Od Czereśniowego Pocałunku CD. Szałwiowego Serca

Czereśnia siedziała samotnie pośród gęsto rosnących trzcin, które porastały jeden z zakątków obozu Klanu Nocy. Delikatny wiatr poruszał szeleszczącymi źdźbłami, a słońce powoli przesączało się przez ich wąskie liście, rzucając drobne cienie na jej futro. Kotka leżała, wpatrując się obojętnie w rybę, którą co jakiś czas leniwie skubała. Nigdzie jej się nie spieszyło. Czuła zmęczenie, głęboko osadzone w łapach i barkach – ślady po długich patrolach, nieustających treningach z Rozpromienioną Łapą oraz po bezsennych nocach, gdy rozmyślała o Murenie. Gdy tylko znajome, czarno-białe futro partnerki zamigotało w polu widzenia, Czereśnia uniosła łeb i spojrzała na nią ciepło, życząc jej w duchu powodzenia na łowach. Patrzyła, jak Murena oddala się z lekkością i radością w ruchach, która kontrastowała z ciężarem leżącym w sercu szylkretowej kotki. Czereśnia czuła, że daje jej zbyt mało. Dla niej to było wszystko – cała energia, wszystkie emocje, cała uwaga. Ale dla Mureny... dla Mureny to mogło nie wystarczać. Czuła, że partnerka potrzebuje czegoś więcej – czegoś, czego może nigdy nie będzie potrafiła jej dać. Zamyślona, nie od razu zorientowała się, że ktoś ją obserwuje. W obozie to było dość normalne – koty często zerkały na siebie, zwłaszcza w chwilach ciszy. Jednak tym razem spojrzenie było inne. Intensywne. Świdrujące. Nie przejęła się tym zbytnio, wróciła do swojej ryby. Ale obserwator nie odpuszczał. W końcu podszedł bliżej.

— Cześć — rozbrzmiał nad nią pusty, wyprany z emocji głos.

Czereśnia uniosła łeb. Jej oczy rozszerzyły się zaskoczeniem, gdy ujrzała przed sobą Szałwika – a raczej, Szałwiowe Serce. Dawno już został wojownikiem, a mimo to Czereśnia nigdy nie miała okazji mu pogratulować. Unikali się wzajemnie.

— Słuchaj, jest taka sprawa. Borówkowa Łapa bardzo by chciała pójść na wspólne szkolenie z Rozpromienioną Łapą, mówiła mi już o tym parę razy. Miałabyś niedługo na to trochę czasu?

Wypowiedział to wszystko szybko, jakby chciał mieć to już za sobą i zniknąć jak najszybciej.

Czereśnia usiadła powoli, owijając ogon wokół łap. Zrobiła miejsce obok siebie, dając mu sygnał, że może usiąść, jeśli chce. Szałwik jednak patrzył gdzieś w bok, unikając jej wzroku i czekając w ciszy na odpowiedź. Zastanowiła się przez chwilę. Czy jej uczeń naprawdę był gotów na wspólne treningi? Rozpromieniona Łapa był... impulsywny. Często wybuchowy. Ale może właśnie kontakt z siostrą przyniósłby mu równowagę? Sama Czereśnia nie utrzymywała bliskich relacji ze swoją siostrą – i nikt nie dbał, by to zmienić. Teraz były sobie obce. Nie chciała, by jej uczeń powielał ten sam los.

— Jasne, myślę, że nie będzie z tym żadnego problemu. Przyda im się nauka współpracy, to na pewno — odparła w końcu, prostując się i uśmiechając smutno.

Szałwik skinął głową, a jego ciało drgnęło lekko – jakby chciał odejść, lecz coś go jeszcze powstrzymywało. Stał wciąż obok niej, nieruchomy.

— A jak ci idzie z Borówkową Łapą? — zapytała, próbując jakoś ruszyć rozmowę.

W końcu usiadł, choć nadal nie patrzył na nią.

— Jest dobrze. Dogadujemy się, a treningi zawsze mijają nam w miłej atmosferze — odpowiedział krótko. — A tobie z Rozpromienioną Łapą jak się układa?

— Mi też się z nim dobrze współpracuje. Jest dość ekspresyjny i porywczy, ale to dobrze – ma zapał do pracy — wymruczała spokojnie.

Zorientowała się, że dawno nie wypowiedziała tylu słów naraz. Ostatnie dni były dla niej raczej ciche, zamglone, jakby oderwane od rzeczywistości.

— Tak... ale musi też uważać — odezwał się nieśmiało Szałwik.

— Pracuje nad tym. Nadal jednak polowanie na bardziej ruchliwą zdobycz jest dla niego trudne — zaśmiała się lekko, wbijając spojrzenie w jego sylwetkę. Jej oczy błyszczały, jakby szukały u niego reakcji, głębszego zaangażowania. Chciała, by rozmowa trwała. Potrzebowała tego. Szałwik jednak wciąż milczał, zamknięty w sobie.

— A u ciebie jak? — zapytała znów, odrywając od niego wzrok i kierując spojrzenie ku niebu. Nad nimi niebo było przejrzyste i spokojne, jakby zupełnie nie przejmowało się ciężarem myśli, które nosili w sobie.

<Szałwiku?>

Od Szałwiowej Łapy (Szałwiowego Serca) CD. Czereśniowego Pocałunku

niedługo po wyznaniu uczuć

Gdy wrócił do obozu, prowadzony przez Kolcolistne Kwiecie, chciał się zapaść pod ziemię. Tak, by nikt go nie widział, nikt go nie słyszał, nikt go nie zaczepiał. Miał nadzieję, że nie zostanie przez nikogo zmuszony do jakiejś rozmowy albo zapytany o samopoczucie – był pewny, że jeśli tylko spróbuje wypowiedzieć jakieś słowo, zacznie piszczeć i ryczeć na nowo. Już teraz z trudem udawało mu się powstrzymać łzy.

W drodze do legowiska medyka jego wzrok niesfornie uciekł na bok, w stronę legowiska wojowników. Dojrzał w półmroku szylkretowe futro – gdy tylko to się jednak poruszyło, czym prędzej odwrócił głowę, wbijając spojrzenie we własne łapy. Przez to też, gdy już znalazł się wprost przed lecznicą... Nie trafił w wejście. Myślami nieobecny uczeń boleśnie uderzył głową o skałę.

Spojrzenie Kolcolistnego Kwiecia mówiło samo za siebie. Zamiast jednak coś powiedzieć, wojownik zrezygnowanie westchnął, oszczędzając komentarza, który już cisnął mu się na język. Szałwik podziękował mu za to w duszy. Zagłębił się dalej w legowisko, tym razem wymierzając już we wnękę, która prowadziła do środka.

***

Gdy tylko Klan Nocy obiegła plotka o związku Czereśniowego Pocałunku i Czyhającej Mureny... Cóż. Niedopowiedzeniem by było stwierdzenie, że nie przyjął tego za dobrze. Bliżej zaczęło mu być do wielkiego kociaka, aniżeli prawdziwego wojownika. Zaczął unikać kotek jak ognia – starał się nawet nie być na tych samych patrolach, co one. Jeśli już na nie patrzył, to rzucał im nieprzychylne spojrzenia, w szczególności Murenie. Och, Murena... Z chwilą zasłyszenia tej pogłoski z ust największego nocniaczego plotkary, Siwej Czapli, poczuł się jak przeżute i wyplute z powrotem ścierwo. Bo jak inaczej się miał poczuć, gdy jego własna, rodzona, kochająca siostra ze wszystkich kocurów i kocic w klanie wybrała sobie akurat... Ją. JĄ. Na Klan Gwiazdy, zupełnie tak, jakby mu to zrobiła specjalnie. Czy naprawdę tak było? Czy po tych wszystkich księżycach Murena postanowiła wbić mu bolesną szpilę? Nie zamierzał jej wybaczyć. Nie zamierzał z nią rozmawiać. Nic. Jedyne co im zostało, to rzucane przez Szałwiowe Serce spojrzenia – pełne bólu, goryczy i... Zawstydzającej, chowanej głęboko w sobie zazdrości.

***

Borówkowa Łapa nie przestawała go męczyć o ten wspólny trening z Rozpromienioną Łapą... No i nie miał jej tego za złe. Albo inaczej, wiedział, że nie powinien mieć jej tego za złe. Po prostu chciała poćwiczyć ruchy ze swoim bratem, zacieśnić więzy, cokolwiek... Lecz skutecznie doprowadzało to kocura do białej gorączki. Każde kolejne pytanie, czy porozmawia z Czereśniowym Pocałunkiem zbywał, zdradzając po sobie wszystko, co tylko mógł – zaczynał drżeć, stroszyć futro, kłaść po sobie uszy, machać ogonem, uciekać wzrokiem... W tej chwili nawet już nie starał się tego przed nią ukryć. Była młoda, ale nie głupia, a co za tym szło, musiała się już teraz czegoś domyślać. Nie wierzył, że pozostawała nieświadoma i wciąż wierzyła jego wymówkom.

W końcu jednak musiał spełnić jej prośbę. Głupio mu było tak uciekać w nieskończoność, szczególnie gdy widział tę radość w jej oczach, kiedy mówił jej, że już niedługo to ogarnie. Patrzył z drugiego końca obozu na Czereśniowy Pocałunek, siedzącą w samotności. Nie potrafił się zebrać do wstania i podejścia do kotki... Więc tak, po prostu patrzył, jak jakiś dziwak.

Brakowało mu jej. W jakiś dziwny sposób przez tę niechęć i skrępowanie przebijała się wątła, dogorywająca tęsknota. Przypominał sobie o ich zawodach w kopaniu kulek mchu, gorliwym czekaniu na nią cały dzień, kiedy tylko została uczennicą, wspólnych patrolach, polowaniach, walkach, korepetycjach, których mu udzielała; rozmowach, nieraz głębokich, których nie byłby w stanie przeprowadzić z żadnym innym kotem. One zawsze dawały mu ukojenie.

Zacisnął zęby. Nienawidził jej kochać. Gdyby tylko mógł, natychmiast by przestał i skończył robić sobie papkę z mózgu. Nienawidził niekomfortowego kłucia w brzuchu, dziwnego mrowienia rozchodzącego się po ciele, kiedy ta przypadkiem musnęła go futrem i tych myśli, które napływały mu do głowy, gdy tylko na nią patrzył. Minęło tyle księżyców, od kiedy minęły się ich drogi. Od tego żałosnego wyznania i odrzucenia. Dlaczego jego serce nadal tak uporczywie trzymało się rzeczy, o której tak bardzo chciał zapomnieć? Dlaczego był aż takim rybim móżdżkiem?!

Wojownik zamknął na chwilę oczy i wziął głęboki wdech. Po kilku uderzeniach serca wypuścił go z głośnym westchnięciem. Weź się w garść — pomyślał, karcąc siebie w duszy. Musi jak najszybciej mieć to z głowy tak, by wszyscy wyszli z tego szczęśliwi. "Szczęśliwi".

— Cześć. — Podszedł do kocicy, witając się z nią beznamiętnym głosem. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz z nią rozmawiał. Dawno. Czereśniowy Pocałunek uniosła głowę znad posiłku, który do tej pory ją pochłaniał. Spojrzała na niego z zaskoczeniem. — Słuchaj, jest taka sprawa. Borówkowa Łapa bardzo by chciała pójść na wspólne szkolenie z Rozpromienioną Łapą, mówiła mi już o tym parę razy. Miałabyś niedługo na to trochę czasu?

<Czereśniowy Pocałunku?>

Od Czereśniowego Pocałunku CD. Szałwiowej Łapy

Szylkretka wpatrywała się w ucznia. Jej czujne uszy wyłapywały każde jego słowo, jednak serce próbowało je wyprzeć. Z każdym kolejnym miauknięciem uśmiech stopniowo znikał z pyska wojowniczki. Widząc, jak kocurek mówi to wszystko szczerze, jak przebiera łapami ze stresu, Czereśniowy Pocałunek czuła, jak ściska ją w piersi. Spojrzała na bukiet od Szałwika z niezrozumiałymi emocjami w oczach. Niebieskie kwiatki zdawały się migać, jakby znikały na jej oczach. Mózg Szylkretowej robił wszystko, by wyprzeć tę sytuację z istnienia. Błagała, by to był tylko sen. By to nie była prawda. Serce łomotało jej w piersi, a łapy ledwo widocznie drżały. Jej gęste futro było nastroszone, a chwilę potem zmierzwił je nagły podmuch wiatru. Wyglądało jak przerażające fale oceanu, gotowe zniszczyć wszystko na swojej drodze. Dreszcz przeszedł od jej łap aż po samo serce, gdzie zdawał się zatrzymywać, specjalnie drażniąc kotkę. Mimo nadchodzącego ciepła teraz było jej zimno. Czuła się, jakby ziemia chwytała ją za łapy i wciągała do bagna. Nigdy nie spodziewałaby się takiej sytuacji. W jej sercu nie pojawił się nawet cień romantycznych uczuć do kogokolwiek. Kotka nawet o tym nie myślała — jej zdaniem nie trafił się jeszcze nikt taki. A jednak... Może jej serce biło szybciej przy jednej z księżniczek? Ale czy tak samo zachowywałoby się dla księcia? Kochała Szałwiową Łapę. Ten kocurek był dla niej jak brat. Kochała go tak, jak powinna kochać Kunią Łapę, ale nigdy nie była z nią blisko. Uwielbiała spędzać czas z młodszym i uczyć go nowych rzeczy. Nawet ciche siedzenie obok siebie dawało jej poczucie bezpieczeństwa. Czereśniowy Pocałunek zbudowała w Szałwiku swój bezpieczny azyl, który teraz runął jak wieża z klocków. Nigdy nie pomyślałaby o Szałwiku jako o romantycznym partnerze. Ale nie chodziło tylko o niego. Wojowniczka nigdy nie czuła, że podobają jej się książęta. Zawsze zwracała uwagę raczej na księżniczki. Rozmawiając z samcami, czuła się po prostu dobrze — jak przy przyjacielu czy bracie. Nigdy nie pomyślałaby, że ktoś mógłby ją pokochać. Że Szałwik mógłby ją pokochać. Nie mieściło jej się to w głowie. Nie chciała niszczyć ich przyjaźni, ale nie chciałaby też czegoś więcej. Czuła się jak mysz uciekająca z własnej norki. Mogła w niej zostać i zniknąć, zasypana ziemią, albo mogła uciec i zginąć z łap drapieżników, bo nie miałaby już schronienia. Przez głowę Czereśniowego Pocałunku przelatywało tysiące myśli. Nie wiedziała, co zrobić. Nic nie mówić? Po prostu spojrzeć na niego wymownie? Nie, to nie wchodziło w grę. Czy Szałwiowa Łapa nadal będzie chciał być jej młodszym, niepisanym braciszkiem? Czy jednak stanie się jej wrogiem? A jeśli powie mu, że go nie kocha… czy znienawidzi ją za to? Czy cały klan odwróci się od niej? Ale przecież nie mogła być z nim w głębszej relacji. Nie wytrzymałaby tego. Na samą myśl o dzieleniu z Szałwiową Łapą czułości jej ciało drżało. Mogła myć mu futerko. Mogła spać obok niego. Ale tylko wtedy, gdy był to wyraz czystej, przyjacielskiej więzi. Robienie tego samego ze świadomością, że kocur czuje do niej coś więcej… to ją przerażało. Czy było coś z nią nie tak? Dlaczego nie czuła tego samego? Przecież lubiła spędzać z nim czas. Był miły, kochany. Był jak promyczek w jej życiu. A jednak... nawet nie potrafiła powiedzieć, czy był przystojny. Był uroczy, ale... Szylkretka nie była pewna, czy w ogóle umiałaby powiedzieć o jakimkolwiek wojowniku, że jest przystojny. Nawet ci najbardziej oblegani książęta nie wydawali jej się atrakcyjni. To nie była wina Szałwika. To nigdy nie była jego wina. W jej głowie biegały obrazy rozżalonego pyska przyjaciela. Czuła jego łzy na swojej skórze, jakby wypalały w niej dziurę prosto do serca. Ale nie były w stanie do niego dotrzeć. Nie ważne, ile uśmiechów, ile wspólnych chwil by przeżyli – nigdy nie pokocha go w taki sposób, w jaki on by tego chciał.

W końcu jej natłok myśli musiał zostać przerwany. Mimowolnie uniosła głowę znad kwiatów i spojrzała na kocurka. Wydawało się jej, że trwało to całe godziny, a minęło zaledwie kilka uderzeń serca, odkąd Szałwiowa Łapa skończył mówić. Kocurek patrzył na nią swoimi morskimi oczami. Jego szare futro zdobiły delikatne rumieńce, a pyszczek przyozdabiał uśmiech. Ten sam uśmiech, który Czereśnia widziała po raz pierwszy, gdy go poznała. Ale gdy tylko ich spojrzenia się spotkały — uśmiech ucznia natychmiast znikł. Czereśniowy Pocałunek patrzyła na niego z żalem w oczach. I niczym więcej. Nie czuła złości. Nie czuła obrzydzenia. Jak mogłaby czuć coś takiego wobec niego? Cała ta odraza… była skierowana ku niej samej. Czuła, że gdy tylko się odezwie, stanie się kimś godnym jedynie Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Że tam właśnie trafi po śmierci. I że utonie w łzach Szałwiowej Łapy — łzach, które zaraz miały popłynąć z jego oczu. Zamrugała dwa razy, próbując odegnać własne łzy, zbierające się w kącikach jej oczu. Już wiedziała, że kocurek powoli zaczyna rozumieć, co zaraz usłyszy. A mimo to wciąż czekał. Czekał w milczeniu, aż to ona pierwsza się odezwie.

— Szałwiowa Łapo, ja… — urwała, próbując zebrać myśli. Przełknęła gulę, która narastała w jej gardle, jakby jej własne ciało chciało powstrzymać ją przed wypowiedzeniem tych słów.

— Ja… nie kocham cię tak, jak ty kochasz mnie — powiedziała w końcu, patrząc na ucznia.

Jej zdrowe ucho drgnęło. Usłyszała trzask. Czy to właśnie dźwięk łamiącego się serca Szałwika? Mimo to musiała mówić dalej. Musiała wyjaśnić wszystko jak najlepiej, choć wiedziała, że niezależnie od tego, co powie, ich relacja nigdy nie będzie już taka sama.

— Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Jesteś dla mnie jak brat. Lubię spędzać z tobą czas. Uwielbiam twój uśmiech, jesteś moim promykiem słońca… ale nie potrafię pokochać cię w taki sposób, w jaki ty kochasz mnie — jej głos był pełen żalu. Opuściła głowę. Nie chciała widzieć wyrazu jego pyszczka.

— Em… to znaczy… wszystko w porządku! Nic nie szkodzi, możemy być przyjaciółmi! — wydukał kocurek, walcząc z łzami. Wstał na łapy i zaczął ugniatać trawę, jakby szukał w niej oparcia.

— Przykro mi, Szałwiowa Łapo… Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz — wymruczała, zerkając na niego spojrzeniem pełnym żalu, ale i cichej nadziei.

— Wiesz… właśnie sobie przypomniałem, że miałem pomóc… mojej mamie! Pogadamy później! — rzucił chaotycznie i szybko cofnął się o krok.

Obrócił się na pięcie i ruszył szybkim krokiem, byle dalej. Jak najdalej od Czereśni. Jak najdalej od tej sytuacji. Wojowniczka patrzyła za nim, ale on już się nie odwrócił.

Długo siedziała samotnie nad rzeką. Wpatrywała się w bukiet, który jej zostawił, oraz w miejsce, gdzie przed chwilą siedział. Trawa wciąż była tam ugnieciona. Czuła, jakby świat na chwilę zamarł. Jakby nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Czy wrócić do obozu? Czy może po prostu zostać tutaj na zawsze, pozwolić, by mech ją pochłonął? Ale wiedziała, że nie może. W końcu się podniosła, wzięła w zęby wiązkę kwiatów i ruszyła w stronę obozu. Gdy dotarła na miejsce, wślizgnęła się do legowiska i usiadła na swoim posłaniu. Nie czuła nigdzie świeżego zapachu Szałwiowej Łapy. Czyżby jeszcze nie wrócił? Westchnęła cicho i położyła pyszczek na bukiecie. Zamknęła oczy.

<Szałwiowa Łapo, przepraszam…>

Od Szałwiowej Łapy CD. Czereśniowego Pocałunku

Słowa Czereśni naprawdę mu pomagały. Oderwał wzrok od ziemi i spojrzał w górę, prosto w pysk przyjaciółki i uśmiechnął się. Może nie szeroko, może nie radośnie, lecz z pewnością szczerze. I nieco krzywo.

— ... Dzięki — wymamrotał po chwili ciszy, prostując się. — Nie, ale serio, dziękuję. Trochę mi teraz lepiej. 

Szałwiowa Łapa otarł się głową o jej szyję. Zamruczał po tym głośno, wręcz odrobinę za głośno. 

— To drobiazg — zapewniła go Czereśniowy Pocałunek, mrużąc oczy. Odsunął się od niej.

— Nadal mogę ci za niego podziękować!

Wojowniczka zaśmiała się delikatnie, po czym zwróciła swoje spojrzenie ku leżącej na ziemi obok nich rybie. Swoimi martwymi oczami przyglądała się kotom z pewnym zaciekawieniem, jakby czekała, aż w końcu łaskawie ktoś ją skonsumuje. 

— Ta płoć naprawdę wygląda smacznie. Chyba nie zjesz jej samemu, prawda? — zapytała po paru uderzeniach serca. Szałwik spojrzał na nienaruszony posiłek. Właściwie, towarzystwo przy jedzeniu na pewno dobrze by mu zrobiło.

— Jeśli tylko chcesz... 

***

Z księżyca na księżyc... Tfu, co on mówił! Ze świtu na świt miał wrażenie, że wariuje coraz bardziej. Biegał jak lisica w środku rui, niezdolny do skupienia się na żadnym zadaniu. Szczególnie, gdy w pobliżu pojawiała się Czereśniowy Pocałunek, umysł młodziaka całkowicie odmawiał posłuszeństwa – myśli odbiegały na wszystkie strony, nieustannie od wszystkich emocji kręciło mu się w głowie, a on sam pogrążał się w niestworzonych scenariuszach. Codziennie przed snem oglądał na tyle swoich powiek niesamowite spektakle. Tam ratował wojowniczkę od borsuków, innym razem ona ratowała go od lisów, taplali razem się w kałużach, oglądali w koronach drzew zachód słońca...

Nie mógł już dłużej tego ukryć. Był strasznie zakochany!

Choć ostatnimi czasy naprawdę nic nie było takie samo jak wcześniej i to w najgorszym znaczeniu tych słów, Czereśnia była dla niego tym przyjemnym elementem, który pozostawał bez zmian. Szałwiowa Łapa miał wrażenie, że wciąż czasem w jej oczach widział ten sam blask, co wtedy, gdy jako mały kociak zapraszał ją do wspólnych zabaw i harców. Nadal była tą samą młodziutką, głodną wiedzy uczennicą. Ona nie odchodziła jak inni. Nie zmieniała się, a jedynie dojrzewała równo z nim.

Po śmierci członków rodziny, atakach samotników, zmianie mentora i wszystkich nieprzewidzianych zdarzeniach, które los rzucił mu pod nogi, doceniał ją jeszcze bardziej. I to może dlatego w końcu Szałwik zebrał się w sobie. Zacisnął zęby, otworzył szeroko oczy i stwierdził, że to był ten czas. Musiał w końcu wyznać jej swoje uczucia. 

Podszedł do niej, gdy siedziała w obozie samotnie przed wyruszeniem wszystkich patroli. Wydukał coś o tym, by spotkała się z nim w wyznaczonym miejscu, gdy będzie nadchodził zmierzch, bo musi z nią o czymś porozmawiać, po czym bardzo nienaturalnym i widocznie poddenerwowanym krokiem nagle się oddalił i zniknął gdzieś w trzcinach. Nie miał tego dnia czasu na pogaduszki! Musiał być gotowy do działania!

***

Wcześniej długo nie mógł się zdecydować na miejsce spotkania. Żadne nie wydawało mu się wystarczające. No bo przecież nie mógł zaprosić jej byle gdzie! Musiał pokazać, że wybrał je z dużym pomyślunkiem, że naprawdę mu na niej zależało! Dlatego w końcu spoczął na rzecznym brzegu, skrytym wśród gęstych drzew. Może nie było ono tak wyjątkowe jak Stara Łupina, czy tak piękne i barwne jak Kolorowa Łąka, lecz... Coś go tu przyciągało. Spoglądając na drugą stronę nadal miał wrażenie, jakby w zaroślach widział cień tamtej jeleniej pary...

Kocur oprzytomniał. Nie mógł teraz się zamyślać! Czereśniowy Pocałunek mogła być już w drodze, a on nadal nie przygotował sobie, co miał jej powiedzieć! Na samą myśl zadrżały mu łapki – po części ze strachu przed palnięciem okropnej głupoty, a po części z podekscytowania, które buzowało w jego ciele, nie pozwalając mu ustać w jednym miejscu. Tak więc Szałwiowa Łapa, z perspektywy obserwujących go z gałęzi kosów i popielic, przypominał świra: chodził w kółko, mruczał coś niezrozumiałego pod nosem, a co parę chwil gorliwie kręcił głową lub nawet się w nią uderzał, jakby intensywnie próbował wpaść na dobry pomysł. Był wyczulony na każdy najdrobniejszy szelest i szum; mógłby przysiąc, że co parę chwil słyszał pełne gracji kroki wojowniczki. Za każdym razem okazywało się jednak, że był to jedynie wiatr, spadający liść lub niewielki, nieostrożny ptaszek, który natychmiast po zauważeniu drapieżnika odlatywał z powrotem ku wysokim gałęziom.

Teraz jednak... Tak, to była ona! Poczuł unoszący się w powietrzu zapach kotki, a w oddali mignęło mu jej ciemne futro. Pierś Szałwiowej Łapy nagle ociężała, jakby jego serce nagle zemdlało i położyło się na cienkich żebrach, a w uszach mógł usłyszeć swój przyspieszony puls. Zaczął panicznie oglądać się wokół, upewniając się, że okolica wygląda dobrze, po czym przylizał odstającą kępkę futra na barku. Po tym odwrócił się i spojrzał na ukryty za trawą kwiecisty pęk, który przygotowywał po swoim treningu. Pamiętał, jak Czereśnia mówiła, że jej ulubionym kolorem był niebieski – dla pewności więc zbierał każdy kwiat w tym kolorze, jaki tylko napotkał na swojej drodze. W końcu musiał trafić na jej ulubiony odcień, prawda? W ten sposób na kupce znalazły się zarówno prawie białe przetaczniki, blade niezapominajki, jak i polne chabry oraz intensywne dąbrówki, a nawet wpadające w fiolet barwinki i orliki.

— Szałwiowa Łapo...? — Usłyszał dochodzący z daleka głos należący do kotki. Wyprostował się, czując, jak z zawrotną prędkością kości w łapach zamieniają się mu w półpłynną miazgę. Uczeń zdołał się jednak powstrzymać przed upadkiem.

— Cześć! Tutaj jestem — miauknął głośno w jej stronę, by dać jej znać, gdzie powinna pójść. 

Kiedy Czereśniowy Pocałunek wyłoniła się zza chudej brzozy, kocur uśmiechnął się. Nie tylko dlatego, że cieszył się z jej obecności, ale też zwyczajnie... Po prostu pięknie wyglądała. Lecąca znad morza bryza delikatnie rozwiewała jej długą sierść, co wojowniczce widocznie się nie podobało, ale on nie umiał oderwać wzroku. Uważał, że naprawdę uroczo wyglądała, gdy w jej futrze była odrobina nieładu.

Czy to było dziwne???

— O! Hej — przywitała się z nim, siadając na podmokłej ziemi. — To z jakimi rybami tym razem masz problem? — zapytała żartobliwie, mrużąc delikatnie oczy.

Szałwiowa Łapa wziął głęboki wdech. To był ten moment.

— Właściwie to z żadnymi. Znaczy! Z paroma, ale nie o tym mowa. Chciałem ci coś powiedzieć — przyznał, wyczuwalnie poddenerwowany. Czereśnia wyglądała na nieco zdziwioną, lecz po chwili wzruszyła ramionami, uśmiechając się delikatnie. 

— Możesz mi powiedzieć wszystko, wiesz, że ja zawsze cię wysłucham — zapewniła go, co dodało mu otuchy. Przełknął nerwowo ślinę.

— No bo... my się przyjaźnimy ze sobą bardzo długo. I ja się bardzo z tego powodu cieszę, bo jesteś bardzo dobrą przyjaciółką. Moją najlepszą nawet! Pomagasz mi z każdą rzeczą, z którą mam problem, jesteś tu dla mnie, gdy cię potrzebuję, uwielbiam z tobą rozmawiać nawet o najgłupszych pierdółkach, nigdy się nie nudzę, gdy spędzamy ze sobą czas... Bo jesteś naprawdę dobrą osobą!

Czuł jak powoli, z każdym następnym słowem, zaczyna plątać mu się język. Jąkał się i przestępował nerwowo z łapy na łapę. Czereśnia jednak wcale na to nie reagowała; kiwała jedynie co jakiś czas głową, wpatrując się w jego z zaciekawieniem i słuchając tego, co miał do powiedzenia.

— Jakoś tak od dłuższego czasu... No nie wiem. Dużo o tobie myślę — przyznał, uciekając wzrokiem od świdrujących go oczu kotki. Pod cienką warstwą futra na pysku płonął żywy ogień – a przynajmniej Szałwiowa Łapa mógłby przysiąc, że tak było. — Myślę, że jesteś niesamowicie zdolna, mądra, pracowita, uczynna... Do tego bardzo ładna. Oraz zawsze pięknie pachniesz! No i bardzo często rozmawiamy, razem wychodzimy, trenujemy... Dlatego sobie pomyślałem, że może... — Jednocześnie z mówieniem uczeń odwrócił się, by złapać za wcześniej zebrany bukiecik. Upuścił go niezdarnie przed łapami szylkretki. — Może łączy nas coś więcej? Może nie powinniśmy być już po prostu przyjaciółmi? Może... Kurczę. Po prostu bardzo mi się podobasz, Czereśnio!

<Kochanie?>

[1237 słów]

[przyznano 25%]

Od Czereśniowego Pocałunku CD. Szałwiowej Łapy

Od wypadku, który spotkał kocicę, minęło kilka księżyców. Szylkretowa wychodziła z obozu coraz pewniej, jednak nadal nie miała zamiaru przechodzić za rzekę. Była znacznie bardziej czujna niż wcześniej – nawet najmniejszy szelest gałęzi wprawiał ją w stan gotowości. Dlatego głównie przesiadywała w obozie i tam pomagała. Opiekowała się karmicielkami, starszymi oraz prowadziła teoretyczne lekcje dla uczniów, którzy tego chcieli. Poza bezpieczny dom wychodziła jedynie z patrolami, a i wtedy trzymała się w środku grupy. Już nie odbiegała daleko ani nie włóczyła się na tyłach. Wolała zachować ostrożność – może i przesadną, ale jednak ostrożność.

Spod śniegu zaczęły wyłaniać się pierwsze kwiaty, a roślinność powoli budziła się do życia. To była jej szansa, by choć trochę ukryć rozerwane ucho. Spoglądanie na własne odbicie wciąż było dla niej bolesne. Siedząc w obozie, obok starszych wojowników, słuchała ich opowieści i porad dotyczących łowienia ryb oraz pływania. Nagle jej pomarańczowo-żółte oczy wychwyciły znajomą sylwetkę. Uczeń z krzywą szczęką siedział nad posiłkiem i wpatrywał się w niego pustym wzrokiem. Czereśniowy Pocałunek normalnie by się tym nie przejęła – przecież sama często tak się zachowuje. Jednak tym uczniem był Szałwiowa Łapa, jeden z dwóch promyków słońca w jej życiu. Niestety, dziś ten promyk zdawał się w ogóle nie lśnić. Wojowniczka podniosła się z twardej ziemi, pożegnała rozmówców i ruszyła kłusem w stronę kocurka.

Zatrzymała się przed uczniem i przez chwilę czekała, aż to on zacznie rozmowę. Szybko jednak zorientowała się, że jest tak zamyślony, iż pewnie nawet jej nie zauważył.

— Wszystko w porządku? — miauknęła melodyjnym głosem, w którym można było usłyszeć nutę troski. Kocurek zerknął na nią, mrugając kilka razy.

— O... hej — wymamrotał, podnosząc się do pozycji siedzącej. — Dlaczego pytasz?

— Zobaczyłam cię z drugiego końca obozu. Wyglądałeś na nieswojego. Leżałeś zupełnie nieruchomo i w ogóle nic nie jadłeś… — mruknęła, rzucając spojrzenie na rybę, którą ledwie co tknął.

— Zamyśliłem się — odparł, machając łapą w zbywczym geście. Kotki jednak to nie przekonało. Z łatwością dostrzegała, gdy komuś coś leżało na sercu. Czereśniowy Pocałunek stała więc nad nim, wyczekując prawdy lub przynajmniej lepszego kłamstwa.

— No… znaczy, wiesz, to wszystko, co się ostatnio dzieje, trochę mnie dołuje. Srocza Gwiazda nie żyje, Łuska jest kaleką, te włóczęgi ciągle wyciągają po nas pazury… A jeszcze to, co stało się z Sumową Płetwą… — Kocur zacisnął powieki. — Nie wiem. To wszystko mnie męczy — przyznał szczerze, nie chcąc okłamywać swojej przyjaciółki.

Czereśniowy Pocałunek usiadła obok niego tak, by jej rozerwane ucho nie było widoczne. Westchnęła i spojrzała w niebo, na którym pędziły białe obłoki. Przez chwilę milczała, zastanawiając się nad odpowiedzią. Chciała powiedzieć, że rozumie ucznia, ale to nie były słowa, których chciała użyć w tej chwili.

— To, co dzieje się teraz w klanie, mnie też przytłacza. Nie odczuwam jednak takiego żalu jak ty po śmierci Sroczej Gwiazdy czy Sumowej Płetwy, bo nie byli mi bliscy. Mimo to to wciąż straty, które wstrząsnęły klanem. A ci samotnicy… — Tu przerwała i spojrzała przed siebie. Jej ciało drgnęło, ale szybko wróciła do rzeczywistości. — Szczerze? Nie wiem, co z nimi. Nie wiem, co będzie dalej, Szałwiowa Łapo. Nie wiem, czy jutro będzie lepiej, czy jeszcze gorzej.

Zawahała się na moment, po czym dokończyła stanowczo:

— Jednak wiem jedno. Jeśli będziemy sobie ufać i na sobie polegać, to ich pokonamy. Każdy z nas w tych chwilach potrzebuje wsparcia, ale większość tych futrzaków nie chce tego przyznać.

Miauknęła cicho i położyła swój długi, gęsty ogon za uczniem, jakby chcąc go nim otoczyć. Kocurek spojrzał na nią i uśmiechnął się krzywo. Poprawił swoją pozycję tak, by usiąść bliżej wojowniczki. Teraz ich futra się stykały. Wspierali się w tych ciężkich chwilach, nawet nie wypowiadając słów.

— Dziękuję, Czereśniowy Pocałunku. Cieszę się, że nie jestem jedyny, który tak się czuje — zamruczał, patrząc przed siebie, jakby próbując dojrzeć, gdzie wędruje wzrok jego towarzyszki. — Wierzę, że w końcu będzie dobrze, ale teraz… teraz czuję się bezsilny, zmęczony i wściekły — odparł, wbijając pazury w ziemię. Przejechał ogonem po podłożu i spojrzał na swoje łapy.

— Wiem, jak się czujesz. Ja też… po tym wypadku nadal mam wrażenie, jakbym była liściem nadgryzionym przez gąsienice, który ledwo co unosi się na wietrze. Też czuję bezsilność, która mnie otacza. Jestem zmęczona… i może trochę zła. Chociaż nie wiem na co — przyznała, przełykając głośno ślinę.

Mówienie o tym było dla niej trudne, ale wiedziała, że inaczej nie zmierzy się z własnymi problemami. A teraz… chciała wesprzeć swojego najlepszego przyjaciela. On zwierzył się jej, więc i ona czuła, że ma obowiązek – a przede wszystkim chęć – zrobić to samo. Szałwiowa Łapa popatrzył na nią.

— Cieszy mnie, że już czujesz się choć trochę lepiej. Dobrze, że starasz się wrócić do normalności — miauknął cicho, choć to ostatnie słowo brzmiało jak echo dawnych czasów. Czy dało się do niej wrócić? Czy to, co jest teraz, nie stało się już nową normą?

— Nie wiem, czy da się do niej wrócić… Ale możemy zbudować nową rzeczywistość. Zmiany są ciężkie, często bolesne, ale potrzebne — stwierdziła i przejechała wzrokiem po kotach. — Dobrze, że mamy siebie — wymruczała, patrząc przed siebie. Na jej pyszczku pojawił się delikatny uśmiech. Zerknęła na kocurka, lekko poruszając ogonem.

<Szałwiowa Łapo?>

Od Szałwiowej Łapy CD. Czereśniowego Pocałunku

Wsłuchując się w tłumaczenie Czereśni nawet nie zauważył zwierzęcia, które pojawiło się na drugim brzegu. Dopiero po jej zesztywniałej postawie poczuł, że coś było nie tak; zwrócił wzrok w tym samym kierunku i wtedy zauważył dwie ogromne postacie. Jedna z nich, samica, przycupnęła przy rzece i zaczęła chłeptać wodę. Nad nią stał wysoki, tęgi samiec o rozłożystym porożu, który wbijał wzrok w dwójkę kotów. Szałwiowa Łapa wpatrywał się w nie osłupiały, a zdobył się na zrobienie jakiegokolwiek ruchu dopiero, gdy stworzenia zniknęły w leśnym podszycie.

— Na... Na Klan Gwiazdy! — Uczeń zamrugał parokrotnie, podnosząc do góry głowę. Spojrzał na swoją przyjaciółkę. — Jeszcze nigdy nie widziałem jelenia z tak bliska! Czy tam salny...

— Sarny mają mniejsze poroża. To na pewno były jelenie — wymruczała po długiej chwili ciszy Czereśnia, lecz wciąż obserwowała bacznie miejsce, w którym przed chwilą stały te zwierzęta. W końcu odwróciła się w stronę kocura. — Ja też nie. Może przez porę opadających liści tu zawędrowały...

— Myślisz, że powinniśmy o tym powiedzieć Spienionemu Nultowi? — zapytał, przerywając kotce jej głośne myślenie.

— Na pewno nie zaszkodzi — stwierdziła i znów zamilkła na chwilę. — Obawiam się, że to już chyba koniec naszego łowienia...

— No chyba tak. Chodźmy! Muszę powiedzieć o tym całej reszcie! — zawołał Szałwik, biorąc w pysk swoją zdobycz. Jego towarzyszka tylko mu przytaknęła i oboje skierowali się w stronę obozu nocniaków.

***

przed śmiercią Sumowej Płetwy

Czereśniowy Pocałunek była naprawdę dobrą przyjaciółką.

Kiedy miał odrobinę wolnego czasu, spędzał go zwykle właśnie z nią. Oczywiście, lubił rozmawiać z wieloma kotami, lecz ostatnio najlepiej czuł się właśnie w towarzystwie wojowniczki. Ona zawsze go słuchała! Nigdy nie komentowała jego krzywej szczęki czy irytującego seplenienia. Zupełnie mu nie przeszkadzało, że zwykle to on mówił, a ona słuchała, czasem tylko dodając coś od siebie. Gdy z nią był nie miał także wrażenia, że musiał z nią rywalizować, jak to było z rodzeństwem – nawet kiedy Czereśnia okazywała się w czymś od niego lepsza (co zdarzało się całkiem często), zwykle odpowiadał na to jedynie śmiechem. Przy niej naprawdę mógł być sobą, nie musiał udawać najlepszego. Liczył się dla niego wyłącznie spędzony z kotką czas, nawet jeśli był on całkowicie nieproduktywny, albo robił wtedy z siebie mysiego móżdżka.

W końcu ta zwykła radość z zobaczenia Czereśni zaczęła się nieco zmieniać. Wszędzie szukał jej wzrokiem, nawet jeśli nie miał ochoty na rozmowę lub akurat zajmował się czymś innym. Lubił na nią patrzeć. Miała gładkie, wiecznie lśniące futro, które nigdy nie było splątane czy potargane. Potrafiła nawet wynurzyć się z wody wyglądając, jakby właśnie spędziła godzinę na układaniu swojej sierści; rdzawe plamki na czarnym tle sprawiały wrażenie gwiazdek na nocnym niebie, a jej złote oczy błyszczały jak dwa gorliwe płomyki. Na wygląd innych kotów nigdy nie zwracał aż takiej uwagi! Coraz częściej, gdy chciał po prostu do niej podejść, Szałwik upewniał się, że ma czyste futro, ładnie pachnie i nie drży mu głos... Czasem zupełnie zamykało mu się gardło i nie był w stanie wykrztusić żadnego słowa – szczególnie wtedy, gdy Czereśnia mówiła mu coś miłego, albo on sam chciał coś takiego powiedzieć. Dodatkowo ciągle nawiedzała go w myślach! Na patrolach, treningach, gdy kładł się spać – nie miał wytchnienia! Nawet gdy musiał się na czymś skupić, w końcu zaczynał bujać w obłokach. Wtedy do porządku musiał go przywoływać mentor, a kocurek zawsze po tym wyjątkowo się peszył.

Gdy wojowniczka trafiła do legowiska medyka z rozerwanym uchem, oczywiście, bardzo się zmartwił. Kiedy tylko zyskał odrobinę wolnego czasu, od razu popędził, by ją odwiedzić! Uspokoił się dopiero po przekonaniu się, że kotce nic większego się nie stało. Największe emocje wywołały w nim dopiero... Plotki. Kiedy Siwa Czapla powtarzał, co do Czereśni mówił Pluskający Potok, na twarzy kocurka pojawiał się grymas. Każdy dodatkowy epitet, który ponoć miał paść z pyska szarmanckiego wojownika, wywoływał w nim złość. Chociaż, właściwie, nie była to wyłącznie złość. Było to to samo uczucie, które czuł, gdy patrzył na Murenę czy Lagunę, na wszystkich zachodzących daleko krewniaków i uczniów kończących swoje treningi wcześniej niż on... Był zazdrosny. Po prostu, najzwyczajniej w świecie, był o nią zazdrosny.

I dopiero po tym zaczął powoli zdawać sobie sprawę, że to już wykraczało poza sferę przyjacielskości... To nie było to samo uczucie, które żywił względem Kuniej Łapy, Perlistej Łapy czy jakiegokolwiek innego rówieśnika. Po pewnym czasie był już po prostu pewny, że się zauroczył – lecz zupełnie nie wiedział, co miał z tym faktem zrobić.

Szałwiowa Łapa wszedł do legowiska uczniów, gdy na zewnątrz już zaczynało się ściemniać. Teraz to miejsce było... Dziwnie puste. Dopiero co narzekał, że pękało w szwach, a teraz miał wrażenie, że czegoś w nim brakowało. Patrząc na porównywalnie pusty żłobek, nie miało się to w najbliższej przyszłości zmienić. Kocur poszedł dalej, mijając śpiącą Wzlatującą Łapę i mrucząc ciche powitanie pozostałym dwóm uczennicom. W końcu doszedł do swojego posłania, lecz gdy się na nim położył, wyczuł pod sobą... Coś twardego. Było to jednak zbyt gładkie jak na chropowatą gałązkę, a jednocześnie za szerokie na zabłąkaną, rybią ość...

Czym prędzej wstał, by zobaczyć, co go uwierało. Ku własnemu zdziwieniu stwierdził, że był to otoczak, lecz nie taki zwykły – miał nietypowy, turkusowy, delikatnie wyblakły kolor. Szałwik uśmiechnął się, natychmiast myśląc o jedynej osobie, która mogła mu pozostawić taki prezent. Po wygodnym ułożeniu się wcisnął kamyk w mszyste zagłębienie swojego legowiska. Nie chciał przypadkiem podczas snu położyć się na nim, tym bardziej zarysować go czy nawet złamać! Mrucząc cicho, kocur ponownie zatonął w rozmyślaniach.

Może jego uczucia nie były wcale jednostronne?

***

To wszystko, co stało się ostatnio... Nie było na jego głowę. Wystarczyło mu już problemów. Tęsknił za czasem, gdy nie musiał się o nic martwić, gdy ganiał za ważkami, stawiał pierwsze kroki w polowaniu, a najgorszą wizją przyszłości było przypadkowe wzięcie ze stosu zleżałej ryby. Szałwiowa Łapa chciał się gdzieś zaszyć i poczekać, aż ci durni samotnicy w końcu dadzą za wygraną i wrócą do tych samych czeluści, z których wypełzli. Dlaczego byli dla nich tak bezduszni? Z jakiego powodu ich tak terroryzowali? Dlaczego, na osty i ciernie, nie mogli po prostu dać im świętego spokoju?!

Szałwiowa Łapa był przybity. Przez nieopuszczający jego twarzy grymas pyszczek ucznia wyglądał na jeszcze bardziej krzywy niż zazwyczaj. Nie rozmawiał teraz za wiele z innymi uczniami – śmierć dziadka sprawiła, że rozmowy z innymi kotami przestały dawać mu radość. Skupiał się na trenowaniu. Chciał jak najszybciej zostać mianowanym na wojownika, by chociaż to mieć już z głowy.

— Wszystko w porządku?

Z zamyślenia wyrwało go dopiero pytanie Czereśniowego Pocałunku. Kocur zamrugał, odrywając wzrok od ziemi.

— O... Hej — wymamrotał, podnosząc się do pozycji siedzącej. — Dlaczego pytasz?

— Zobaczyłam cię z drugiego końca obozu, ale wyglądałeś nieco nieswojo. Leżałeś zupełnie nieruchomo i w ogóle nic nie jadłeś...

Kocur zamrugał, spoglądając raz na nią, a raz na leżącą przed nim rybę. Zabrał ją ze stosu, by się posilić, lecz prawie wcale jej nie ruszył. Był trochę głodny, lecz nie miał wcale apetytu.

— Zamyśliłem się — mruknął i zbywająco machnął łapą. Czereśnia nie wyglądała jednak na przekonaną.

Nastała chwila niezręcznej ciszy, przez którą Szałwiowa Łapa poczuł, że kocica czekała, aż wyjawi mu prawdę. Westchnął.

— No znaczy, wiesz, to wszystko, co się ostatnio dzieje trochę mnie dołuje. Srocza Gwiazda nie żyje, Łuska jest kaleką, te włóczęgi ciągle wyciągają po nas pazury... A jeszcze to, co się stało z Sumową Płetwą... — Kocur zacisnął powieki na samo wspomnienie zmasakrowanego ciała swojego byłego mentora. Ten widok na długo nie opuści jego głowy. — Nie wiem. To wszystko mnie męczy — przyznał szczerze, nie chcąc okłamywać swojej przyjaciółki.

<Czereśnio?>

[1222 słów]

[przyznano 24%]

Od Czereśniowej Łapy (Czereśniowego Pocałunku) CD. Szałwiowej Łapy

Kotka zbliżyła nos do ryby i przyjrzała się jej dokładnie. Wyglądała w zasadzie jak zwykła ryba. Często mogła takie spotkać na stosie zwierzyny. Uśmiechnęła się ciepło do Szałwiowej Łapy. Kocur był jednym z niewielu, którzy widzieli jej uśmiech. Machnęła długim i puchatym ogonem, wzniecając pył do góry.

— Sam też dałbyś radę. I to ty złapałeś tę rybę, nie ja — zamruczała i otarła policzek o policzek ucznia. Kocurek zamruczał i uśmiechnął się na swój sposób.

— Może i tak, ale to ty mi pokazałaś, jak to robić! Zostaniesz dobrą wojowniczką, a może i w przyszłości mentorką! — miauknął Szałwiowa Łapa, podskakując do góry. Czereśniowa Łapa machnęła rozbawiona ogonem.

— Może zobaczymy. Jednak chyba nie chciałabym mieć ucznia — przyznała szylkretowa i zaczęła rozmyślać na ten temat. Czy byłaby dobrą mentorką? Czy nawiązałaby więź ze swoim uczniem, czy może pozostałaby to tak oschła relacja, jaką ona miała z mentorką? Potrząsnęła głową i westchnęła.

— Czemu? Na pewno byłabyś dobrą nauczycielką! — dopytał kocurek, przechylając głowę.

— To, że dobrze tłumaczę, nie znaczy, że nawiązałabym dobrą relację z uczniem. A uważam, że jest ona ważna dla dobrej komunikacji — mruknęła, wbijając wzrok w drugi brzeg. To łania! Ostrożnie wyszła z traw, nastawiła uszy, by w razie czego wyczuć zagrożenie. Tuż za nią wyłonił się potężny byk! Stanął u jej boku i wbił wzrok w koty. Stworzenia napiły się wody i pognały w stronę lasu. Szałwiowa Łapa wpatrywał się w nie parę chwil, ale szybko wrócił spojrzeniem do Czereśniowej Łapy. Ta jednak nadal spoglądała przed siebie.

<Szałwiowa Łapo?>

Od Szałwika (Szałwiowej Łapy) CD. Czereśniowej Łapy

za bycia kociakiem

— Tak, miałyśmy szczęście. Dlatego dobrze, że kociaki są pilnowane, bo nie każdy wychodzi z takich sytuacji cało — westchnęła Czereśniowa Łapa, wpatrując się przed siebie. Maluch za to z zainteresowaniem słuchał jej historii, nie pozwalając sobie odpłynąć myślami choćby na krótki moment. — Więc trzymaj się od wody z daleka! — dodała jeszcze po chwili.

"Na Klan Gwiazdy" — pomyślał sobie Szałwik. Nigdy by się nie domyślił, że jego przyjaciółka mogła pochodzić spoza jego klanu To prawda, w obozie nieraz słyszał ściszone szepty na ten temat, lecz nie należał do kotów, które wpychały nos w nieswoje sprawy. A przynajmniej nie w plotki! 

— Tak czy siak, na pewno w końcu uda ci się przezwyciężyć ten lęk — miauknął po chwili. — Przecież jesteś super uczennicą!

Słowa pocieszenia widocznie podziałały, bo po chwili uczennica uśmiechnęła się, a nawet delikatnie zaśmiała. Szałwik odwzajemnił jej uśmiech, tylko nieco szerzej i o wiele krzywiej.

***

przed atakiem samotników

Teraz, gdy był uczniem, miał w końcu więcej możliwości. Przede wszystkim mógł spotykać się ze swoimi przyjaciółmi gdzieś poza głośnym, wiecznie wypełnionym kotami obozem. Bez czujnych oczu wojowników, którzy często (nieproszeni) mieli do dorzucenia swoje trzy wąsy. Przychodzili do legowiska uczniów, by ich uciszyć lub wygonić do spania, komentowali ich rozmowy, nawet wydawali rozkazy, całkiem przerywając pogaduchy. O ile jemu, jako księciu, rzadko kiedy kazano wymieniać mech z posłań czy wyciągać starszym kleszcze, tak też jego koledzy częściej stawali się ofiarami tych obowiązków. Oczywiście zawsze oferował im pomoc! Gadka jednak nie kleiła się tak samo w gorzkim smrodzie mysiej żółci...

Po powrocie z treningu łowienia ryb, Szałwiowa Łapa wciąż miał wrażenie, jakby nie rozumiał wszystkiego dokładnie. Ćwiczyli to już parę razy, lecz on wciąż popełniał błędy i nie był pewien, jak je zmienić. Lenienie się nie przystało książętom, a Sumowa Płetwa potrzebował więcej odpoczynku niż jego silne, młode łapki. Leżał tak przez chwilę w centrum obozowiska, niepewny, co ze sobą zrobić. Dopiero, gdy zobaczył na horyzoncie znajomą mu szylkretową kotkę, wpadł na pomysł. Przecież mógł ją zapytać, czy go nauczy! 

— Hej, Szałwiowa Łapo — miauknęła, siadając przy kocurku. Dopiero teraz zauważył zwisającą z pyska kotki czajkę. — Już po treningu?

— Tak. Niedawno wróciłem — odpowiedział. Czereśniowa Łapa nie pachniała świeżym deszczem, co znaczyło, że była w obozie już od pewnego czasu. Kotka położyła zdobycz między nimi.

— Ja już wcześniej. Ćwiczyłam walkę z Biedronkowym Polem — westchnęła.

— Nie poharatała cię za bardzo? — mruknął rozbawiony.

— Na szczęście nie. Przynajmniej uwinęłyśmy się z tym szybko. — Uczennica trąciła nosem piszczkę w kierunku Szałwika. — Możemy podzielić się posiłkiem. Wzięłam ją ze stosu, ale jest nieco za duża na mnie samą.

Kocur uśmiechnął się.

— Z wielką chęcią!

Wygryzł z czajki sporą porcję mięsa i wypluł ją obok, tak, by móc spokojnie rozerwać ją na mniejsze strzępki. Dopiero te małe kęski był w stanie rozgryźć i połknąć bez ryzyka zadławienia. Zwykle trzymał wtedy też głowę nisko nad ziemią – w ten sposób nie wyglądał jak mysi móżdżek, gdy jedzenie wypadało mu z pyszczka wraz z lejącą się śliną. 

Gdy Czereśnia już prawie kończyła, on nawet nie był w połowie. Na chwilę zamilkli, pochłonięci posiłkiem, lecz w końcu Szałwiowa Łapa przypomniał sobie, o co miał zapytać kotkę.

— A jak ci idzie łowienie ryb? — Przerwał nagle ciszę. Szylkretka strzygnęła na to uchem.  

— Całkiem dobrze. Często robię to z Biedronką — mruknęła, po czym wzięła kolejny kęs. — Czemu pytasz?

— Ćwiczę to od jakiegoś czasu z Sumową Płetwą, ale wciąż mi nie idzie... — Pokręcił smętnie głową. — Pomyślałem sobie, że może ty mi pomożesz! Może zauważysz coś, czego Sum nie umie dostrzec i jakoś mi doradzisz? 

Czereśniowa Łapa przez chwilę nic nie mówiła, jakby zastanawiała się nad odpowiedzią, aż w końcu wzruszyła ramionami. 

— Czemu nie. Mogę ci pokazać.

— Dzięki! 

Szałwik wręcz podskoczył z radości i zaczął jak najszybciej zbierać pozostałe po posiłku pióra, kości i inne niejadalne śmieci. W końcu im szybciej się z tym uwiną, tym szybciej wyjdą! Po paru przeciągnięciach Czereśni byli już gotowi do drogi. Uczeń miauknął tylko do swojego mentora, że wychodzą, po czym razem opuścili obozowisko, kierując się w stronę rzecznego brzegu. 

***

Zatrzymali się gdzieś w połowie lasku, zaraz przy brzegu wody. Z daleka można było zobaczyć zalążki Zrujnowanego Mostu, lecz nie widzieli sensu w pójściu tak daleko. Ziemia tam była bardziej rozmiękła i łatwiej było o zmoknięcie w obliczu nagłego deszczu (które tą porą roku zdarzały się naprawdę często). Szałwiowa Łapa nie narzekał. Czekał, aż przyjaciółka zacznie go uczyć.

— No to tak: łowiąc ryby musisz być bardzo cicho — ściszyła głos — i stać spokojnie. Ryby są wyjątkowo płochliwe. Musisz czekać aż któraś przypłynie i dopiero wtedy przystąpić do ataku.

Przybrał tą samą pozycję, co Czereśniowa Łapa, lecz do tej pory mówiła wszystko, co już wcześniej wiedział. Skrzywił się delikatnie.

— Tylko trzeba na nie czekać całe wieki... — wymruczał, wpatrując się w nieruchomą taflę rzeki. — Nie ma jakiegoś sposobu, by je zwabić? 

— Można użyć czegoś jako wabika. Biedronkowe Pole uczyła mnie, jak to robić końcówką ogona... Ale na razie poczekajmy. W końcu coś się znajdzie!

Nie miał innego wyboru, niż wbić wzrok w toń i czekać na jakiś ruch. 

I, w końcu, faktycznie się go doczekał. Dojrzał błysk światła odbijającego się od łusek, co przyciągnęło jego uwagę. Czereśnia delikatnie szturchnęła go, by dać mu znać o obecności ryby, lecz on już ją obserwował. Najchętniej wyciągnąłby już łapę po swoją zdobycz, lecz przyjaciółka zatrzymywała go. "Jeszcze nie" — mógł wyczytać to z jej mowy ciała. Stał więc nieruchomo, jak głaz, nie mogąc już się doczekać odpowiedniego momentu. 

Nieświadoma obecności polujących na nią drapieżników ryba podpływała coraz bliżej siedzącej na brzegu pary. W końcu Czereśniowa Łapa rzuciła uczniowi porozumiewawcze spojrzenie, które było znakiem do uderzenia.

— Szybko i siarczyście. Wyciągnij ją pazurami na ląd — wyszeptała mu do ucha, prawie niesłyszalnie. 

Szałwik tylko delikatnie przytaknął głową na jej radę, zmrużył nieco oczy i wypalił cios w stronę nieostrożnego lipienia. Nie miał on nawet chwili, by zrozumieć, co się stało; kocie szpony już zaczepiły się o jego skórę. Szałwiowa Łapa w końcu podciągnął łapę na powierzchnię. Kiedy tylko jego zdobycz zaczęła się szamotać, postawił na niej obie stopy, odcinając jej drogę ucieczki. Dopiero teraz był w stanie się jej przyjrzeć – miała podłużny kształt, srebrne łuski i postawioną na sztorc, dużą płetwę ciągnącą się wzdłuż pleców. 

— Brawo! — pochwaliła go Czereśnia, a on sam wypiął dumnie pierś, jak prawdziwy łowca.

— Nic by mi się nie udało bez twojej pomocy! — miauknął skromnie w odpowiedzi.

<Czereśniowa Łapo?>

[1033 słów; nauka łowienia ryb]

[przyznano 21 + 5%]

Od Czereśniowej Łapy CD. Szałwika (Szałwiowej Łapy)

Szylkretowa kotka patrzyła na młodszego towarzysza. Czyżby Szałwik nie wiedział, skąd pochodziła? Uniosła wzrok ku niebu, a po kilku sekundach ponownie spojrzała na niego. Była przekonana, że każdy w klanie znał jej historię. Wydawało się to przecież takie oczywiste. Chociaż... faktycznie, Szałwik i jego rodzeństwo urodzili się, gdy ona i Kunia Łapa były już częścią Klanu Nocy.
— Widzisz, ja i Kunia Łapa nie pochodzimy z Klanu Nocy — zaczęła, uważnie obserwując zaskoczenie, które pojawiło się w oczach młodszego. — Patrol znalazł nas w rzece przy Opuszczonym Cmentarzysku, ale sama mało pamiętam z tego, co było przedtem — wyjaśniła spokojnym tonem.
Przejechała ogonem po piaszczystym podłożu, po czym skrzywiła się lekko, gdy zauważyła drobinki kurzu przyczepione do futra. Zbliżyła ogon do łap i zaczęła delikatnie strzepywać brud za ich pomocą, jakby w ten sposób chciała odgonić myśli o przeszłości.
— Nie miałem pojęcia! To straszne! Więc nie masz rodziców w Klanie Nocy? — dopytywał młodszy kot, spoglądając na nią z szeroko otwartymi oczami.
— No cóż, nie mam, ale Kotewkowy Powiew się mną opiekowała, i jestem jej za to bardzo wdzięczna. Pomimo braku rodziców mam dobre życie — odpowiedziała spokojnie, strzepując kurz z ogona. Cieszyła się, że natura obdarzyła ją tak pięknym futrem, ale gdy przychodziło do jego czyszczenia, czasami wolałaby, żeby było mniej wymagające.
— Rozumiem, to wyjaśnia, czemu nie lubisz wody! Jednak wpadnięcie do głębokiej rzeki musiało być przerażające — mruknął, a w jego oczach pojawił się strach. Nawet najmłodsze koty w klanie wiedziały, jak groźnym żywiołem była woda. Nie tylko sama woda stanowiła zagrożenie, ale też to, co mogło kryć się pod jej powierzchnią: ostre kamienie, ciężkie gałęzie, które mogły przygnieść, oraz czepliwe rośliny chwytające za łapy i wciągające coraz głębiej. A gdy już woda dostawała się do nozdrzy i płuc, a kończący się oddech było tylko kwestią czasu.
— Tak, miałyśmy szczęście. Dlatego dobrze, że kociaki są pilnowane, bo nie każdy wychodzi z takich sytuacji cało — westchnęła, wpatrując się przed siebie. Myślami wracała do tego, ile kotów mogło stracić życie przez nieuwagę innych albo własną lekkomyślność. — Więc trzymaj się od wody z daleka! — dodała szybko, patrząc na kocurka z dziwną troską w oczach. Nie potrafiła nawet wyobrazić sobie, że mogłoby mu się coś stać.

<Szałwiku?>

[357 słów]

[przyznano 7%]

Od Szałwika CD. Czereśniowej Łapy

Trochę... Nie kumał. Czemu Czereśniowa Łapa bała się wody? Przecież nie była ona straszna! Tatuś czasem go przestrzegał, że rzeka potrafi być zdradliwa i by brodząc się na płyciźnie nie odchodził za daleko, ale on sam nie widział żadnych wad. Przecież woda była tak przyjemnie chłodna i idealna do zabawy! Kochał się w niej pluskać i ochlapywać rodzeństwo, a później uciekać przed wkurzonymi pyszczkami ile sił w małych łapkach. 

— Ale dlacego? — dopytał Szałwik, przechylając nieco łebek. 

— Wiesz... Ja sama nie wiem — przyznała nieśmiało. — Może to przez to, że wpadłam do niej, gdy byłam jeszcze kociakiem.

Malec zamrugał.

— To chyba nie jest takie złe! Wiesz, ja parę lazy tez skończyłem z pyszczkiem w mule... — Uciekł od niej wzrokiem, a jego wąsy zadrgały z rozbawienia. No, nie było to takie przyjemne... Lecz to nie sprawiało, że nie lubił wody! Wręcz przeciwnie, poprzysięgał wtedy, że jeszcze będzie najlepszym pływakiem; tak, by już nigdy się nie poślizgnąć! — Ja się nie mogę docekać, aż zostanę uczniem i będę mógł zacząć wypływać dalej niż na kilka kocięcych kloków! — Nagle urwał. — Ale nic złego w tym, że tego nie lubisz! To tak jak z rybkami, ktoś woli pstrągi, ktoś płotki, a inny jeszcze jazie — zakończył w końcu swój wywód, zdając sobie sprawę, że strasznie się rozgadał.

Czereśniowa Łapa cierpliwie słuchała wszystkiego, co jej mały kompan miał do powiedzenia. Uśmiechnęła się delikatnie na jego ostatnie słowa.

— Tak, prawda.

— Na pewno jest wiele rzeczy w których jesteś dobra! — zapewnił. — Przecież trening to masa różnych rzeczy! Polowanie, walka, poznawanie lasu... Co tam jakieś pływanie! — Rozmarzył się na moment. Uciekał myślami do czasów, gdy w końcu będzie taki jak Czereśnia, będzie mógł robić wszystko to, co inni uczniowie! Już nudził się tym obozowiskiem, a wizja posiadania wspaniałego mentora tylko bardziej go ekscytowała.

— Oczywiście, że tak. W końcu i tego się nauczę. Bądź co bądź, nie mam innego wyboru. — Delikatnie się zaśmiała. — Jeśli nie chcę znów zostać wyławiana...

— Czekaj! — przerwał jej nagle Szałwik. — Wpadłaś aż tak? Kuna też? Kiedy to się stało? Gdybym ja zrobił coś takiego, to mama by mnie ze żłobka nie wypuściła już aż do mianowania! — miauknął, zasypując uczennicę gradem pytań.

<Czereśniowa Łapo?>

Od Czereśniowej Łapy CD. Szałwika

Czereśniowa Łapa, uczennica o długich i smukłych łapach, leżała na swoim posłaniu z miękkiego mchu. Schowana głęboko pod gałęziami, które chroniły ją przed chłodem i wiatrem, wpatrywała się w ciemność. Tej nocy nie zmrużyła oka – jej pomarańczowo-żółte oczy pozostawały otwarte, mimo że była zmęczona. W żłobku zawsze panowała cisza; Kotewkowy Powiew pilnowała, aby każdy kociak miał zapewniony spokojny sen. Nocne harce czy rozmowy były surowo zabronione, szczególnie gdy w pobliżu spała karmicielka. Ale legowisko uczniów było zupełnie inne.
Starsze koty często rozmawiały i śmiały się do późna, ignorując potrzebę odpoczynku. Czereśniowa Łapa nie miała sił ani chęci na kłótnie. Często zastanawiała się, czy to ona była bardziej rozsądna, czy oni tak bardzo nieodpowiedzialni – przecież rano czekał ich trening! Zrezygnowana, zwykle wciskała głowę w mech i zatykała sobie uszy, próbując choć trochę się wyciszyć. Teraz jednak nastał poranek. Nie było sensu dąsać się o nieprzespaną noc.
Szylkretowa przeciągnęła się, próbując rozluźnić zesztywniałe mięśnie. Wyczyściła futro z mchu, który zaplątał się we wszystkie możliwe miejsca. W legowisku panował spokój, ale nie na długo – stukot łap wojowników nadchodzących z polany zbudził pozostałych uczniów. Chwilę później wojownicy zaczęli wchodzić do legowiska, by zabrać swoich podopiecznych na szkolenie.
Wśród nich była srebrna szylkretowa kotka o żółtych jak słońce oczach, choć jej spojrzenie pozostawało zimne i nieprzeniknione. Zbliżyła się do Czereśniowej Łapy z gorzkim wyrazem pyszczka.
— Dobrze, że wstałaś i jesteś gotowa. Nie tak jak reszta, która nawet zapomniała ułożyć futra — burknęła, patrząc z wyraźnym niezadowoleniem na jednego z uczniów. Ten, ledwie wylazłszy z posłania, przewrócił się, po czym na krzyk swojego mentora wybiegł z legowiska, potykając się o gałęzie.
Czereśniowa Łapa nie skomentowała tej sceny. W milczeniu zeszła z posłania i stanęła obok mentorki. Obie kotki były wysokie i smukłe, co dawało Czereśniowej Łapie nadzieję, że Biedronkowe Pole pomoże jej opanować długie kończyny. Przecież mentorka sama musiała dobrze znać ich zalety i potencjał.
— Wychodzimy. Musimy zacząć szkolenie jak najszybciej! — oznajmiła Biedronkowe Pole, zerkając na swoją uczennicę ze sztucznym uśmiechem. Następnie odwróciła się i wyszła z legowiska.
Czereśniowa Łapa spojrzała za nią przez chwilę, po czym podniosła się, unosząc wysoko puchaty ogon. Z gracją postawiła kilka kroków, po czym schyliła głowę, opuszczając ciepłe i bezpieczne legowisko. Na zewnątrz mrugnęła parę razy, przyzwyczajając oczy do światła. Rozejrzała się po polanie, jej pomarańczowo-żółte ślepia uważnie przeskanowały otoczenie. Bez słowa ruszyła za Biedronkowym Polem. Miała wiele pytań do mentorki, ale nie czuła się na siłach, by je zadać. Zastanawiała się, czy istnieją koty, które potrafią czytać w myślach. Gdyby tak było, życie byłoby o wiele prostsze.
Obie kotki opuściły obóz, przedzierając się przez szuwary i żółknące trawy. Roślinność, która przetrwała Porę Nagich Drzew, teraz budziła się do życia. Nie przeszły daleko, zanim ich drogę przecięła woda – dużo wody. Czereśniowa Łapa zamarła, wpatrując się w toń. Czuła, jakby woda wlewała jej się do gardła i wypływała nosem. Strach sparaliżował ją na chwilę, dopóki Biedronkowe Pole nie szturchnęła ją w ramię.
Starsza kotka spojrzała na nią z irytacją, jakby Czereśniowa Łapa popełniła jakiś błąd. Kiwnęła głową, sygnalizując, że muszą iść dalej. Wędrowały wzdłuż brzegu, aż dotarły do miejsca, gdzie inni uczniowie już byli zanurzeni w wodzie.
— Tutaj uczniowie i kociaki uczą się pływać. Nasze tereny są pokryte wodą i bez umiejętności pływania nie wydostaniesz się z obozu. Wskakuj więc do wody, bo wiem, że za kociaka tego nie robiłaś, więc jesteś do tyłu — mruknęła Biedronkowe Pole, wyraźnie niezadowolona, że jej uczennica nigdy wcześniej nie spróbowała pływania. Srebrna szylkretowa usiadła przy brzegu i kiwnęła głową, jasno dając do zrozumienia, że jeśli Czereśniowa Łapa sama nie wejdzie do wody, mentorka jej w tym „pomoże”.
Młoda uczennica niechętnie zanurzyła łapy w wodzie. Już na tym etapie czuła, jak ściska ją w żołądku ze strachu. Wokół niej inne koty bawiły się w najlepsze – skakały do wody, nurkowały i chlapały się nawzajem, ignorując ostrzeżenia swoich mentorów, którzy kazali im trzymać się spokojniejszych ćwiczeń.
Czereśniowa Łapa była jedyną uczennicą w klanie, która nie garnęła się do wody. Zamiast skakać, delikatnie poruszała się w mieliźnie, powoli stawiając łapy i co chwila, krzywiąc się, gdy tylko coś śliskiego otarło się o jej futro. Biedronkowe Pole, obserwując jej zmagania, wyglądała na coraz bardziej załamaną, jakby Czereśniowa Łapa złamała cały kodeks wojownika za jednym razem.
Minęło kilkadziesiąt minut, a Czereśniowa Łapa nadal trzymała się brzegu, starając się ignorować bawiących się w oddali uczniów. Chociaż czuła się nieco pewniej niż na początku, nadal miała nadzieję, że dostanie znak od mentorki, by mogła wyjść z wody.
Zawstydzona zachowaniem swojej uczennicy, Biedronkowe Pole w końcu wstała i podeszła do niej.
— Dobra, na dziś wystarczy. Wyłaź z tej wody — wywarczała z irytacją, jakby sam widok Czereśniowej Łapy w wodzie wyprowadzał ją z równowagi.
Czereśniowa Łapa zmierzyła mentorkę gniewnym spojrzeniem, ale posłusznie opuściła wodę. Była z tego powodu bardzo zadowolona. Po wyjściu otrzepała się z wody z takim zapałem, że krople poleciały na boki. Siedzący nieopodal szary kocur parsknął cicho śmiechem, widząc jej wysiłki.
— Biedronkowe Pole, nie bądź ostra dla Czereśniowej Łapy! Wiesz, co przeszła. Ma prawo nie lubić wody — odezwał się łagodnym tonem Siwa Czapla, mentor Kuniej Łapy. Jego pomarańczowe oczy błyszczały ciepłem i wyrozumiałością.
Srebrna wojowniczka jednak nie przyjęła jego rady do serca. Obdarzyła go chłodnym spojrzeniem i sztucznie się uśmiechnęła, po czym ruszyła w stronę obozu, nie oglądając się na swoją uczennicę.
Czereśniowa Łapa kiwnęła głową na pożegnanie Siwej Czapli, po czym szybko dogoniła swoją mentorkę.

ఌ

Ledwo przekroczyła próg obozu – właściwie jeszcze nawet nie postawiła w nim wszystkich czterech łap – a już przed sobą dostrzegła znajomy, skrzywiony w uśmiechu pyszczek. Młody niebieski kocur z zapałem machał językiem na boki, jakby nie mógł powstrzymać swojego entuzjazmu. To był Szałwik!
Czereśniowa Łapa spojrzała na niego z góry, jak zawsze. Był znacznie niższy, więc musiałaby się schylić, by ich spojrzenia mogły się spotkać.
— Witaj, Szałwiku — powiedziała spokojnie. Nie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę żłobka, a mały kocur niemal natychmiast podążył za nią, nie odstępując jej na krok. Dopiero gdy usiadła, owijając się puchatym ogonem, który na szczęście pozostał suchy po wodnych ćwiczeniach, obejrzała się na swojego młodszego towarzysza.
— Byłam poza obozem, ale nie poza wyspą. Otacza nas woda, muszę nauczyć się pływać, by móc iść dalej — wyjaśniła, spoglądając na Szałwika swoimi pomarańczowo-żółtymi oczami. Uniosła łapę do pyska, kilkakrotnie ją polizała, a potem przejechała nią za uchem w geście czyszczenia. Nie miała zbyt wiele do opowiadania. Była poza obozem, to prawda, ale widziała niewiele nowego, więc nie chciała wdawać się w szczegóły.
Entuzjazm Szałwika nieco osłabł, choć jego pyszczek nadal promieniał uśmiechem.
— Lozumiem, pewnie byłaś tam, gdzie ja z mamą i rodzeństwem! Tam jest woda, do której kociaki mogą wchodzić! Bardzo lubię tam przychodzić! — zawołał kocur z wyraźnym podekscytowaniem, podskakując lekko w miejscu.
Czereśniowa Łapa przez chwilę obserwowała go, czując dziwne ciepło w sercu. Bardzo lubiła Szałwika, a jego niepełnosprawność wcale jej nie przeszkadzała. Właściwie w ogóle o niej nie myślała – czasem przypominała sobie o niej, gdy kocur seplenił, ale poza tym? Dla niej był po prostu Szałwikiem, energicznym i pełnym życia towarzyszem.
— Może tam — odpowiedziała krótko, wzruszając ramionami. — Ale woda nie jest fajna.
Jej ton jasno zdradzał brak sympatii do wody, choć gdzieś w jej głosie można było dosłyszeć nutę niepewności. Czy naprawdę jej nie lubiła? A może po prostu się jej bała? Czereśniowa Łapa westchnęła, wiedząc, że w klanie wypełnionym wodą nie ma miejsca na takie obawy.
— Wolałabym, żeby w naszym klanie nie było wody — dodała cicho, spuszczając wzrok na swoje łapy.

<Szałwiku?>

[1222 słów]

[przyznano 24%]

Od Szałwika CD. Czereśni (Czereśniowej Łapy)

Kociak chichotał pod nosem, uciekając ile sił w jego małych, kluskowatych łapkach. Z natury był szybki, a wolny start Czereśni sprawił, że ta znajdowała się daleko w tyle. To tylko wywołało jeszcze szerszy uśmiech na jego pyszczku. "Nigdy mnie nie dogoni, nigdy przenigdy!" — przechwalał się w myślach.

Tak wesoło zwiewając, Szałwik nawet nie zauważył, kiedy znalazł się w kącie żłobka. Chcąc pobiec w drugą stronę zdał sobie sprawę, że otaczała go roślinna ściana, z drugiej strony podobna, a jedyną możliwą drogę ucieczki odcinała mu... stojąca w przejściu Czereśnia.

Ups!

Kotka uśmiechała się z satysfakcją, powoli podchodząc do złapanego w sidła malca bliżej. O nie! Musiał coś szybko wymyślić! Rozglądając się wokół zdawało mu się, że jedyną drogą ucieczki była ta, którą utoruje sobie sam... Niewiele myśląc, Szałwik odwrócił się na pięcie i zatopił pysk w krzewie, starając się przez niego uciec na zewnątrz. Nie przewidział jednak, że splątane trzciny i sumaki stanowiły o wiele gęstszą barierę, niż mu się początkowo zdawało... Jedyne, co wywołał jego ruch, to chwilowe zadziwienie Czereśni, która prędko dobiła do księcia, by ceremonialnie dotknąć go łapą na znak swojej wygranej. Szałwik z dozą rozczarowania opadł na ziemię, wyciągając nos z liści. Nie taki był jego plan...

Leżał tak przez parę dłuższych uderzeń serca na ziemi, stawiając pytanie o kontynuację ich zabawy. W końcu jednak maluch zerwał się na równe łapki. A kiedy już to zrobił, popędził przed siebie z prędkością prawdziwego zająca!

— I tak cię złapię! — miauczał radośnie, rzucając się w pogoń za nową przyjaciółką.

***

Zbliżał się wyjątkowo ważny dzień – ceremonia! Być może nie była to jego własna, lecz wciąż na tyle istotna, by się nią przejmował. Tego dnia uczennicami miały zostać Czereśnia i Kuna! Z jednej strony smuciło Szałwika, że żłobek wkrótce odchudzi się o dwa kociaki, lecz z drugiej ekscytowała go myśl o rozpoczęciu prawdziwego, wojowniczego treningu przez dwie jego koleżanki. Jakże on im zazdrościł! Chciałby móc w końcu zobaczyć na własne oczy tereny Klanu Nocy, a także wszystkie zwierzątka, rośliny i miejsca, o których wielokrotnie słyszał, lecz mógł je sobie tylko wyobrażać. Miał nadzieję, że bycie uczniem nie sprawi, że kotki (a w szczególności Czereśnia) stracą czas i ochotę na rozmowy z kociakami. Był taki ciekaw, jak wyglądał świat poza obozem i potrzebował wszystkich możliwych informacji!

Oczywiście, nie mógł stawić się pod wielkim sumakiem i obliczem swojej prababci, wyglądając tak roztrzepanie! Próbował doprowadzić swoje futerko do porządku sam, pozbywając się z niego wszystkich drobin kurzu, piachu i innego pyłu... lecz było to za duże wyzwanie. Po kilku intensywnych próbach dokładnego wymycia się, w końcu Szałwik się poddał i poprosił o pomoc swoją mamę, która też prędko spełniła jego prośbę. Wyglądał pięknie i schludnie! Z pewnością odpowiednio, by pokazać się reszcie klanu na ceremonii.

Wyszedł z resztą swojego rodzeństwa (i trzymającą na nich oko Mandarynkowym Piórem), by zabrać swoje miejsce, gdy tylko rozbrzmiał głos Sroczej Gwiazdy. Przez całe zebranie Szałwik obserwował i słuchał uważnie słów przywódczyni. Na szczęście widoku nie przysłaniał mu żaden wojownik, więc widział wszystko wręcz doskonale. Wojownika, któremu przyszło szkolić Kunią Łapę, znał z widzenia, co bardzo go zadowoliło. Siwa Czapla wyglądał na kota lubiącego dobrą zabawę! Ta, która jednak została mentorką Czereśniowej Łapy... Cóż, niezbyt ją kojarzył. Wydawała się starsza od poprzednika, bardziej doświadczona i (niestety!) o wiele poważniejsza. Och, biedna Czeresieńka! Szałwik miał nadzieję, że wyraz pyska Biedronkowego Pola nie odzwierciedlał jej charakteru...

Kiedy tylko ceremonia zakończyła się, Szałwik ruszył z miejsca, by porozmawiać z koleżankami. Zdziwił się, gdy mama złapała go wtedy za kark i przysunęła bliżej. Nie miał czasu na jakieś głupotki! Czereśnia i Kuna już wyszły z obozu w towarzystwie ich nowych nauczycieli i nie było mowy, by je teraz dogonił...

— Chciałem z nimi pogadać! — bulwersował się kociak.

— Idą teraz zobaczyć tereny, poznać granice — tłumaczyła mu Mandarynkowe Pióro łagodnym głosem. — Nie mają teraz czasu na pogaduchy.

Pyszczek Szałwika skrzywił się ze smutkiem.

— A kiedy wrócą?

— Zobaczymy. Musisz ich wypatrywać — mruknęła półżartem, zbierając swoje pociechy z powrotem do żłobka na wzór reszty wojowników i uczniów, którzy znikali w progach legowisk.

Malec wziął to sobie jednak do serca. Co parę chwil wyglądał, czy może świeżo upieczone uczennice już nie wróciły do obozowiska i za każdym razem, gdy wejście okazywało się puste, jego niezadowolenie było takie samo. Ileż on mógł czekać! Czy terytorium nocniaków było tak duże, by jego obejście zajmowało calusieńki wschód słońca? Czy w ogóle Kuna i Czereśnia miały zamiar wrócić tego dnia? Miał wielką nadzieję, że tak! Inaczej by chyba wykitował ze zniecierpliwienia!

W końcu, po długim czekaniu, jego ślepka przyciągnął widok dwóch szylkretek na drodze do obozu. Szałwik wypadł z kociarni jak burza, by wyjść na spotkanie swojej koleżance, zanim ta jeszcze na dobre postawiła łapę w obozie. Czekał na nią z błyskiem w oczach i szerokim uśmiechem.

— Czeleśnio- znaczy się, Czeleśniowa Łapo! Jak było na terenach? Widziałaś wszystko? Spotkałaś się z jakimś dzikim zwierzem? Może lisem albo, o, o! Borsukiem? Upolowałaś coś? Uczyłaś się walczyć? — zasypał ją gromem pytań, nie mogąc się zdecydować na tylko jedno. — Proszę, musisz mi wszystko opowiedzieć! — miauknął głośniej, unosząc wysoko do góry puszysty ogon. Nie mógł się już doczekać, aż usłyszy od Czereśni, jak było na jej pierwszym treningu!

<Czereśniowa Łapo?>

Od Czereśni CD. Szałwika

Szylkretowa spojrzała na kocurka, zastanawiając się nad jego propozycją. Seplenienie młodszego czy wystawiony język nie robiły na Czereśni większego wrażenia – kotka zupełnie to ignorowała. Dlaczego niepełnosprawność miałaby wpływać na jej opinię o nim? Nie była pewna, czy chciałaby bawić się w berka; gra wydawała się nieodpowiednia dla jej długiego futra. Zerknęła na swoje łapy i ogon, gdzie sierść była szczególnie długa i puszysta. Najchętniej odmówiłaby zabawy, ale widząc podekscytowanie kocurka i jego chęć nawiązania kontaktu, Czereśnia nie miała serca powiedzieć "nie".
— Możemy, ale nie wiem, czy z moim długim futrem dam radę cię dogonić albo przed tobą uciec — odparła, wyrażając swoje obawy. Dopiero po chwili dotarło do niej, że usłyszała imię rodzeństwa Szałwika! Laguna musiał być jego bratem albo siostrą. Czereśnia miała nadzieję, że kiedyś pozna tego kota.
— Nie przejmuj się! To nie ploblem, nie jest aż tak długie! Masz długie łapy, więc nie powinno się plątać — zapewnił ją szary kocurek, nie kryjąc entuzjazmu. Był już gotów do zabawy, stojąc na czterech łapach i czekając na jej ruch.
Czereśnia zamyśliła się przez chwilę, a potem sama wstała. Nagle przypomniała sobie, że szybkość to nie wszystko – mogła złapać kocurka sprytem!
— Dobrze, mogę gonić pierwsza — miauknęła z niespodziewaną jak na nią chęcią do zabawy. Była pewna, że odpowiednio skracając drogę albo zapędzając kocurka w kąt żłobka, uda jej się go złapać.
Oczka pręgowanego zabłysły z radości. Był wyraźnie dumny, że udało mu się zachęcić koleżankę do zabawy. Rozejrzał się szybko na boki, odwrócił i pognał przed siebie. Po paru krokach przewrócił się, ale natychmiast wstał i biegł dalej, jakby nic się nie stało. Czereśnia, chcąc dać mu przewagę, ruszyła za nim dopiero po chwili, ale z wyraźnym uśmiechem na pyszczku.

<Szałwiku?>

Od Szałwika CD. Czereśni

Kocurek spojrzał na Czereśnię nieco zdziwionym wzrokiem. Nie wiedziała, jak się nazywa? Nie żeby musiała wiedzieć, oczywiście, ale do tej pory zdawało mu się, że imię jego i jego rodzeństwa znał cały Klan Nocy. Może nawet i cały las! Mimo wszystko, grzecznie się przedstawił:

— Mam na imię Sałwik. W sensie Sałwik. Sałwik — wymruczał malec, usilnie próbując wymówić poprawnie swoje imię. Bez skutku. — No wiesz. 

— Szałwik? — Szylkretka uśmiechnęła się delikatnie. Może z rozbawienia, troski, a może jeszcze innej emocji, której nazwy kociak jeszcze nie znał. 

— Właśnie tak! Mama mówiła, że jeszcze kiedyś się nauczę. To by było głupie, gdybym był wojownikiem i nie umiał się nawet przedstawić... — miauknął. — Ty to Celeśnia jesteś, co nie?

— Czereśnia, tak — poprawiła go po raz kolejny, choć nie ze złośliwości. Powoli przytaknęła kocurkowi głową. Szałwik myślał przez chwilę, że jeszcze coś doda, ale się mylił. Ups. Właściwie, słyszał wcześniej, że Czereśnia jest raczej małomówna – nie do końca wiedział, czego się spodziewał.

— Ładne — przyznał szczerze i... skończyły mu się pomysły na dalszą rozmowę. Na szczęście, znał jeszcze jeden bajer, który działał zawsze. No, prawie zawsze! — Chcesz się pobawić w berka? Jak w ciebie uderzyłem, jeszcze raz sorki, to bawiłem się z Laguną! Ale teraz jak od niego uciekłem to chyba o mnie zapomniał... — zaproponował malec. W sumie nie widział wcześniej, aby Czereśnia się z kimś bawiła. Jak już to sama ganiała za robaczkami albo spokojnie wylegiwała się na legowisku... Może będzie specjalny! W końcu miał smykałkę do kotów. Potrafił do zabawy skłonić nawet Bursztynowy Brzask, co mu tam inny kociak?

<Czereśnia?>

Od Czereśni do Szałwika

Śnieg sypał intensywnie, pokrywając ziemię białym puchem. Przy wyjściu z żłobka siedziała czarna kotka z nielicznymi przebarwieniami, które przypominały gwiazdy rozrzucone na nocnym niebie. Czereśnia nie spodziewała się, że tego dnia coś zakłóci jej spokój. Uwielbiała obserwować, jak płatki śniegu opadają na ziemię, czasem lądując na jej łapach.
Kotka wyrosła już sporo — była wyższa od większości swoich rówieśników, a jej futro stało się gęste i lśniące. Delikatnie ugniatała ogon, pogrążona w myślach o skomplikowanym systemie umaszczeń w Klanie Nocy. Żadne z kociąt z nowego miotu nie miało czekoladowego futra, co według Zimorodkowej Łapy oznaczało, że będą dobrze traktowane. Wszystkie były księżniczkami i książętami, lecz dla Czereśni ten status miał niewielkie znaczenie. Oceniała koty nie po ich urodzeniu czy umaszczeniu, ale po ich charakterze. Dopóki będą dobrymi kotami, zamierzała zachować wobec nich neutralne nastawienie.
Jej rozmyślania mogłyby trwać w nieskończoność, ale nagle coś uderzyło w jej bok. Czereśnia wzdrygnęła się i natychmiast stanęła na równe łapy. W pierwszym odruchu wystawiła tylne łapy poza żłobek, jednak zimno śniegu sprawiło, że szybko cofnęła się głębiej, omijając kota, który w nią wpadł.
— Przepraszam cię bardzo! — odezwał się ktoś, lekko sepleniąc.
Czereśnia spojrzała na kocurka, który miał niebieskie futro i wystawiony język. Początkowo pomyślała, że się z niej naśmiewa, pokazując jęzor, ale szybko dostrzegła krzywą szczękę. To ona powodowała, że jego język wystawał z pyska.
— Nic się nie stało — zapewniła go, z ciekawością przyglądając się jego wyglądowi. Pędzelki na jego uszach delikatnie poruszały się w rytmie powiewów chłodnego powietrza, a czerwony znak na czole wyraźnie kontrastował z jasnym futrem.
— Jak się nazywasz? — zapytała po chwili, zaskoczona własną wylewnością. Zazwyczaj nie była aż tak rozmowna, ale kocurek wydał jej się fascynujący. Coś w jego wyglądzie i sposobie bycia przyciągało jej uwagę. Chciała dowiedzieć się więcej — kim jest, jak czuje się z widoczną chorobą, jak radzi sobie w codziennym życiu. Czereśnia była pewna, że od tej pory będzie zwracać na niego szczególną uwagę.

<Szałwiku?>