. Jutro normalny dzień treningu, a wątpię, że Narcyz da ci się pożądnie wyspać - miauknął Morka Blizna. Kocury usiadły na skraju obozu Klanu Burzy, żeby oglądać wspólnie nocne niebo.
- Nie martw się mną. Znając jego humorki, jutro nawet nie wyjdzie z legowiska, bo będzie pogrążony w rozpaczy. Przeżyje nieukończenie sceny z Czaplą Gwiazdą - zaśmiał się pod nosem Orlikowa Łapa.
<Morka Blizno?>

Od Orlikowej Łapy cd. Mokrej Blizny

Szukał Mokrej Blizny z zającem w pysku. Nad jego głową zebrały się ciemne chmury. Przyspieszył kroku, węsząc w poszukiwaniu towarzysza. Nie mógł wrócić sam do obozu, bo wzbudziłoby to podjerzenie złamania zasad. Wyszedł z wojownikiem i wraz z nim musi wrócić. Inaczej mógłby ponieść bardzo poważne konsekwencje, a już wkrótce Czapla Gwiazda stanie przed wyborem, czy mianować młodego syna Ostrzenia na wojownika.
Zaczęło padać. Pierwsze drobne krople spadały z nieba na ziemię, przy okazji mocząc sierść Orlikowej Łapy. Lada moment deszcz mógł przejść w ulewę, a wtedy powrót do obozu okazałby się niemożliwy przez słabą widoczność i masę błota.
Zauważył na horyzoncie majaczącą sylwetkę Mokrej Blizny. Niebieski kocur rozglądał się, widocznie szukał białego. Od dłuższej chwili polowali oddzielnie, więc troska o młodszego okazała się wsakazana.
Orlikowa Łapa położył martwe zwierzę na ziemi.
- Mokra Blizno! - krzyknął, skacząc wysoko, aby zastępca zobaczył skaczącą, śnieżną kulkę. - Już nadchodzę!
Kocur zniknął. Nie zobaczył Orlikowej Łapy, ma dodatek zapadł się pod ziemię! Spanikowany uczeń wziął w pysk zająca i biegł na tyle, ile pozwalał ciężar upolowanego stworzenia. Futro, prawie całe przemoczone, leżało oklapnięte na ciele młodego.
Dotarł do śpiącego niebieskiego. Tylko tego brakowało. Mógł nie zostawiać dorosłego samego.
- Mokra Blizno, Mokra Blizno, proszę, obudź się. - Młodzieniec trącał łapą zastępcę. Na początku lekko, potem coraz mocniej i nachalniej. Ciągnął gęsty ogon towarzysza, tracał nosem brzuch, a kocur nadal spał. Zadziałało dopiero zatkanie dopływu tlenu do nosa niebieskiego.
- Nareszcie! Pada deszcz. Musimy wrócić do klanu - rzekł Orlikowa Łapa, gotów do kolejnego biegu.
- Nie, nie mogę... To wszystko mnie powoli wykańcza... - Oczy wojownika ponownie się zamknęły.
- Proszę, zmuś się. - Uparcie zatkał narząd węchu starszego od siebie. - Klan głoduje. Zanieśmy chociaż nornicę i zająca. Potem odpoczniesz. Obiecuję. Przygotuję ci nawet posłanie.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Do działania zmotywował ich dopiero trzask błyskawicy i widok rozświetlonego nieba. Morka Blizna, bez chwili zawachania, wziął w pysk upolowaną nornicę i szybko pobiegł w kierunku obozu. Uczeń wziął przykład z Mokrego.
Powrót utrudniała ulewa. Ogromna. Wystarczyła minuta, aby cały twardy grunt stał się jednym, wielkim błotem. Koty nie zwolniły, Klan Burzy i głodującym tam mieszkańcy to była wystarczająca motywacja, aby nie zwalniać. Orlikowa Łapa czuł coraz większe zmęczenie przez długie wyjście. Kończyny wołały o odpoczynek, pragnęły odmówić dalszego posłuszeństwa wolnej woli. Biały się nie poddawał. Walczył z chwilą słabości
Dotarli do obozu. Przez mgłę zaniósł zająca przed oblicze Czaplej Gwiazdy. Słyszał pojedyńcze słowa, wypowiedziane przez Narcyzowy Pył. Nogi ugięły się pod nim. Jedyne, czego pragnął, to chwila odpoczynku.
<Mokra Blizno?>

Od Orlikowej Łapy cd. Mokrej Blizny

Mimo zapewnień zastępcy lidera, niebieski wyglądał na wymęczonego i nieszczęśliwego. Smutek brzmiał w głosie na wylot, a w jego niebieskie oczy wyrażały cierpienie, ogromne i niewyobrażalne.
- Dzisiaj miałem wyczerpujący trening. Narcyzowy Pył dobrze mnie szkoli, ale z wielką chęcią udam się na dodatkowe polowanie. I nawet jestem chętny na patrol. - Orlikowa Łapa starał się mówić jak najradośniejszym tonem, aby nie wprowadzić Mokrej Blizny w gorszy stan. - Proponuję tereny graniczne z Klanem Wilka.
- Lepiej nie. Spotkamy kogoś i wdamy się w niepotrzebną bójkę, wolę, abyś nie przemęczał się. Jeszcze się namęczysz w życiu. Uwierz mi. - Niebieski westchnął ciężko. - Zaczniemy od polowania. Zapasy się kończą. Nie chcę, by klan głodował.

Od Orlikowej Łapy

Dni mijały mu spokojnie na codziennych treningach i droczeniu się z Narcyzowym Pyłem. Orlikowa Łapa podrósł, jego sierść stała się gęstsza, a entuzjazm wobec nowych rzeczy stałe rósł.
- Robisz spore postępy, Orliczku. Lada księżyc, a zostaniesz mianowany i... Rozstaniemy się - zasmucił się Narcyz. Tym razem smutek niebieskiego wydawał się całkiem szczery, a nie udawany. Często syn Błękitnej Cętki udawał określone emocje, by wpłynąć na jednostkę. Jednak teraz okazywał szczery żal. Ogon zwisał smutno, sierść opadła przez co wydawał się chudszy. Wirusy opadły.
Orlikowa Łapa podszedł do Narcyzowego Pyłu. Wielokrotnie dorosły irytował białego, co skutkowało naprawdę dziwnymi scenami i sporadycznym kłótniami. W tej chwili nie ma co wywoływać wilka z lasu i wspominać dawnych złości. Polizał czule mentora po uchu.
- Będziemy nadal się widzieli. Tylko jako koledzy po fachu, a nie uczeń i mentor. I Czapla Gwiazda nada mi nowe imię - próbował pocieszyć Narcyza Orlikowa Łapa.
- Orlik, Orliczek... A potem co? Orlikowa Maruda? Orlikowy Sztywniak? Nadal nie nauczyłem cię tego, co upragnione - miauknął niebieski. Nie przypominał siebie.
- Mianowicie? - zawachał się.
- Większej otwartości na świat. Radości. Jesteś zamknięty w sobie, a potrafisz być radosny. Masz w sobie pokłady dziecięcej naiwności, ale i przebojowości, która urozmaiciłaby życie Klanu Burzy... Idź odpocząć. Koniec nauki na dziś. - Narcyzowy Pył odszedł w swoją stronę, zostawiając zszkowanego ucznia.
Słońce nie znikło za horyzontem, a do nocnego spoczynku zostało dużo czasu. Orlikowa Łapa pochodził sam po obozie. Większość znajomych kotów z legowiska jeszcze trenowało. Zajrzał do żłobka, pustego i cichego. Nie potrafił uwierzyć, że to miejsce było kiedyś ogromne i pełne życia. Teraz żaden kociak nie dostąpił zaszczytu wychowywania się w tym miejscu.
Wychodząc z miejsca swoich narodzin zauważył samotnie siedzącego kota. Podszedł do niego.
- Coś się stało, że trzymasz się na uboczu? - zapytał się ostrożnie.
<Ktoś z Klanu Burzy?>