Od Włókniczka (Ciszy)

Minęły już niemal dwa księżyce od chwili, gdy Włókniczek przyszedł na świat. Urósł, choć nie tak bardzo, jak inne kocięta w jego wieku, ale każdy dzień wypełniała mu zabawa. Najczęściej ganiał się z kociętami Słodkiej Dziewanny, a właściwie z dwiema jej córkami. Uwielbiał zabawy w klan, niby-walki i zapasy, w których miękkie łapki zderzały się w tumulcie futra i pisków. Był szczęśliwy, tak szczęśliwy, jak tylko może być kociak, który jeszcze nie zna ciężaru świata. Jednak spojrzenia, jakie rzucała mu matka, z każdym dniem stawały się coraz cięższe. Było w nich coś chłodnego, obcego, jakby patrzyła na coś, czego nie potrafiła zrozumieć ani zaakceptować. Coraz częściej krzyczała, by ją wołał, by nie dotykał jej bez słowa, tylko się odezwał. Włókniczek nie pojmował, w czym tkwi problem. Przecież tak bardzo się starał, naprawdę. Nie udawał, nie lenił się; robił wszystko, co było w jego mocy, by jej nie zawieść. Jego koleżankom ze żłobka wcale nie przeszkadzało to, że nie mówił, więc i on sam nie widział w tym nic złego. A jednak serce pękało mu za każdym razem, gdy dostrzegał w oczach matki rozczarowanie. Nawet ojciec patrzył na niego ze smutkiem, którego nie potrafił ukryć. Czy naprawdę był aż tak wielką porażką?
Siedział spokojnie na posłaniu w żłobku, w półcieniu ziemistych ścian, spoglądając ukradkiem na Bazię, kociczkę, z którą jeszcze nigdy się nie bawił. Ona jednak zerkała w jego stronę coraz śmielej, poruszając ogonem w wyraźnym zaproszeniu do zabawy. Włókniczek już miał się podnieść, zebrać w sobie odwagę i do niej podejść, gdy nagle usłyszał za sobą ostry głos.
— Nie ruszaj się! — warknęła Chomik.
Złapała go za kark i położyła, a raczej niezbyt delikatnie upuściła, na ziemię żłobka. Włókniczek rozpłaszczył się na miękkiej ściółce, zaskoczony nagłością tego gestu. Uniósł główkę i zobaczył, jak do wnętrza wchodzi zirytowany, kremowy kocur. Pachniał ziołami i czymś gorzkim, uspokajającym. Włókniczek wiedział, że to medyk, choć nie potrafił sobie przypomnieć jego imienia.
— Więc o co chodzi, Chomiku? — zapytał kocur, unosząc brew i spoglądając na kociaka. Jego głos był obojętny, zmęczony, jakby wyrwano go z ważniejszego zajęcia.
— Zbadaj go! Coś jest z nim nie tak! — wysyczała, popychając syna bliżej uzdrowiciela.
Medyk przewrócił oczami, ale zabrał się do pracy. Obejrzał malca dokładnie, sprawdzając każdy centymetr jego ciała: od grzbietu, przez łapy, aż po gardło. Nachylił się, by posłuchać cichego bicia serduszka, a jego uszy poruszyły się lekko w skupieniu.
— Zawracasz mi głowę. Jest całkiem zdrowy — westchnął w końcu. Podniósł się i już miał odejść, gdy Chomik zastąpiła mu drogę.
— To czemu się nie odzywa?! — krzyknęła. — Inne kocięta w jego wieku już mówią! Niektóre niewyraźnie, ale jednak!
Stanęła tak blisko, że kocur musiał się cofnąć. Wtedy Zawilcowa Korona zerknął podejrzliwie na Włókniczka. Odwrócił się ku niemu i spojrzał mu prosto w oczy.
— Powiedz „mama” lub… ech, nieważne. Cokolwiek — odparł, nastawiając uszy.
Włókniczek otworzył pyszczek, lecz poza zniekształconym miauknięciem nic z niego nie wydobyło się na świat. Kociak nie przejął się tym szczególnie. Uśmiechnął się ciepło, niemal uspokajająco, jednak gdy dostrzegł smutek w oczach medyka, jego własne spojrzenie również posmutniało. Zawilcowa Korona jeszcze raz zajrzał do jego pyszczka, tym razem mniej delikatnie, odciągając wargi, by upewnić się, że wszystko jest w porządku i że niczego nie przeoczył.
— Spróbuj jeszcze raz — nalegał Zawilcowa Korona, pchając go lekko nosem.
Włókniczek ponownie otworzył pyszczek. Serce zabiło mu szybciej, jakby chciało pomóc, wypchnąć dźwięk na zewnątrz. Jednak rezultat był dokładnie taki sam jak wcześniej, cisza, przerwana jedynie słabym, zniekształconym miauknięciem. Kociak cofnął uszy i po raz pierwszy naprawdę zaczął rozumieć, co się dzieje. Naprawdę nie mówił. A przecież w głowie słyszał swój własny, cichy głos. Wyraźny. Prawdziwy. Dlaczego więc nie potrafił go uwolnić?
"No wychodź… proszę… wychodź!" — krzyczał w myślach, rozpaczliwie otwierając pyszczek raz jeszcze. Nic. Łzy zaczęły cisnąć mu się do oczu i spływać po policzkach, kapiąc na ściółkę. Dlaczego nie potrafił? Zawsze myślał, że umie mówić, po prostu nie musi. Teraz dotarło do niego z przerażającą jasnością, że nigdy nie był w stanie wydusić z siebie ani jednego słowa.
"Ale tata mówił, że jestem jeszcze za mały… " — zapłakał w myślach, błagalnie trącając łapką Zawilcową Koronę. Medyk uniósł głowę i spojrzał na Chomik. Jego wyraz pyska stężał.
— Przykro mi, Chomiku. Włókniczek nigdy nie będzie mógł mówić. Nie wykryłem u niego żadnych…
Nie dokończył. Karmicielka uderzyła w niego bokiem, brutalnie odpychając go na bok.
— Wiedziałam! — wysyczała.
Pchnęła Włókniczka tak mocno, że przewrócił się na plecy, a potem instynktownie skulony przylgnął do ziemi. Jej cień padł na niego ciężko.
— Ty mały kłamco! — warczała, zbliżając się krok po kroku.— Jak mogłeś to przede mną ukrywać?!
Kocurek drżał, kulił się coraz bardziej, a łzy kapały z jego policzków, wsiąkając w miękką ściółkę żłobka. Przecież próbował. Nigdy nie zrobił nic złego. Czy naprawdę był aż tak okropny tylko dlatego, że nie mógł nic powiedzieć? Nie rozumiał tego. Przecież zawsze się starał.
— Uspokój się. To tylko kocię — mruknął Zawilcowa Korona, podchodząc bliżej. Jego sierść lekko się nastroszyła.
— Mówiłeś, że będzie tylko cichym kocięciem, a nie… niepełnosprawnym! — wysyczała Chomik, bijąc ogonem w powietrzu.
— Przesadzasz! — warknął poirytowany uzdrowiciel. — Nic mu nie jest. Jest zdrowy!
— Jak ma zostać kimś wielkim, skoro nawet nie potrafi się przedstawić?! — syknęła, wysuwając pazury i odwracając się w stronę syna.
Gdy była już tuż przy nim, Zawilcowa Korona zagrodził jej drogę.
— Jeśli go skrzywdzisz, Zawodzące Echo wygna cię z klanu — powiedział spokojnie, lecz stanowczo. — To nie jest jego wina.
Zmęczonym wzrokiem omiótł cały żłobek.
— Nie zasługuje na swoje imię! — prychnęła Chomik, zaczynając chodzić w kółko. — Miał być cichy, prawda? A więc to idealne imię. Cisza. Tak się będziesz nazywał!
Zatrzymała się i spojrzała na niego z pogardą.
— Włókniczek miało być imieniem dla wielkiego przyszłego lidera, a nie dla kogoś takiego — wywarczała, po czym położyła się na posłaniu, wrogo spoglądając na syna.
— To szalone! — krzyknął ktoś od wejścia do żłobka.
To był Ruda Lisówka. Stał tam od dłuższej chwili, jakby sparaliżowany tym, co słyszał. Dopiero teraz, jak wybudzony z koszmaru, ruszył w stronę swojej partnerki.
— Nie zasługuje na coś takiego! — warknął rudzielec, gwałtownie machając ogonem i kładąc uszy płasko po sobie.
— Nie ma tu żadnej dyskusji — mruknęła spokojnie Chomik, nawet na niego nie patrząc.
W tym czasie Zawilcowa Korona po prostu wyszedł ze żłobka. Nie powiedział już ani słowa.
Włókniczek, a raczej już Cisza, cofnął się do najdalszego kąta żłobka. Wsunął się w jedną z małych dziur, które wcześniej sam wykopał, i skulony obserwował kłócących się rodziców. Ich głosy były ostre, pełne gniewu, jak zderzające się kamienie. Po chwili dołączył do nich czarny kocur o krótkim ogonie. Cisza nie znał go dobrze, ale jego obecność tylko pogłębiła napięcie. Po krótkiej rozmowie kocur westchnął ciężko i, wyraźnie zrezygnowany, opuścił żłobek. Teraz Chomik i Ruda Lisówka kłócili się ciszej, niemal plując sobie słowami do uszu. Cisza nie mógł już na to patrzeć. Odwrócił wzrok i wcisnął pyszczek głębiej w ziemię. To wszystko było przez niego. Nie był idealny, dlatego matka tak zareagowała. Gdyby był większy, jak Równonoc, gdyby miał silny głos, jak większość kotów… wtedy byłby idealny. Wtedy zasługiwałby na miłość.
Gdy słońce zaszło za horyzontem, a żłobek pogrążył się w ciszy snu, Chomik już spała. Ruda Lisówka podszedł do syna i delikatnie wyniósł go na zewnątrz. Noc była chłodna, a powietrze suche. Położył się na ziemi i przyciągnął kociaka między swoje łapy.
— Nie przejmuj się tym, Włókniczku. Nikt nigdy nie odbierze ci twojego imienia — zamruczał cicho.
Cisza natychmiast machnął łapką, uderzając ojca w pierś. Następnie zakrył sobie pyszczek. Jego uszka zwisały smutno, a łzy cisnęły się do oczu.
— Nie… nie mogę cię tak nazywać — powiedział Ruda Lisówka łamiącym się głosem. Cisza odwrócił się do niego plecami, naburmuszony i zraniony. Przez dłuższą chwilę między nimi panowała cisza. Ruda Lisówka w końcu westchnął.
— Dobrze. Skoro tak chcesz. Ale pamiętaj jedno — dodał spokojniej. — To imię i twój brak głosu nie czynią cię gorszym. A imię „Cisza” można przemienić w największy hałas na świecie.
Wymruczał te słowa, po czym delikatnie polizał synka po główce. Cisza odwrócił się i wtulił w jego futro, wciskając nos w ciepłą klatkę piersiową ojca. Uniósł wzrok ku niebu. Gwiazdy migotały słabo za cienkimi chmurami, jakby obserwowały go w milczeniu.
"Muszę być wyjątkowy w czymś innym" — pomyślał. "Musi mnie coś wyróżniać."
Zostanie najlepszym wojownikiem. Pokona każdego wroga. Złapie każdą zwierzynę. Sprawi, że wszyscy będą o nim mówić. Wtedy matka go pokocha. Wtedy Chomik obdarzy go miłością, której tak bardzo pragnął.

Od Włókniczka

Dni mijały niepostrzeżenie, a kocurek z każdym kolejnym porankiem coraz wyraźniej dorastał. Jego oczy były już w pełni otwarte i lśniły ciekawością, gdy z uwagą przyglądał się światu rozciągającemu się wokół niego: miękkiemu posłaniu z mchu, ciepłym ścianom żłobka i poruszającym się w półmroku cieniom. Potrafił już chodzić, co prawda dość niezdarnie, chwiejąc się na łapkach i co chwilę tracąc równowagę, ale kto by się tym przejmował? Dla niego był to ogromny krok. Koci instynkt zdążył się w nim obudzić na dobre. Włókniczek nieustannie wypatrywał najmniejszego pretekstu do zabawy, czegoś, co poruszy się, zadrży albo choćby zamigoce w powietrzu. Irytował go jednak jeden fakt: zarówno matka, jak i ojciec uparcie nalegali, by wreszcie wydał z siebie „prawdziwy” dźwięk. Wciąż powtarzali przy nim różne słowa, jakby nie rozumieli, że on doskonale zna ich znaczenie. No, może nie wszystkich, ale naprawdę nie potrzebował setnego wyjaśnienia, czym jest mech i do czego służy. Chciał im to powiedzieć. Naprawdę chciał. Lecz za każdym razem, gdy otwierał pysk, albo nie wydobywało się z niego nic, albo co najwyżej jakieś dziwne, zniekształcone miauknięcie; obce, nienaturalne, zupełnie nie takie, jakie słyszał u dorosłych. Siedział właśnie nieruchomo, wpatrując się w muchę poruszającą się po podłożu. Dla wielu kotów była obrzydliwa, ale jemu wydawała się wręcz urocza. Zachwycało go to, jak ocierała łapkami pyszczek… a może oczy? A może jedno i drugie naraz? „Oczo-pysk” pomyślał i zaśmiał się bezgłośnie. W tej samej chwili usłyszał stukot łap. Znał ten dźwięk doskonale. To był ojciec. Ruda Lisówka przekroczył wejście do żłobka, niosąc w pysku królika. Położył zdobycz przed swoją partnerką, po czym przysiadł obok syna.

— Włókniczku, jak się masz? — wymruczał, obejmując go i przyciągając do siebie. Delikatnie wylizał mu małą grzywkę na głowie, która i tak sterczała niesfornie do tyłu. Kocurek próbował dać mu do zrozumienia, by przestał, lecz z jego gardła wydobył się jedynie cichy warkot. Dopiero po chwili zorientował się, że mucha odleciała. Serce ścisnęło mu się z żalu i natychmiast posmutniał.
— Och, coś nie tak? — zapytał ojciec, ocierając policzek o głowę synka.
Włókniczek tylko pokręcił głową, po czym nagle skoczył prosto na nos Rudej Lisówki. Zaskoczony ojciec przewrócił się na plecy, parskając śmiechem, i złapał młodzika w łapy, przytrzymując go na swojej puchatej klatce piersiowej. Kilka razy polizał syna po pysku, podczas gdy ten próbował się wyrwać, machając łapkami. Mogłoby się wydawać, że Włókniczkowi to nie odpowiada, lecz uśmiech na jego pyszczku zdradzał wszystko. Z jego krtani wyrwał się nawet cichy, zniekształcony chichot. W końcu ojciec postawił go z powrotem na ziemi i uważnie się w niego wpatrzył, jakby wciąż oczekiwał odpowiedzi na wcześniej zadane pytanie.
— A więc jak się masz? — zapytał ponownie, z nadzieją w oczach, lekko się garbiąc, by znaleźć się bliżej syna.
Włókniczek uśmiechnął się jeszcze szerzej, a radość wręcz wylewała się z jego oczu. Jednak gdy dostrzegł zamglone spojrzenie ojca, natychmiast posmutniał. „Czy zrobiłem coś nie tak?” pomyślał z niepokojem. „Czy tata nie widzi, jak bardzo się cieszę? Przecież to znaczy, że mam się dobrze”.
Podniósł się, podszedł bliżej i dotknął łapą Rudej Lisówki, wskazując na niego kilkukrotnie.
— Pytasz, jak ja się mam? — zapytał rudzielec z dziwnym ukłuciem w głosie, uginając się pod ciężarem spojrzenia swojej partnerki. Na to pytanie Włókniczek ponownie energicznie pokiwał głową.
— Mam się bardzo dobrze, synku. — Ruda Lisówka spróbował się uśmiechnąć. — Wróciłem z patrolu i udało mi się złapać tego wielkiego królika dla twojej mamy. A już niedługo i ty będziesz mógł go skosztować — oznajmił z troską w głosie.
Mimo tych słów smutek nie zniknął z jego oczu. Po chwili potargał łapą sterczącą grzywkę kocurka, po czym podszedł bliżej Chomik. Cofnął uszy i nachylił się ku niej, zaczynając coś szeptać niemal bezgłośnie. Włókniczek przez moment im się przyglądał, lecz wkrótce jego uwagę przykuła bura koteczka siedząca samotnie w kącie żłobka. Była od niego starsza, był tego zupełnie pewien. Kilka skoków dalej dostrzegł dwie inne kotki, które beztrosko się bawiły. Chciał do nich dołączyć, jednak gdy ponownie spojrzał na smutny pyszczek burej koteczki, coś ścisnęło go w środku. Zrobiło mu się jej żal. Szybko wpadł na pomysł. Podskoczył do posłania rodziców.
— To nie może być prawda! — usłyszał cichy syk matki.
Nie zareagował jednak. Wyrwał kawałek mchu i niezdarnie ulepił z niego małą kuleczkę. Ostrożnie ruszył w stronę smutnej kotki, trzymając zabawkę w pysku. Stanął przed nią i delikatnie popchnął mech w jej stronę. Koteczka lekko się skuliła, jakby gotowa do ucieczki, lecz po chwili nieśmiało odepchnęła kulkę z powrotem. Włókniczek poruszył wesoło wibrysami i podszedł bliżej. Kilka razy delikatnie dotknął ją łapą. Chciał wiedzieć, jak się nazywa. Nie odpowiedziała. Jedynie wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami. Spróbował jeszcze raz, poruszając pyskiem i wydając cichy, zniekształcony dźwięk, lecz odniósł wrażenie, że tylko ją to bardziej przestraszyło. Nagle u jego boku pojawiła się inna kotka. Była prawie dwa razy wyższa od Włókniczka, o futrze w odcieniu chłodnego błękitu, przetykanym kremowymi plamkami i wyraźnymi połaciami bieli.
— Hej! — przywitała się entuzjastycznie. — Nazywam się Równonoc, a to Krokus. — Skinęła głową w stronę burej koteczki. — Chcesz się z nami pobawić w klan? — zapytała, trącając kocurka lekko nosem.
Włókniczek natychmiast pokiwał energicznie głową, cały gotowy do zabawy. Po chwili jednak spojrzał na smutną Krokus i wskazał na nią łapą. „Czy ona też się będzie bawić?” pomyślał, próbując to jakoś przekazać. Obie kotki spojrzały na siebie lekko zmieszane.
— Em… nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi — mruknęła zbita z tropu Równonoc. Między kociętami zapadła niezręczna cisza. Przerwał ją Ruda Lisówka, który podszedł bliżej.
— Och, Włókniczek jest jeszcze malutki i nie umie mówić. Bądźcie dla niego wyrozumiałe — wymruczał, choć w jego głosie brakowało przekonania.
Kocięta jednak to przyjęły. Równonoc chwyciła Włókniczka i pociągnęła go w stronę wspólnej zabawy. Wkrótce po żłobku rozbrzmiał tupot łapek i ciche piski radości. Kocurek był naprawdę szczęśliwy.

Od Włókniczka

Powoli jego małe ciałko zaczynało przyzwyczajać się do tego całego, dziwnego świata. Było mu miękko pod łapkami i zawsze mógł wtulić się w ciepły brzuch swojej mamusi, pachnący spokojem i mlekiem. Co jakiś czas wyczuwał też obecność dwóch innych kotów. Jeden był mały, niemal tak samo kruchy, jak on, drugi natomiast znacznie większy, większy nawet od mamy. Czuł na swoim futerku szorstki język i wilgotny nos tego dużego. Gdy tamten wydawał nieznajome mu dźwięki, drżał lekko, lecz brzmienie było tak przyjemne i uspokajające, że kociątko instynktownie wiedziało, iż nie ma się czego obawiać. W końcu jednak udało mu się uświadomić sobie o miejscu, w którym się znajduje. Delikatnie, powoli i bardzo niepewnie uniósł powieki, po czym spojrzał na świat niebieskimi jak letnie niebo oczętami. Rozejrzał się ostrożnie. Wszystko wokół tonęło głównie w barwach brązu i żółci. Jedynie to, na czym leżał, było zielone, miękkie i pełne dodatkowego puchu, który przyjemnie łaskotał jego brzuch. Spojrzał na swoją matkę. W ciszy wbijała w niego czujne, zielone spojrzenie, jakby obserwowała każdy jego następny ruch. Było w tym spojrzeniu coś między troską a niepokojem. Obok niego leżał jeszcze ktoś, ale kocurek nie zawiesił na tej postaci wzroku, jego uwagę przyciągnęło coś innego. Przed sobą dostrzegł jasne światło. Piekło w oczka, lecz jednocześnie nie potrafił się od niego odwrócić. Chciał się do niego zbliżyć, instynkt pchał go naprzód. Całą siłą woli podniósł przednie łapki, lecz zaraz potem opadł bezradnie i kontynuował drogę niezgrabnym, powolnym czołganiem się, co chwilę próbując wstać. Nagle do środka weszła duża postać. Z radosnym pomrukiem podeszła do niego i trąciła go nosem. Kocurek otworzył pyszczek w proteście, lecz żaden dźwięk się z niego nie wydostał. Próbował się cofnąć, jednak jedyne, co zdołał zrobić, to przeturlać się na plecy. Otwierał pyszczek raz za razem, usiłując wołać o pomoc, lecz wszyscy wokół zdawali się go ignorować.— Och, Włókniczek już otworzył oczy! — odezwał się ktoś.
Kocurek nie do końca rozumiał znaczenie tych słów. Wciąż rozpaczliwie próbował przewrócić się na brzuch, machając nieskoordynowanie łapkami.
— Otwiera pysk, ale nie piszczy. To dziwne — mruknęła jego matka.
Brzmienie jej głosu było już dla niego znajome, tak samo, jak jej zapach. Nie rozumiał jednak, co mówi. Jedyne, co potrafił wyczuć, to lekką irytację i niepokój ukryte w jej tonie. W końcu duży, rudy ktoś pochylił się nad nim i delikatnie pomógł mu przewrócić się na brzuch. Kocurek odetchnął bezgłośnie, po czym zaczął pełznąć w stronę brzucha matki. Teraz widział go niemal doskonale. Skulił się przy nim, wtulił pyszczek w znajome ciepło i przymknął zmęczone oczęta.
— To… normalne. Kocięta czasami tak bezgłośnie piszczą — stwierdził rudy olbrzym, wzdychając bez przekonania.
Włókniczek znów poczuł na sobie wzrok swojej matki, tym razem niepewny, niemal oskarżycielski, jakby obawiała się czegoś, czego jeszcze nie potrafiła nazwać.

Od Włókniczka

Było ciepło i ciemno. Otulała go miękka, bezpieczna cisza, a on czuł się tak, jakby lewitował w bezkresnej przestrzeni — spokojny, senny, odcięty od wszystkiego. Nic się nie liczyło. Istniał tylko ten kojący spokój. Nagle jednak, niczym grom rozdzierający burzową ciszę, wszystko się zmieniło. Ciepło zniknęło. Zamiast niego pojawił się przenikliwy chłód oraz dziwna, obca faktura pod łapami. Coś szorstkiego i nieprzyjemnego ocierało się o jego mokre futerko, jakby próbowało je osuszyć. Instynktownie poruszył małymi łapkami, niezdarnie otarł pyszczek i otworzył pysk, chcąc zaprotestować. Jednak nie wydobył się z niego żaden dźwięk. Chwilę później poczuł, jak coś go pcha, a potem energicznie wylizuje. To uczucie było zbyt intensywne, zbyt obce. Zaczął się szamotać, drobnym ciałkiem próbując się wyrwać. Wtedy wreszcie wydał z siebie cichy, dziwny pisk. Potem kolejny. I jeszcze jeden. Dźwięki nie były ani głośne, ani podobne do tych, które wydawały inne stworzenia wokół. Były słabe, jakby niepewne własnego istnienia. Jednak w końcu, gdy znów zapiszczał, lizanie ustało. Do jego nozdrzy dotarł zapach mleka — intensywny, słodki, obiecujący. Nie wiedział, czym dokładnie jest ten zapach ani dlaczego budzi w nim tak silne pragnienie, ale czuł, że właśnie tego potrzebuje. Tego chce. Teraz. Powoli, z ogromnym wysiłkiem, zaczął się czołgać przed siebie. Każdy ruch wydawał się walką z własnym ciałem. Nagle jednak coś zagrodziło mu drogę.— Dlaczego wydaje takie dźwięki? — odezwał się ktoś zmartwionym głosem.
— Nie jestem pewien. Oddycha normalnie, wygląda normalnie. Może po prostu będzie cichym kocięciem — odparł ktoś inny niechętnie. — Obserwujcie go. Polecę innym, by zaglądali tu każdego dnia — dodał nieznajomy głos i ucichł.
W końcu nic już nie blokowało mu drogi. Kocurek ruszył dalej, w stronę upragnionego mleka. Czołgał się powoli ku brzuchowi matki, czując, jakby ta krótka trasa była najtrudniejszą drogą, jaką kiedykolwiek przyszło mu przebyć. Gdy wreszcie dotarł do przytulnego kąta, otoczonego ciepłem i miękkim futrem, napięcie w jego drobnym ciele zaczęło słabnąć. I w końcu mógł poczuć się bezpiecznie. Znów było ciepło. Tak znajomo, tak kojąco ciepło. A jednak spojrzenie jego matki, chłodne i uważne, niczym cień przesunęło się po tym cudownym momencie, studząc go ledwie wyczuwalnym niepokojem.