Od Ryjówczej Łapy CD. Niebiańskiej Łapy

 Ryjówcza Łapa niezadowolona parła przed siebie. A przynajmniej chętnie podążyłaby własną ścieżką, gdyby nie obecność starego przywódcy, głupiego mentora i rozkapryszonej uczennicy. Pora Nagich Drzew dawała się we znaki całej czwórce. Nieprzyjemne zimno i chłodny wiatr, ocierały się o szylkretowe futro, wywołując co jakiś czas dreszcz. Było za zimno na poranny patrol! 
Spiorunowała wzrokiem Burzowy Mróz. Mentor nie odwzajemnił jej spojrzenia, skupiony na trasie. Chciał pewnie dobrze wypaść przed liderem. Córka Melodyjki wywróciła oczami. Same ciapy. W ogóle jaki sens miał patrol? Wiadomo przecież, że żaden drapieżnik czy inny intruz, im się na terenach nie pokaże. Przynajmniej takiego zdania była młoda uczennica. 
Śnieg wydał charakterystyczny dźwięk, gdy łapka kotki na nim stanęła. Ryjówcza Łapa otworzyła pysk. Liczyła, że złapie zapach jakiegoś zwierzęcia, jednak terytorium zdawało się być puste. Musiały się dobrze ukryć. Burknęła pod nosem. Miała szczęście, że Klan Burzy mimo wszystko miał dość dużo pożywienia, by wszystkich wykarmić. Słonik i Melodyjka pewnie w takiej surowej porze, nie poradziliby sobie z wykarmieniem jej i Muchy. Z resztą, one same się sobą świetnie potrafią zająć! 
- Co czujesz, Niebiańska Łapo? - Mokra Gwiazda zwrócił się do swojej uczennicy. 
Nieśmiała koteczka zmrużyła ślepka w zamyśleniu, zanim otworzyła pyszczek, wyłapując wszystkie panujące wokół wonie. Ryjówcza Łapa zerknęła na nią kątem oka. 
- S-stary zapach lisa. I kr-królika. 
- Świetnie! - pochwalił lider. 
Ryjówka powstrzymała się od złośliwego komentarza. Również wychwyciła zapach królika. Oblizała pyszczek zachęcona, przypadając niemal od razu do ziemi. Łapa za łapą, podkradła się w stronę stworzonka. Szybko na nie wskoczyła, ale królik zdążył się jej wyrwać. Zaczął uciekać. Ryjówcza Łapa zaklnęła pod nosem, rzucając się biegiem za stworzonkiem. Wystawiała przed siebie długie łapy, nabierając coraz większej szybkości. Wreszcie odbiła się od ziemi, prosto na stworzonko, które szybkim ruchem zabiła. Zadowolona zakopała gryzonia, żeby wrócić po niego później. 
Rozległy się odgłosy kroków. Ryjówcza Łapa zwróciła brązowe ślepia na Niebiańską Łapę. Młodsza koteczka posłała jej nieśmiały uśmiech. 
- Po-poszli dalej. Miałam ci p-powiedzieć. Do-dogonimy ich. 
Czyli Mokra Gwiazda i Burzowy Mróz ruszyli w dalszą część trasy? Czy to oznaczało, że wierzą w odpowiedzialność uczennic? Ryjówcza Łapa prychnęła pod nosem. 
- Poróbmy coś ciekawego. - miauknęła. Ogonem dała znać kotce, ruszając przed siebie, przez gęste zaspy. - Chyba, że jesteś lizaczem tyłków. 

<Niebo?>

Od Niebiańskiej Łapy Cd. Ryjówczej Łapy

Wchodzę powoli obok Mokrej Gwiazdy do obozu. Trzymam w zębach chudą mysz. Jak mnie łapy bolą. Złapanie jej było okropne!
– Jak upewnisz się, że Karmicielki mają jedzenie to możesz zjeść, odpocznij jutro z rana będziemy trenować.- Kiwam głową na znak zrozumienia.- Możesz odejść.
Odchodzę od mentora. Rozglądam się. Dość nowy uczeń bierze mysz ze sterty. Nie rozmawiałam z nim, i nie chce zbytnio z nią rozmawiać. Kieruje swoje kroki do żłobka. Wchodzę do niego. Pląsająca sójka czyści swoje futro, Rzeczny nurt pilnuje swoich kociaków.
– Dżin diobry.- Kładę mysz obok niebieskiej karmicielki.- Proszę.
– O dziękuje Niebiańska Łapo.- Wgryza się w mysz. Mój brzuch wydaje charakterystyczny dźwięk głodu.- Idź zjeść spokojnie.
Uśmiecham się lekko i wychodzę. Wreszcie coś zjem! Wczoraj nie jadłam, a mogłam. Ta sama kotka co wcześniej chce wziąć wróbla.
– Ale… ale prze-przecież j-już jadłaś.- Mówię cicho.
– Co z tego? Mój wróbel.- Bierze gołębia i syczy na mnie. Patrzę na nią zdziwiona, dziwne. Liże wróbla. Fu! Chciałam bym coś jej powiedzieć, jednak co?
– Bo … już-ż jadłaś-ś.- Patrzę w nią. Wygląda na kota, który by mógł na mnie się rzucić. Za słabo walczę, nie umiem nic.
– Głodna jestem nadal, poza tym, co mi zrobisz?- Patrzy na mnie z wyższością. Nic jej nie zrobię przecież.
– Niektórzy-y nie jedli dziś-ś nic i jak-k się nazywasz-z?- Przewraca lekko oczami.
– Ryjówcza Łapa i zapamiętaj sobie to imię.- Bierze wróbla w zęby i odchodzi. Ryjówcza Łapa, zapamiętam. Wzdycham cicho i biorę chudego królika. Podchodzę bliżej Tupot.
– Podzielimy się królikiem?- Patrzę na nią podnosząc lekko kąciki.
– Chętnie! Nie jadłam dziś nic!- Wgryza się w królika.

***

Siedzę obok mentora zmęczona. Praktyczny brak dzisiejszego snu nie dodaje mi energii.
– Kiedy-y przejdą-ą?- Patrzę na Mokrą Gwiazdę. Zimno tu! Chce pobiegać trochę!
– Nie wiem. Mam nadzieję, że zaraz przyjdą, jednak byliśmy za wcześnie. Patrol miał ruszyć o świcie.- Patrzy w głąb obozu. Oczy sklejają mi się. Nie śpij! Jednak krótka drzemka nie zaszkodzi?
– Niebiańska łapo chodź.- Patrzę na odchodzącego mentora. Wstaje i doganiam go. Ryjówcza Łapa idzie obok swojego mentora. Czyli z nią idę. Mentorzy idę przodem, a jak ogon za uczennicą Burzowe Mroza.
– O to ty.- mówi od niechcenia uczennica.
– Tak-k.- Patrzę w bok z zaciekawieniem. Doganiam uczennicę. Nie mogę zostać zbyt z tyłu. Nawet nie jestem pewna gdzie idziemy, mogłam słuchać. Ile tu śniegu! Podchodzę trochę bliżej uczennicy. Cieplej jest.
– Co ty tak się przytulasz? Posuwaj się.- Syczy cicho kotka. Odchodzę od niej. Zimno mi znowu.

<Ryjówcza Łapa?> 

Od Ryjówczej Łapy

Musza Łapa wyglądała na wyjątkowo zirytowaną. Ryjówcza Łapa przyglądała jej się, próbując odczytać, co też mogło się wydarzyć. Obie odpoczywały w cieniu rzucanym przez krzak. Ryjówka miała ochotę zwinąć się w kłębek na posłaniu, otóż nie podobało jej się zimno. Chciała, żeby Pora Nagich Drzew wreszcie się zakończyła, a ona zdawała się trwać całe wieki. 
Kociaki gdzieś w oddali nawalały się śnieżkami. Przekrzywiła głowę. Nie wolałaby udać się na polowanie albo bawić w zapasy? Dziwne dzieci.
- Wiewiórczy Pazur jest okropny. - fuknęła Mucha.
Ryjówka wzruszyła ramionami.
- To go walnij.
- Nie umiem walczyć. - pokręciła łebkiem siostra, zanim jej oczy zabłysły psotnie. - Ale się nauczę i wtedy mu dam popalić!
Czekoladowa szylkretka z rozbawieniem poruszyła wąsami.  Szybko jednak jej dobry humor minął, gdy poczuła burczenie w brzuchu. Nie jadła nic od dwóch dni. Przywykła do mniejszych i rzadszych porcji zwierzyny, zatem nie widziała problemu, by jeszcze poczekać. Jednak kuszący zapach pożywienia, napłynął do niej szybko wraz z wiatrem, pobudzając instynkt drapieżnika.
Uczennica Burzowego Mrozu wstała ze swojego miejsca. Ruszyła przez obozowisko w stronę sterty ze zwierzyną. Ciepłą, świeżą i kusząco. Nie znajdowała się aż tak daleko, zatem wkrótce do niej dotarła. Pamiętała swoje zdziwienie, gdy pierwszy raz przed nią stanęła. Tak dużo pożywienia. Wojownicy dbali o zapewnianie posiłku każdemu. Może od tego dnia zacznie jeść więcej i przybierze na wadze? Nie musiała przecież sobie niczego żałować!
Chwyciła małą mysz. Od razu zanurzyła w niej kiełki. Trysła krew, którą zlizała ze swojego pyszczka. Rwała mięso, ciesząc się każdym kęsem i uczuciem napełnionego brzuszka. Po posiłku uznała, że ciągle jest głodna. Rozejrzała się, aż jej spojrzenie natrafiło na wróbla. Podeszła bliżej, schylając się, by go złapać, ale wtedy czyjaś głowa zderzyła się z jej. Oburzona cofnęła się do tyłu, gromiąc spojrzeniem liliową koteczkę.
- Uważaj. - syknęła. - I wara od tego wróbla, jest mój.
Koteczka, będąca już pewnie uczennicą, otworzyła szerzej ślepia.
- Ale... ale prze-przecież j-już jadłaś.
- Co z tego? To mój wróbel. - uparła się. Przyciągnęła do siebie łapą ptaka i syknęła ostrzegawczo, gdyby druga uczennica chciała jej odebrał posiłek. Polizała go szybko. Polizane, zaznaczone, zdobyte.

<Niebiańska Łapo?>