Od Pajęczej Łapy CD Oszronionego Płatka

- Ta, jak zwykle. - odparła krótko i oschle, zdobywając się równie delikatny, jednak strasznie wymuszony i znudzony uśmiech.
- T-to cho-chodźmy. - powiedziała mentorka i zwróciła pyszczek ku wyjściu z obozu. Pajęcza Łapa już tak bardzo chciała skończyć te wszystkie treningi z szylkretą i zostać pełnoprawną wojowniczką. Jednak nie dlatego, że chciała pomagać klanowi Nocy, czy, broń klanie Gwiazdy (o ile istniejesz), oddać za niego życie. Nic z tych rzeczy. Pajęcza Łapa miała nadzieję, że gdy zostanie wojowniczką - to znaczy nauczy się wszystkiego i lider to potwierdzi w ten sposób - będzie mogła w końcu uciec z tego okropnego miejsca i dołączyć do klanu Lisa.
- W-więc dzi-dzisiaj nauczymy się pły-pływać, tak, j-jak za-zapowiadałam. - miauknęła Szron, wytrącając srebrno-białą z rozmyślań.
- Pływać? - powtórzyła Pająk, unosząc brew.
- Ta-tak, pły-pływać.
Obie kotki kierowały się w stronę rzeki. Pająk szybko to określiła, wyczuwając delikatny zapach wody i ryb. Po chwili dotarły, a Pająk zaczęła przeglądać swoje odbicie w tafli rzeki.
- Więc, pokażesz mi? - zapytała, patrząc na mentorkę. Ta skinęła głową i poszukała na początek płytszego miejsca.
- Tu-tutaj zaczniemy. - wskazała ogonem wyszukane miejsce. Po chwili powolnym krokiem zaczęła wchodzić w głąb wody. Za każdym razem, gdy kotka podnosiła łapę i opuszczała, woda rozchlapywała się na wszystkie strony, co nie stanowiło zachęty dla Pajęczej Łapy.
- Wi-widzisz? Naj-najpierw wejdź do wo-wody, żeby o-oswoić się ni-nieco z wodą. - poleciła Oszroniony Płatek, zachęcając uczennicę do wejścia do rzeki. Pająk skrzywiła się, gdy zimna woda dotknęła poduszek jej łapek.
- Czy na pewno pływanie jest konieczne? - zapytała przeciągle, chcąc nieco opóźnić wejście w lodowatą ciecz.

<Szron? Srry, że krótkie i słabe, ale wiesz XD>

Od Pajęczej Łapy CD. Żółwiej Łapy

- Dobrze, chodźmy. - powiedziała Pająk, ruszając w stronę wyjścia.
- Nie lepiej najpierw powiedzieć mentorom? - Żółwia Łapa posłał siostrze pytające spojrzenie.
- Wolę rozmawiać z Oszronionym Płatkiem tylko w ostatecznościach. - mruknęła, jeżąc futro na wspomnienia o jąkaniu się mentorki. Zdecydowanie, musi bardzo szybko skończyć swój trening, by wreszcie się od niej uwolnić. - A wyjście z obozu, żeby umyć nos i łapy zdecydowanie nie jest ostatecznością.
- Skoro tak uważasz. - miauknął kocur obojętnym tonem. Dwójka uczniów wyśliznęła się z obozu i szła powolnym krokiem nad rzekę.
- Mam wrażenie, że Żwirowa Gwiazda się nie mnie uwzięła, dając mi na mentorkę tego karzełka. - pożaliła się kotka, obserwując kątem oka pyszczek Żółwika. - Treningi z Lipową Gałązką muszą być o niebo lepsze niż to, co ja przechodzę.
- Myślisz? - kocur obrócił głowę w jej stronę. - Oszroniony Płatek aż tak źle uczy?
- Nie chodzi o to, czy źle czy dobrze uczy. Chodzi o to, że cały czas się jąka! Tego NIE DA się słuchać! - miauknęła przesadzonym tonem. - "Pa-pajęcza Ła-łapo, mu-musisz to ro-robić i-i-inaczej!" - powiedziała, naśladując głos Szron. Żółwia Łapa mało co nie prychnął śmiechem, słysząc głos siostry.
- Masz rację, ja bym chyba też nie wytrzymał... - skomentował, myśląc najwidoczniej, że srebrno-biała już skończyła.
- I jeszcze ten jej charakter. - westchnęła kotka, próbując przy okazji strzepać nitki pajęczyny z łapki. Po chwili marszu dotarli do strumyka. Kotka zbliżyła nosek do wzburzonej tafli i wziąwszy głęboki wdech, zanurzyła pyszczek w lodowatej wodzie. Po paru uderzeniach serca szybko wyjęła głowę i pozbyła się zimnych kropel, potrząsając głową. Następnie włożyła do strumyka łapkę i po chwili była już wolna od lepkiej pajęczyny.
- Lepiej. - mruknęła pod nosem, zlizując słodką wodę z białej łapy.

< Żółwia Łapo? Przepraszam, że tak krótko >

Od Pajęczej Łapy CD. Oszronionego Płatka

Pajęcza Łapa uniosła nieco "brew". Czyży jej mentorka zapomniała, że Pająk już była na zgromadzeniu i słuchała tego, co się dzieje w różnych klanach?
- Tak, znam, słuchałam na zgromadzeniu. - oznajmiła szylketowej. Po paru uderzeniach serca terminatorka zaczęła przypomiać sobie wszystkie klany.
- Więc jest klan Nocy, klan Wilka, klan Klifu, klan... Grzmotów? No i kla- kotka szybko urwała, mając nadzieję, że jej mentorka uzna piąty klan z pomyłkę. No bo przecież jeszcze nikt chyba nie wiedział o klanie Lisa oprócz Jagodowej Skórki i rodzeństwa Pająka, prawda? Jeśli Czereśnia będzie się chciała ujawnić, to to zrobi w odpowiednim momencie i wszyscy się dowiedzą o najlepszym klanie. W przerwach między treningami z Oszronionym Płatkiem, Pajęcza Łapa próbowała wymyślić, jakby pomóc klanowi Lisa w wspinaniu się na szczyt. Ale teraz nie był na to czas. Czas klanu Lisa jeszcze nadejdzie.
- No, by-byłaś bli-blisko. - miauknęła Szron. - Ni-nie ma takiego kla-klanu jak kla-klan Grzmo-grzmotów.
- To jak się nazywa ten czwarty? - zapytała srebrno-biała, której w międzyczasie ulżyło, że mentorka nie zwróciła uwagi na jej ostatnią "pomyłkę".
- Kla-klan Burzy. - no i po wypowiedzeniu tych słów, Szron ciągle się jąkając zaczęła opowiadać Pajęczej Łapie położeniu wszystkich leśnych klanów. Terminatorka z udawanym skupieniem słuchała tego, co mówi, a raczej próbuje jej powiedzieć Oszroniony Płatek. Miała wielką nadzieję, że przejąkana wypowiedź calico niedługo się skończy. I gdy Pająk miała wrażenie, że ta już kończy, Szron zaczęła jej opowiadać o kodeksie wojownika, wypytując ją co chwile, czy coś już z niego zna.
- Mogłyśmy porobić coś... bardziej przydatnego? Na przykład potrenować trochę polowanie albo walkę? - przerwała, posyłając Szron znudzone spojrzenie. Gdy szylkreta umilkła, Pająk bardzo doceniła chwilę ciszy, która właśnie zapanowała.

<Szron? Wiem, że słabe, ale cóż, wena do mnie nie przytuptała xd>

Od Pajęczej Łapy

Kotka chwyciła małe ciałko myszy w zęby, kończąc jej żywot.
- Św-świetnie ci po-poszło, Pa-pajęcza Łapo! - miauknęła do niej mentorka z daleka.
- Dzięki. - odpowiedziała jej srebrno-biała, zakopując zwierzynę, by zabrać ją na później. Kotka uniosła głowę i zaczęła węszyć, a obok niej pojawiła się Oszroniony Płatek.
- I c-co czujesz? - zadała pytanie Pająkowi. Córka Jagodowej Skórki była aktualnie zbyt skupiona na wyłapywaniu zapachów, by opowiedzieć mentorce.
- Chyba nornicę... - powiedziała po chwili, upewniwszy się parę razy.
- D-dobrze. - pochwaliła ją mentorka. - Coś jeszcze?
- Chyba nie. - mruknęła, chwilę jeszcze niuchając w powietrzu. Pająk ruszyła za tropem. Gdy zalazła dosyć tłustą nornicę, ustawiła się, by ją złapać. Oszroniony Płatek nie poprawiała jej, żeby nie spłoszyć zwierzątka. Niestety, podczas łapania kotka popełniła błąd i skończyło się to zaryciem nosem w twardą, wysuszoną ziemię.
- W-wszytko d-dobrze, Pa-pajęcza Łapo? - zapytała zaniepokojona Szron, podbiegając do swojej uczennicy.
- A jak myślisz? - zapytała ironicznie Pająk, podnosząc się z gruntu. Jej nos nieco ucierpiał, gdyż aktualnie leciała z niego krew.
- I-idziemy d-do D-dryfującego Ob-obłoku. - zarządziła szylkreta gdy tylko zobaczyła ciemnoczerwoną ciecz. Po chwili były już w legowisku medyka. Kotka miała minę pozbawioną emocji, gdy niebieskooki kocur oglądał jej nos. Po chwili przyłożył do jej nosa mech i unieruchomił go pajęczyną.
- Posiedzisz tu chwilę, aż nie przestanie krwawić. I lepiej uważaj następnym razem. - miauknął jakby znudzony Dryfujący Obok i zaczął się zajmować swoimi medykowymi sprawami. Nagle do legowiska wpadł wyraźnie zestresowany Żółwia Łapa.
- Pajęcza Łapo?! Nic ci nie jest? - zapytał, podbiegając do siostry.
- Nie, nie, wszystko dobrze. - zapewniała kotka, uśmiechając się pod nosem. Cieszyła się, że jej braciszkowi na niej zależy.

<Żółwia Łapo? :) >

Od Pajęczej Łapy CD. Szakłakowej Łapy

Kotka zdążyła już nieco ochłonąć, podczas gdy ten mysi móżdżek Szakłak siedział w krzakach, najwyraźniej myśląc, że Pająk nie zauważy, gdzie polazł. Gdy w końcu wyszedł z swojej kryjówki, srebrno-biała postanowiła jeszcze raz z nim... porozmawiać, jeśli wcześniejszą konfrontację można było nazwać rozmową. Musiała upewnić się, że liliowy nikomu nie powie, co się wydarzyło przed liderką.
- Ła! - krzyknął Szakłak, zauważywszy niebiesko-złote oczy kotki, odskakując przy okazji. Jego długie futerko było nastroszone, a pomarańczowe oczy szeroko otwarte, co dla Pająka wyglądało dosyć zabawnie.
- Skończyłeś już? - zapytała już spokojnym, ale nadal zimnym głosikiem. Kocurek już się trochę uspokoił, jego futro się wygładziło, a wzrok nie był już tak rozbiegany. Po paru uderzeniach spojrzał na nią, już normalnie, jednak spod przymrużonych oczu.
- To co? Nie powiesz nikomu? -zapytała po chwili patrzenia na siebie w ciszy. Szakłak z nieznanych Pająkowi powodów cofną się trochę z zamyśloną miną. Co ta głupia kupa futra wymyślała właśnie?
- No dobrze. Ale musisz obiecać, że nie będziesz już taka okropna! - miauknął kocurek, widocznie zadowolony i dumny ze swojego pomysłu. Co on w ogóle on rozumiał przez "bycie mniej okropną"? Pająk rozumiała znaczenie tych słów samych w sobie, jednak co Szakłak miał na myśli? Miała mniej na nich fukać, syczeć, krzyczeć, przezywać i tym podobne? Pff, po prostu przestanie się do nich odzywać, proste? Proste. Czy nie odzywanie się do niego i jego rodzeństwa zaliczy się do bycia mniej okropną? Najpewniej. Kotka westchnęła teatralnie, po czym spojrzała w pomarańczowe oczy Szakłaka, które swoją drogą uważała za całkiem ładne, ale uznała, że w życiu mu tego nie powie.
- Zgoda. - odpowiedziała kocurkowi. - Ale pamiętaj, że kot nie może zmienić swoich pręg, a jeśli nawet by mógł, ja bym nigdy o tym nie pomyślała.
Pająk odwróciła się i powolnym krokiem ruszyła do żłobka. Musiała przyznać, że cała sytuacja ją zmęczyła okropnie i jedyne o czym teraz myślała, to to, żeby położyć się przy Komarze albo Żółwiku i odpocząć.

***

- N-nie P-pajęcza Ł-Łapo, nie tak. - powiedziała Oszroniony Płatek, widząc pozycję łowiecką srebrno-białej. Terminatorka obróciła głowę w jej stronę i znudzona podniosła jedną brew.
- Więc jak mam się ustawić? - zapytała, siadając. - Możesz mi to pokazać?
- J-już ci po-pokazywałam... - westchnęła szylkretka, posyłając bezsilne spojrzenie swojej uczennicy.
- Ale możesz to zrobić jeszcze raz, prawda? - prychnęła Pajęcza Łapa. - Chyba nie wyleciało ci to z głowy przez tą chwilę?
Oszroniony Płatek nie skomentowała słów kotki i z dosyć smutną miną pokazała jeszcze raz pozycję, którą aktualnie ćwiczyły.
- W-widzisz, mu-musisz ustawić ła-łapy w taki sposób i mniej wy-wypinać grz-grzbiet. - wyjąkała. Pajęcza Łapa czekała na moment, aż przyzwyczai się do jąkania się jej mentorki, bo aktualne treningi z karłowatą kotką były dla niej męczarnią. Pająk dokładnie przyjrzała się mentorce i starała się dokładnie odwzorować wszystko - ułożenie łap, położenie ogona i pozycję grzbietu. W końcu jej się udało i została pochwalona przez Oszroniony Płatek, co bardzo się jej spodobało. Pajęcza Łapa uwielbiała pochwały. Może powinna się bardziej starać, żeby częściej je dostawać? Gdy słońce zaczęło chować się za drzewami, Szron oznajmiła jej, że na dzisiaj koniec treningu i obie kotki udały się do obozu. Wzięła niewielką piszczkę z stosu z zwierzyną, po czym usiadła przed legowiskiem uczniów. Obok Komarza Łapa bawił się z Szałwiową Łapą, co nie zbyt podobało się Pająkowi, jednak postanowiła to zignorować i nie zaszczycić kotki jakąś obelgą. W końcu obiecała coś Szakłakowi, nie? A jeśli chodzi o liliowego kocurka... ten mysi móżdżek właśnie do niej podszedł. Miała nadzieję, że będzie chciał tylko minąć ją i wejść do legowiska, jednak Szakłakowa Łapa zatrzymał się obok niej. I najwyraźniej miał zamiar coś powiedzieć.

<Szakłakowa Łapa?>

Od Pająka (Pajęczej Łapy) CD. Oszronionego Płatka

Pająkowi mało co nie zaczęła drgać powieka z nerwów. Dlaczego? Dlaczego Oszroniony Płatek musiała być tak bardzo wkurzająca istotą. Nawet same "Prze-przeprosiny" doprowadzały srebrno-białą do szału. Jest możliwość, że takie nastawienie do szylkretki utrwaliło się przez nieprzyjemny dla obu stron "incydent" w kociarni sprzed około księżyca-dwóch.
- Za co i po co? - burknęła pod nosem, obdarzając kotkę zimnym spojrzeniem. Szron niemalże skuliła się przez wzrok Pająka i spuszczając głowę cicho wyjąkała:
- Z-za to, ż-że na cie-ciebie wpadłam...
Mała Pająk prychnęła i bez słowa zostawiła za sobą starszą kotkę, nawet nie obróciwszy się na nią. Przez myśl jej nie przeszło, żeby zastanowić się, jak ona by się czuła w jej skórze. Bo niby po co miałaby się identyfikować z kotami z klanu Nocy?

***

Pająk, a właściwie już Pajęcza Łapa, nie mogła uwierzyć własnym uszom, gdy usłyszała, że jej mentorką przez najbliższe parę bądź paręnaście księżyców będzie nie kto inny, jak Oszroniony Płatek. Ciągle nie wyszła z szoku, nawet gdy z Szron zetknęła się nosem. Żwirowa Gwiazda nawet nie wiedziała, jaki błąd popełniła. Czy ona w ogóle skonsultowała to z Oszronionym Płatkiem? Zrezygnowana Pająk już po ceremonii powolnym krokiem podeszła do nowej mentorki. Z miną nic nie wyrażającą i optymizmem tak wielkim, że nawet najmniejsza mysz by się nim nie najadła, spojrzała na Oszroniony Płatek.
- Zróbmy to tak, że ty mnie szybko wszystkiego nauczysz i obie będziemy miały spokój, dobra? - mruknęła pod nosem Pajęcza Łapa. Tak, Pająk powiedziała "szybo nauczysz" do kotki, która wojowniczką została jakiś księżyc temu, możne nawet mniej, a miała już ponad 30 księżyców. Oby Oszroniony Płatek nie ociągała się tak z treningiem swojej uczennicy. Oby się zgodziła, bo srebrno-biała nie ma zamiaru spędzać z nią więcej czasu, niż to potrzeba.

<Szron? Trochu peszek dla Pająka XD>

Od Pająka CD Szakłaka

Srebrno-biała kotka miała właśnie zamiar zamordować Szakłaka wzrokiem, który mówił cztery słowa. PO. CO. TO. ZROBIŁEŚ? Pająk westchnęła ciężko i spojrzała na pysk liderki. Koteczka potrafiła wyczytać z wyrazu pyszczka, że nadal zastanawia się, o co może chodzić "przyszłości jej klanu". Cała trójka jeszcze chwilę tak stała, patrząc na siebie i zastanawiając się, co powiedzieć. Szakłak najwyraźniej zastanawiał się, jak wytłumaczyć to wszystko liderce, a ta myślała nad tym, jak ponaglić kociaki do wyjaśnień, bo najpewniej miała mało czasu.
-Więc, zechce mi któreś z was wytłumaczyć co właściwie się stało? - Żwirowa Gwiazda ponowiła swoją prośbę, posyłając obu kociakom pytające spojrzenie. Pająk wzięła bardzo, bardzo głęboki wdech, po paru uderzeniach serca wypuściła wcześniej nabrane powietrze przez nos z cichym świstem. Musiała szybko wymyślić jakieś kłamstwo, żeby za bardzo jej się nie dostało. Już wystarczy, że matka ją skarciła. Postanowiła udawać niesamowicie skruszoną istotkę, która zaczęła wstydzić się swojego zachowania. Otworzyła szerzej dwukolorowe oczy i spuściła nieco główkę, by wyglądać bardziej "przepraszająco".
- No więc to było tak, że uderzyłam w głowę Szakłaka, bo... chciał się ze mną bawić, a ja nie chciałam. - zaczęła głosikiem najsłodszym, jakim potrafiła się posługiwać. Szakłak tylko wytrzeszczył na nią ślepia, jakby wielce zdziwiony "odmianą" Pająka. Srebrno-biała zignorowała go i kontynuowała szopkę przed liderką. - No i przyszły mamy i ja się zezłościłam i nie przeprosiłam Szakłaka, ale teraz bardzo mi wstyd, że tego nie zrobiłam i teraz... - zwróciła główkę ku Szakłakowi. Kocurkowi niemalże pyszczek nie opadł z wrażenia. Pająk zmrużyła oczy i miała zamiar bez słów mu przekazać: "Weź nigdy więcej się do mnie nie odzywaj, a to co teraz mówię jest jednym wielkim kłamstwem", i w końcu dokończyła swoją wypowiedź. - przepraszam.
- No dobrze... chyba nadal nie rozumiem, czemu miałabym cię za to wyrzucić z klanu, Pająku, ale miło, że przeprosiłaś Szakłaka. - Żwirowa Gwiazda uśmiechnęła się delikatnie i poszła dalej załatwiać swoje sprawy. Pająk ulżyło, że nie musi już zgrywać aniołka przed liderką i upewniwszy się, że kolorowa kotka poszła, ponownie zwróciła się do dalej zdziwionego syna Imbirowego Pazura.
- Posłuchaj mnie teraz, dobra? To co przed chwilą usłyszałeś było kłamstwem i masz o tym zapomnieć, jasne?! - fuknęła agresywnie Pająk, bliżej podchodząc do zdezorientowanego kocurka. - Nie opowiadaj tego nikomu, ma to zostać między nami! Nigdy więcej się coś takiego nie wydarzy, więc nie masz o tym nikomu wspominać!
Koteczka wbiła pazurki w ziemię i zaczęła czekać, aż ta przeszkoda jej odpowie, na co najwyraźniej będzie musiała jeszcze trochę poczekać, bo Szakłak miał minę, jakby dopiero zaczął przetwarzać, co się właściwie przed chwilę stało.

<Szakłak?>

Od Pająka CD Szałwii

- Chodźcie! - zawołała Pstrąg spoglądając na resztę. Owszem, kotka posyłała zaciekawione spojrzenie grupce, które jednak starała ukryć, ale to tylko dlatego, że martwiła się o Żółwika! Zaginięcie Szakłaka mało ją obchodziło, zależało jej tylko, żeby jej brat się znalazł. Poza tym, musiała przecież nadzorować resztę kociąt, żeby im czasem nie przyszło znęcanie się na Komarem. Wywracając oczami dołączyła do ekipy poszukiwawczej. Kocięta przed nią szybko zaczęły się przedostawać przez dziurę na zewnątrz. Pająk wyszła jako ostatnia, upewniając się jeszcze, czy matki na pewno śpią. Gdy tylko wydostała się z żłobka, ogarnęło ją dziwne uczucie ekscytacji. Jeszcze nigdy tutaj nie była! Jeszcze nigdy nie była dalej niż żłobek i miejsce tuż przed nim. Do jej małego noska dostały się niemal oszałamiające nowe zapachy, do uszu docierały coraz ciekawsze dźwięki otaczającego ją lasu.
- Dobrze, pamiętacie jak Imbirowy Pazur opowiadała nam, jak wytropić mysz? - zaczęła Szałwia, niuchając noskiem powietrze. " Nie, nie słuchałam jej wtedy..." pomyślała Pająk i poczuła lekkie zażenowanie. Może jednak warto słuchać innych, chociażby po to, żeby wykorzystać to do własnych celów?
- Tak! Mama mówiła o wąchaniu powietrza! - krzyknęła Pstrąg, zabierając się do roboty. Po chwili wszystkie kociaki zaczęły szukać zapachu swoich braci.
- Hej, chyba coś znalazłem! - Komar zwołał towarzystwo i wskazał ogonkiem ślady małych łapek na nieroztopionym jeszcze śniegu.
- Za mną! - Pstrąg z okrzykiem ruszyła do przodu, krocząc niemalże na śladach Żółwika i Szakłaka. Pająk była dumna, że to Komar właśnie znalazł te ślady. To był kolejny dowód na to, że był lepszy od tych mysich móżdżków. Kiedy Pająk, Szałwia i Komar zaczęli się trochę wygłupiać, by umilić sobie tę podróż, Pająk obserwowała przyrodę. Małe, zielone pączki pojawiły się już na niektórych krzewach, mech ponownie zaczął wpełzać na chropowate kory drzew, uśpionych dotychczas podczas Pory Nagich Drzew. Pająk zauważyła, że przy Porze Nowych Liści zaczyna wszystko odżywać, tak, jak mówiła Jagodowa Skórka. Koteczka spojrzała pod swoje łapy, nie widziała już pod nimi żadnego śladu śniegu. Czy na pewno nadal szli dobrze? A może się zgubią i ktoś będzie musiał ich szukać, tak jak oni Żółwika i Szakłaka? Po krótkiej chwili marszu do jej uszu dobiegł zupełnie nowy, nieznajomy dźwięk. Była to dziwna szumiąca i chlupocąca melodia, mieszająca się z dźwiękiem, jaki wydawały małe listki i gałęzie gdy wiatr wiał. Poczuła także inny zapach, jakby bardziej wilgotny i zimny.
- Czy to szumi woda? Myślałam, że produkuje ją mech! Niektórzy przynosili mech o podobnym zapachu dla mamy i pani Jagodowej Skórki. - odezwała się Szałwia.
- Może właśnie tutaj poszli Szakłak i Żółwik?

< Komar, Szałwia, Pstrąg? Wybierzcie, czy dotarliśmy do rzeki czy strumyka :0>

Od Pająka

Słońce już szczytowało. Śnieg przed żłobkiem iskrzył się w słonecznych promieniach, które odbijając się obudziły Pająka. Kotka leżała wtulona w brzuch Jagodowej Skórki. Kotka próbowała ukryć główkę przed światłem, by móc spać dalej. Gdy jako tako jej się udało, obok niej zaczął wiercić się Komar, co zmyło resztki snu z jej powiek. Z podirytowaniem otworzyła dwukolorowe oczy. Zauważyła, że Pstrąg i Szałwia bawią się razem, Szakłak leży, najpewniej zachwycając się kamieniem, Żółwik śpi, a Komar najpewniej tylko udawał. Pająk ziewnęła szeroko. Nagle do żłobka wkradł się powiew zimnego powietrza, który spowodował dreszcze u wszystkich kociaków prawie jednocześnie.
- Zimnooooo. - miauknął ospale Żółwik, mocniej wtulając się w futro Jagódki. Po chwili jednak podniósł się i rozejrzał dookoła.
- Co będziemy dzisiaj robić? - zapytał, pacając łapką rodzicielkę.
- Wyjdziemy dzisiaj ze żłobka razem. Będziecie mogli pobawić się w śniegu i popoznawać innych. - odparła Jagodowa Skórka, przerywając swoją rozmowę z Imbirowym Pazurem.
- Suuuper! - powiedział Komar, niemalże podskakując. Pająk jedynie wzruszyła ramionami. Nie za bardzo chciała poznawać innych. Wszyscy dla niej byli tacy sami. Liliowa karmicielka położyła sobie na łapach Żółwika i zaczęła go dokładnie myć. Po chwili skończyła i wzięła się za kolejne swoje kocię. Niedługo potem cała trójka była umyta i gotowa do wyjścia. Prawie wszyscy stali już przed wyjściem oprócz jednej, małej kotki chowającej się w żłobku.
- Nie idziesz, Pająku? - zawołał do niej Komar, posyłając jej pytające spojrzenie. - Pobawimy się razem!
Kotka przewróciła oczami i podniosła się w swojego miejsca by dołączyć do reszty. W końcu brat ją poprosił, nie mogła mu odmówić.

< Komar? >

Od Pająka

Pająk siedziała sobie przy mamie, przyglądając się, co ta robi. Jej liliowe boki unosiły się rytmicznie, a żółte oczy bacznie obserwowały wszystkie kocięta w żłobku. Imbirowy Pazur wyszła na chwilę, prawdopodobnie rozprostować trochę nogi, a Jagodowa Skórka została, by pilnować młodych.
- Kiedy zobaczymy się z tatą? - zapytała w końcu Pająk. Futro na grzbiecie Jagódki podniosło się odrobinę, ale parę uderzeń serca opadło, a karmicielka spojrzała w niebiesko-złote oczy swojej jedynej córki, spoglądające na nią z zainteresowaniem i wyczekiwaniem odpowiedzi.
- Chyba jeszcze nigdy nie widziałam na twoim pyszczku takiej ciekawości, wiesz, Pająku? - uśmiechnęła się Jagodowa Skórka. Pająk zmarszczyła nosek i odwróciła głowę. Nie powinna pokazywać Jagódce, jak bardzo interesuje ją tata. Kocię zastanawiało się, czy jest taki sam jak reszta, a może zupełnie inny.
- To kiedy? - bąknęła pod nosem w końcu. Jagódka polizała ją po głowie, mierzwiąc jej ładnie ułożone przedtem futerko. Pająk już miała na nią prychnąć, jednak powstrzymała się, uznając gest matki za całkiem miły.
- Niedługo... mam nadzieję. - odparła złotooka karmicielka. Pająk już otworzyła pyszczek, by zadać kolejne pytanie, gdy do żłobka wkroczyła zupełnie nowa postać. Jej dziwny, ale podobny do Jagodowej Skórki, zapach uderzył Pająka. O nie! Kolorowa kotka zastała ją, gdy jej pyszczek nie był wykrzywiony w grymasie nienawiści do całego klanu!
- Wwitaj, J-jagodowa Skórko. - przywitała się nowo przybyła, podchodząc do liliowej.
- Cześć, Oszroniona Łapo. - karmicielka posłała jej ciepły uśmiech. - Miło cię widzieć. Co cię tutaj sprowadza?
- Nie po-potrzebowałabyś pom-pomocy? - zapytała szylkreta, siadając obok.
- Mogłabyś mi pomóc z maluchami? - kotka wskazała trójkę kociąt końcówką ogona. - To jest Żółwik, Komar i jedyna koteczka z miotu - Pająk. Dobrze byłoby się nimi trochę zaopiekować, wiesz, umyć i trochę uspokoić. - powiedziała Jagodowa Skórka. Oszroniona Łapa chwilkę się zastanowiła i w końcu jej wybór padł na Pająk.
- W-w-wezmę ją. Wgląda ur-uroczo. - miauknęła, uśmiechając się do koteczki. - Cześć, Pa-pajączku, jestem O-oszroniona Łapa, miło mi cię po-poznać.
Pająk zrobiła krok w tył... no przynajmniej próbowała, jednak drogę zagrodziła jej Jagodowa Skórka. I czemu ta kotka się tak jąka? Było to strasznie denerwujące dla małej.
- Wiesz, Pająk bywa... nieuprzejma. - mruknęła Jagódka.
- N-na pewno nie jest t-tak źl-źle. - powiedziała Szron i wzięła Pająk za luźną skórę na karku. Kotka w mgnieniu oka zaczęła się wiercić i wymachiwać łapkami na wszystkie strony. Niech to coś ją puści! Ona wcale nie chce iść do niej!
- Puść mnie ty, ty... my... głupia kupo mchu! - krzyknęła w końcu, wymyślając najbardziej obraźliwe przezwisko jakiego mogła używać w towarzystwie mamy. Gdy Szron w końcu ją puściła, Pająk spojrzała na nią z taką nienawiścią, że mina starszej kotki wyrażała jedynie: "Chyba jednak się pomyliłam..."

< Oszroniona Łapo? Uważaj, Pająk gryzie! >

Od Pająka

Młoda koteczka spod przymrożonych ślepi obserwowała grupkę bawiących się obok niej kociąt. Nie podobało jej się, że jej bracia bawią się z tymi mysimi móżdżkami. Bo czemu miałaby ufać Pstrągowi, Szkłakowi i Szałwii? Jej futerko jeżyło się mocniej za każdym razem, gdy Komar albo Żółwik został chociażby delikatnie popchnięty przez jedno z nich. Zdenerwowana Pająk wzbijała tumany kurzy wymieszanego z drobnym piaskiem bijąc o ziemię swoim ogonkiem z nerwów. Parę uderzeń serca potem podszedł do niej Szakłak. Koteczka posłała mu najbardziej lodowate spojrzenie, na jakie było ją stać, jednak kocurek niezbyt się tym przejął, a Pająk nawet pomyślała, że nie zauważył jej wzroku.
- Heeej, Pająku, chcesz się z nami pobawić? - zapytał radośnie Szakłak, przyjmując pokraczną, ale całkiem niezłą jak na kociaka, pozycję łowiecką.
- Nie. - prychnęła szorstko biało-szara, marszcząc nos i odwracając głowę w innym kierunku, udając, że ma coś ciekawszego do roboty.
- No weź, nie bądź leniwą kupą futra! - roześmiał się liliowy, delikatnie pacnąwszy łapką koteczkę. Pająk w uderzeniu serca cała się najeżyła, uniosła ogonek do góry i wbiła mordercze spojrzenie w kociaka. Szakłak nie miał prawa jej obrażać czy nawet dotykać! Pająk uniosła w górę łapkę i wymierzyła cios w głowę Szakłaka. Był na tyle mocny, żeby kociak pisnął, co zaalarmowało obie karmicielki.
- Nic ci nie jest, Szakłaku? - zapytała zmartwiona Imbirowy Pazur, liżąc czule swojego synka.
- Nie, mamo, nic mi nie jest, przestań już. - mruknął niezadowolony z reakcji matki Szakłak, próbujący wydostać się spod języka czekoladowej królowej.
- Pająku! - zawołała oburzona Jagodowa Skórka, upewniwszy się, że kociakowi Imbirowej Pazur nic się nie stało. - Przeproś Szakłaka w tym momencie!
- Nie przeproszę! - zaprotestowała koteczka, tupiąc nóżką. Nie zamierzała przepraszać, bo za co? Niech ten mysi bobek się nauczy, że Pająk nie chce mieć z nim nic wspólnego! Nie lubiła żadnego z kociąt Imbirowego Pazura, samej Imbirowej Pazur czy innych kotów z klanu Nocy i nie będzie przepraszała żadnego z nich. Jagodowej Skórce najwidoczniej nie podobało się zachowanie jej kociaka, więc wzięła małą za luźną skórę na karku i położyła obok siebie.
- Nie pójdziesz stąd, dopóki nie przeprosisz za to, co zrobiłaś. - powiedziała stanowczo liliowa. Pająka mało to obchodziło. Przy pierwszej lepszej okazji uciekła matce sprzed nosa i wybiegła z żłobka. Chciała, by Jagódka zobaczyła, że Pająk jest na nią zła. Niestety, przed jej nosem niedługo potem wyrosły jakby znikąd kolorowe łapy Żwirowej Gwiazdy. Pająk wydała bliżej niezidentyfikowany odgłos, gdy uderzyła o nie.

<Żwira albo kociaki z żłobka? Ehh, za długo nie pisałam i giotek, ale coś jest>