Od Szarej Łapy

Wiedział doskonale, że rano ma trening. Ale jakoś tak... był wyjątkowo zaspany i jakby zmęczony, pomimo tego, że jeszcze nic nie zrobił. Chciałby zostać legowisku i spać jeszcze caaały dzień. Ale nie mógł pozwolić na to, by Jaszczurzy Ogon musiał na niego czekać. Będzie na miejscu na czas! Szara Łapa się podniósł i w tamtym momencie poczuł, że wstawanie było złym planem. Ale musiał, po prostu musiał iść na ten trening! Wtedy szybciej zostanie wojownikiem, a chciał żeby to się stało.
Usiadł, zaczął lizać swoje futro, przy czym starał się rozbudzić. Słońce dopiero wschodziło, więc miał jeszcze trochę czasu. Po umyciu się siedział jeszcze chwilę. Następnie wreszcie wyszedł z legowiska i popatrzył wokół. Nie było tutaj jego mentora. Nie spóźnił się! Uśmiechnął się lekko, po czym pobiegł do wyjścia z obozu. To tutaj miał spotkać się z Jaszczurzym Ogonem. Usiadł i zaczął czekać. Po chwili zobaczył wojownika zbliżającego się w jego kierunku.
- Witaj, Jaszczurzy Ogonie! - powiedział, wstając. Zastanawiał się, co dzisiaj będą robić. Jak na razie żaden trening nie był dla niego nudny, więc wiedział, że tym razem pewnie też tak będzie.

                                                                  Jaszczurzy Ogonie?

Od Szarej Łapy C.D Króliczej Skórki

Kocurek uśmiechnął się lekko do medyczki. Poczuł ulgę, kiedy okazało się, że nie jest agresywnie nastawiona. Postanowił, że faktycznie najlepiej już stąd pójdzie. Byłoby naprawdę nieprzyjemnie, gdyby jakiś wojownik go tu zobaczył. Zwłaszcza, gdyby ten wojownik nie przepadał za kotami z poza swojego Klanu. Trochę zaskoczyło go to, że kotka chce go odprowadzić na tereny Wilka, ale niemiło by było, gdyby odmówił. W dodatku nie miał nic przeciwko temu. Lubił towarzystwo innych kotów, o ile tylko nie są agresywne.
- Jasne, jeśli masz czas. - odpowiedział. Również wstał. Nie miał ochoty na wyjście spod liści, ale jakoś musiał dojść na tereny swojego Klanu. Im prędzej, tym lepiej, bo wkrótce naprawdę może przyjść tu jakiś wojownik. Terminator wybiegł spod liści drzewa, czego już po uderzeniu serca pożałował, bo był całkowicie mokry. Popatrzył na Króliczą Skórkę. Nie wiedział, czy będą iść, czy biec, więc postanowił poczekać na to, co ona zrobi. Tak szczerze wolałby drugą wersję, bo wtedy szybciej dotarłby do granicy a potem obozu i nie musiałby być w tym deszczu, ale tego nie powiedział. Na jego pyszczku, pomimo tego, że był niezadowolony przez mokre futro, znajdował się lekki uśmiech. Kiedy tak o tym pomyślał, stwierdził, że gdyby biegli, mogliby się poślizgnąć. A upadek może skończyć się nieprzyjemnie. Medyczka najwyraźniej też postanowiła, że mimo wszystko chodzenie w tej sytuacji jest lepsze. Zaczęli iść, aż w końcu deszcz przestał mu tak bardzo przeszkadzać. Woda spływająca po futrze nie była według niego przyjemna, lecz przestał zwracać na to uwagę.
- Podobają ci się nowe tereny? - zapytał po chwili. - Ja nie wiem, jak wyglądały poprzednie, bo urodziłem się już kiedy te były gdzieś daleko. Nie mogę w takim razie porównać. Ale... podobają mi się te. - stwierdził, patrząc wokół. Teraz niebo było szare i wszystko wyglądało na ponure, lecz gdy świeciło słońce a wokół było pełno życia, te tereny wyglądały wspaniale. I jest tu dużo zdobyczy.

Królik?

Od Szarej Łapy

Kocurek, jak to każdego pięknego poranka, wybrał się na samotne polowanie. Uwielbiał w ten sposób uczyć się nowych rzeczy. Szedł przez tereny, węsząc i czasami trochę biegając. Nie przeszkadzało mu to, że na niebie zaczęły pojawiać się ciemne chmury. Praktycznie nie zwrócił na to uwagi. Na jego pyszczku był lekki uśmiech. Zobaczył jakiegoś niewielkiego ptaka, więc zakradł się w jego kierunku. Czekał na odpowiedni moment i... skoczył. Złapał ptaka i po chwili ''walki'' ze zwierzątkiem to padło. Szara Łapa cicho podziękował Gwiezdnym za jedzenie, po czym zakopał zdobycz. Wróci po nią potem, kiedy będzie wracał do obozu. Poszedł dalej. Udało mu się upolować jeszcze mysz, z którą zrobił to samo, co z ptakiem. Potem pobiegł przed siebie, nadal węsząc. Tym razem niestety niczego nie wyczuł, lecz próbował dalej. Niestety, jak się okazało, nie udało mu się. Na jego nos spadła kropla wody. Potem kolejna, na jego grzbiet. Następnie kolejna, na głowę. A potem zaczęło padać tak bardzo, że po chwili terminator był całkowicie mokry. Pobiegł dalej, chcąc jak najszybciej znaleźć jakieś schronienie. Do obozu było za daleko. Zobaczył jakieś duże drzewo. Natychmiast tam pobiegł i usiadł, opierając się bokiem o ogromną roślinę. Liście go chroniły. Tylko czasami spadały na niego duże krople, które najwyraźniej się przedostały. Nagle zobaczył białą sylwetkę kota zmierzającą w jego kierunku. Najwyraźniej ktoś inny też chce się schować. Ktoś, kto na pewno nie należy do Klanu Wilka... Zaraz, on w ogóle nadal jest na terenach Wilka?!
Kot wszedł pod liście drzewa i chyba dopiero wtedy zauważył Szarego. Młody kocurek dokładniej przyjrzał się nieznajomemu. Nieznajomej. Była biała i miała takie... dziwne, ale równocześnie piękne oczy. Do jakiego Klanu należy? Postanowił się dowiedzieć.
- Witaj. - powiedział spokojnie i lekko się uśmiechnął, chcąc pokazać, że nie jest agresywny. - Jestem Szara Łapa z Klanu Wilka. A ty? - zapytał. Miał nadzieję, że nie wszedł na terytorium jej Klanu... To mogłoby skończyć się nieprzyjemnie. Ale kotka nie wyglądała na jakiegoś wielkiego wojownika i kocurek czuł od niej zapach różnych roślin. Czyżby właśnie spotkał jakiegoś medyka?

Królik?