Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Sokół spojrzał na czarnego ucznia Łabędziego Plusku.
- Ale...gdzie mamy iść? Do Klanu Lisa czy Klanu Klifu? - Zapytał go srebrny.
Barwinkowa Łapa chwilę pomyślał, a piekące poduszeczki dały o sobie znać. Usiadł, ignorując przyjaciela, zaczynając je wylizywać. Po kilku chwilach podniósł wzrok na zniecierpliwionego kocura.
- Nigdzie? Może idźmy po prostu przed siebie - zaproponował.
Wylizywał dalej swoje łapy, które smakowały rybami i odrobinę krwią.
- Chyba nie powinniśmy... - Odparł wojownik Klanu Lisa.
Barwinkowa Łapa dźwignął tyłek, wymijając kumpla. Poszedł przed siebie, gdyż nie pamiętał skąd przyszedł, ani w którą stronę powinni iść. Po kilku krokach usłyszał lekkie stąpanie Sokoła, który zrównał z nim krok.
- A może jednak? Zresztą, wiesz gdzie poszli twoi? - Zapytał go, rozglądając się.
Z pewnością nie kojarzył tej drogi, no ale cóż, może po prostu szli inna stroną?
Po kilku krokach dotarli jednak na wydeptaną dróżkę, co rozwiało wątpliwości uczniaka. Ucieszył się, dumny z siebie, że jednak nie zgubił drogi. Uniósł wysoko ogon, idąc przed siebie, wydeptaną drogą. Czuł w powietrzu koty nie tylko z klanu lisa, ale i innych. W tym z jego, jeśli lepiej się zaciągnął, mógł poczuć Zachodzący Promyk. 
- Tędy szli - usłyszał za sobą.
- Ameryki nie odkryłeś - odparł, nie wiedząc nawet co to Ameryka.
Przez dłuższy czas maszerowali w ciszy, słysząc przemykające między krzewami zające i myszy.
Po chwili Barwinkowa Łapa stanął w miejscu, rozglądając się. Doszli do rozwidlenia, dróżka zamieniała się nagle w cztery, a zapachy ich klanów tak się mieszały, że w głowie się kręciło. Westchnął głęboko.
- Ej Sokół, weź wejdź na drzewo i zobacz gdzie mój klan, dobra? - Zapytał go, a w sumie zlecił wejście na jakąś sosnę czy inną wierzbę.
Kocur po kilku minutach wykłócania się wszedł kilka długości lisa w górę. Zszedł, stając obok czarnego kocura.
- Twoi poszli w lewo, moi w prawo. - Powiedział.
- Myślisz, że znaleźli nowe tereny? - Zapytał go. W duchu Barwinek liczył na koniec podróży. Był nią zmęczony, poza tym, gdy tylko widział Lisią Gwiazdę czuł, jak jego futro ze strachu wypada. Ileż on miał już księżyców? Nadal nie był mianowany, przecież on tego nie przeżyje!
Wracając, niebieskooki czuł też zawód, że prawdopodobnie będzie musiał na jakiś czas pożegnać się z przyjacielem.
- Co sądzisz, żeby pójść prosto, a gdy dotrzemy do naszych klanów to wtedy się rozejść? - Zapytał go uczeń Łabędziego Plusku.

<Sokole? Powoli nowe tereny :> >

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Wybacz gniota :(

Sokół przedstawił kilka wojowników z jego klanu czarnemu. Barwinkowa Łapa starał się wypaść jak najlepiej, ale winą gwiezdnych było, że cały czas wpadał na krzaki, które dawały mu gałęziami w pysk. Poznał tyle uroczych kotek, a po takim przedstawieniu na pewno nie będą do niego zbyt dobrze nastawione... Chociaż kto wie? Może przeznaczenie choć raz uśmiechnie się do Barwinkowej Łapy?
- Czy chce kogoś poznać? - Dopytał czarny, zastanawiając się chwilę. - Chyba nie, wydaje mi się, że przeze mnie krzywo na ciebie patrzą.
Barwinkowa Łapa skrzywił pyszczek w przepraszającym stylu. Był ciekawy Klanu Lisa, a teraz wiedział, że w sumie niczym się nie różnił od jego, poza tym, że tutaj lider nie był groźną rudą kupą futra tylko...no, po pierwszym wrażeniu Barwinek uznał, że nie chciałby zajść Horyzontowi za skórę.
- N-nie... czemu by mieli? - Sokół odparł miękkim tonem.
Barwinek uniósł wysoko ogon, kiedy jakieś śliczne kotki postanowiły przejść obok nich, ale żadna nie zwróciła na niego szczególnej uwagi.
- Ej Sokół - szturchnął go ogonem w nos. - Czy ja jestem jakiś odpychający? Nikt mnie nie lubi poza tobą i Łabędziem.
Czarny westchnął, a srebrny kocur zastanowił się chwilę. Nie odpowiedział jednak.
- Nie żebym był dla nich super miły tak jak ty, ale no najgorszy też nie byłem. - Powiedziawszy to, mimowolnie wrócił pamięcią do swoich słynnych żartów na klanowiczach. - Dobra cofam to, byłem okropny, ale to nie powód, żeby mnie nie lubić, prawda?
Jego wywód nic nie zakłócało, a słowa wylatywały z pyszczka jak powietrze. Barwinkowi w głębi serduszka zależało na więziach z innymi, ale kompletnie nie potrafił ich tworzyć. Z Sokołem nadal nie do końca wiedział jak to się stało, ale był szczęśliwy, że ma przyjaciela.
Łabądź to Łabądź, jego mentor na pewno przepadł za nim przy pierwszym treningu!
Po dłuższej chwili ciszy Barwinek wpadł na wręcz genialny pomysł. Może by zrobić żarcik Sokołowi? Nigdy mu ich nie robił...Najwyższa pora!
- Zaraz wrócę - rzucił lekko, przejeżdżając ogonem po pysku Sokoła, odchodząc w bujne zarośla.
Obserwował zdezorientowanego kocura, który dołącza do jakiś kotów, miał go na oku. Okej, co by tu zrobić?
Nadstawił uszu (hehe, wiecie bo on ma oklapnięte), słyszał niedaleko strumień, ptaki na wysokich drzewach i myszy pomykające między liśćmi na ziemi.
Czarny skierował swoje kroki do strumienia, znalazł jednak całkiem niezły nurt. Nachylił się, by napić się wody.
Może by tu wrzucić Sokoła? Przecież on nie lubi pływać! Genialny pomysł, Barwinkowa Łapo, oklaski dla ciebie.
Barwinkowa Łapa wszedł jedną łapą do strumienia, a kamienie wbiły mu się w poduszeczki. Głęboko nie było, nurt mógłby co prawda stworzyć problem, ale nie był znowu bardzo ostry.
W pewnej chwili coś połaskotało Barwinka w łapę, ryba!
- Rybka! - Miauknął wesoło.
Natychmiast przybrał postawę łowiecką, by zacząć śledzić wzrokiem swój przyszły obiad.
Pierwsze uderzenia serca czekał, aż w końcu skoczył, by złapać w łapki rybę. Zaczęła mu uciekać, a on wysuwając pazury starał się ją zabić. Motał się z ofiarą w wodzie, sycząc na wodę, która dostała mu się do oczu. W pewnej chwili był cały w strumieniu, ale rybę zabił. Wziął ją w pysk, zawiał wiatr. Poczuł jakiś nieprzyjemny smród. Nie kot, to na pewno...psa nigdy nie czuł, ale słyszał, że te śmierdzą. Może lis? Kiedyś walczył z lisem, był wtedy małym kociakiem, a tamten szybko uciekł. W każdym razie, stał w wodzie, jego futro nasiąkło nią i stało się ciężkie. W pewnej chwili się przestraszył, bo nie wiedział , z której strony strumienia czuł ten smród.
Gdy coś wyskoczyło mu na przeciw tak się przeraził, że motając łapkami w wodzie, pokaleczył je o kamienie, samemu upadając w nurt.

<Sokole? Wybacz, że dopiero teraz;-; to Sokół mógł go przestraszyć, ale też ten tajemniczy wróg - jak wolisz ^^>

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Szedł niczemu winien w otoczeniu Mglistej Ścieżki i Orzechowej Łupiny. Właściwie truchtał u ich boku, bo Łabędzi Plusk gdzieś przepadł, a on poza nim nie miał kumpli w klanie.
Wracając, szedł niczemu winien, aż tu nagle, z zarośli wysokości Barwinka wyskoczył napastnik! Nie no, Barwinkowa Łapa wyczuł zapach klanu lisa już wcześniej, ale nie sądził, że taki przykładny wojownik zapuści się tak daleko do obcych kotów!
Jakież było jego zdziwienie, kiedy poczul na swojej pięknej, umytej i gęstej sierści czyjeś łapy. W dodatku pełne ziemi między pazurami!
- ŁAAA! - Syknął ostro, ale nie ze strachu, bo to to nie! Czarny się nie boi byle kocura. - MOJE FUTRO!
Wojownicy idący obok niego natychmiast się oddalili gadając jakieś głupoty o wiecznym uczniu. Barwinek prychnął na nich, a sekundę później kładąc uszy po sobie, wytrzeszczając swoje niebieskie ślepia skierował łeb ku pewnemu srebrnemu kocurowi.
- Sssokół - zaczął niskim głosem. - Zniszczyłeś cały mój wysiłek, wiesz ile zajęło mi dojście z mokrym futrem do ładu?
Srebrny kocur uśmiechnął się głupio, ignorując słowa młodszego. Sokół oddalił się od grupy klifiaków, oglądając się na młodego ucznia. Barwinek zrozumiał przekaz, więc udał się za nim i idąc równo z tempem jego klanu, rozmawiał z kumplem.
- Daleko jest twój klan? - Zapytał czarny. - Po co tu przylazłeś?
Sokół przekrzywił głowę, śmiejąc się cicho.
- Cześć tak w ogóle - przywitał się wyższy.
- A, no tak. Fajnie cię znowu widzieć - posłał Sokołowi wesoły, ciepły uśmiech, jakim dawno nikogo nie darzył.
Szli chwilę cicho, Barwinek widział jak Sokół odwraca się na boki, jakby szukając swojego klanu, by aby nie zgubił ich tropu.
Czarny uczeń szturchnął wojownika tyłkiem w bok.
- Pomogę ci ich potem znaleźć, jeśli tak ci zależy. - Podsunął pomysł, naprawdę nie miał nic do roboty, ani z kim gadać, więc czemu nie? - Poza tym, dlaczego taki przykładny wojownik jak ty przyszedł do wrogiego klanu?
Barwinek starał się imitować przejęty ton głosu, co wyszło mu nawet dobrze! Sokół jednak na jego pytanie zaśmiał się dźwięcznie, przeskakując stertę liści na drodze.
- Chciałem się z tobą zobaczyć. - Odpowiedział w końcu, a Barwinka wręcz zamurowało.
Nigdy nikt nie chciał się z nim spotkać z czystej chęci. Zawsze albo mieli sprawę, albo chcieli zwalić na kogoś wine i padało na biednego syna Koziej Nóżki.
Zatrzymał się wpół kroku. Po chwili, kiedy Sokół ogarnął, iż brakuje mu towarzysza u boku, odwrócił się. Barwinkowa Łapa widząc pytające spojrzenie pomarańczowych ślepi uśmiechnął się szeroko i szczerze. Zerwał się z miejsca, skacząc w stertę liści przed kocurem, przez co wszystkie poleciały na niego.
- Naprawdę? - Dopytał niedowierzając. - Sokół ty naprawdę oddaliłeś się od własnego klanu, żeby mnie zobaczyć i zapytać co u mnie?
Gdy tamten kiwnął głową, w międzyczasie otrząsając się z liści, Barwinek obszedł go dookoła. Smyrnął kocura ogonem.
- Dziękuję - powiedział, ci było do niego wręcz niepodobne.
Nigdy nikomu nie dziękował, nie zawierał głębszych przyjaźni, bo nikt zwyczajnie nie chciał mieć w nim kumpla. Nie sądził, że to niefortunne zdarzenie, jakim było wpadniecie na lód, a później szaleńcza ucieczka, jak się okazało na tereny Klanu Lisa sprawi, iż zdobędzie przyjaciela.
- Jesteś moim pierwszym przyjacielem - oznajmił po chwili - nie licząc oczywiście mojego rodzeństwa.
Na wspomnienie jego głuchego brata i bojaźliwej siostrzyczki, uśmiechnął się lekko. Barwinek czuł, że dorasta dzięki tym wszystkim doświadczeniom.
- Powiedz lepiej, czy jesteś już wojownikiem. - Sokół poruszył bardzo wrażliwy temat.
Barwinkowa Łapa słysząc to jedno, dręczące go pytanie, nie mógł oprzeć się pokusie, by popchnąć przyjaciela na jakąś górkę obok nich.
- Nawet bez imienia wojownika nim jestem! - Odparł nonszalancko. - Mianowanie pewnie będę miał na nowych terenach...może przyjdziesz na nie?
Czarny łapką ruszył swoje oklapnięte ucho, które opadło mu na pyszczek.
- Ej, a pójdziemy do twojego klanu? - Zapytał, zanim otrzymał odpowiedź na poprzednie pytanie. - Może w końcu poznam tego twojego Horyzonta!

<Sokół? Kumplu (´∩｡• ᵕ •｡∩`) >

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

- Boimy się wody? - Odpalił czarny uczeń.
Sokół puścił jego zaczepki mimo uszu, bo ruszył wgłąb nieznanego Barwinkowej Łapie terenu. Niebieskooki zastanawiał się chwilę, czy powinien pójść za nim. Ciekawe, czy w Klanie Lisa by go miło przywitali? Mógłby użyć swojego uroku osobistego, żeby omamić obecnego lidera. Właśnie, przecież Czereśnia zdechła, kto tam teraz rządzi?
- Ej Sokół, kto jest waszym liderem? - Zapytał, a pręgowany kocur zatrzymał się wpół kroku.
- Nawet tego nie wiesz? - Burknął. - Horyzont, futrzaku.
- Ja przynajmniej mam piękne futro, a nie jak ty. - Fuknął.
Mimochodem zaczął iść wolnym krokiem wzdłuż rzeki, patrząc na równoległe tereny jego klanu. Zastanawiał się, czy ktoś zauważył zniknięcie ucznia Łabędziego Plusku?
Po dłuższej chwili usłyszał jednak szum różnych głosów, ale nie mógł ich odróżnić. Dochodziły z niedaleka, z terenów Klanu Lisa. Sokół dał mu znak ogonem, by skrył się gdzieś. Ciekawe tylko gdzie?!, Pomyślał Barwinkowa Łapa.
Rozejrzał się, by wejść z powrotem do wody i ukryć w gąszczu przy rzecznych roślin. Jakieś koty, których oczywiście nie znał, podbiegły do Sokoła.
- Mucha? Coś się stało? - Zapytał zdezorientowany cętkowaną wojowniczkę.
- Tak, Sokole. Przenosimy się z naszych terenów! - Oznajmiła mu, niekoniecznie spokojnie. - Nigdzie cię nie było, więc poszłam cię szukać, wraz z Leszczyną.
Po chwili Barwinkowa Łapa dostrzegł rudą kotkę, dołączającą do nich.
O czymś rozmawiali, po czym Sokół cofnął się, a wojowniczki udały wgłąb terenów.
- Ej, Barwinkowa Łapo? - Szepnął w jego stronę.
- Słyszałem, muszę iść do siebie. - Oznajmił czarny uczeń, zaczynając przeprawę przez strumień.
Po paru minutach było po wszystkim, odwrócił się do Sokoła, by spojrzeć mu w oczy i figlarnie się uśmiechnąć.
- Znajdę cię na nowych terenach! - Oznajmił kocurowi, który nadstawił uszu. - Oprowadzisz mnie po waszych, dobra?!
Sokół nie odpowiedział od razu. Z tej odległości Barwinkowa Łapa nie mógł dokładnie dostrzec emocji na pysku srebrnego kocura, jednak czuł, iż ten go nie zawiedzie. Polubił wojownika z Klanu Lisa, chciałby też, by został jego sprzymierzeńcem, bo przeprawa na nowe tereny, oraz budowanie wszystkiego od nowa będzie wymagało wielkich starań, oraz pochłonie mnóstwo czasu. Barwinkowa Łapa był pewny, że spotka jeszcze srebrnego kocura, nim odnajdą dobre miejsce, by z Klanem Klifu się osiedlić.
Musiał przyznać, że będzie brakowało mu plaży i tego strumienia, ale kto wie, bo może nowa miejscówka będzie lepsza?
Czekał z niecierpliwością na odpowiedź srebrnego, bo chciał już pobiec do klanowiczów.
W oddali z jego terenów usłyszał jednak wołanie jego imienia, dlatego pośpiesznie spojrzał na Sokoła, który chyba miał gotowa odpowiedź.

<Sokole? Przeprowadzka! Mogą się spotkać w drodze i później możemy kontynuować sesje, jeśli chcesz :3 >

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Sokół niósł w pyszczku piszczki, którymi nakarmi koty z klanu. Jakiż on jest dobroduszny, doprawdy, pomyślał Barwinkowa Łapa.
Obserwował otoczenie, w razie gdyby Rubinowy Kamyk postanowiła go jednak szukać. Zastanowił się chwilę, po czym uznał, że marne na to szanse.
Po chwili jednak Barwinek zatrzymał się wpół kroku, jakby coś usłyszał.
- Ej Sokół, przecież ty musisz przejść przez tereny Klanu Nocy. - Powiadomił go, a srebrny kocur wywrócił oczami. - Mogą cię tam złapać.

Po chwili zatrzymał się i spojrzał na niego. Spojrzenie mówiło coś w stylu "jakoś do ciebie przyszedłem". Barwinek z kolei pomyślał sobie, że fajnie będzie wejść na czyjeś tereny, od tak sobie.
- Dobra, pójdę z tobą! Będę ubezpieczać twój przerośnięty tyłek.
Usłyszał warczenie w odpowiedzi i dostał z ogona w pysk, ale to nie ostudziło jego entuzjazmu!
Skierowali się do Płaczącego Strażnika, pod który Barwinkowa Łapa wskoczył pierwszy, by sprawdzić czy jakaś zakochana para tam nie siedzi. Wystraszył jednak tylko stado gołębi, które wpadły na niego, uderzając skrzydłami. Wyleciały, a czarny uczeń otrząsnął się z piór. No nie! Głupie ptaszyska. Sokół minął czarnego ucznia, by po chwili przejść pod długimi gałęziami wierzby.

Położył na ziemi piszczki i zaczął myśleć, a przynajmniej na to wyglądało uczniowi. Na pysku Sokoła pojawił się grymas.
Barwinkowa Łapa zrozumiał, iż srebrny nie chciał ryzykować przeprawę przez tereny Klanu Nocy. Chciał pływać? Może powinni, Barwinek nie był najlepszym pływakiem, ale złośliwość Księżycowego Pyłu nie znała granic, więc po tych razach wrzucania go do rzeki w końcu się nauczył.

Popchnął w bok Sokoła swoim futrzastym tyłkiem. Czubkiem ogona przejechał bo jego pysku, dając mu do zrozumienia, że ma na nim skupić swoją uwagę.

Po chwili wszedł jedną łapą do lodowatej wręcz wody. Strumień płynął spokojnym nurtem, nie mogli więc utonąć. Znaczy, mogli ale nie z winy strumienia. Jego futro momentalnie nasiąkło wodą, ale nie czuł zimna przez jego grubą warstwę. Stanął na płytkim gruncie, z łapami w wodzie, po czym obejrzał się na towarzysza.
- Kąpiel czeka, mój kochany towarzyszu - oznajmił Sokołowi Barwinkowa Łapa.
Nie doczekał się przez pierwsze bicia serca odpowiedzi, ani chociażby żadnej reakcji. Skrzywił mordkę, wyszedł z wody i stanął przed Sokołem, który wyglądał, jakby zobaczył latające zające.
- Nie chcesz tędy? - Zapytał czarny. - Więc jednak idziemy przez tereny Klanu Nocy?
- Ja... - Sokół uciekł wzrokiem w bok. - Um...
Barwinkowa Łapa mierzył go błękitnymi oczami. Westchnął, poruszając oklapniętymi uszami. Po chwili przysunął się niezręcznie blisko Sokoła, by powiedzieć mu poważnym, stwierdzającym coś tonem:
- Nie umiesz pływać.
Odsunął się, a gdy srebrny kocur pokiwał głową, uśmiechnął się nieco.
- Przynajmniej wiem, że bliżej ci do kota niż ryby - zaśmiał się dźwięcznie, ale nie tak, by obrazić Sokoła. - Nauczyć cię?

<Sokole? Lecisz na lekcję z Barwinkiem?^ >

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Coś wciągnęło go w krzaki. No dobra, to był Sokół. Wiecie, tamten kocur, którego Barwinek zdążył nieco zapomnieć.
- Pamiętasz mnie?
Niezbyt, pomyślał terminator.
- Mam sprawę, Barwinkowa Łapo, czy jak się tam nazywasz.
Srebrny kocur mówił cicho, by kotki z klanu czarnego go nie usłyszały. Barwinkowa Łapa miał w nosie, czy tamte wywala na zbity pysk Sokoła, byleby jemu się nie oberwało.
- Przed tym jak zapytam cię co tu robisz - zaczął kocurek z Klanu Klifu - dasz wiarę, że mój mentor się zabił i mam nowego, więc wciąż jestem uczniem??
Nastroszył futro na samo wspomnienie tamtej informacji. Był zły, wściekły na Księżycowy Pył, zostawił go bez żadnego słowa. W dodatku jako terminatora z prawie 30 księżycami na karku!
- Długo ci się schodzi - skwitował przybyły.
- Jeszcze jedna taka uwaga, a sam wyrwę ci wąsy. - Barwinek pokazał kły, uderzając ogonem. - Po co tu przyszedłeś?
- Po kilka piszczek. Mój klan cierpi głód... - Zaczął, a czarny prychnął.
- Tu nie jest lepiej, moje piękne futerko traci blask! - Warknął zrezygnowany. - Jak chcesz to tu coś upoluj, a ja odwrócę uwagę tamtych kocic. Nie żeby się mną przejmowały.
Wzruszył ramionami, ale dostrzegł w oczach Sokoła niemalże łzy szczęścia. Skinął mu głową, biegnąc w ślad za kotkami.
Dogonił je, starając się zamaskować zapach Sokoła. Przypadkiem wpadł na Rubinowy Kamyk, jedną z jego towarzyszek na patrolu.
- Wybacz, piękna kocico. - Wymruczał, ale dostał jedynie po swoich oklapniętych uszach.
Prychnął na te współczesne kotki. W Klanie Klifu żadna go jeszcze nie doceniła, a on nie wiedział dlaczego. Czego mu brakowało? Ma piękne futro, słodkie uszka, jest już niemalże wojownikiem (z naciskiem na słowo niemalże).
- Barwinkowa Łapo, mam nadzieję, że masz pojęcie o patrolach - zaczęła szylkretka.
- Pewnie - burknął, nagle w złym humorze kocur.
Przeszli parę metrów, po czym do uszu Barwinka dotarł szelest, coś jakby spadło z wysokości? Zmartwił się, że mógł być to Sokół, dlatego obiecał ładnie, że sprawdzi co to i wróci. Haha, oczywiście, że tak nie będzie, ale wszystkie koty w klanie nauczyły się nie brać jego słów na poważnie.
Odnalazł miejsce, z którego usłyszał huk i faktycznie, niedaleko za krzakami znalazł zakopane gołębie. Po chwili dostrzegł też Sokoła z kolejnym w pysku.
- Czyżbyś niczym sokół uczył się latać? - Rzucił prześmiewawczo czarny.
Srebrny odłożył gołębia, posyłając mu lodowate spojrzenie.
- Cicho, wieczny uczniu. - Odparował, a Barwinka aż zatkało. Cóż za genialny tekst! Powtórzy go Łabędziemu Pluskowi, żeby szybciej go mianował!
- Te, jesteś na moim terenie. - Przypomniał mu. - Pomóc ci to zanieść do ciebie? Nie przejmuj się, tak oczarowałem kotki, że nie będą mnie szukać.
Posłał luźny uśmiech zestresowanemu kocurowi, czekając na jego odpowiedź.

<Sokół? Nie popsulam charakteru??>

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Czarny kocurek zaczął uciekać tak szybko jak jego łapki na to pozwalały. Jednocześnie śmigał między drzewami, w tym samym czasie nie chciał zgubić kompana. Gdy się jednak odwrócił, nie dostrzegł szarego kocura. Zatrzymał się gwałtownie, a jego futro na karku się zjeżyło.
Odwrócił głowę, słysząc jakiś szelest, jednak na marne, bo nie był to Sokół. Jedynie jakaś sikorka skakała pomiędzy liśćmi.
Po chwili znów zastrzygł uszami; tym razem kroki, które dobiegły jego słuchu były cięższe.
Schował się za drzewo, wokół którego rosły gęste krzaku iglaste. Zaczaił się, nie zauważył nic wartego uwagi. Czekał jednak dalej, a jego błękitne ślepia wyłapały ruch szybciej od nosa. To coś pachniało jakoś inaczej. Na pewno jakiś futrzak, ale hm...może zając? Tylko coś było z nim nie tak.
Nagle jego oczom ukazał się do połowy zwęglony uszatek, na którego widok młody terminator o mało ze skóry nie wyskoczył!
- Co jest?! - Mruknął do siebie.
Futrzak polizał się po futrze, nie zważając na jego zwęglone końce.
Barwinkowa Łapa pomyślał, że te tereny musiały mieć do czynienia z pożarem, albo tej zając spalił się na słońcu, co było mało prawdopodobne.
Szybki skok i leżał martwy, a z pyszczka czarnego kapała krew.
Poszedł ze zdobyczą dalej, ale nie dotarł właściwie nigdzie. Dalej nie zlokalizował towarzysza, dlatego ukrył się w zaroślach, niedaleko miejsca ich spotkania z patrolem, który już poszedł, by w spokoju zjeść zająca.
Dzień minął, a Sokoła nadal nie było. Czyżby kocur go zostawił? Ale będzie miał nakopane, niech tylko Barwinek go dorwie!
Czarny wstał, wylizał swoje futro, zaczynało robić się nieprzyjemnie zimno. Spiął mięśnie, by szybkim krokiem przemierzyć parę metrów.
Usłyszał szelest, więc odwrócił w tamtą stronę głowę. W tym samym czasie wpadł na coś, nawet nie wiedział co, ale groźne warczenie na pewno nie oznaczało nic dobrego...

<Sokole? Wybacz, że teraz dopiero i że to gniot:( >

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Drzewa, śmierdząca droga i ten kocur z Klanu Lisa. No cudnie, Barwinek teraz musi ogarnąć starszego, bo zauważył iz tamten ma wahający się wyraz pyska. Tylko, co by tu zrobić?

Chciało mu się pić, było zimno, to znaczy, Barwinkowi było cieplutko bo ma grubą sierść, ale czuł na nosku temperaturę.

Sokół rozglądał się dookoła z przerażeniem wymalowanym na pysku.

- Co jest? Innych klanów się boisz? - Zadrwił czarny.

- A ty nie?! - Warknął, widocznie tracąc cierpliwość.

- A skąd, przyłożę każdemu, kto mi podskoczy! - Wypiął dumnie pierś, by po chwili wciągnąć powietrze.

Nie znał tego zapachu, ale czuł gdzieś między nim swój własny. W sercu poczuł się ciepło na myśl o swoim klanie - nie wiedział dlaczego.

Potrząsnął głową, żeby zacząć jasno myśleć.

- Dobra, chodźmy może...tam - wskazał losowy kierunek, na północ czyli na tereny słabo zalesione.

- Może?! Nie masz pojęcia gdzie jesteśmy! - Zarzucił mu srebrny kocur.

- Ty też, a jednak ci tego nie wypominam. - Odparowałem. - Dawaj, nie mamy nic do stracenia.

Po czym ruszył wzdłuż drogi grzmotu, by znaleźć się na obcych terenach. Bez namysłu przelazł obok znaków zapachowych, zostawiając jeszcze swoje, a bo co?

Czarny maszerował spokojnym krokiem, bo poprzednia podróż go zmęczyła. Niedługo miało zajść słońce, więc musieli gdzieś przenocować. Zastanawiał się chwilę, ziewnął i w sumie położył się tak jak stał, w kępie trawy.

Owinął ciało ogonem, nie patrząc nawet na swojego towarzysza.

- Pogięło cię? - Usłyszał po chwili.

- Ciebie złamało - rzucił.

Nie dostał odpowiedzi, więc zamknął oczy, by w spokoju się zdrzemnąć. Miał W
wylane na to, co zrobi Sokół, kocur był zbyt spięty. Powinien jak on, uspokoić się, zrobić komuś żart i pójść spać.

Chwilę przed zaśnięciem zdawało mu się, że słyszał daleko od nich jakieś szmery.

<Sokole? Są na granicy z KB jak coś:>>

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Barwinkowa Łapa wyszedł ze swojej kryjówki. Ten kocurek wyglądał na takiego, co nie zabije go od razu - najlepiej wcale. Pomarańczowe ślepia szarego kocura wywiercały dziurę w uczniu. Barwinek pomyślał, że skoro szary zachowywał się tak uległe w stosunku do reszty kotów z patrolu, on również nie zajmował zbyt ważnego stanowiska w hierarchii klanu. O ile do jakiegoś należał. Dla niego mógł to być samotnik, który wałęsa się wraz z innymi pchlarzami, byleby mu pomógł.

W pogodnym humorze wystąpił kilka kroków przed siebie, stając bliżej masywnego kota. Był starszy od niego, ale zapewne niewiele.

- Co ty tu robisz? Szpiegujesz mój klan? - Zapytał wręcz niesłyszalnie. Czarny kocurek mógł przysiąc, że słyszał w tym głosie nieco niepewności, strachu ale też determinację.

Mimo to, jego oskarżenie, którym obarczył ucznia Księżycowego Pyłu było okrutne!
Zmarszył nos, uderzając gniewnie ogonem w śnieg.

- Ja szpiegiem?! - Rzucił oskarżycielsko. - Jeśli bym chciał to bym cię pokonał! Nie potrzeba mi do tego bycia szpiegiem.

Prychnął, zaczynając wylizywać swoje nastroszone futro. Nie będzie mu jakiś kot rzucał oskarżeń, że Barwinek kogoś szpieguje!

- Więc dlaczego siedziałeś w krzakach, huh? - Kocur zapytał go tonem prowokującym, czego uczeń nie wyczuł.

- Bo chciałem! - Pokazał mu groźne spojrzenie, ale wyższy przekrzywił jedynie głowę, zachowując odpowiednią odległość. - Tamte koty były dużo groźniejsze od ciebie! Czułem to z daleka.

Szary kocur myślał przez chwilę, po czym okrążył członka Klanu Klifu dookoła sprawiając, że sierść na grzbiecie Barwinka na nowo się nastroszyła. Nie robił nic co by wskazywało na chęć ataku, wyglądał wręcz jakby chętnie uciął sobie drzemkę.

Na samą myśl o tym Barwinek ziewnął, zapominając na moment o wrogim kocurze.

- Przez tego głupiego lisa i potwora jestem nie wyspany. - Mruknął sam do siebie. - Hej, można coś tu upolować?

Niebieski kot przystaną ze zdziwioną miną, co zbiło ucznia z tropu. Machnął ogonem, robiąc krok w stronę marznącego powoli Barwinka.

- Czy...zdajesz sobie sprawę ze swojego położenia? - Zapytał niepewnie, jakby myślał że pytanie uczniaka zostało rzucone przypadkowo.

- Mojego czego? - Barwinkowa Łapa posłał mu nierozumiejące spojrzenie, po czym wstał i poniuchał.

Wyczuł niedaleko mysz, więc poszedł po cichu w jej kierunku. Niebieski kocur podążał za nim krok w krok, co bardzo irytowało ucznia.

- Słuchaj - zwrócił się do niego z pretensją. - twoje ogromne i głośne kroki nie pozwalają mi zapolować, zaraz wypłoszysz wszystkie zwierzęta z lasu!

- Że co? Jesteś na terenie Klanu Lisa, nie masz prawa połować, a tym bardziej mówić do mnie takim tonem! - Pierwszy raz kocur uniósł głos, ale Barwinek nic sobie z tego nie robił.

- To mi coś upoluj, skoro to twój klan - położył nacisk na słowo "twój".  - Przy okazji, Barwinek jestem u trochę błądzę, nie jadłem nic od dawna!

- Co mnie to? - Kocur zapytał niedbale.

- Dużo! Jestem gościem ja waszych terenach. - Wyjaśnił mu spokojnie uczeń Księżycowego Pyłu.

Minęła chwila a jego towarzysz wybuchnął śmiechem, co kompletnie zbiło z tropu czarnego kocurka.

- A ty to kto? - Ponaglił go uczniak z Klanu Klifu.

- Sokół - rzucił, uspokajając śmiech. Przybrał nieco luźniejszą postawę, ale wciąż czujną. - Nie jesteś gościem, tylko potencjalnym... - urwał na chwilę, jakby zastanawiał się nad odpowiednim słowem - nieprzyjacielem.

- No dobra, Sokole - zaczął czarny, zapominając o myszy, która korzystając z okazji przemknęła za plecami uczniaka. Po chwili zaczął opowiadać nowemu kumplowi o jego przygodzie na tafli lodu, o lisie, potworze na drodze.

Sokół słuchał wszystkiego uważnie, jakby rozmyślał czy Barwinkowa Łapa nie zmyśla, gdy wpół zdania młodemu uczniowi przerwał czyjś głos.

- Sokole? Czy ta mysz siedzi na drzewie, że tyle na nią polujesz?

Barwinek nastroszył futro, ale nagły gest ze strony niebieskiego go zaskoczył. Wepchnął go wręcz pomiędzy przymarznięte gałęzie, które dwunożni zostawili tu. Barwinek usiadł zdenerwowany między nimi, a drobne igły i gałązki wbijały mu się w łapki. Rozumiał jednak, że jeśli teraz by wyszedł, żadne tłumaczenie się nie zda - złapią go i pewnie ukarają. W dalszym ciągu nie mógł mieć też pewności co to tego Sokoła, jednak coś podpowiadało mu, że on z całego patrolu jest najlepszy by mu pomóc.

Siedział wiec spokojnie, patrząc jak szylkretowa kotka podejrzliwie podbiega do niebieskiego kocura.

<Sokole? Pierwsze koty za płoty XDmam nadzieję, że nie zepsułam ci charakteru>

Od Barwinkowej Łapy CD Sokoła

Eskapada Barwinka


Barwinkowa Łapa wędrował leniwie po terenie swojego klanu narzekając na odmarzające łapki. Głupia zima, głupie wszystko. Dobrze chociaż, że dziś wymknął się Księżycowi i może w spokoju pozwiedzać. Nigdy tego nie robił, uznawał nadwyżkę ruchu jako kompletnie zbędną, ale przez treningi Księżyca schudło mu się nieco. Teraz Barwinek potrafił przejść o wiele więcej i zamierzał to wykorzystać.

Jako przykładny leń, nie odwracając się na nic, brnął przed siebie. Piasek ukryty pod śniegiem zamienił się w błoto, dlatego czarny kocurek skręcił w las.

Po długich minutach chodzenia, przez które zdążył nieźle zglodnieć, usłyszał wodę. Poszedł w tamtym kierunku, dostrzegając strumień, który zapewne wpadał do miejsca gdzie zachodzi słońce. Było południe, ani żywej duszy więc uczeń Księżycowego Pyłu złapał niezdarnie, ale jednak niedużą rybę. Wszystkie gdzieś pouciekały, zapewne przez to zimno!

Czarny kocurek dostrzegł na tafli wody zamrożony lód, właściwie cały kawałek przed nim był pokryty lodem, a tylko w niektórych miejscach woda była na tyle silna, by zrobić sobie przepływ. Zjadł małą rybkę, po czym ruszył wzdłuż rzeki. Dotarł aż do wielkiego drzewa, ale takiego naprawdę ogromnego z długimi gałęziami które zamarzły teraz w wodzie. Wszedł pomiędzy nie, a nad jego głową drzewo tworzyło jakby kopułę. Było już ciemno, wręcz zmierzchało, dlatego padnięty uczeń zasnął twardym snem pod Płaczącym Strażnikiem.

Rano następnego dnia, zbudził go szelest, bardzo głodny i nieprzyjemny. Nagle coś stanęło mu na ogon, co było jeszcze mniej miłe.

Podskoczył jak oparzony, wypadajac spomiędzy gęste gałęzie wierzby, odwrócił się, ale nic nie zobaczył. Nagle zza jego pleców wyskoczyła ruda bestia! Barwinek nigdy jeszcze tak się nie bał, cofał się, a gdy wielki lis odsłonił zęby, uczeń Księżycowego Pyłu dał łapy za pas, jednak zbyt późno orientując się, iż jest na pograniczu z rzeką. Wpadł na taflę lodu i sunąc po niej znalazł się na środku rzeki. Dyszał ciężko, było mu zimno, poranne powietrze jest okrutnie chłodne! Nawet jego grube futro nie pomaga.

Lis zawrócił, chowając się pod Płaczącego Strażnika. Barwinek leżał na lodzie, a jego futro przymarzało powoli do tafli. Bał się, że znajdzie go patrol jakiegoś groźnego klanu i zabije. Przecież on jest młody i piękny, nie może już umierać!

Poruszył łapkami, zaczynając powoli taszczyć się w stronę granicy. Po długości myszy usłyszał trzask. Lód przed nim zaczął pękać. Nie spodziewał się czegoś takiego! Natychmiast zmienił kierunek drogi, łapkami próbując dotaszczyć się na drugi brzeg.

Udało mu się, zszedł z wciąż pękającego lodu na brzeg. Położył się na trawie, co on zrobił!? Wstał i nie myśląc o umyciu futerka albo złapaniu czegoś na śniadanie, zaczął szukać drogi powrotnej. Nie znał tych terenów, był słaby z orientacji w terenie. Gdy wylazł na jakąś wyłożoną czymś śmierdzącym drogę, pomyślał, że może to go doprowadzi do jego klanu. Szedł wzdłuż niej, a słońce wschodziło coraz wyżej, jak się domyślał, niedługo jego klan wyśle patrol, oh, oby zauważyli że go nie ma! Może znajdą biednego Barwinka i zaprowadzą do domu.

Po jakimś czasie chodu usłyszał ponownie wodę, na sama myśl jego żołądek ścisnął się. Z ulgą dostrzegł, że ta betonowa droga idzie nad wodą, dlatego gdy ją mijał, pokazał wodzie język, po czym pazurkami otarł o bok mostu. Z niedaleka słyszał jakiś szum lub warkot, a po chwili ogromny potwór zza jego pleców zaczął pędzić prosto na niego!

Czarny kocurek ruszył biegiem, kląc w myśląch olewanie treningów. Nigdy nie biegł tak szybko, a gdy most się skończył rzucił się na pokrytą śniegiem trawę, a potwór minął go jadąc dalej, zostawiając za sobą okrutny smród. Teraz Barwinkowa Łapa był i brudny i wystraszony, głodny przede wszystkim i zdenerwowany. Znajdzie jakiegoś kota i powie mu, żeby go zaprowadził do domu, s nosie ma konsekwencje!

Jak sobie obmyślał, tak zrobił idąc tropem jakiś kotów, usłyszał nagle głosy. Dookoła pachniało bagnami, dlatego skrył się pomiędzy krzewami. Co prawda, jego futro mogło odstawać swoją barwą, ale gęste gałęzie pomagały mu w kamuflażu.

- P-przepraszam za spóźnienie! - Jakiś srebrny kocur powiedział do innych kotów. Byli dobry kawałek od niego, w dodatku nie było wiatru, dlatego Barwinek miał nadzieję, iż go nie wyczują.

Po cichu obserwował ich poczynania, zastanawiając się na ile będą przychylni, by pomóc zagubionemu uczniowi.

<Sokole? Wybacz że teraz dopiero ale nie wiedziałam za bardzo jak go tam przetransportować, a teraz się udało:> >