Od Konwaliowej Rzeki CD Pylistej Łapy

Uczennica Czapliego Potoku mówiła takim sposobem, że często trudno było się zorientować o czym akurat mowa. Cały czas była to podekscytowana, a to przestraszona. Ale może przez to wydawało się ciekawe, i zachęcało do słuchania.
-To prawda, ale przez to są też bezbronne.
- Niedługo się urodzą prawda?
-Tak, Burzowe Serce tak twierdzi...
-Z pewnością będą wspaniałymi uczniami.- Kotka przystąpiła z łapy na łapę.
-Może jeden nawet twoim?
-Moim? Nie, nie sądzę, pewnie nawet nie będę wojownikiem, a jak już, to kto by je dawał... Znaczy, byłoby miło, ale nie sądzę żeby to było coś dla mnie. Przynajmniej nie teraz, przecież muszę się nauczyć wszystkiego...
Konwaliowa Rzeka głównie przyglądała się mniejszej kotce. Chciała tak młodą uczennicę, wręcz zmusić, do rozmowy, co chyba jej nie wychodziło, bo znowu była nerwowa.
-Nie można zakładać od razu, prawda?
Kotka położyła się na boku, zmęczona poprzednią pozycją, kładąc na brzuchu ogon.
Druga kotka, czarno-biała uczennica patrzyła się to na nią, to na ściany obozu, drapiąc pazurami nerwowo ziemię, tym samym ją rozgrzebując. Popatrzyła na starszą oczami, które w tym momencie wyglądały jak kamyk który odkopała. Konwalia posłała jej pytający wzrok, nie rozumiejąc zbytnio uczucia za jej spojrzeniem, i o co jej tym samym chodziło.

<Pylęcie?>

Od Konwaliowej Rzeki

Stało się. Miała kocięta. Dzieci.
Była matką.
Nadal nie umiała tego pojąć, ale po tym, jak koty z klanu przychodziły jej gratulować, zaczęła rozumieć, że to chyba jednak nie sen.
Były takie piękne, malutkie kuleczki! Jeden jasnorudy, trochę biały, drugi rudy w pręgi, też z białym, a trzecia pociecha była czekoladowa, czekoladowym szylkretem. Nie mogła nic poradzić, tylko się rozpłakać, kiedy je pierwszy raz zobaczyła. Były jej, jej dzieci!
Burzowe Serce powiedział, że to dwa kocury i kotka.
Cały czas siedział z nią Czapli Potok, raz liżąc ją, raz kocięta. Mimo że była zmęczona całym wysiłkiem związanym z porodem, nigdy nie czuła się tak szczęśliwa.
-Jak zamierzasz je nazwać?- zapytał, tak jak większość, która jej gratulowała. Zawsze odpowiadała tak samo:
-Nie wiem, nie wiem, jeszcze nie wiem.- Oczywiście, tu nastąpiła zmiana, bo rozmowa partnera z partnerem wygląda inaczej niż z każdym innym klanowiczem.- Czapli Potoku? Chciałabym... Nazwać jednego Splotek. Po bracie.
Konwalia cały czas za nim tęskniła. Kiedy byli mali, tak się razem trzymali, pomagali i pieszczotliwie dokuczali... Tak właśnie, jedno imię wybrane. Może kotka nie przypomina oryginału, ale to niczemu nie szkodzi.
Po tamtej rozmowie do żłobka weszła zastępczyni Klanu Burzy, Migoczące Niebo.
-Czy mogłabym porozmawiać z Konwaliową Rzeką w cztery oczy?

<Taaataraaara cze e e e. E e e kam Migaczuuuu>

Od Konwaliowej Rzeki

Oh, ile to się zmieniło w życiu kotki. Ukończyła trening i, oczywiście, co za tym idzie go zaczęła, dorosła, a teraz jeszcze potomkowie… Wszystko działo się niby tak szybko, a przecież już taka mała nie była. Nadal młoda, ale nie mała.
Niestety, te zmiany były często też złe. Jedyną osobą która jeszcze żyła z jej rodziny tylko matka. Jej kochany braciszek utonął jeszcze jako uczeń, ojciec też zmarł…
Ale przecież nie była sama. Miała przy sobie klan. I co najważniejsze, swojego przystojniaka. Jak to się wszystko szybko działo… Teraz miała czasu aż za dużo żeby siedzieć i rozmyślać. Królowe nie mogą się zbytnio przemęczać, narażać, i tak dalej i tak dalej. W sumie to mogła tylko jeść, spać, i wychodzić, kiedy znajdzie się ktoś do towarzystwa, a raczej pilnowania.
Żyć nie umierać.
I tak właśnie spędzała cały swój czas. Chociaż może udało jej się trochę więcej rozmawiać z innymi…
Będąc przy innych kotach, Konwalia uznała że pozajmuje im trochę głowę. Wstała ostrożnie i wyszła ze żłobka.
Wszędzie walały się uschnięte liście. Cóż można poradzić, przecież to Pora Spadających Liści. Kotka obróciła się parę razy by lepiej przyjrzeć się obozowi. Głupio zrobiła, od razu (a nawet trochę w trakcie tej czynności) ruszając na przód, bowiem wpadła na...

<Ktokolwiek z KB>

Od Konwalii

Klan Gwiazdy zesłał Klanu Burzy najbardziej wkurzającą poczwarę jaką tylko mógł sobie wymyślić. Tak jakby pomnożyć komary przez pchły, tak, to właśnie byłaby Konwalia. Mały pypeć uważający, że jest najważniejszy bo jego ojciec to Nocna Gwiazda, no cóż mogło by być piękniejsze. Ten mały pierdziel czuje taką potrzebę rządu że stworzyła... w sumie to niewiadomo co.
-ŚTWOZIMY KLAN- krzyknęła kotka wskakując na kamyk i próbując się na nim utrzymać- BENDEM KĄFALIOWOM KFIAŚTOM, A ŚPLOT BFEDZIE ZAŚTEPECO!- szylkretka wreszcie zaczęła się trzymać, po czym zaczęła się na nim bujać.- Ale sieby nie pyo sie jak siafsze ja jeśtem literem, pfiorem jeście Bfenkit. Pencie trukom literkom ale pendziemy cielić LEGOWIŚKO!- Kotka wskazała na małą kupkę mchu która przed całym wydarzeniem powstała w jej łapach.
-Nie będziecie już spać z mamusiami?- zapytała się Złota Melodia z tyłu, próbując ukryć rozbawienie.
-Jeśteśmy juź dusi, mamo!- Krzyknęła, a raczej próbowała to zrobić Konwalia, niezbyt zadowolona faktem że mama robi jej „wiochę”.- Moziemy sipaci śami! Od razu po wypowiedzeniu tego oto zdania, za bardzo zamachnęła się na kamieniu, spadając z niego. Od razu oczywiście się podniosła, wylizując z jej piersi ziemię która w tej chwili była jak skaza na jej dumie.- Nio, teraś ti Bleńkit.
Mała zaczęła popychać drugą kotkę ogonem żeby weszła na wszechmocny kamyk.
<Inne małe pierdki Klanu Burzy? Głównie Błękito>