Od Lulkowej Łapy do Wężynowej Łapy

cw: tyci tyci gore?? + trauma

Słońce powoli chowało się już za linią horyzontu, rzucając ostatnie, różowawe promienie na tereny klanów. Na brzoskwiniowym, stopniowo ciemniejącym niebie powoli pojawiał się księżyc, zwiastując niechybnie nadchodzącą noc. Lulkowa Łapa, tymczasem, siedział w obozie, trzymając w pyszczku świeżo zebrane, pożółkłe liście buka. Miał je zanieść Różanej Woni, aby uzupełnić kurczące się zapasy — coś jednak sprawiło, że zamiast być produktywnym i pomocnym, wgapiał się w krzaki jak głupi. Wyglądał, jakby przebywał w jakimś transie — a na pewno w stanie, przynajmniej, dość głębokiego zamyślenia. Nie to, żeby było to coś… niespodziewanego, biorąc pod uwagę zaistniałe niedawno okoliczności. Przecież zaledwie kilka, kilkanaście wschodów słońca wcześniej odbyło się zgromadzenie. Pierwsze w jego życiu. Wydarzenie, którego nie mógł się doczekać — jak prawdopodobnie każdy kot w jego wieku. Wszystkie kocięta i świeżo mianowani uczniowie zawsze przecież wyczekiwali tego momentu. Honorowego. Pokojowego. Radosnego.

Czy to wszystko były kłamstwa? Cóż. Niezależnie od tego, Lulek szczerze liczył, że to było jego ostatnie zgromadzenie. Nie wierzył, że aż tyle rzeczy mogło na nim pójść źle — najpierw ulewa, grad, który znokautował kilka kotów, burza i gromy. Później ich nieszczęsna walka, kłótnia, nie wiedział nawet, jak powinien to nazwać. Cudem było to, że uniknęli kary. Biało-czarny podejrzewał, że okazana im ze strony Spienionej Gwiazdy łaska była powiązana ze sposobem w jaki… zakończyło się to spotkanie. To coś. To makabryczne… przedstawienie? Figura, która przemawiała do nich tamtego wieczora, zdecydowanie próbowała nadać swojemu wystąpieniu taki charakter. Jakby to była jakaś chora forma sztuki. Daleko temu jednak było do zmyślonego scenariusza — głowa, którą trzymała, którą upuściła… Była zdecydowanie zbyt realna.

I Lulkowa Łapa nie mógł pozbyć się jej obrazu z głowy. Za każdym razem, gdy zamykał oczy, gdy starał się zasnąć, myśleć o czymś innym — ten obrzydliwy, gorszący widok zawsze mu się ukazywał. Nie mógł od niego uciec, choćby próbował. Czuł się słabo na samo wspomnienie tego obrazu. I dźwięków, które później do niego dołączyły. Zapachu juchy, widoku tak wielu wojowników barbarzyńsko rozdzierających ciało obcego potwora, odgłosów towarzyszących rozdzieraniu skóry. Dręczyło go to nawet w snach, nie pozwalało zmrużyć oka, co zmusiło ucznia do skorzystania z pomocy medycznej w postaci nasion maku. One chociaż na chwilę pozwalały mu odetchnąć, gdy świat okrywał się w mroku, a wszystkie świeże wspomnienia wciąż bolały, paliły, niczym jątrzące się rany.

Dlatego i tym razem, zauważając zbliżający się zachód, całkowicie się wyłączył i pogrążył w zamyśleniu. Nie zważał na mijające go koty. Nie wiedział nawet, czy któryś się do niego odezwał. Nie chciał patrzeć na znajome mordki — widział na nich strach, przerażenie, co prawdopodobnie nawet nie było prawdą, po prostu jego umysł sobie z nim pogrywał. Taką przynajmniej miał szczerą nadzieję.

W końcu jednak wybudził się z tego transu, czując gałązkę, która spadła z drzewa i delikatnie uderzyła go w łebek. Potrząsnął nim i zamknął oczy, starając się uspokoić przyspieszony oddech — chociaż wcześniej nie miał najmniejszego pojęcia o tym, że oddychał zbyt szybko. Prędko podniósł się z miejsca i poszedł do legowiska medyków, aby zostawić w nim przyniesione liście i poprosić o kolejną dawkę cudownych nasion. Różanej Woni raczej się to nie podobało — ale nie miała wyjścia, gdy widziała Lulka niemal nieprzytomnego na ostatnich medycznych treningach.

Po załatwieniu wszystkich tych spraw pożegnał się z kotką, życząc jej dobrej nocy, po czym skierował się w stronę wyjścia z obozu, planując udać się na wyspę i zaznać nieco odpoczynku. Pomimo przesypiania całości nocy dzięki medykamentom, wciąż był ciągle zmęczony i przygaszony. Potrzebował znacznie więcej odpoczynku, aby się zregenerować — nie dziwiło go to, zarówno Pierzasta Kołysanka, jak i medyczka wspominały o tym, gdy uczyły go o dokładnym działaniu nasion maku. Było to jednak wciąż wybitnie frustrujące.

Lulkowa Łapa ziewnął przeciągle, zbliżając się do wyjścia z obozu. Przymknął oczy na zaledwie kilka uderzeń serca — i to wystarczyło, aby w tym momencie wpadł na kogoś w przejściu. Zatoczył się, ale udało mu się odzyskać równowagę na czas. Trzepnął głową kilka razy, zaczynając już odczuwać działanie leku.

— Uważaj jak- Och, Lulek! — Usłyszał znajome syknięcie.

Tuż przed nim stała jego siostra wraz z mentorem, wracająca właśnie z treningu. I ewidentnie wściekła. Ups.

< Wężynowa Łapo? >

[666 słów]

[przyznano 13%]

Od Lulka CD. Wężynki

Lulek jak oczarowany wpatrywał się w wymalowaną na niebie tęczę. Była śliczna! Nigdy nie widział czegoś takiego… Tak wspaniałego… Nawet nie było mu przykro, że żuk ich porzucił — przecież zostawił im w zamian taki piękny prezent! Och, jak kociak się cieszył. W końcu naprawdę wyszło na jego, a reszta miotu, stojąca w tym momencie tuż obok nich nie mogła już kłócić się z lulkową miłością do chrząszczy! Z tej zadumy wyrwał go cichy, acz podekscytowany głosik Rosiczki.
— Ale to piękne! — westchnęła koteczka, szerzej otwierając oczka, jakby starała się dokładnie przyjrzeć się każdemu barwnemu pasowi — Co to?
— Tęcza — odpowiedziała krótko Juniorka, chociaż w jej tonie tym razem brakowało standardowej dla niej uszczypliwości. Najwyraźniej i na nią to zjawisko podziałało magicznie!
— A skąd się tu wzięła? — zapytał Żmijowiec, przechodząc obok szylkretki. Chyba starał się ukryć ekscytację, a przynajmniej tak wnioskował jego braciszek, widząc jego delikatnie drgającą końcówkę ogonka.
— Magiczny żuk ją wyczarował — westchnął dumnie biało-czarny kocurek, w tym momencie jak nigdy dotąd przekonany o swojej wspaniałości.
To przecież on go odnalazł! On! On sam znalazł magicznego żuka! I to prawdopodobnie niesamowicie potężnego, umiejącego wyczarować takie cuda! To nie mógł być przypadek, że to właśnie jemu się to udało. To na pewno był znak! Został wybrany! Jeszcze nie był nawet pewien, do czego konkretnie… ale to nie miało dla kocurka obecnie znaczenia!
— Halo, obóz do Lulka — Wężynka pomachała mu łapką tuż przed mordką, wytrącając go z pełnego samouwielbienia transu — Chyba trochę odleciałeś…
Spojrzał tylko na siostrę, ale nie był obrażony za te delikatnie kąśliwą uwagę. Tak właściwie, to nie zarejestrował nawet całości jej wypowiedzi. Skupiał się bowiem tylko na jednym — nie mógł się już doczekać Pory Nowych Liści, która otworzy możliwości na spotkanie i złapanie kolejnych legendarnych istot.

Od Wężynki CD. Lulka

Żuczek leżał w mchu przyciskany łapką Lulka, a jego pancerz odbijał delikatne promyki słońca, barwiąc je rozmaitymi odcieniami fioletu. Obserwację Wężynki przerwało miauknięcie Kotewkowego Powiewu:
— Ach tak! Teraz widzę, to musi być… — w tym miejscu kocica zrobiła pauzę, najwidoczniej już długo nie widziała tego stworzenia i musiała odkopać z pamięci jego nazwę — Żuczek odpowiedzialny za tworzenie tęczy.
Oba kociaki wymieniły się porozumiewawczym spojrzeniem, wiedzieli, że ma on jakieś znaczenie, to nie mógł być zwykły robak! Juniorka nachyliła się bliżej w stronę piastunki ciekawa jej kolejnych słów.
— Zanim jeszcze pierwsze koty pojawiły się na świecie, panowała Wieczna Noc! Wszystkie stworzenia chowały się w norkach lub zupełnie pod ziemią, taki los właśnie spotkał żuki. Uciekając przed niebezpiecznym mrokiem, zamieszkiwały glebę, jednak kiedy koty zeszły ze Srebrnej Skórki, a rośliny zaczęły kwitnąć, liczne korzenie stały się utrudnieniem dla chrząszczy, kopiących tunele. Dlatego też pewnego dnia jeden z nich wyszedł na powierzchnię, przedarł się przez warstwę gęstej trawy i złotych liści. Słońce gdy tylko spotkało się z jego pięknym pancerzem, odbiło się od niego, barwiąc niebo rozmaitymi kolorami: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy. — Kocica przejechała łapą po grzbiecie robaka, ściągając z niego cienką warstwę brudu, dzięki czemu na jego ciałku widać było wszystkie wymienione przez starszą kolory. — To właśnie wtedy powstała tęcza. Teraz za każdym razem kiedy wyjdzie na promienie słoneczne, niebo barwi się kolorami!
Wężynka wstrzymała powietrze, właśnie znaleźli magicznego żuczka! Takiego, który jest naprawdę magiczny! Ale… chwilka, czy w takim razie na niebie nie powinna pojawić się tęcza? Szylkretka dokładnie pamiętała szare niebie, ozdobione jedynie ciemnymi chmurami, gdy była na zewnątrz razem z bratem. Nie było w tym nic magicznego!
— Ale przecież nie ma tęczy! — jęknęła rozczarowana Juniorka, a Lulek pokiwał z rezygnacją łebkiem.
— Czyżby? — Kotewkowy Powiew powoli i z gracją podniosła prawą łapę i wskazała nią wejście do kociarni.
Koteczka z nagłym uderzeniem nadziei spojrzała w tamtą stronę, w obozie padał delikatny deszcz przecinany promykami słońca. Biało-czarny kocurek zaintrygowany podniósł się i kiedy już miał pobiec do wyjścia, piastunka machnięciem ogona przypomniała mu, aby wziął ze sobą magicznego robaczka. Rodzeństwo wspólnie wyszło poza ściany legowiska, ich futro moczyły chłodne krople wody. Lulek położył żuka na swojej łapie, a następnie ją uniósł, stworzonko momentalnie odfrunęło, a zielone ślepia kotki powędrowały za nim, z ukłuciem żalu, jednak w miejscu, w którym rozmył się chrząszcz, widać było… Wielką tęczę! Wężynka otworzyła pyszczek, będąc w zupełnym szoku, podobnie zresztą jak jej brat, jeszcze nigdy nie widziała tak wielu kolorów mieszających się ze sobą płynnie w jednym miejscu.
— Łał — wypluł z siebie kocurek, a jego siostra pokiwała jedynie główką z aprobatą.
Po chwili obok dwójki kotów pojawiła się reszta ich rodzeństwa: Rosiczka z lśniącymi oczyma, Żmijowiec żwawo wymachując ogonkiem i Tojadek, cały mokry (najpewniej odbył kąpiel w rzece, aby pozbyć się błota).
— Ale to piękne! — westchnęła Rosiczka — Co to?
— Tęcza — odpowiedziała krótko Juniorka.
— A skąd się tu wzięła? — zapytał Żmijowiec przechodząc obok szylkretki.
— Magiczny żuk ją wyczarował — westchnięcie Lulka było przepełnione dumą i powagą.

<Lulek?>

Od Lulka CD. Wężynki

Gdy tylko Lulek zauważył matkę opuszczającą żłobek, skrył się za jego ścianką, a następnie niepostrzeżenie wślizgnął się do środka, przemycając błyszczącego chrząszcza w pyszczku. Kiwnął głową w kierunku Juniorki i wraz z nią potuptał w kierunku piastunki, która leżała na jednym z miękkich posłań, po czym upuścił owada tuż przed nią. Żyjątko wylądowało na grzbiecie, machając nóżkami w powietrzu i usilnie starając się przewrócić z powrotem na brzuch.
— Wiesz, co to jest? — spytała szylkretka, łapką wskazując w kierunku ich zdobyczy. Kocurek na jej słowa odwrócił żuczka tak, aby księżniczka mogła lepiej się mu przyjrzeć. Przygniótł go delikatnie, nie chcąc go uszkodzić, pilnując jednocześnie, aby przypadkiem nie uciekł.
Opiekunka spojrzała na nich, wyraźnie zdziwiona. Uniosła głowę z mchowego legowiska i zbadała wzrokiem położone przed nią coś.
— Robak? — Przekręciła łebek w bok, obrzucając oba kociaki pytającym spojrzeniem. — Twój brat raczej wie takie rzeczy…
Rodzeństwo spojrzało na siebie i prędko pokręciło głowami, zaprzeczając. Przecież nie o to im chodziło! Wiedzieli doskonale, że to robak! Ale nie mógł być zupełnie zwyczajny, prawda? Musiało być w nim coś niezwykłego! Pospolity owad nie przybrałby tak oszałamiających kolorów, czyż nie? Dodatkowo jego pancerzyk zdawał się stale je zmieniać.
— Ale nie jest zwyczajny… — zaprotestował Lulek, marszcząc nosek. Jego ogonek poruszał się nerwowo w obie strony, gdy przyglądał się królowej z wyczekiwaniem wymalowanym na ciemnym pyszczku — Tak, jak koty, prawda? Powstały z różnych rzeczy… Więc on też musiał. Jest kolorowy i błyszczący… Wygląda trochę, jak niebo odbijające się w rzece nocą. To musi być znak. W końcu żyjemy w Klanie Nocy, który dodatkowo jest blisko związany z wodą…
Jego siostrzyczka jedynie potakiwała, niby słuchając lulkowego wywodu, ale raczej nieszczególnie podczas tego uważała. Jej żółte ślepka co chwilę bowiem zerkały w stronę chrząszcza i lśniły z ekscytacją godną sroki polującej na nowe błyskotki.
Kotewkowy Powiew uśmiechnęła się delikatnie, gdy kocurek mówił i ewidentnie powstrzymywała śmiech, gdy już skończył - czego ten prawdopodobnie nie zauważył, skupiony na wymyślaniu kolejnych dziwnych teorii na temat owada. Starsza kotka westchnęła cicho, po czym podniosła się do pozycji siedzącej, kładąc ogon wokół własnych łap. Głową wskazała kociakom, aby usiadły, a następnie zaczęła opowiadać (zupełnie-nie-wymyśloną-na-poczekaniu) historię, jaka wiązała się z przyniesionym przez nie insektem.

< Juniorka? >

Od Wężynki CD. Lulka

Wężynka z niedowierzaniem wpatrywała się, jak się okazało, w żuczka. Czasami podsłuchiwała rozmowy Lulka z ich najmłodszą siostrą, Rosiczką - kocurek chwalił się swoją wiedzą na temat chociażby robali. Nie raz słyszała o żukach: potrafią latać, mają skrzydełka które chowają, są bardzo głośne… Uh dużo zbędnych informacji! Juniorka nie sądziła wówczas, że mogą być one takie śliczne!
— Jest ładny — wyznała koteczka, obserwując stworzenie.
Hmm… Wiedziała już, że to żuczek, ale jaki dokładnie? Młoda nie miała zbyt dużej wiedzy w tej dziedzinie, ale znała kogoś, kto wiedział wszystko!
— Myślisz, że mamusia wie, co to? — spytała z nadzieją. Lulek w odpowiedzi pokręcił z rezygnacją łebkiem.
— Mama jest bardzo mądra, ale nie lubi żuków. Uważa, że są brzydkie i brudne, i nigdy nie chce o nich słuchać — odpowiedział z rozczarowaniem w głosie, które kotka podzielała. — Co prawda lubi błyszczące rzeczy, ale raczej i tak nie wiedziałaby, co z tym zrobić…
Wężynka sama nie wierzyła w swoje słowa, ale... może jej brat wcale nie był takim dziwaczkiem? Może rzeczywiście te wszystkie robale były… fajne. Ta myśl jednak szybko zniknęła z główki szylkretki, niczym szron o poranku. Obiekt ich zainteresowań próbował im czmychnąć! Kotka odruchowo wyciągnęła łapkę, aby przesunąć go bliżej siebie, nawet, co dziwne, nie zważając na otaczające ich błoto.
— To może Kotewkowy Powiew będzie coś wiedziała? Skoro zna te wszystkie klanowe historie… — Juniorka próbowała wytrzeć ubrudzoną łapkę o trawę.
Kocurek potrzebował chwili na przemyślenie tej propozycji, ale najwidoczniej spodobała się mu, gdyż złapał chrząszcza w zęby. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia, jednak Wężynka szybko zniechęciła się do obserwowania brata. Mimo wszystko był to brudny robal, a Lulek trzymał go pewnie w pyszczku.
— Ona chyba jest w żłobku — uznała koteczka, przypominając sobie ich wcześniejsze spotkanie. — Ale tam jest też Wężyna; nie może zobaczyć naszego żuczka, bo go nam zabierze i będziemy mieć karę!
Ogon Lulka drgnął, świadcząc o zdenerwowaniu kocurka. Juniorka patrzyła na niego, próbując ominąć wzrokiem wymachującego odnóżami żuka, zwisającego z pyszczka jej młodszego brata. Jednak lśniące nóżki zwróciły jej uwagę i ciekawska z natury koteczka musiała wspiąć się na wyżyny swojego opanowania, aby przypadkiem nie zerkać w tamtą stronę. „Jeśli on się poruszy jeszcze raz, to chyba zwymiotuję…”
— Musimy wymyślić jakiś plan — wybełkotał Lulek; żyjątko w pysku z pewnością utrudniało mu komunikację.
— Co?
Lulek poirytowany wypluł robaka na ziemię, gdzie, aby nie uciekł, przygniótł go lewą łapką.
— Potrzebujemy dobrego planu! — powtórzył, tym razem bardziej zrozumiale. — Może… Odwrócisz uwagę mamy, a ja wtedy zapytam się Kotewkowego Powiewu co to jest?
Wężynce od razu nie spodobał się ten pomysł - oznaczało to, że nie mogła uczestniczyć w rozmowie z piastunką. Szukając lepszego pomysłu, uderzyła lapka drobny kamyczek, który poturlał się w stronę Tojadu. Kocurek właśnie… tarzał się w błocie. Juniorka szeroko otworzyła oczy z przerażenia, widząc poczynania brata. Zaintrygowany Lulek podążył za jej spojrzeniem, jednak widząc jedynie bawiącego się kocurka chyba musiał się rozczarować, ponieważ posłał siostrze spojrzenie mówiące „serio?”. To dało szylkretce pewien pomysł!
— A może powiemy mamusi, że Tojad bardzo się ubrudził i że przynosi jej wstyd? — Biało-czarny widocznie nie był zbyt zadowolony z pomysłu, w którym musiał ucierpieć ktoś z ich rodzeństwa, ale nie mieli innego wyjścia.
Lulek bez słowa podniósł stworzonko, które najwidoczniej straciło już siły, ponieważ przestało się tak wykręcać. Sierść na grzbiecie kotki zjeżyła się delikatnie, kiedy musiała przejść obok ubrudzonego brata - starał się pokryć całą powierzchnię swojego ciałka błotem, rozchlapując je przy tym dookoła.
— Nieładnie mu w brązowym — uznała Juniorka; przypadkowo, na głos.
Dwa koty powolutku zakradły się pod samo wejście do żłobka. Kotka zdała się na inteligencję swojego brata i zostawiła go sam na sam z robakiem, kiedy ona wślizgnęła się do środka żłobka. Zgodnie z tym co zapamiętała, biało-czarna kocica leżała na swoim posłaniu. Ochoczo dyskutowała z Wężyną o Porywistym Sztormie i Rysim Borze. Ich słowa nie przykuły uwagi młodej, gdyż ta miała swój cel.
— Mamo, Mamo! — Szylkretką dramatycznie rzuciła się w stronę seniorki. — Tojad jest calusieńki brudny! Oblepił się błotem chyba z caaałego obozu!
Wężyna westchnęła, przewracając oczami i od niechcenia machnęła łapą.
— Zawołaj go tu.
Koteczka oblizała ze zdenerwowania pysk, nie taki był plan! Musiała zacząć imprezować. Mocniej przycisnęła się do klatki piersiowej swojej mamy i schowała pyszczek z wielkiej kryzie. Piszczała coś, jednak futro Wężyny skutecznie tłumiło każde jej słowo.
— Yhhh, niech będzie. Poczekaj tu na mnie — warknęła w końcu matka, dźwigając się na łapy.
Oczy Wężynki zabłysły, kiedy udało się jej wykonać zadanie. Poczekała, aż jej rodzicielka opuści kociarnię i z wyczekiwaniem wpatrywała się w wejście do niej. Wtem do środka wkradł się Lulek z żukiem między ząbkami. Oboje podbiegli do Kotewkowego Powiewu i z wysoko uniesionymi ogonkami wyczekiwali pierwszych słów piastunki.

< Lulek? >

Od Lulka CD. Wężyny

W przeciwieństwie do Juniorki Lulek uważnie przyglądał się wydobytym przez siebie znaleziskom, pełen ekscytacji. Szylkretka wykrzywiła się teatralnie, kiedy kocurek zanurzył łapkę w warstwie błota w celu wygrzebania zamarzniętego kwiatka. On jednak był zbyt zajęty, by zawracać sobie głowę jej humorkami. W przeciwieństwie do niej nigdy nie przerażała go możliwość zabrudzenia futerka - tak właściwie, to nawet lubił ten charakterystyczny, ziemisty zapach, którym zdążyła już przesiąknąć jego sierść. Z uporem maniaka odgarnął kolejną plątaninę liści, korzeni i innych, bliżej niezidentyfikowanych części roślin, aby dotrzeć do kryjących się pod ich warstwą precjozów. Jego wzrok przykuło jednak zupełnie co innego - wielobarwny kamyczek. A przynajmniej tak zdawało się na pierwszy rzut oka, gdy kocurek wygrzebał go i położył na błotnistym gruncie, chcąc lepiej się mu przyjrzeć. Odkryty "skarb" mienił się licznymi kolorami, od niebieskiego aż po zieleń, a jego powierzchnia była chropowata, z widocznymi karbami. Lulek dość prędko rozpoznał więc w tym obiekcie żuczka... Takiego, którego nigdy wcześniej nie widział na oczy. Wyglądał fantastycznie, jak jakieś magiczne zwierzę - coś, o czym Kotewkowy Powiew opowiadała im czasem, gdy nie chcieli iść spać!
— Co to takiego? — Nagle dobiegł go zza pleców głos Juniorki. Zielone oczka jego siostrzyczki rozbłysły, kiedy ów "kamyczek" się poruszył i rozłożył odnóża.
Kotka zeskoczyła zgrabnie ze swojego miejsca na głazie i przylgnęła do boku braciszka, podekscytowana niezwykłym żyjątkiem. Ostrożnie dotknęła go łapką, na co ten, przestraszony, znowu schował odnóża. Oba kociaki wpatrywały się w niego jak zahipnotyzowane, oczarowane ślicznym stworzonkiem naprzeciwko.
— Żuczek — odpowiedział Lulek, tak, jakby była to najbardziej oczywista rzecz pod słońcem — Ale na pewno nie taki zwykły, no wiesz… Wygląda jak jakieś magiczne coś. Może spełnia życzenia? Błyszczy się jak ta ryba, o której opowiadała Kotewkowy Powiew… Albo ma jakieś inne moce… Pewnie czyta w myślach…
Kocurek opowiadał o tym z przejęciem, jakby był przekonany o cudowności insekta, ze względu na jego kolor. Przecież główna piastunka mówiła o różnicach między kotami ze względu na ich umaszczenie - a skoro całość świata i wszystkie inne żyjące istoty zostały stworzone tak, jak koty, to dlaczego ta zasada nie miała tyczyć się również ich? Tak piękny chrząszcz musiał zapewne posiadać jakieś specjalne cechy, w związku ze swoim prawdopodobnym szlachetnym pochodzeniem!
— Jest ładny — przyznała mu rację Wężyna.
Szylkretka kiwnęła kilka razy główką, pokazując swoją aprobatę. Wciąż przyglądała się stworzonku, które, wbrew jego obrazowi w oczach kociąt, poruszało się dookoła dość niezgrabnie, chybocząc się na boki. Nie było więc w nim niczego szczególnie dostojnego. Był okrągły, niezgułowaty, ale to nie przeszkadzała rodzeństwu zachwycać się jego wyglądem.
— Myślisz, że mamusia wie, co to? — spytała, patrząc na brata. Ten jedynie pokręcił na to głową.
— Mama jest bardzo mądra, ale nie lubi żuków. Uważa, że są brzydkie i brudne, i nigdy nie chce o nich słuchać — odpowiedział z nieskrywanym rozczarowaniem w głosie — Co prawda lubi błyszczące rzeczy, ale raczej i tak by nie wiedziała, co z tym zrobić…
Juniorka westchnęła cicho, a jej ogonek zadrgał ze zdenerwowania. Widząc, że owad powoli się oddalał, znowu zagarnęła go bliżej nich.
— To może Kotewkowy Powiew będzie coś wiedziała? Skoro zna te wszystkie klanowe historie…
Kocurek zastrzygł uszami, słysząc sugestię siostry i przekręcił łebek w bok, jakby ją rozważając. Potem pokiwał ochoczo głową, uznając ten plan za dobry. Schylił się i delikatnie chwycił chrząszcza w pyszczek, między kiełki, po czym wstał i posłał szylkretce znaczące spojrzenie, chcąc wraz z nią wybrać się na poszukiwania piastunki.

Od Wężynki CD. Lulka

W Wężyncę aż się zagotowało, kiedy ktoś przerwał lawinę słów wypadających z jej pyszczka wprost na Lulka. Miała ochotę wrzasnąć na przybysza, kiedy zdała sobie sprawę, że właśnie biało-czarna kocica intensywnie się w nią wpatruje. Futro juniorki zaczęło palić ją ze wstydu - była cała ubrudzona, a tak ciężko pracowała na swój dobry wizerunek wśród kotów!

— Bawimy się! — mruknęła szylkretka na pytanie starszej kocicy, zanim Lulek zdołał otworzyć pyszczek, nie mogła pozwolić, aby powiedział coś na jej niekorzyść — Ja jestem wróblem, a on myszką.
Kotce przypomniała się rozmowa jej mamy, Wężyny z jakimś kotem z klanu - rozmawiali wówczas o wielkim, mięsożernym ptaku. Juniorka uznała, że musi budzić respekt, to też porównała się do niego, dumnie wypinając pierś. Najwidoczniej zapomniała o tym, w jakim stanie jest jej futro - Wężynka miała to do siebie, że nie grzeszyła zbyt dobrą pamięcią. Kiedy spojrzała, ciekawa reakcji brata, na jego pyszczek, patrzył na nią z zażenowaniem i znudzeniem, a jego futro na grzbiecie było całe w błocie.
— Zdaje mi się, że wróble nie jedzą myszy — zaśmiała się cicho piastunka, psotnie uderzając kocię w ucho — Uważajcie na siebie.
Te ostatnie słowa wypowiedziała, tracąc psotny ton głosu. Zabrzmiało to nieco jak przestroga…
— Wróble nie są wielkie i groźne? — zapytała cichutko Juniorka, jej pewność siebie zaczęła się ulatniać.
W odpowiedzi usłyszała jedynie krótki śmiech brata. Wężynka posłała mu mordercze spojrzenie z nadzieją, że może to go uciszy, ale Lulek po prostu się odwrócił i w podskokach pognał do najbliższej kupki liści. Kotka prychnęła, nie miała zamiaru dłużej przesiadywać z biało-czarnym. Rozejrzała się szybciutko po otaczającym ją terenie - jej oczom ukazał się wielki, płaski głaz nieopodal zajętego przez kocurka miejsca. W kilku krokach znalazła się już obok swojego celu a po następnych paru skokach i szarpnięciach pazurków o śliską ścianę kamienia, znalazła się na jego szczycie. Lodowaty głaz nie był zbyt wygodnym miejscem do obserwacji, ale miał jeden plus: widziała stąd caaały obóz! Ostrożnie ułożyła łapki tak, aby nie ześlizgnąć się z niego i w takiej pozycji wróciła do czyszczenia sierści. Po paru liźnięciach grzbietu Wężynka posłała nieco zbyt długie spojrzenie w stronę brata. Zaciekawiło ją to, co akurat robił. Zastygła z wykręconym łebkiem i wystawionym językiem, który jeszcze niedawno pomagał jej w doprowadzeniu swojego ciałka do akceptowalnego stanu. Lulek jedną łapką odgarniał pojedyncze liście, a drugą sprawdzał odsłaniane w ten sposób połacie ziemi. Jednak pod nimi nie było nic ciekawego: stare źdźbła trawy, łodygi delikatnych roślin, które cudem przetrwały mroźne temperatury. W przeciwieństwie do siostry, Lulek z błyskiem w oku i drgającą z podekscytowania końcówką ogona dokładnie oglądał znaleziska. Szylkretka wykrzywiła się, kiedy kocurek zanurzył łapkę w warstwie błota w celu wygrzebania zamarzniętego kwiatka.
— Fujka… — wymsknęło się koteczce.
Lulek się jednak tym nie przejął i z motywacją odgarnął większą liczbę liści. Nagle spojrzeniu rodzeństwa ukazał się błyszczący kamyczek. Mienił się na wiele rozmaitych kolorów, zaczynając od niebieskiego przez fioletowy i kończąc na zielonym.
— Co to takiego? — Oczy Juniorki rozbłysły, kiedy ów „kamyczek” się poruszył i rozłożył odnóża.
Zeskoczyła ze swojego miejsca na głazie i przylgnęła do boku brata podekscytowana stworzonkiem.

< Lulek? >

Od Lulka CD. Wężyny

Lulek opuścił żłobek zgodnie z poleceniem matki, ciesząc się, że udało mu się uniknąć gniewu siostry. Jego szczęście nie potrwało jednak długo - kilka uderzeń serca po wyściubieniu nosa z kociarni przez biało-czarnego kocurka, nagle poczuł on silne uderzenie w bok. Niemal momentalnie padł na ziemię, przetaczając się kawałek, czując ciężar napastnika - którego, a raczej której, tożsamości się domyślał - na swoim brzuchu. W końcu jednak wytracili prędkość, a on mógł dokładnie przyjrzeć się - a jakże! - Wężynie, trzymającej łapy na jego klatce piersiowej, przyszpilającej go do błotnistej gleby. Syknął cicho, a końcówka jego ogona zadrgała nerwowo. Prędko, choć dość ociężale, zrzucił z siebie lżejszą koteczkę, obracając się z powrotem na brzuch. Zerknął w kierunku, w którym poleciała szylkretka. Jego siostrzyczka najwyraźniej zdołała się już podnieść z ziemi - nic dziwnego, była od niego dużo zwinniejsza - ale z jakiegoś niewyjaśnionego powodu nie ponowiła swojego ataku. Lulek dosyć sprawnie rozwiązał tę zagadkę, zauważając, że Wężyna niemalże panicznie próbowała pozbyć się błota z futra. Po chwili jednak musiała zdać sobie sprawę z tego, że brat ją obserwuje, bo odwróciła głowę w jego stronę, posyłając mu najbardziej mordercze spojrzenie, jakie tylko mogła z siebie wykrzesać w tej sytuacji.
— Na co się gapisz, hm?! — warknęła, wciąż usilnie starając się pozbyć brudu ze ślicznego futerka — To wszystko twoja wina! Gdybyś mi nie nadepnął na ogon… Ty mysi móżdżku!
Lulek jedynie gapił się na siostrę, nie rozumiejąc do końca, czemu zaczęła go wyzywać. To znaczy - wiedział oczywiście, że zazwyczaj tak reagowała. Ale wobec innych! On przecież nic takiego nie zrobił. To był tylko wypadek… I nic jej się nie stało! To ona się potem na niego rzuciła.
— Przecież nic nie zrobiłem?... — zapytał, skonfundowany, przekrzywiając głowę w bok. Nie chciał zaogniać sytuacji, naprawdę.
… Ale najprawdopodobniej został źle zrozumiany przez kotkę. Wężyna zaczęła bowiem wydzierać się jeszcze donośniej, a z jej pyszczka wypływał potok najróżniejszych obelg. Lulek położył uszy po sobie, chcąc uchronić je przed natężeniem dźwięku. Nie miał pojęcia, o co jej w ogóle chodziło! To w końcu tylko trochę ziemi, on był nią ubrudzony niemal ciągle i nic mu się dotąd nie stało. Wielkie rzeczy…
Młody kocur już chciał przerwać monolog szylkretki, aby nieco załagodzić ten bezsensowny konflikt, ale uprzedził go jakiś głos dobiegający zza jego pleców. Odwrócił łebek w stronę, z której nadchodził i zauważył jego właścicielkę - biało-czarną kocicę, piastunkę, która dzieliła z nimi żłobek. Jak miała na imię?... A, racja, Kotewkowy Powiew!
— Co wy robicie, maluchy? — spytała królowa, przystając przy nich i przyglądając się im z ciekawością.

< Juniorka? >

Od Wężynki CD. Lulka

 Przenikliwy krzyk Wężynki obudził każdego kota odpoczywającego w żłobku. Ktoś zaatakował jej ogon! Koteczka próbowała wyszarpać kitkę z ucisku i kiedy w końcu się jej udało, śmiało zerknęła w stronę swojego oprawcy. Od razu rozpoznała czarny pyszczek swojego braciszka.
— Lulek! — pisnęła, podnosząc się na łapki.
Zdążyła już zapomnieć o bólu ogonka oraz zdawało się, że nie zwróciła uwagi na wpatrzone w nią ślepia otaczających Juniorkę kotów. Skoczyła w stronę młodszego i rozłożonymi łapkami jednak drogę zasłonił jej wielgachny ogon matki.
— Ciszej! — warknęła Wężyna, gromiąc wzrokiem młodą, po chwili przeniosła spojrzenie na najstarszego syna — Dlaczego wstałeś?
Kocurek zamrugał widocznie zdziwiony powstałą sytuacją.
— Yhm, nieważne. — Seniorka skinęła głową w stronę wyjścia z kociarni — idźcie już stąd.
Te ostatnie słowa wypowiedziała, ziewając. Odsunęła ogon od Wężynki i owinęła go wokół reszty kociąt. Koteczka wpatrywała się zszokowana w starszą kocicę — właśnie została wyrzucona ze żłobka przez to, że stała się ofiarą brata. Wówczas szylkretce przypomniało się o zaplanowanej zemście, której chciała na nim dokonać. Machnęła łebkiem w miejsce, w którym jeszcze niedawno stał Lulek, jednak go tam nie było! Dostrzegła jego wysoko uniesiony ogon w wyjściu z cieplutkiej kociarni. Bez dłuższego zastanowienia Juniorka poderwała się na nogi i nie martwiąc się o głośność kroków, podreptała w stronę młodego.

<Lulek?>

Od Lulka do Wężyny

Biało-czarny kociak leżał skulony na miękkim posłaniu, w pobliżu gromadki swojego rodzeństwa, bokiem wtulonym w Rosiczkę. Siostra, tak jak zresztą reszta kociaków, drzemała smacznie po popołudniowym karmieniu. Jemu nie był dany taki luksus – ze względu na pochrapywanie ich rodzicielki, kocurek nie był w stanie zmrużyć oka. Gdy choć przez parę uderzeń serca wydawało mu się, że odpływa do krainy snów, kolejny chrapliwy dźwięk wydany przez królową skutecznie go z tego błędu wyprowadzał. W końcu zrezygnował z bezużytecznych prób zaśnięcia, zamiast tego unosząc łebek, rozglądając się dookoła, bacznie obserwując wnętrze kociarni. Pobieżnie przeleciał wzrokiem po mordkach swoich krewniaków, nie zauważając na nich niczego niezwykłego. Ot, wyglądali jak zwykle – siostry wtulone były w puszyste futro matki, zostawiając między sobą niewielką odległość, Tojad niemalże przykleił się do młodszej Wężyny, a Żmijowiec leżał gdzieś obok nich, nieprzesadnie blisko, ale wystarczająco, by nie zmarznąć. Lulek mentalnie zanotował wyniki swoich obserwacji, a następnie przekierował swoje żółte ślepka ku sklepieniu żłobka, przyglądając się uważnie powoli kołyszącej się zabawce. Westchnął cicho, przechylając główkę to w prawo, to w lewo, skupiając uwagę na przyczepionych na żywicę robakach i kolorowych roślinkach. Z jakiegoś niewyjaśnionego powodu, nie potrafił oderwać wzroku od obrazka malującego się przed nim, wgapiając się w niego jak oczarowany. Mogło to brzmieć absurdalnie, ale kociak wydawał się zahipnotyzowany. Czymkolwiek by nie były, te listki i kwiatki niesamowicie przypadły mu do gustu. Do tego stopnia, że wyznaczył sobie poważny cel – odnaleźć i zdobyć dokładnie tę roślinę, tylko dla siebie. Nie miał jeszcze wyklarowanego planu w jaki sposób tego dokonać, ale jednego był pewien – nic nie mogło stanąć mu na drodze! Tak przynajmniej uważał do czasu. Do czasu, gdy po delikatnym wstaniu (starając się nie zbudzić śpiącej familii) chciał wymknąć się z kociarni – i, zupełnie przypadkowo, stanął wprost na ogonie swojej starszej siostry, rzecz jasna budząc zarówno ją, jak i całą resztę rodzinki ze względu na krzyk, który Wężynka z siebie wydała.

<Wężyna Jr?>