Od Czereśni

Owocowy Las był słaby. Był mały, skrzywdzony przez los, nieszczęścia, a może i nawet Wszechmatkę, której dobroczynność została wyczerpana. Ale szczerze nie interesowało go to, skąd owe fatum się wzięło, nawet jeśli było natury nieco… nadnaturalnej; wierzył, że swoimi decyzjami może wszystko odmienić, a to było jedyną rzeczą, która aktualnie się liczyła. Nawet jeśli to oznaczało, że będzie się musiał nieco ukorzyć, nieco spłaszczyć, a tym samym, sam wyciągnąć łapę proszącą o pomoc. Był w stanie to zrobić. Był w stanie poświęcić kawałek swojej dumy, aby Owocowy Las odbudował swoją siłę, rozkwitł niczym jabłonie po Porze Nagich Drzew i stał się tym, czym zawsze miał szansę być. Musiał tylko mądrze to przemyśleć. A co najważniejsze: znaleźć kogoś, kto zrozumie jego plany wśród towarzyszy, ale także wśród tych, których miał zamiar prosić o wsparcie, o współpracę. Nie chciał darowizn, nie chciał, aby ktoś się nad nim litował i z żałością spoglądał z góry. Chciał być na równi. Wiedział, że teraz mogło być to niemożliwe; stracili wielu, a chociaż kotki decydowały się na kocięta, jeszcze dużo czasu minie, zanim uda im się powrócić do stanu sprzed tych wszystkich okropnych zdarzeń. Nie mówił tylko o zatrutej wodzie i całej bobrzej sytuacji, chociaż ona najpewniej pozostanie w pamięci Owocniaków na jeszcze wiele księżyców. Wiele innych rzeczy nagromadziło się w tak stosunkowo krótkim czasie. Wszystko zaczęło się od utonięcia jednego z dzieci Pieczarki, a potem było tylko gorzej. Nie było go w obozie, kiedy jeden z uczniów przypadkowo przyprowadził za sobą lisa, który z taką łatwością zamordował Pume i Muchę, a także doprowadził samego winowajcę do stanu tak poważnego, że już nigdy nie będzie w stanie zakończyć szkolenia, nawet na stróża. Potem pojawiły się bobry, a w międzyczasie na jaw wyszły zbrodnie Ziemniaka i okrutne manipulacje Rokitnika, które doprowadziły do morderstwa biednego Osetka. Parszywa zaraza rozsiewała się nie tylko po ciałach kotów, z którymi jeszcze do niedawna dzielił legowisko i obowiązki, ale również po ich podatnych na nikczemność i bezmyślność umysłach. Nie wiedział, co było gorsze. Wodne bestie odebrały mu syna, który, mimo słabości ciała, które walczyło długo z zarazą, nie pozwolił, aby ominęły go bitwa i zemsta. Chociaż wiedział, że gdyby zabronił Czerwcowi udziału w potyczce, ten zapewne dalej by z nimi był, w końcu udało mu się przeżyć najgorsze etapy zatrucia. Był z niego dumny; umarł z godnością, broniąc swojej społeczności. Nawet Ziemniakowi udało się nieco oczyścić swoje imię. Część Czereśni była zadowolona z faktu, że Pieczarka została tak poważnie ranna; zasłużyła na emeryturę, zwłaszcza że jej rządy nie należały do zbyt udanych. Był pewien, że on poradzi sobie lepiej, a potem godnie zastąpi go Kolendra lub Figa. Nie miał wśród nich faworyta; to nie on miał zamiar wybierać. Był świadomy, że nie był dużo młodszy od białej starszej, która powoli dochodziła do siebie pod okiem szamanki i uzdrowiciela, więc jego władza była ograniczona czasowo; to tylko budziło w nim jeszcze większą determinację do działania. Chciał coś zmienić i nie miał czasu, aby się nad tym niepotrzebnie rozwodzić. Musiał być liderem czynu, a nie rzuconych na wiatr obietnic i zapewnień. 

* * *

Jego legowisko było skryte w cieniu. Mrok powoli otulał nawet te odkryte miejsca w obozie, a noc coraz ciężej wisiała nad kocimi głowami. Większość Owocniaków już powróciła z patroli, łowów czy treningów, a kojący i przyjemny gwar szeptów za jakiś czas miał przemienić się w miarowe pochrapywania. Czereśnia nie miał jednak czasu na dzielenie języków z Jeżyną czy nawet wspólny posiłek ze swoim obecnie jedynym synem. Od kiedy władza spadła na jego barki, niekoniecznie przejmował się rodziną, zwłaszcza że ta od razu przekazała, iż zrozumie jego początkowy dystans; w końcu Owocowy Las zawsze powinien być priorytetem lidera. Kiedy wszyscy opowiadali o swoich dniach, śmiali się lub zwyczajnie odpoczywali, on zawołał do siebie Purchawkę. Na ten moment tylko Purchawkę. To on i szamanka dzierżyli realną władzę, a chociaż szanował Kolendre i Fige, to wiedział, że ich obecność mogła jedynie pokomplikować rozmowę, która w jego głowie miała przebiec sprawnie i bez większych konfliktów, w których jeden z jego zastępców niezwykle się lubował. 
— Dobry wieczór, Czereśnio. O czym chciałeś porozmawiać? Coś cię trapi? — Ciemne futro kotki było niemal niemożliwe do zauważenia. Jedynie jej żółte ślepia skrzyły się w cieniu. Wraz z szamanką do legowiska wpadł ten charakterystyczny, nieco wilgotny zapach, który wiecznie osiadał na jej futrze. Nie był nieprzyjemny, chociaż może nieco zbyt podobny do grzybni. 

— Czy trapi? Niekoniecznie, ale na pewno  jest to rzecz, w której potrzebuję twojego wsparcia. Twojego i drogiej Wszechmatki — odpowiedział lider, owijając ogon wokół łap.
— W takim razie służe ci wszystkim, co mam — mruknęła radośnie, podchodząc jeszcze bliżej i usadawiając się u jego boku. — Czy w takim razie czekamy na twoich zastępców?
— Nie tym razem. Chciałbym to ustalić jedynie z tobą. Niech Figa i Kolendra zajmą się swoimi obowiązkami. Jest ich wystarczająco — rzekł, nieco zniżając głos. Chociaż on sam wiele razy pomagał Pieczarce w podjęciu ważnych decyzji, to nie uważał, że było to spowodowane tym, że było to jego realne zadanie jako zastępcy… To po prostu przywódczyni nie należała do kotów wystarczająco konsekwentnych. Szamanka za to posiadała kontakt z czymś, co dla niego było nieosiągalne. Ona była ważna. — Potrzebujemy pomocy. My, znaczy się Owocowy Las. 
— Czy uważasz, że coś jeszcze niedobrego nas czeka? — Zamrugała zmartwiona.
— Niekoniecznie, ale nawet bez kolejnych nieszczęść nie wiem, czy sensownym nie byłoby wyciągnąć łapy do kogoś, kto mnie przyjmie. Los nas nie oszczędzał. Nie kuśmy go i nie zdawajmy się jedynie na niepewną wizję przyszłego szczęścia. Nie mamy podstaw, aby wierzyć, że do nas nadejdzie.
— Myślisz więc o sojuszu?
— W rzeczy samej.
— Sojusz jest zawsze sensowny, a współpraca zawsze niesie więcej korzyści niż niemożliwa do doścignięcia wolność — szepnęła szamanka. — Niezależność jest piękna jedynie wtedy, gdy nie masz zobowiązań, a egoizm płynie ci we krwi. 
— Nieco przesadzasz, Purchawko, ale w jednym się zgadzam; nie wierzę, abyśmy mieli coś do stracenia. Nikt nie pała do nas nienawiścią. Jedyne, co może nam przeszkodzić, to fakt, że Pieczarka sprawiła, że nasza społeczność jest warta mniej niż inne klany… 
— Oceniasz nas niezwykle nisko, mój drogi… Czy nie mamy sojuszników zaraz pod naszym nosem? 

— Klan Burzy? Niby tak... Ale kiedy ostatni raz Królicza Gwiazda chociaż odwrócił się do kogokolwiek z nas na zgromadzeniu? To nie jest sojusz, to jego resztki, cień i zwykłe rzucone na wiatr słowa. Nic niemal nie znaczy...
— Spraw więc, aby to się zmieniło — zaczęła szamanka, próbując nieco go rozchmurzyć. — Chociaż może i wielu, którzy urodzili się niedawno, nie wiedzą o tej przyjaźni, to jaki sens szukać nowej, jeśli ten stary druch jest na wyciągnięcie łapy i nigdy nie zagroził nam? 
— Masz rację. W Klanie Wilka nie ma co szukać przyjaciół — dodał jeszcze. — Nie ufam im. 
— Tak, lepiej zostać przy zaufanym dębie niż pchać się na nieznaną jodłę… Nawet jeśli wydaje się ona znacznie wyższa i lepiej skryje nas w Pore Nagich Drzew — wymruczała nieco zamyślona. — Co masz zamiar im zaproponować? 
— Tego nie wiem. Niewiele mamy do zaoferowania, zwłaszcza tak świeżo po chłodzie i tych ulewach. Istnieje oczywiście najłatwiejsza opcja, którą jest miot sojuszniczy, lecz nie mogę nic im obiecać, jeśli nie znajdę kotów chętnych, aby spłodzić żywą więź między naszymi grupami — pomyślał na głos. Wiedział, że to najsensowniejsza rzecz, którą może zrobić. Którą zrobić mogą dwa klany, które chciały dać sobie nawzajem pewność, że ich współpraca nie jest jedynie zwykłą mżonką. 

— Myślę, że nie powinieneś się tym martwić. Owocowy Las ma wiele kotów, jak i kotek, które chętnie zapieczętują bezpieczeństwo swoje, swoich rodzin, przyjaciół, a również i możliwych kociąt. Ktoś na pewno z dumą wypełni tę misję. — Purchawka położyła ogon na dolnej części grzbietu lidera. Czereśnia poczuł się nieco pewniej. Szamanka miała rację; nie było sensu martwić się na zapas. Nie miało nawet sensu, aby myśleć o tym, kto miałby się tego podjąć. Najpierw muszą udać się tam w odwiedzinach; najlepiej jak najprędzej. 

— Zgadzam się. Będziesz mi jutro towarzyszyć w delegacji. Ty, ja i dwójka innych kotów. Bez większych ceremonii i wielkich grup. Sajgon i Smuga będą dobrym wyborem. Nie mają uczniów, nie powinni być problematyczni. Czy powiadomisz ich dla mnie? — zapytał, odwracając się na tylnych łapach. 
— Oczywiście, mój drogi. Hm... Będę musiała odwołać moje jutrzejsze spotkanie w Owocowym Lasku albo poproszę kogoś o zastępstwo… — mruczała bardziej do siebie niż do kocura. 
— Nie ważne, co zrobisz ze swoją grupką, ale ważne, żebyś była gotowa o poranku. Oni również. — Zostawił kotkę w swoim legowisku, a on sam wybył, aby zjeść coś jeszcze przed snem. Rano nie będzie miał apetytu. 

* * *

Droga do obozu Klanu Burzy nie była ani długa, ani specjalnie skomplikowana. Najtrudniejszą częścią była oczywiście przeprawa przez drogę dwunożnych, ale najpewniej przez bardzo wczesną porę dnia nie natknęli się na żadnego Wyprostowanego ani potwora. Dotarli jeszcze przed południem, a na ostatnim odcinku dołączył do nich poranny patrol Burzaków, który wyczuł ich zapach. Początkowo nieco zdziwieni szybko wygładzili karki, widząc, że grupie przewodzi sam Czereśnia, a za nim stoi szamanka i tylko dwójka innych kotów. To nie był atak, a gdyby był, to Owocniacy nie mieliby najmniejszych szans. Żółtooka od razu wdała się w rozmowę z jedną z wojowniczek o jakichś codziennych głupotkach. Przywódca jednak zachował dystans i spokój. Nie chciał się rozpraszać przed spotkaniem z Króliczą Gwiazdą. 

Kiedy stanął w końcu naprzeciwko dwóch kocurów, od razu zauważył, że w Klanie Burzy sytuacja przywódcza musiała być podobna, a może nawet nieco gorsza od tej, która jeszcze niedawno panowała u nich. Chociaż zielonooki starszy wyszedł im na spotkanie jako pierwszy, kiedy tylko dołączył do niego Zawodzące Echo, zastępca momentalnie zdominował rozmowę. Czereśnie niekoniecznie się tym przejmował; głównie dlatego, że sam Królicza Gwiazda nie okazywał żadnego zirytowania tym, co się dzieje. Po szybkim przywitaniu, a także nieco… wymuszonych życzliwościach w postaci zaproszenia na poczęstowanie się jedną z piszczek, kocury prędko przeszły do sedna. 

— A więc przychodzicie tutaj, aby przypomnieć i sobie, i nam o tym, że łączy nas sojusz, tak? — zapytał Królik, robiąc jeden krok do przodu, gdyż przez dłuższą chwilę siedział za Echem. 
— Owocowy Las zawsze pamiętał, że łączy go z Burzakami przyjaźń, ale ja osobiście wierzę, że racjonalnym byłoby owe więzy na nowo zacisnąć — odrzekł Czereśnia. 
— Proponujęcie nam więc sojusznicze potomstwo, jeśli poprawnie czytam między twoimi słowami, tak? — wtrącił się dymny zastępca. — Chyba że macie do zaoferowania coś innego, co byłoby korzystne dla Klanu Burzy.
— Twój pierwszy traf był prawidłowy, Zawodzące Echo. 
— Czy w takim razie każecie jednej z naszych kotek nosić kocięta? Tak to wygląda, patrząc na to, że towarzyszy ci dwójka kocurów. No... Oprócz twojej szamanki.
— Niekoniecznie planowaliśmy już dzisiaj dokonywać tak szczegółowych wyborów. To, kto mi towarzyszy, nie jest żadnym naciskiem na wasze prędkołape, wojowniczki — zapewnił czekoladowy. — Nie jesteśmy pełni desperacji. Ani nie będziemy nikogo zmuszać; ani w naszej społeczności, ani tutaj. Powinniśmy dojść do sensownego konsensusu. Jeśli rozumiecie, o co mi chodzi, panowie.
— Oczywiście, Czereśnio, nie odbierzemy ci tego, że na pewno należysz do kotów ostrożnych i racjonalnych — rzekł Zawodzące Echo, po czym zastanowił się w milczeniu nad czymś bardzo głęboko. Na widok tego skupionego pyska nikt nie chciał przerywać ciszy. W końcu sam Królicza Gwiazda odchrząknął. 
— Myślę, że jeśli dzisiejszego dnia zakończymy na tym, że i Klan Burzu, i Owocowy Las są chętne do podtrzymania współpracy, będzie to sukcesem samym w sobie, a do tematu miotu możemy powrócić później... Kiedy już znajdziemy koty chętne do wychowania potomstwa w duchu obu stron — wydukał znacznie niepewniej i ciszej niż jego zastępca. 
— Nie. Zwłoka nie będzie potrzebna — odezwał się w końcu niebieskooki. — Jeśli Czereśnia nie ma żadnych preferencji co do tego, który rodzic będzie pochodził z jego społeczności, to ja zgłaszam się jako ich ojciec — ogłosił, a cisza powróciła. Czereśnia zaczął słyszeć ukradkowe szepty dookoła. To spotkanie było jawne, a cała grupa pozostała pod wysokim legowiskiem lidera, niekoniecznie mogła ukryć się przed wścibskimi gapiami. 
— W takim razie powrócimy do was jak najszybciej, wraz z kotką, która owe maluchy spłodzi — powiedział równie uroczyście czekoladowy. Już zniżał łeb, aby pożegnać się z parą kocurów, ale przerwał mu głos szamanki. 
— To też nie będzie konieczne, mój drogi Czereśnio — wymruczała do niego, dotykając ogonem brązowego boku i robiąc krok do przodu. Zwróciła się do Zawodzącego Echa z delikatnym, sympatycznym uśmiechem. — Jeśli pozwolisz, to załatwimy to od razu. Jeśli tym sposobem będę mogła stworzyć między nami nie tylko namacalny dowód, ale i aurę przyjaźni, bardzo chętnie będę tą, która zrodzi te maleńkie kawałeczki nadziei — ogłosiła Purchawka. 

Od Czereśni C.D Leszczyny

Będąc w legowisku lidera Czereśnia cicho westchnęła patrząc się na młodszą z kotek, która do niej dołączyła i pomachała swoim łebkiem zrezygnowana, naprawdę nie tak wyobrażała sobie życie liderki, ale w końcu jak już nią była to musiała podejmować dobre decyzję. Dlatego postanowiła wysłuchać Leszczynki.
— Więc dlaczego zaatkowałaś brata?
— Bo chciałam mieć moc! Taką moc jaką mają inne koty przez Gwiezdnych! Bo wiesz wydaje mi się to strasznie super, więc chciałam spróbować, a tak mnie docenią jak pokażę jaka jestem superowa — oznajmiła z zapałem młodsza z kotek, na co Czereśnia prawie, że niewidocznie się uśmiechnęła. Liderka Klanu Lisa pamiętała, gdy pierwszy raz usłyszała o Gwiezdnych od Srebrnego Poroża (za którym tęskniła i żałowała, że nie może już się z nim zobaczyć) oraz Żwirowej Gwiazdy (z którą teraz miała dziwne relacje przez sojusz Klanu Lisa z Klanem Klifu. Ale uważała, że jeśli Żwirka była tak zła, że zamordowała niewinną kotką to zasługiwała by ktoś jej pokazał, że tak nie może być, chociaż porwanie kociaków to była zupełna przesada z strony Lisiej Gwiazdy i Czereśnia miała nadzieję, że w końcu kociaki wrócą do rodziców) i wtedy chciała nawet zacząć wierzyć w Klan Gwiazd, czując, że może to odpowiednia droga, dopiero po jakimś czasie zorientowała się, że to nie jest dobry pomysł. Że Klan Lisa doskonale radził i radzi sobie bez magicznych kotów z nieba, wierząc tylko w siebie. Dlatego zamiast zbesztać Leszczynkę postanowiła jej to wytłumaczyć i zobaczyć jej reakcję.
— Och skarbie to tak nie działa. Widzisz z tego co wiem Gwiezdni nie dają od tak swojej mocy, jak już tylko liderom i medykom, którzy w nich wierzą. Ale ja tego nie robię.
— Dlaczego nie? Przecież wtedy być miała super moce jak dziewięć żyć albo może strzelanie piorunami!
— Widzisz nie potrzebuję tego. Jak byłam w twoim wieku uważałam, że to może być czadowe, ale zrozumiałam, że to nie prawda. Może mam jedno życie, ale dzięki temu wiem jak je dobrze pokierować. Również nie potrzebuję Gwiezdnych by widzieć co jest dobre, a co złe. Robić tylko dobre rzeczy, bo się boję kary. To nie tak powinno działać, według mnie każdy kot powinien robić to co uważam za słuszne, bo serce mu tak mówi, a nie przekonanie, że jak tego nie zrobi to go piorun strzeli — oznajmiła cicho Czereśnia i uśmiechnęła się bardziej widoczne. Uważnie obserwowała młodszą kotkę, która wyglądała jakby to wszystko musiała poukładać w całość. Czarno-biała kotka zastanawiała się czy Leszczynka to zrozumie teraz czy jednak tak samo jak ona zajmie jej to kilkanaście księżyców.
— Ogólnie nie powinnaś atakować brata. Ale rozumiem dlaczego to zrobiłaś dlatego nie dostaniesz oficjalnie kary, chociaż być mogła czasami pomóc naszym medyczkom lub starszyźnie. W ogóle zrozumiałaś o czym mówiłam czy dalej twierdzisz, że chcesz zdobyć super moc?


<Leszczynko?>

Od Czereśni C.D Nowiu

Czarno-biała kotka cicho westchnęła, od dawna zauważyła, że Owca i Nów mają dość dziwne kontakty, ale miała nadzieję, że jednak się dogadają, a nie, że będą walczyć.
— Nów proszę zejdź z niego i powiedz mi jak to dokładnie wszystko było z twoją siostrą, w końcu jeśli to kłamstwo i zaatakowałaś go bez powodu to podniesiesz za to odpowiedzialność. Bo wiesz o tym dobrze, że tutaj nie tolerujemy takiego zachowania — oznajmiła liderka Klanu Lisa, a gdy Nów zeszła z jej byłego ucznia kiwnęła łebkiem zadowolona.
— Więc?
— Cóż Czereśnio, podczas walki z Klanem Wilka spotkałam moją siostrę Fiołkową Bryzę, wyglądała okropnie...
— Jak każdy z twojej rodziny — mruknął Owca, by po chwili się zamknąć gdy Czereśnia spojrzała na niego poważnie.
— No więc jak mówiłam wyglądała okropnie widać było, że ktoś ją podpalił, więc to było oczywiste, że chciałam się dowiedzieć kto. W końcu to moja siostra. Udało mi się od niej uzyskać odpowiedź, że był to kocur nazywający się Owca.
— I co z tego?! Wiesz ile kocurów nazywa się idiotko Owca?! — warknął kocur w stronę matki wnucząt Czereśni. A sama Czereśnia cicho westchnęła, cóż wiedziała, że jej były uczeń jest dość porywczy, ale nie była pewna czy byłby zdolny kogoś podpalić.
— Wskaż mi jednego takiego, mieszkającego dość blisko, aby skrzywdzić kogoś z Klanu Burzy. W dodatku na tyle szalonego, aby w ogóle kombinować coś z ogniem.
— Dużo tu takich, a w ogóle dlaczego miałbym podpalić wariatkę bez oka? — Fuknął Owca niezadowolony, nawet nie orientując się, że właśnie udowodnił swoją winę. Czereśnia lekko zmarszczyła brwi, a Now uśmiechnęła się lekko, zadowolona, że ten dzieciak jest zbyt pewny siebie i nawet nie orientuje się co mówi.
— Skąd wiedziałeś, że jest bez oka, jak jej podobno nigdy nie widziałeś?
— Ja...Ja...Ten...Czereśnio, naprawdę wierzysz jakieś przybłędzie niż mi?
— Cóż ta przybłęda jak ją nazwałeś jest naszą asystentką medyka i udowodniła, że nie kłamie w przeciwieństwie do niektórzy. Jak mogłeś to zrobić? Podpalić innego kota? Skrzywdziłeś ją i nawet tego nie żałujesz. Zawiodłam się na tobie, dlatego nie ominie cię kara — oznajmiła poważnie liderka Klanu Lisa i podeszła do niego bliżej.
— Jaka niby kara? Phiiii co dasz mnie do uczniów i tak długo tam siedziałem.
Czereśnia uśmiechnęła się lekko i pokręciła łebkiem. Cóż jakby to było jakieś łagodniejsze przewinienie to pewnie by wylądował w uczniarni na księżyc znów, ale jednak to nie było łagodne, dlatego córka Srebra postanowiła, że kara też nie będzie łagodna.
— Och nie mój drogi, zachowałeś się jak dzieciak. Zupełny dzieciak, dlatego wracasz prosto do kociarni i masz zakaz wychodzenia przez kolejne dziesięć księżyców — oznajmiła z wyczuwalną nutą oschłości czarno-biała kotka, chyba po raz pierwszy podejmując tak poważną decyzję w życiu. Ale musiała to zrozumieć, w końcu zobaczyła, że Owca pogubił się bardzo w życiu i stał się zagrożeniem dla innych, a nie mogła też go wyrzucić, jednak to był jeden z nich.
— Nie...Nie możesz tego zrobić!
— Skarbie oczywiście, że mogę, jestem wbrew pozorom liderką, więc marsz do kociarni za mną — Oznajmiła Czereśnia i jeszcze kiwnęła łebkiem w stronę Nów, dając jej znać, że jeszcze pogadają.
Liderką Klanu Lisa myślała, że teraz wszystko się ułoży między Owcą, a resztą klanu, niestety były jej uczeń zniknął tej nocy bez słowa, a gdy próbowała go szukać nie było po nim żadnego śladu.
~*~
Minęło kilka księżyców od ucieczki Owcy, Czereśnia dalej to przeżywała, winiąc się trochę, że mogła być za ostra dla niego i to jej wina, ale miała jednak większe sprawy na głowie, które pozwalały jej z zaginięciem Owcy sobie radzić. Miała nowego ucznia oraz została prababcią. To było dla niej dość dziwne, w końcu pamiętała jak Księżyc był jeszcze maleńkim kociakiem, a tu proszę miał i dzieci i wnuki.
Czereśnia często przesiadywała w wolnym czasie w kociarni patrząc się na dzieci Niezapominajki, były takie urocze, ale ich matka...Cóż liderka Klanu Lisa nie była zbyt przekonana do tego czy jej wnuczka zrobiła dobrze, udając się do Klanu Klifu by oddać Wiewiórkę Lisiej Gwieździe.
Dlatego pewnego razu czarno-biała kotka udała się do medyków, by porozmawiać z Nów, w końcu Niezapominajka to była jej córka, a Wiewiórka była jej wnuczką.
Gdy zobaczyła medyczkę Klanu Lisa uśmiechnęła się delikatnie i usiadła koło niej.
— Witaj Nów. Masz chwilę? Chciałabym porozmawiać o Wiewiórce...Myślisz, że Niezapominajka dobrze robi? Bo ja szczerze powiedziawszy mam obawy, że Lisia Gwiazda nie poradzi sobie z wychowaniem.


<Nów?>

Od Czereśni C.D Rudka

Czereśni absolutnie nie podobało się zachowanie Rudka, szczególnie, że wiedziała, że kręcił, w końcu nie była już kociakiem, by wierzyć w takie rzeczy, chociaż było to nawet trochę zabawne jak wymyślał kolejną część tej historii. Ale postanowiła na razie odpuścić mu dalsze przesłuchanie, słysząc jego pytanie. Uśmiechnęła się delikatnie i go liznęła w policzek.
— Och Rudku, będziesz najlepszym wojownikiem na świecie. Nie musisz się bać, że będziesz słaby.
— Naprawdę tak uważasz? Ale przecież nie umiem sobie poradzić nawet z takim Horyzontem, nigdy go jeszcze nie pokonałem!
 — Jeszcze masz czas skarbie. Wiesz też miałam trudności z pokonaniem swojej mentorki. Ale trzeba dużo trenować i wierzyć w siebie, wtedy w końcu się uda! Szczególnie, że ja w ciebie też Rudku wierzę i wiem, że kiedyś będziesz silnym wojownikiem, który zadba o Klan Lisa. A ja będę z ciebie dumna, tak samo jak pewnie Leśny Strumień i Pszczele Żądło jakby żyły — oznajmiła Czereśnia z troską w głosie, w końcu kochała Rudka i jego rodzeństwo bardzo mocno, prawie jak swoje dzieci.
— Ja...Ja dziękuję Czereśnio.
— Nie dziękuj głuptasku. W ogóle muszę zajrzeć do Płomykówki, porozmawiamy później — stwierdziła liderka Klanu Lisa i zostawiła młodego ucznia samego.
~*~
Minęło trochę czasu i Czereśnia postanowiła, że to już czas mianować Owcę oraz dzieciaki Pszczelego Żądła.
— Klanie Lisa zbierz się! — zawołała, a gdy koty się zebrały uśmiechnęła się delikatnie.
— Zawołałam was ponieważ już czas mianować uczniów na wojowników. Pszczółko, Dymku, Rudku oraz Owco wystąpcie — oznajmiła i lekko rozbawiona spojrzała na rudego kocurka, który przewrócił się przed nią. Poczekała gdy się podniósł i spojrzała poważnie na syna Szerszenia, który śmiał się cicho z młodszego współklanowicza. Dlatego postanowiła wpierw mianować Rudka, by ten nie czuł się jeszcze gorzej niż dotychczas.
— Więc zaczynajmy. Ja, Czereśnia, przywódczyni Klanu Lisu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika.
Rudku, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam.
— W Klanie Lisa cieni się twoją lojalność oraz odwagę. Miło mi ciebie powitać cię nowego wojownika Klanu Lisa — oznajmiła czarno-biała kotka. Gdy skończyła mianować również Dymka oraz Owcy, zrobiła miejsce dla Małego, który miał mianować Pszczółkę na swoją kolejną asystentkę. Czereśnia lekko zmarszczyła brwi, widząc, że jej kuzyn jest jakiś smutny i nieobecny.
— Mały...— szepnęła cicho, by dać mu znać, że może zaczynać, a nie wciąż siedzieć w swojej głowie.
— Ach tak! — Syn byłej liderki pokręcił głową i cicho westchnął.
— A więc ja, Mały, medyk Klanu Lisa, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zrozumieć drogę medyka, i z waszą pomocą służyć swojemu klanowi przez wiele przyszłych księżyców. Pszczółko, czy przysięgasz podążać drogą medyka oraz chronić wszystkie koty, nawet za cenę życia?
— Przysięgam!
— Zatem Klan Lisa docenia twoją inteligencję i zaradność, oraz wita cię, jako asystentkę medyka Klanu Lisa.
Po mianowaniu Czereśnia pogratulowała nowym wojownikom oraz asystentce i poszła porozmawiać z Małym. Szkoda, że nie wiedziała, że to była ich ostatnia rozmowa, kolejnego dnia znaleziono nieżywe ciało medyka, a koło niego truciznę. Liderka Klanu Lisa chociaż nie była bardzo związana z swoim kuzynem, dość mocno przeżyła jego śmierć, ale dla swojego klanu starała się trzymać dobrze i nie dopuścić, by stan który towarzyszył jej wiele księżyców znów wrócił.
~*~
Od mianowania Owcy i dzieci Rudzika minęło kilka księżyców. Klan Lisa właśnie wrócił z zgromadzenia, które cóż nie wyszło najlepiej, chociaż Czereśnia dalej miała nadzieję, że w końcu leśne klany zaakceptują ich. W końcu nie różnili się tak bardzo.
Czarno-biała kotka postanowiła porozmawiać z Rudzikiem, którego postawa na zgromadzeniu trochę ją zdziwiła, w końcu pamiętała go jeszcze jako małe urocze kocie, a jednak teraz zobaczyła, że on już  naprawdę wyrósł na dzielnego wojownika.
Dlatego poprosiła go o rozmowę i delikatnie się uśmiechnęła.
— Wiesz skarbie, naprawdę dzisiaj mnie zadziwiłeś. Jestem z ciebie dumna, chroniłeś honor Klanu Lisa oraz mój. Dziękuję — oznajmiła cicho kotka i polizała młodego wojownika delikatnie po policzku.


<Rudku?>

Od Czereśni C.D Pszczółki

Liderka Klanu Lisa cicho westchnęła słysząc wybuch Pszczółki. Nie rozumiała skąd ten cały gniew tej małej kotki, rozumiała, że ta straciła ważną dla ciebie osobę, ale to nie był powód, by wyładowywać cały swój gniew na innych. W końcu Czereśnia chociaż była liderką wyrozumiałą, dającą wszystkim szansę, nie tolerowała poniżania innych kotów w jej klanie, co nie raz pokazała już Ostowi albo Owcy. Dlatego też nie miała zamiaru pozwolić, córce Rudzika na takiego typu zachowania.
— Uspokój się. Rozumiem, jesteś wściekła, nie wiesz co zrobić, ale nie możesz się tak zachowywać. Pomyśl, miło by było jakby ktoś ciebie tak traktował? Szczególnie, że Płomykówka chce dla ciebie dobrze. Nie będę tolerować w moim klanie takiego zachowania Pszczółko. W końcu jesteśmy małym klanem, który musi się wspierać. Jeśli będziemy prowadzić wojnę w środku klanu, rozpadniemy się? Rozumiesz?
— A co mnie to obchodzi? Może jakby te przegrywy umarły, to byliśmy lepsi, jak inne klany!
— Widzę, że na razie nic do ciebie nie dociera, później będziesz żałować tych słów Pszczółko, a teraz niestety jak mówiłam nie będę tego tolerować. Masz obowiązek przez księżyc pomagać Płomykówce z kociakami oraz będziesz codziennie pomagać starszym. Może to cię nauczy należytego szacunku i co znaczy, że klan jest jak rodzina — oznajmiła Czereśnia i zostawiła uczennicę medyka samą, by ta wszystko przemyślała.
Gdy czarno-biała kotka była już w swoim legowisku, zaczęła się zastanawiać czy nie była jednak zbyt surowa dla młodszej kotki, ale przecież nie mogła jej ot tak odpuścić, nawet jak wiedziała, że strata boli.
~*~
Minęło kilka księżyców, cóż dla Czereśni te księżyce były dość wesoło, dowiedziała się, że jej syn żyje, poznała swojego wnuka i znów była podobna do starej siebie, gdy jeszcze była młodą wojowniczką z głową pełną marzeń, niestety tego samego nie można mówić było o Pszczółce, która straciła kolejnego ważnego dla siebie kotka, Rudzika jej ojca. Liderka Klanu Lisa obserwowała uważnie dzieci Pszczelego Żądła, martwiła się tym jak się zmieniły, właściwie to tylko Dymek nie sprawiał zbytnio żadnych kłopotów, dalej był kochanym kocurem, za to pozostała dwójka jakby zmieniła się rolami. Czereśnia zamierzała z nimi obojgiem o tym porozmawiać, ale postanowiła, że wychodząc na spacer weźmie z sobą Pszczółkę, która wyglądała jak cień dawnej siebie. Dlatego pewnego dnia czarno-biała kocica zaczepiła młodszą od siebie kotkę.
— Witaj, nie chciałabyś mi towarzyszyć podczas spaceru? — spytała z delikatnym uśmiechem. W końcu czarno-biała kocica chciała, by dzieci jej przyjaciół wróciły do dawnych siebie, w końcu również je wychowała po śmierci Leśnego Strumienia i mocno kochała, prawie jak swoje dzieci.


<Pszczółko?>

Od Czereśni C.D Lisiej Gwiazdy

Czereśnia nie mogła uwierzyć, że widzi swojego syna całego i zdrowego, a dodatkowo jako już dorosłego zastępcę. Przecież dla niej to był dalej ten sam mały Księżyc, który prosił by opowiedziała mu jeszcze raz o Laviku i bawił się z Ważką w zabawy, przez które Czereśnie nie raz padła prawie na zawał.
Może dlatego czułe spotkanie matki z synem trwało długo, a gdy się od siebie odsunęli oboje mieli mokre futro.
— Jak...Jak to możliwe? — szepnęła kocica, patrząc się z miłością, którą tylko matka mogła patrzeć na swoje dziecko.
— To... Tak długo historia mamo, długa historia, którą kiedyś ci opowiem, ale muszę, potrzebuje czasu...— oznajmił Księżycowy Pył, chyba w tej chwili przypominając małego kociaka, a nie poważnego i bezlitosnego zastępcę Klanu Klifu.
— W porządku synku, powiesz w swoim czasie — stwierdziła liderka Klanu Lisa i polizała go delikatnie po policzku, by dopiero po chwili zwrócić uwagę na Lisią Gwiazdę.
— Ale może powiecie mi po co tu dokładnie jesteście i kim ty jesteś? Wybacz, ale jedyny leśny klan, który znam osobiście to Klan Nocy — rzekła czarno-biała kocica, patrząc się to na swojego syna, to na rudzielca.  I przez tą całą obserwację tych dwóch kocurów, Czereśnia zauważyła, że Księżycowy Pył patrzy się na Liska z lekką nutą dumy i miłości.
— Jestem Lisia Gwiazda lider Klanu Klifu, wiele o tobie słyszałem Czereśnio i o twoim klanie. Przyszedłem prosić cię o pomoc, Klan Wilka zabija koty bez powodu, chciałem wiedzieć czy ty i twój klan będziecie po mojej stronie, jeśli wybuchnie wojna. Wiem, że proszę o zbyt wiele, że jest was mało, ale jesteście bardziej waleczni niż wszystkie leśne klany razem wzięte, dlatego proszę przemyśl to, czy nam pomożesz czy jednak zdecydujesz inaczej. Jeśli podejmiesz inną decyzję, nie martw się, zrozumiem to i nie będę już cię niepokoić  — oznajmił Lisia Gwiazda z szacunkiem w głosie, w końcu to była matka Księżycowego Pyłu no i z tego co już rudzielec również zauważył, że kotka chociaż wyglądała strasznie słabo, to było czuć od niej jednak dużo siły i miłości.
Kocica po wysłuchaniu młodego lidera delikatnie się uśmiechnęła.
— Klan Lisa jak już mogłeś zauważyć ma inne zasady, ale jako jego liderka pomogę tobie i twojemu klanu. Z tego co widzę mój syn tobie ufa i kocha, a jeśli Księżyc kogoś darzy takim uczuciem, to ja jestem również w stanie to zrobić. Dlatego jeśli będzie taka potrzeba zawiadomcie mnie, a ja wyślę wam pomoc — odpowiedziała Czereśnia, na co Lisia Gwiazda się uśmiechnął.
— Dziękuję, będziemy twoimi dłużnikami do końca życia — stwierdził kocur.
Gdy formalności były już załatwione delegacja Klanu Klifu została jeszcze chwilę w gościnie Klanu Lisa, ale niestety po jakimś czasie musieli się zbierać. Na szczęście tym razem Czereśnia zdążyła się pożegnać z swoim synem, a raczej obiecać, że wkrótce znów się spotkają.
~*~
Od zawarcia sojuszu z Klanem Klifu minęło kilka księżyców, księżyców, które przyniosły zmiany. Czereśnia dowiedziała się paru informacji od Nów i Księżyca, mianowała na wojowniczkę Puch, a potem dała dała jej na ucznia Myszołowa, a jego brata, Sokoła dostał Dzicza Łapa, ale co najważniejsze wyszła wreszcie z ogromnej pustki, która towarzyszyła jej od śmierci Ważki i zniknięcia Księżycowego Pyłu. Tak chociaż Czereśnia dalej nosiła żałobę po swoim ukochanym Laviku i małej córeczce, to jednak znów zaczęła cieszyć się małymi rzeczami i śmiać się z pierdół, czując ukojenie w sercu, że chociaż jej syn jest cały i zdrowy.
Ten dzień miał być jak każdy inny dla Czereśni, trening z Owcą, wizyta w żłobku i zabawa z swoimi siostrzeńcami oraz jeszcze parę spraw, ale jednak plany się zmieniły. Rano pod jej łapami wylądował liliowy kocurek z taką samą plamką jaką miał Księżyc.
 — Znałazłem go jak szwendał się przy obozie — oznajmił Oset, a Czereśnia kiwnęła głową i spojrzała na swojego wnuka.
— Możecie już iść Oset – stwierdziła kotka, a gdy ten poszedł uśmiechnęła się delikatnie.
— Więc kim jesteś i co tutaj robisz? No i wiesz, że możesz wstać z ziemi?
— Jestem...Jestem Zlepiona Łapa z Klanu Klifu, Lisia Gwiazda wysyłał mnie tutaj, bym przekazał, że już nadeszła pora i prosi o pomoc — oznajmił kocurek i próbował się podnieść, ale niestety musiał się przewrócić, dopiero po chwili udało mu się tego dokonać i stanął dumnie przed liderką Klanu Lisa. Czereśnia spojrzała na niego czule, widziała w nim swojego ukochanego Lavika.
— W porządku wyślę do was koty, które pomogą. Ale Zlepiona Łapo mogę się ciebie o coś spytać?
— O...Oczywiście! Miłe kotki mogą zawsze się pytać o wszystko mnie — stwierdził uczeń Klanu Klifu, a czarno-biała kotka cicho się zaśmiała.
— Jakim ojcem jest Księżycowy Pył? Jestem w sumie ciekawa, wiesz dla mnie to jeszcze mały kociak, mniejszy od ciebie, a tu proszę ma własną rodzinę i jest zastępcą.


<Zlepiona Łapo?>

Od Czereśni C.D Owcy

Liderka Klanu Lisa cicho prychnęła, miała dość na głowie rozpuszczonych kocurów, najpierw Oset, a teraz Owca. Dlatego kocica wskoczyła na swojego ucznia, by spojrzeć mi prosto w oczy.
— Uważasz, że jestem głupia? Przeżyłam więcej niż ci się zdaje dzieciaku, dlatego nie będę pozwalać sobie na twoje zagrania. Dopóki nie zaczniesz się zachowywać z szacunkiem, nie myśl, że zostaniesz wojownikiem — oznajmiła kocica chłodno, pokazując oblicze prawdziwej liderki, a nie miękkiej kluski, za którą pewnie niektórzy ją brali. Bo to fakt Czereśnia miała dobre serce, ale od kilkunastu księżyców uczyła się jak być liderką, której potrzebował Klan Lisa i nie zamierzała teraz tego wszystkiego zepsuć przez gówniarskie zachowania swojego ucznia.
— Ach i jak będziesz widział swoją siostrę możesz powiedzieć, że ma się przygotować, że niedługo będzie mianowana — dodała jeszcze czarno-biała kotka za nim wstała z Owcy i wyszła z legowiska uczniów. Jeśli Owca chciał z nią tak pogrywać, to ona była w stanie również się tak bawić.
~*~
Po kilku wschodach słońca, Czereśnia zwołała do siebie koty i tak jak obiecała Owcy, mianowała na wojowniczkę Puch. Podczas ceremonii obserwowała swojego ucznia, który starał się nie pokazać swoich prawdziwych uczuć, a tak naprawdę było widać w jego oczach złość i zazdrość. A dodatkowo jakby tego było mało, kilka księżyców później, za nim Puch skończyła trzydzieści księżyców dostała swojego pierwszego ucznia, siostrzeńca Czereśni, Myszołowa. Liderka Klanu Lisa zastanawiała się czy syn Szerszenia zrozumiał tą małą lekcję pokory czy będzie musiała wytoczyć większe działa, ale jednak przeszkodziła jej w tym prośba Lisiej Gwiazdy. Wyznaczając koty, który pójdą na wojnę pomyślała o swoim uczniu, a raczej on się dopominał, że również chce walczyć. Ale zanim to się miało stać, musiała z nim porozmawiać. 
Dlatego kilka dni przed atakiem Klanu Klifu znalazła swojego ucznia, który trenował. 
— Musimy porozmawiać — oznajmiła, a gdy jej uczeń przerwał swój trening usiadła koło niego, zauważając, że ten kocur co był niedawno małą kulką dawno ją przerósł. 
— O co chodzi? 
— Postanowiłam, że będziesz mógł pomóc Klanowi Klifu, ale masz na siebie uważać. Posłuchaj wiem, że między nami bywało różnie, wiem, że pewnie myślisz, że nie nadaję się na liderkę, ale staram się, staram się by wszystko było dobrze i nie chce stracić swoich bliskich, nie chcę stracić ciebie. Dlatego obiecaj mi, obiecaj, że jeśli będziesz czuł się słabo, nie będziesz w stanie już walczyć, wycofasz się, jesteś jeszcze młody, nie jesteś gotowy na śmierć, musisz żyć — oznajmiła cicho kocica i spojrzała na Owcę z troską.


<Owca?>

Od Czereśni C.D Owcy

Czereśnia musiała przyznać, że w duchu rozbawiło ją zachowanie Owcy, w końcu miał już ponad dziesięć księżyców, uważał się za takiego dorosłego, a tak naprawdę zachowywał się dalej jak jakiś dzieciak, który myślał, że może wszystko.
— Musisz stąpać ciszej jak takie piórko, a nie jak grupa dzików psów, która zauważyła smaczny kąsek — oznajmiła czarno-biała kotka, na co dostała tylko prychnięcie swojego ucznia.
— No nie dąsaj się już tak i spróbuj jeszcze raz, w końcu chyba nie chcesz zostać wiecznym uczniem, prawda? Bo wiesz ja cię nie mianuje dopóki nie nauczysz się dobrze polować i nie polowanie tylko na zwierzęta, które chodzą nie liczy się do dobrego polowania. Masz mi pokazać, że umiesz polować też na ptaki.
— Dobra, zrobię to i jeszcze zobaczysz — warknął oburzony Owca i ustawił się w pozycji łowieckiej, chociaż dopiero za piątym razem udało mu się upolować ptaka.
— Cóż...Nawet nieźle, ale musisz jeszcze nad tym popracować w końcu nikt nie będzie czekał, aż tyle czasu, aż uda ci się wreszcie zdobyć ofiarę. A teraz wracajmy już do obozu — stwierdziła Czereśnia, przypominając w tej chwili bardzo swoją dawną mentorkę. W końcu Sarna też często w taki sposób "motywowała" Czereśnie, co często strasznie denerwowało czarno-białą kotkę, ale jednak działało, ponieważ wtedy córka Srebra chciała pokazać byłej liderce Klanu Lisa, że jest czadowa i będzie nawet lepsza od niej.
~*~
Od tego treningu minęło kilka księżyców, a Czereśnia musiała przyznać, że Owca nawet się poprawił, chociaż liderka Klanu Lisa postanowiła jeszcze trochę go potrzymać jako ucznia, ponieważ chciała mieć pewność, że jest już gotowy. A tu miała jednak wątpliwości, szczególnie widząc, że syn Szerszenia i Muszki dokucza synkom Płomykówki. Czereśnia cicho westchnęła i podeszła do swojego ucznia i trzepnęła go lekko łapą.
— Mogę wiedzieć co ty właśnie wyrabiasz? Jako przyszły wojownik powinieneś lepiej się zachowywać — oznajmiła.
— Chyba, że pokazujesz mi, że wciąż czujesz się jak dzieciak i chciałbyś poczekać na Myszołowa i Sokoła jako uczeń, chyba, że od razu chcesz wrócić do żłobka? — Zaśmiała się cicho czarno-biała kotka i zmierzyła wzrokiem Owce.


<Owca?>

Od Czereśni C.D Rudka

Czereśnia nie mogła uwierzyć w to co się stało, jeszcze kilka wschodów słońca temu rozmawiała z Leśnym Strumieniem, która siedziała w kociarni i pilnowała kociaków swojej zmarłej partnerki, a teraz...Teraz Czereśnia patrzyła na ciało martwej kotki pochodzącej z Klanu Wilka, zastanawiając się jak jej dzieci to przyjmą. Gdy liderka Klanu Lisa zauważyła Rudka cicho westchnęła i podeszła do kocurka, który żegnał się z swoją mamą.
— Ona też ciebie bardzo kocha Rudku i pamiętaj, że zawsze będzie przy tobie — oznajmiła cicho czarno-biała kocica, by po chwili wziąć delikatnie kocurka za kark i pójść z nim do kociarni, gdzie spędziła całą noc tuląc go i jego rodzeństwo. W końcu teraz mieli oni tylko Rudzika, ale ten jako, że był medykiem, nie znał się na wychowaniu dzieci, Czereśnia postanowiła, że pomoże mu wychować te małe szkraby.
~*~
Minęło kilka księżyców i nadszedł czas, by mianować dzieci Pszczelego Żądła i Rudzika, Czereśnia długo się zastanawiała kogo im dać szczególnie, że cóż zdziwiła ją decyzja Rudka, że chce zostać on wojownikiem, bardziej obstawiała, że pójdzie na medyka, a to jego siostra zacznie szkolenie na wojowniczkę Klanu Lisa. Ale jednak los bywa przewrotny i zdecydował inaczej, dlatego pewnego razu Czereśnia zwołała wszystkie koty.
— Zwołałam was dzisiaj, ponieważ nadszedł czas na mianowanie. Pszczółko, Dymku i Rudziku wystąpcie — oznajmiła czarno-biała kotka i gdy kociaki to zrobiły, uśmiechnęła się do nich.
— Pszczółko ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem medyka. Twoim mentorem będzie Rudzik. Mam nadzieję, że Rudzik przekaże ci całą swoją wiedzę. Rudziku, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojej mentorki, Bluszcz doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją mądrość i dobroć. Będziesz mentorem Pszczółki, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę — oznajmiła Czereśnia, a gdy córka wraz z ojcem dotknęła się noskami, kocica spojrzała na Dymka.
— Dymku ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Twoim mentorem będzie Aster. Mam nadzieję, że Aster przekaże ci całą swoją wiedzę. Asterze, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora, Horyzonta doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją odwagę i spryt. Będziesz mentorem Dymka, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — oznajmiła kocica, a gdy Dymek również dotknął się z noskiem z Asterem, uśmiechnęła się do Rudka.
— Rudku ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Twoim mentorem będzie Horyzont. Mam nadzieję, że Horyzont przekaże ci całą swoją wiedzę. Horyzoncie, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojej mentorki, Płomykówki doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją lojalność i opanowanie. Będziesz mentorem Rudka, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — Ogłosiła Czereśnia, a gdy Horyzont i Rudek dotknęli się noskami, a inne koty zaczęły wołać imiona nowych uczniów i wiwatować, kotka cicho westchnęła, miała nadzieję, że dobrze dobrała jednak mentorów.
~*~
Od mianowania dzieci Pszczelego Żądła minęło kilka księżyców i parę rzeczy się zmieniło, do Klanu Lisa zawitała delegacja z Klanu Klifu, w której był młody lider Lisia Gwiazda oraz zaginiony syn Czereśni, Księżyc, aktualnie nazywany Księżycowy Pył. Czereśnia zawiązała z nimi sojusz i cóż dzięki, temu, że kotka dowiedziała się, że jej ukochany synek żyje i jest cały oraz zdrowy nabrała znów dawnego wigoru i radości. Nie chodziła już po obozie jak jakiś żywy trup, słabo się uśmiechając, co to to nie, znów się często śmiała i zachowywała się jak mały kociak, chociaż swoje lata już miała.
Dlatego gdy kocica pewnego razu zauważyła Rudka, który trenował w lesie podeszła do niego.
— Hej młody, jak tam? — spytała wesoło.

<Rudku?>

Od Czereśni C.D Nowiu (Księżycowego Płatka)

Czarno-biała kotka słysząc jak niedoszła samobójczyni się na nią wydziera, pokręciła głową. Była przyzwyczajona do tego, że ktoś ją obrażał, na przykład taki Oset. Ale i tak wolała już jak ktoś ją tylko obrażał albo gonił jej wojownika, by skopać mu kuper, a nie próbował przed jej oczami się zabić.
— Posłuchaj twoja śmierć nic nie wniesie, nie możesz tego zrobić. Jak masz jakiś problem, pomogę tobie — oznajmiła, próbując jakoś uspokoić młodszą kotkę.
— Nic mi nie pomoże! A na pewno nie ty! Ty głupie lisie łajno! Muszę to zrobić! Muszę do niej wrócić! — krzyknęła szylkretka dalej rozchwiana emocjonalnie. Liderka Klanu Lisa postanowiła zrobić coś, czego nigdy w życiu się po sobie nie spodziewała, ale cóż sytuacja kazała jej to zrobić, bo nie było innego wyjścia. Dlatego po prostu walnęła łapą mocną w łebek drugiej kotki, tak by ta straciła przytomność. Och jakby Czereśnia wiedziała, że to matka jej wnuków pewnie nie ciągnęła jej za ogon do obozu klanu, ale niestety tego nie mogła wiedzieć. Więc gdy dotarły na miejsce, czarno-biała kotka zostawiła szylkretkę w norze borsuka, gdzie medycy mieli swoje leże i padła zmęczona na ziemię. Ruszyła się dopiero wtedy, gdy Rudzik ją zawiadomił, że niedoszła samobójczyni nie wiadomo skąd, która pewnie była wariatką się obudziła.
Czereśnia usiadła naprzeciwko niej i cicho westchnęła.
— Dobrze, że już się obudziłaś. Chciałam się dowiedzieć jak się nazywasz i dlaczego chciałaś rzucić się pod potwora? Mam nadzieję, że odpowiesz mi na to, tym razem nie wyzywając mnie od lisiego łajna albo jeszcze gorzej — oznajmiła poważnie, lustrując wzrokiem szylkretkę, która cóż wygląda na szczęście już trochę lepiej niż gdy zobaczyła ją pierwszy raz.
— Jestem Nów.
— Ja jestem Czereśnia, liderka Klanu Lisa. Cóż muszę przyznać, że poznałyśmy się w dość niemiłych okolicznościach, ale ciebie miło mi poznać. A wyjaśnisz mi czemu chciałaś to zrobić?


<Nów?>

Od Czereśni C.D Leśnego Strumienia

Czereśnia spojrzała na kotkę, która się odezwała i cicho westchnęła. To mogła być szansa by przyjąć nowe koty do klanu, ale co niby mogła im zaproponować? Ale cóż warto zawsze spróbować, udało jej się przekonać Lavika, by ją polubił, to raczej z tym powinna mieć mniejszy problem. No i teraz nie mogła się wycofać jak to zaproponowała.
— Cóż w Klanie Lisa, możecie być kim chcecie. Nie przejmujemy się jakimiś bzdurami jak ten cały Klan Gwiazd i to co mu się spodoba, a co nie. W końcu życie jest jedno i tylko my o nim decydujemy — oznajmiła kotka, patrząc się poważnie, chociaż w środku czuła się jak taki mały kociak, który nie był pewien czy dobrze robi.
— Więc możecie do nas dołączyć albo odejść. Jaka jest wasza decyzja?
— Zgoda. Przyłączymy się do was — oznajmiła Leśny Strumień, a Czereśnia pewnie jakby miała siłę, a nie wciąż smutek w swoim sercu to by się uśmiechnęła.
~*~
Od przyłączenia się Leśnego Strumienia i Pszczelego Żądła minęło kilkanaście księżyców, które wiele zmieniły w Klanie Lisa. Czereśnia wraz z innymi kotami przeniosła się na Bagna, gdzie urodziły się dzieciaki Pszczelego Żądła i Rudzika. Co czarno-biała liderka czuła patrząc się na te maluchy? Lekką radość, ulgę, że jej klan się rozwija, ale też żal na śmierć Pszczelego Żądła i wciąż ten sam smutek na wspomnienie swoich dzieci. Często kotka miała go już dość, mówiła do siebie, że powinna wziąć się w garść, zaakceptować to co się wydarzyło i żyć dalej. Ale nie mogła, to było dla niej za trudne, dlatego przy innych kotach starała się ukrywać swoje prawdziwe uczucia i tylko ukazywała je jak była sama. Przynajmniej tak było do tej pory, ale widząc Leśny Strumień, która straciła swoją miłość życia postanowiła z nią porozmawiać. W końcu nikt nie zrozumie kotki, która cierpi jak druga taka sama kotka.
Dlatego pewnego dnia korzystając z okazji, że miała chwilę przerwy udało się do opuszczonej nory borsuka, gdzie siedziały kociaki i ich matka.
— Leśny Strumieniu, chciałabym porozmawiać...Wiesz rozumiem, co teraz przeżywasz, też...też kiedyś to przechodziłam...— szepnęła starsza kocica, siadając obok królowej. Widząc jej zdziwiony wzrok cicho westchnęła i zaczęła opowiadać całą swoją historię od poznania Lavika do śmierci Ważki i zaginięciu Księżyca.
— Więc...Więc jakby co możesz mi powiedzieć o wszystkim co cię trapi, a ja będę przy tobie...— oznajmiła czarno-biała kotka, nawet nie wiedząc kiedy się rozpłakała.


<Leśny Strumieniu?>

Od Czereśni C.D Owcy

— Powiedział, że jestem niemiły — Owca zrobił udawanie smutną minę. - I mówił, że nie nadajesz się na przywódcę, i że cię nie lubi! — oznajmił kocurek, a Czereśnia słysząc to tylko przewróciła oczami. Znała Rudzika i wiedziała, że nawet jakby tak uważał, to pewnie nikomu o tym nie powiedział, a szczególnie takiemu małemu grzylowi.
— Czereśnio ja...— Medyk chciał już wyjaśnić wszystko, ale liderka pokręciła głową.
— Nie tłumacz się Rudziku, nie musisz — uśmiechnęła się delikatnie i skierowała swój wzrok na Owce.
— A ty nie powinieneś gadać takich bzdur, jak chcesz szybko wyjść z żłobka — oznajmiła poważnie, czując się trochę jak Sarna co ją lekko przerażało. Czy zmienia się powoli w swoją byłą mentorkę? To byłoby okropne, szczególnie, że Czereśnia może czuła trochę więzi z byłą liderką Klanu Lisa przez ich treningi, to dalej czuła do niej gniew z powodu dawnej sytuacji z Srebrnym Porożem, ale niestety tego już z nią nie mogła wyjaśnić. Cicho westchnęła i wzięła Owce za kark, który tylko prychnął i próbował się wyrwać, ale Czereśnia się zbytnio tym nie przejęła i poszła z nim, by oddać go Muszce. Gdy maluch niezadowolony był już przy mamie, liderka miała już odchodzić, ale jeszcze spojrzała na niego.
— Jeszcze jedno, chciałabym byś zapamiętał moje słowa. Ja nie żartuję, jeśli nie będziesz się zachowywać to nie licz, że cię mianuje wraz z twoją siostrą, będziesz siedział i słuchał jej opowieści z treningów sam się nudząc. Więc przemyśl czy wolisz być wrednym kociakiem czy uczniem, który ma super przygody — oznajmiła czarno-biała i wyszła z stodoły. Czy Czereśnia była to tego zdolna? Absolutnie tak, wiedziała co jest dobre dla jej klanu, a zachowanie takie jakie prezentował Owca, mogło zniszczyć wszystko na co pracowała. Dlatego właśnie w tej chwili postanowiła, że zostanie jego mentorką, chociaż jeszcze parę wschodów słońca przedtem zapierała się, że nie weźmie nigdy ucznia ani uczennicy, czując, że by ciągle go lub ją porównywała do swoich dzieci, ale w takiej sytuacji nie było innego wyjścia.
~*~
Kilka księżyców później Czereśnia jednak postanowiła mianować Owce wraz z jego siostrą. Niedługo mieli ruszyć na bagna, więc musiała wszystko ogarnąć i nie pozwolić sobie na żaden błąd.
— Zwołałam was tutaj ponieważ dziś jest dzień mianowania kociaków na uczniów. Puch, Owca wystąpcie — oznajmiła stojąc dumnie, chociaż było trzeba przyznać, że Czereśnia nienawidziła przemawiać przed tłumem, czuła, że każdy wtedy ją osądza i to wcale nie pozytywnie, ale oczywiście tego po sobie nie pokazywała, dlatego dla niektórych mogła się wydawać chłodna. Czarno-biała kotka cicho westchnęła i zaczęła przemowę.
— Puch ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem. Twoim mentorem będzie Oset. Mam nadzieję, że Oset przekaże ci całą swoją wiedzę — oznajmiła liderka i spojrzała na swojego kuzyna. Dalej się biła z myślami czy to była dobra decyzja, by dawać tej małej kotce syna Zająca, znając jego charakter, ale teraz już nie było odwrotu.
— Oście, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora, Jemioły doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją lojalność i siłę. Będziesz mentorem Puch, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — Gdy Oset dość niechętnie dotknął nosa córki Szerszenia, Czereśnia spojrzała na Owce.
— Owco tak samo jak twoja siostra ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Twoim szkoleniem zajmę się osobiście i przekaże ci swoją całą wiedzę, której nauczyłam się od swojej mentorki Sarny — oznajmiła i dotknęła jego nosa, by po chwili się wyprostować i spojrzeć na resztę kotów.
— Cieszę się, że mogłam mianować Owce oraz Puch, ale nie tylko po to was tu zebrałam. Chcę wam ogłosić, że nadchodzi nowa era dla nas, jako wasza liderka, rodzina, przyjaciółka postanowiłam, że przeniesiemy się z stodoły na bagna. Czas, byśmy pokazali innym, że Klan Lisa to nie jest zwykła grupa kotów mieszkająca w zapyziałej stodole, że jesteśmy potężnym klanem równym tym leśnym klanom! — oznajmiła, a nie widząc żadnego sprzeciwu postanowiła kontynuować swoją przemowę.
— Dlatego proszę was, byście polowali dwa razy więcej, sama również będę to robić. Potrzebujemy się przygotować na tą zmianę niż od razu wskakiwać w ogień — Gdy skończyła mówić i koty się rozeszły, podeszła do swojego ucznia i wzięła go na pierwszy trening.
~*~
Od mianowania Owcy i Pucha oraz przemowy Czereśni minęło znów kilka księżyców, które minęły na zbieraniu zapasów oraz powitaniu dwóch nowych członków klanu, Leśnego Strumienia oraz Pszczelego Żądła. Czereśnia polubiła obie kotki i chciała by czuły się jak w domu, może dlatego pozwoliła zostawić im ich stare imiona niż je skracać, a gdy ktoś mówił do Pszczelego Żądła w formie żeńskiej poprawiała go, mówiąc, że to kocur. I właściwie wszystko szło po myśli czarno-białej kotki i niedługo byli gotowi już do ruszenia na bagna, ale postanowiła, że jeszcze uczniowie odbędą jeden trening za nim wyruszą. Dlatego wczesnym rankiem obudziła swojego ucznia i wzięła go na trening.
— Dziś będzie szybko. Pokaż mi czego się nauczyłeś przez ostatnie księ...księżyce, możesz jak chcesz to pokazać — stwierdziła z lekko drżącym głosem, gdy mówiła o księżycach, które od razu skojarzyły jej się z ukochanym synkiem.


<Owca?>

Od Czereśni C.D Osta

Kotka spojrzała na swojego kuzyna lekko poirytowana i pokręciła łebkiem. Minęło już tyle księżyców od kiedy byli kociakami, a on ją dalej denerwował, nawet jeszcze bardziej niż wtedy gdy byli mali. Może dlatego, że był dla niej co księżyc coraz ważniejszy i martwiła się, że przez to wszystko się od siebie jeszcze bardziej oddalą, a chociaż Czereśnia by się do tego nie przyznawała potrzebowała Osta, chciała czuć, że chociaż wszystko się wali jej relacje z tym rozpuszczonym kocurem dalej pozostają takie same.
— Byś chociaż podziękował tak się robi jak ktoś ci gratuluje mysi bobku — oznajmiła, przewracając oczami.
— Tsa, dzięki. A teraz wybacz, ale myślę, że masz ważniejsze rzeczy na głowie tak samo jak ja — mruknął co dopiero mianowany wojownik i skierował się do lasu, za to kotka tylko westchnęła smutno i wróciła do stodoły.
~*~
Od mianowania Osta minęło już trochę czasu, ale i on i Czereśnia dalej z sobą prawie nie rozmawiali, a jak już to się jakimś cudem zdarzyło, to zamieniali z sobą co najwyżej dwa słowa i każdy odchodził w swoją stronę. Nowa liderka zastawiała się jak to zmienić czy jest jeszcze szansa naprawić ich relacje, ale miała ważniejsze sprawy na głowie takie jak mianowanie na uczniów Astera i Horyzonta. Długo się zastanawiała kogo im dać na mentorów, ale w końcu zdecydowała, że będą to Krogulec i Płomykówka. Jednak sama jeszcze nie była gotowa, by przyjąć ucznia pod opiekę, a Oset cóż, wolała jeszcze trochę z tym poczekać dlatego wypadło na tą dwójkę, miała nadzieję, że to będzie dobry jednak wybór. Dlatego gdy była gotowa zwołała klan i spojrzała na nich dumnie, stojąc prosto, chciała pokazać, że świetnie sobie radzi jako liderka i ich nie zawiedzie, chociaż tak naprawdę w środku drżała jak mały kociak, który sam co dopiero miał być mianowany.
— Zwołałam was tutaj ponieważ dziś jest dzień mianowania kociaków na uczniów. Aster, Horyzont wystąpcie — oznajmiła, a gdy dwójka kocurków do niej podeszła cicho westchnęła, myśląc jak długo nie było żadnego mianowania uczniów, ostatnie było jej i Osta oraz Płomykówki, Czereśnia czuła żal, że nie mogła widzieć mianowania swoich dzieci, znów wróciła wspomnieniami do dnia gdy znaleziono ciało Ważki oraz dowiedziała się, że Księżyc zaginął. Czarno-biała kotka wzdrygnęła się i dopiero po chwili wróciła do świata realnego, czuła się głupio, że dała swoim wspomnieniom tak ją zawładnąć podczas, tak ważnej chwili dla Astera i Horyzonta. Dlatego wzięła głęboki oddech i postanowiła zacząć, od ucznia Płomykówki, w końcu ta była zastępcą jednak.
— Horyzont, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Twoim mentorem będzie Płomykówka. Mam nadzieję, że Płomykówka przekaże ci całą swoją wiedzę — oznajmiła córka Srebra i przerzuciła swój wzrok na swoją siostrę.
— Płomykówko, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Zająca doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i mądrość. Będziesz mentorem Horyzonta, mam nadzieję, ze przekażesz mu całą swoją wiedzę — Gdy Płomykówka dotknęła nosa swojego ucznia, Czereśnia wróciła wzrokiem do Astera.
— Ty Aster, również ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Twoim mentorem będzie Krogulec. Mam nadzieję, że Krogulec przekaże ci całą swoją wiedzę — powiedziała, a gdy partner jej siostry podszedł do swojego ucznia powtórzyła formułkę, mówiąc, że Krogulec nauczył się wszystkiego od Jemioły oraz wykazał się odwagą oraz również lojalnością, chociaż wiedziała, że ten kocur często chodzi do dwunożnych po jedzenie, ale była przekonana, że nigdy, by nie zostawił swojego klanu. Gdy ceremonia się skończyła dała uczniom porozmawiać z swoimi mentorami, a sama wybrała się na spacer, musiała przemyśleć na osobności dalsze losy klanu i co zrobić, by klan osiągnął szacunek w oczach innych klanów niż być przez nich wciąż nazywanym grupą samotników.
~*~
Na takich rozmyślaniach, Czereśni minęło znowu kilka księżyców, urodziły się dzieci Szerszenia, a Aster i Horyzont doskonale radzili sobie podczas treningów. Wszystko układało się nawet w porządku i Czereśnia wiedziała co musi w końcu zrobić, ale wpierw chciała porozmawiać z Ostem. Gdy go znalazła, usiadła przy nim jak jakiś duch, w sumie niedaleko jej było do takiego ducha.
— Musimy porozmawiać i nie obchodzi to, że nie masz ochoty albo masz coś do załatwienia, będziesz teraz siedział na swoim kuprze i mnie słuchał — oznajmiła i spojrzała na niego poważnie.
— Więc gadaj i daj mi spokój — mruknął kocur, ignorując jej wzrok.
— Jak wiesz za dwa księżyce dzieci Szerszenia zostaną uczniami. Ja zostanę mentorką Owcy, za to ty dostaniesz Puch. Po ceremonii przeniesiemy się na bagna koło klanu Nocy. Czas porzucić tą beznadziejną stodołę i zacząć nową erę klanu Lisa. Chciałabym, żebyś pomógł mi ją zbudować, dlatego narazie tylko ty i Płomykówka o tym wiecie. Niedługo porozmawiam również z Małym i resztą, ale chciałam uzyskać wpierw twoje wsparcie — wyjawiła mu wszystko to co chodziło jej ostatnio po łebku i go polizała go w policzek.


<Oset?>

Od Czereśni

Minęło kilka księżyców od kiedy Czereśnia została liderem. Swoje nowe stanowisko naprawdę traktowała poważnie i zastawiała się co zrobić, by spełnić swoje obietnice, ale też kogo dać na mentorów Asterowi i Horyzontowi. Te dwie znajdki chociaż nie były z krwi klanu Lisa to i tak dość szybko tu się zaaklimatyzowały, a Czereśnia patrząc na te dwa kocurki wyobrażała sobie, że to Ważka i Księżyc. Strasznie brakowało jej dzieci, zastawiała się często czy Księżyc żyje i jeśli jednak żyje to kim jest. Czy jest samotnikiem? Czy jest w klanie? Tego nie mogła wiedzieć, ale wiedziała, że pewnego razu znajdzie swojego syna tak jak Srebrnego, a przynajmniej miała taką nadzieję. Chociaż oprócz smutku patrząc się na rodzeństwo znajdek, córka Srebra czuła zadowolenie w końcu im więcej kotów tym klan jest potężniejszy. Przez taką myśl Czereśnia przypomniała sobie, że koło klanu Nocy są bagna, gdzie nikt nie mieszka. Niby taka sobie lokalizacja, ale lepsza niż stodoła to na pewno. Nie była pewna czy przekona inne koty, by się tam przenieść. W końcu może była liderką, ale czasami czuła, że starsze koty, które żyją w klanie nie akceptują ją w tej roli, a przecież chciała dobrze. Nawet pozwoliła partnerce Szerszenia Muszcze zostać u nich i urodzić dzieci, by ten nie musiał wciąż chodzić do niej i narażać się na niebezpieczeństwo. Chociaż Srebro mówiła, że ta decyzja to już była zbytnia przesada, że najpierw znajdki, a potem jeszcze kotka pieszczoszka.
Dlatego Czereśnia za nim podjęła decyzje postanowiła się tam wybrać, zobaczyć jaka jest sytuacja, mówiąc o tym tylko swojej siostrze, ale przeszkodziła jej w tym Kora, która posłuchała rozmowę czarno-białej kotki i Płomykówki. Córka Jagódki jakimś cudem przekonała Czereśnie, że sama tam pójdzie zobaczyć jaka jest sytuacja i udowodni, że jest pomocna dla klanu. Jakby czarno-biała kotka wiedziała co się stanie nigdy, by na to nie pozwoliła, ale niestety nie znała przyszłości i zgodziła się na to, by Kora poszła sama, w końcu Czereśnia doskonale wiedziała co czuje córka Jagódki, chcąc się wykazać. W końcu parę księżyców sama taka była za nim tragiczne wydarzenia to zmieniły. Ale wschody księżyca mijały, a Kory nie było nigdzie widać. Młoda liderka klanu Lisa postanowiła pójść do medyków, chociaż wolała by wysłać wysłać tam Płomykówkę, by nie patrzeć na Małego. Ale jako liderka musiała to zrobić, w końcu Kora może była jakimś cudem u nich, a po prostu nikt o tym nie powiedział Czereśni no i dodatkowo było trzeba sprawdzić jak się czuję Kropla. Gdy córka Srebra weszła do siedziby medyków cicho westchnęła i zauważyła swojego kuzyna, kiwnęła łebkiem by podszedł do niej, a gdy ten to zrobił postanowiła zacząć rozmowę.
— Mały, nie ma przypadkiem u was Kory? Wysłałam ją na bagna, ale nie widziałam, że wróciła i miałam nadzieję, że może jednak u was jest albo wiecie gdzie jest...— mruknęła, patrząc się wszędzie tylko nie na syna Sarny i Jasia.W końcu czuła się winna, że to przez nią Mały stracił ojca, w końcu mogła porozmawiać z Jasiem w stodole, a nie brać go na spacer.
— No i jak się czuję Kropla?


<Mały?>

Od Czereśni C.D Ostu

Czarno-biała kotka cicho prychnęła słysząc słowa Osta i na niego wskoczyła.
— Ja niedługo skończę karmić, a ty dalej będziesz śmierdział — stwierdziła kotka rozbawiona, a potem z niego zeszła.
— Zamknij się głupia kupo futra i idź do swoich bachorów! — krzyknął oburzony jak zwykle kocur.
— Właśnie idę, bo widzę, że już pobiegły męczyć Szerszenia. Pamiętasz jak kiedyś nas ochrzanił? To było zabawne. A teraz to stary pryk, który nie umie się odgonić od kociąt. Uważaj bo też tak niedługo skończysz — oznajmiła kotka z cichym śmiechem, który jej kuzyn mógł usłyszeć ostatni raz na wiele następnych księżyców i udało się do swoich dzieci zostawiając Osta pewnie z natłokiem myśli.
~*~
Minęło kilka księżyców od tych wydarzeniach. Księżyców podczas których zdarzyło się wiele rzeczy, które spowodowały wręcz depresję u Czereśni, zaginięcie Księżyca, śmierć Ważki. Przez to wszystko Czereśnia skupiła się na klanie i dość szybko została zastępczynią. Ale pewnego dnia Zając zwołał wszystkie koty z lasu. Patrząc się na nich lekko drżał, jednak każdy kot, który myślał czemu Jaś dał mu zastępcę jak się nie nadawał na lidera miał rację.
— Zwołałem was tutaj ponieważ dziś jest dzień mianowania mojego syna. Oset wystąp — oznajmił, a kuzyn Czereśni dumnie podszedł do niego, w końcu to był jego dzień po tylu księżycach. Po wszystkim, gdy koty zaczęły mu gratulować, Zając jeszcze raz przemówił.
— Ale nie tylko po to was zwołałem moi przyjaciele. Chciałem jeszcze coś ogłosić...Czereśnio podejdź — oznajmił kocur, a czarno-biała kotka zdziwiona podeszła do niego.
— Jesteś świetnym zastępcą, który robi więcej niż ja. Jesteś młoda i masz pełno pomysłów, dlatego też...— niebieski kocur cicho westchnął, był pewien swojej decyzji, ale nie miał pojęcia jak klan zareaguje, ale musiał to zrobić właśnie dla jego dobra, by się rozwijali.
— Dlatego też ogłaszam cię nowym liderem — oznajmił i spojrzał na swoją siostrzenicę, której wyraz pyska nic nie wyrażał, co było dość niepokojące.
— Rozumiem. Dziękuję, że mi ufasz i...— spojrzała na koty z Klanu Lisa. — I obiecuję, że nie zawiodę. Doprowadzę nas klan do potęgi, którą chcieli nasi przodkowie. Nie będziemy zwykłymi kotami z byle stodoły, staniemy się na równi z kotami z lasów. Obiecuję to na moje życie — oznajmiła Czereśnia. Czuła, że tylko to jej zostało w życiu, zrobić to co chciała Sarna.
— Kogo bierzesz na zastępcę?
— Płomykówkę — stwierdziła cicho czarno-biała kotka. Wiedziała, że z swoją siostrą będzie świetnie współpracować, nie tak jak z Ostem lub Krogulcem, chociaż im wbrew pozorom też ufała jak Płomykówce. Po wszystkim, gdy reszta kotów już wróciła do swoich spraw Czereśnia podeszła do Osta.
— Gratulacje zostania wojownikiem — uśmiechnęła się do niego słabo.


<Oset?>

Od Czereśni C.D Błękitnej Łapy

Czereśnia spojrzała zaciekawiona na nową poznaną kotkę. Nie spodziewała się tego, że już pierwszego dnia, gdy zostawi dzieciaki swoje pod opieką innych kotów spotka na spacerze obcego sobie kota. Ale postanowiła porozmawiać z tą kotką, lekko ją interesowała no i według Czereśni powinno się mieć dobre kontakty z leśnymi klanami.
— Masz rację. Nie jestem stąd. Pochodzę z Klanu Lisa.
— Lisa? Co to za klan? Nie znam żadnego takiego.
— Nasz klan jest mały i nieznany, ale jeszcze wy leśne koty poznacie nas! — oznajmiła Czereśnia z zapałem, w końcu Jaś na pewno zrobi coś, by nie siedzieli wciąż w tej stodole, przynajmniej na tą chwilę córka Srebra tak myślała.
— Och w takim razie nie mogę się doczekać! Ale jeśli tylko coś zrobicie mojemu klanowi to pożałujecie — stwierdziła bojowo uczennica Klanu Burzy.
— Nie mamy zamiaru atakować innych klanów. Rozlew krwi nie jest potrzebny.
— Och to świetnie! — uśmiechnęła się młodsza z kotek, która Czereśni przypominała strasznie Ważkę lub ją samą za młodu. — W ogóle jak się nazywasz?
— Jestem Czereśnia — Czarno-biała uśmiechnęła się delikatnie.
— Czereśnia i?
— I? Och...Nie my nie mamy w lisie takiego dziwnego zwyczaju, by zmieniać co jakiś czas imię ma dłuższe, to trochę bez sensu...— mruknęła starsza kotka, lekko rozbawiona widząc zdziwiony wzrok Błękitnej Łapy.
— Niesamowite!
— Może i tak. Jak dla mnie to normalne  — zaśmiała się cicho Czereśnia. — W ogóle jak ty się nazywasz? Bo wiesz wypada się przedstawić jak już moje imię znasz i wiesz skąd przychodzę.
— Jestem Błękitna Łapa i...— Cętkowana zaczęła się przedstawiać, ale obie kotki usłyszały wołanie Złotej Melodii.
— Miło mi cię poznać Błękit, ale słyszę, że już cię wołają. Na mnie też już pora, może do zobaczenia — Czereśnia się uśmiechnęła i zniknęła za drzewami, zostawiając młodszą z kotek.
~*~
Minęło kilka księżyców, a w życiu Czereśni dużo się zmieniło tak samo jak sama kotka. Śmierć Jasia, Ważki i zniknięcie Księżyca spowodowały, że czarno-biała już nie przypominała nawet cienia dawniej siebie jak po śmieci Lavika. Nie, teraz już zupełnie nie przypominała dawnej Czereśni, zamknęła się w sobie, skupiając się na tym, by ułożyć jakoś klan, a odzywała się tylko gdy ktoś ją o coś pytał. Gdy tego nie robiła to znikała z stodoły, idąc w las i szukając swojego syna. Wierzyła, że on żyje i w końcu go znajdzie jak Srebrnego. Dlatego pewnego razu gdy poczuła zapach jakiegoś kota od razu tam pobiegła, może ten kot wie gdzie Księżyc się podziewa. Gdy wyszła za drzew ujrzała tą kotkę, którą spotkała kilka księżyców temu, gdy wszystko było proste.
— Ach to ty Błękitna Łapo. Witaj...


<Błękitna Łapo?>

Od Czereśni

Mijały dni, księżyce, a dzieci Czereśni były coraz starsze i niedługo miały zostać uczniami. Czarno-biała kotka równocześnie zastawiała się jak to będzie i kto zostanie ich mentorami, ale również się bała o ich przyszłość w klanie Lisa. W końcu na razie było pokojowo, ale co później? Co jeśli inne koty będą chciały iść napaść i porwać ich młode? Córka Srebra nie miała zamiaru na to pozwolić, chociaż kiedyś czuła żal do swojego klanu to od śmierci Sarny wiedziała, że nie może kierować się dawnymi ranami, Klan Lisa musiał stać się potężny, by zupełnie nie zniknąć ani nie dać się wchłonąc leśnym klanom. A Czereśnia chociaż lubiła niektóre koty z lasu nie miała zamiaru przyłączać się do nich. Dlatego też, któregoś mroźnego poranka zostawiła swoje pociechy z Płomykówką i zaprosiła Jasia na spacer, chciała się dowiedzieć co on planuje dalej. Przez jakiś czas szli w ciszy, młoda kotka nie wiedziała jak zacząć tą rozmowę, a sam lider cóż nie był zbyt rozmowny od śmierci Sarny, ale w końcu trzeba było albo wreszcie zacząć rozmowę albo wrócić do stodoły, Czereśnia wybrała to pierwsze.
— Posłuchaj zabrałam cię tutaj bo musimy porozmawiać. Jesteś w porządku kotem Jasiu, ale cóż liderem jesteś kiepskim — oznajmiła cicho czarno-biała kotka, wiedziała, że może tak nie powinna mówić do lidera, ale zbytnio ją to nie obchodziło, nie zamierzała udawać, że wszystko jest jak w najlepszym porządku.
— Huh? Nie rozumiem co masz na myśl, w końcu nie mamy żadnej wojny, a ja dla was jestem miły.
— Tak...Nie mamy żadnej wojny, ale na jak długo? Co jeśli inne koty będą chciały nas napaść? Czym oprzesz atak? Potrzebujemy więcej kotów, na razie jesteśmy jak małe kociaki, a potrzebujemy potęgi.
— Po co ktoś miał nas atakować? Mówisz jak Sarna, Czereśnio...— stwierdził cicho Jaś i spojrzał na niebo, wspominając swoją byłą partnerkę oraz przyjaciółkę.
— Nie, nie mówię. Sarna pragnęła potęgi bo chciała spełnić marzenia Sowy, sama chciała atakować inne klany. Ja nie chcę tego, chcę byś zapewnił nam bezpieczeństwo, kto wie co odbije leśnym kotom. Powinniśmy za nim nas zaatakują zwerbować więcej kotów i pójść się dogadać z jakimś klanem, miejmy z nimi sojusz. Może jak zobaczą, że nie jesteśmy zwykłą grupą tylko prawdziwym klanem zaczną nas traktować serio!
— Nie wiem czy to dobry pomysł...Skąd chcesz wziąć koty? Pieszczochy na to nie pójdą, zostańmy tak jak jesteśmy. Nikt nas nie zaatakuje.
— A jeśli jednak?
— To wtedy będziemy się martwić.
— No ty chyba sobie żartujesz?! — krzyknęła wściekła Czereśnia.
— Można zwerbować samotników i robić coś, by inne koty nas uznała niż czekać biernie! To może być nasza szansa! Nie możemy jej zmarnować! Słyszałam, że teraz była ciężka wojna między klanami, przecież możemy to wykorzystać, dać jednym poparcie i zyskać kawał lasu, a nie siedzieć w tej zapyziałej stodole! Wykorzystajmy tą szansę! — oznajmiła Czereśnia z zapałem jak mały kociak.
— Uspokój się. To nie jest zabawą, możemy zginąć, a tego raczej nie chcesz. Myślałem, że jak masz dzieci to trochę dorośniesz, ale widzę, że dalej z ciebie typowy kociak, który kieruje się marzeniami — mruknął Jaś. — W takiej sytuacji, trzeba tylko czekać.
— To nie są marzenia, tylko to co powinniśmy już dawno zrobić. W końcu jak nic nie zrobimy, to bez sensu, po co niby Sarna się tak starała jak ty masz jakieś ale? Powinniśmy powstać i może w końcu to zrozumiesz jak inne koty będą się rozwijać, a my będziemy siedzieć tylko w stodole, a w końcu pewnie zostaniemy pieszczochami, bo skończy się nam w końcu pożywienie albo umrzemy jak ktoś nakryje nas na polowaniu na jego terenach! — krzyknęła Czereśnia, często w takiej sytuacji po prostu wybuchła i nie kontrolowała tego co mówiła, może dlatego jej słowa nie były przemyślane tylko mówiła co myśli, nie zostawiając się zbytnio nad tym, jakby ją czas gonił. Lider Klanu Lisa już chciał coś powiedzieć, ale wtedy usłyszeli śmiech, a potem kota, który wynurza się zza krzaków.
— Zabawnie, że już ktoś was nakrył na byciu na jego terytorium — oznajmił czarny kocur, podchodząc do nich bliżej.
— Przepraszamy, nie wiedzieliśmy, że to kogoś teren. Już idziemy — stwierdził Jaś, nie chcąc walczyć z tym samotnikiem, lepiej zostawić go i wrócić do siebie bez żadnych ran ani nie potrzebny nikomu jest przelew krwi.
— Naprawdę już idziecie? Och jak miło, ale nie sądze, że mogę wam pozwolić pójść. Widzisz twoja towarzyszka to śliczna kotka, a ty cóż z tego co słyszałem z waszej rozmowy jesteś jakimś liderem. Skąd mam pewność, że nie przyjdziesz tu z resztą kotów i nie zajmiesz mojego terenu? — syknął kocur i stanął przed nimi. Czereśnia cicho prychnęła słysząc tego kocura.
— Proszę cię, on by oddał ci jeszcze naszą stodołę ta tchórzliwa kupo futra, więc nas puść, ty będziesz żył jak chcesz, a my też. A w ogóle warto było się przedstawić, jak mówisz, że to twoje tereny — oznajmiła Czereśnia, na co kocur się zaśmiał.
— Milutko, ale jakoś mnie to nie przekonuje — syknął cicho kocur, wyciągając swoje pazury. — Ale jak już chcesz wiedzieć jak się nazywam to moje imię to Smoła ślicznotko — przedstawił się kocur chcąc podejść do Czereśni, ale drogę mu zagrodził Jaś.
— Nie podchodź do niej, daj nam spokój. My też już idziemy.
— Nie wydaje mi się, że masz jakieś prawo głosu — syknął czarny kocur i wskoczył na lidera Klanu Lisa. Czereśnia na początku nie miała pojęcia co robić, widząc szarpiące się kocury. Ostatnim razem jak widziała walkę kotów, to Sarna pokonała naraz trzy koty, a tu było widać, że Jaś przegrywa. Czarno-biała kotka widząc to cicho syknęła i w końcu rzuciła się ratować Jasia, ale niestety nie miała szans samotnik ją odtrącił rzucając pod drzewo, był zbyt silny dla młodszej i mniejszej kotki, może dlatego córka Srebra nie mogąc się poruszyć mogła tylko patrzeć na śmierć Jasia z łap samotnika Smoły i czekać na swoją.
— Och nie mam zamiaru cię zabijać ślicznotko — oznajmił kocur, jakby czytając czarno-białej kotce w myślach i zaczął się do niej zbliżać. Czereśnia czuła jak jej serce bije głośno, przerażona czuła, że w ogóle nie może się ruszyć, ale myśląc o swoich dzieciach poczuła nową dawkę adrenaliny. Dlatego gdy kocur już był blisko, drasnęła go mocno w oko pazurem. I gdy Smoła zawył, ona się podniosła i nie patrząc na ciało Jasia szybko zaczęła biec do stodoły. Na miejscu wręcz upadła nie mogąc się ruszyć i wyszeptała, że Jaś i Smoła są w lesie nim straciła przytomność.
~*~
Czereśnia obudziła się u medyków, spojrzała na Małego Synka, który opatrywał właśnie Kroplę.
— Co się stało? Czy Jaś...— szepnęła cicho, mając nadzieję, że to był zwykły koszmar, a ona się tu znalazła przez przypadek, ale nadzieja, nadzieją, a ona znała prawdę, którą wymówiła Kropla, patrząc się na Czereśnie.
— Nie żyje. Przyniosłam jego ciało i policzyłam się z tym samotnikiem już nikomu nie zagrozi.
Czarno-biała kotka lekko zadrżała smutna, w końcu to przez nią Jaś nie żyje, to ona wzięła go na spacer. Chciała dobrze dla klanu, a teraz przez nią stracili kolejnego kota, a jeszcze przez to wszystko Kropla była ranna. Córka Srebra nie miała pojęcia co powiedzieć, więc tylko kiwnęła głową i spojrzała na Małego Synka, mając w oczach przeprosiny, w końcu przez nią stracił ojca. Cicho westchnęła i zamknęła oczy, zasypiając. Śniła o Sarnie i Jasiu, obiecała im, że będzie dbać o klan jak będzie mogła i już nie dopuści do żadnej śmierci. Och jakby wiedziała, że w jej życiu śmierć przewinie się jeszcze nie raz, ale nie mogła tego wiedzieć, mogła mieć tylko nadzieję, że wypełni swoją obietnicę dla Klanu Lisa.

Od Czereśni

Minęło kilka księżyców już od narodzin dzieci Czereśni i Lavika, maluchu już były coraz bardziej mobilne dlatego czarno-biała kotka postanowiła je wziąc na spotkanie z swoją nową przyjaciółką Żwirową Ścieżkę i jej dziećmi. Może pogoda zbytnio nie dopisywała, ale Czereśnia nie chciała zrezygnować z tego spotkania, a wiedziała, że jej dzieci dadzą radę z mroźnym śniegiem. Dlatego pewnego mroźnego poranka, gdy inne koty wyruszyły do swoich zajęć, córka Srebra wzięła swoje pociechy i udała się do lasu, kierując się w miejsce gdzie klany leśne miały swoje spotkania. Kotka nie rozumiała dlaczego tylko koty, wierzące w Klan Gwiazd tam mogą się spotykać w końcu według kotki Klan Lisa też powinien być zapraszany. W końcu oni też byli klanem, może mieli mniej kotów niż inni, ale Czereśnia wiedziała, że kiedyś mogą być jeszcze potężni, tak jak chciała Sarna, tylko była liderka nie umiała się do tego zabrać, tak samo jak Jaś. Czarno-biała kotka czuła, że coś można zmienić, ale na razie nic nie mogła zrobić, jak jej klan zmienił się w pokojowe koty oglądające kwiatuszki i nie wyglądało na to, by się to na razie zmieniło, przynajmniej dopóki władzę mieli Jaś i Zając.
Podczas drogi Czereśnia niosła swoje dzieci na grzbiecie, ale po jakimś czasie musieli zrobić postój. Gdy Księżyc i Ważka bawili się radośnie w śniegu ich matce udało się upolować wronę, którą podzieli i dała swoim dzieciom. Ona nie musiała jeść, w końcu byli już blisko. Gdy małe kociaki zjadły, Czereśnia znów je wzięła na grzbiet swój i ruszyli w dalszą drogę. Gdy byli na miejscu, czarno-biała zobaczyła znaną kotkę i jej dzieci, podeszła do niej bliżej.
— Cześć Żwirko! Miło cię znów widzieć, widzę, że ten wzięłaś swoje młode świetnie. To moje córka Ważka i syn Księżyc — uśmiechnęła się, przedstawiając swoje maluchy, które już gawędziły z dziećmi Żwirowej Ścieżki, a raczej gawędziła tylko Ważka próbując rozruszać towarzystwo.


<Żwirowa Ścieżko?>

Od Czereśni C.D Ostu

Czereśnia nie mogła powstrzymać śmiechu słysząc pytanie burego kocura, może starał się często być dla niej wredny, ale w sumie to oprócz dzieci tylko on ją rozbawiał po śmierci Lavika. W końcu to było takie rozkoszne, gdy Oset uważał, że wie wszystko i jest najmądrzejszy w klanie, a tak naprawdę był jeszcze głupiutkim kociakiem, który musiał się wiele nauczyć.
— Z czego się śmiejesz głupia kupo futra? — mruknął Oset, machając ogonem niezadowolony, w końcu nienawidził jak ktoś się z niego śmiał, szczególnie starsze koty, a szczególnie Czereśnia. W końcu od dziecka chciał być na równi z nią, a nawet być lepszym, na co czarno-biała kotka nie miała zamiaru pozwolić, chyba już to w genach potomków Sowy było zapisane, że chcą być najlepsi.
— Po prostu jesteś taki niewinny -stwierdziła czarno-biała kotka z uśmiechem i spojrzała na swoje szkrab, które wciąż męczyły ogon swojego wujka, a potem zaczęła szukać wzrokiem swojej siostry, Płomykówki. Gdy ją znalazła zadowolona wróciła wzrokiem do dzieciaków i Osta.
— Ważko skarbie weź brata i idź do cioci.
— Dobsze mamusiu — Mała kotka kiwnęła głową i ugryzła swojemu braciszkowi ogon, by po chwili pociągnąć go do swojej ciotki, na co Księżyc fuknął niezadowolony, ale dał się grzecznie poprowadzić do bliźniaczki jego mamy. Na co Czereśnia spojrzała na nich rozczulona, chociaż nikt by tego nie powiedział, widząc jej dzieci, ona w nich widziała Lavika, w końcu Ważka miała jego oczy, a Księżyc miał przy nosie taką samą plamkę jak on, tylko białą.
— Czemu kazałaś im iść do tej swojej pomyłki znaczy do Płomykówki?
—Ty durny...— zaczęła Czereśnia, ale potem wpadła na inny pomysł. — No jak to po co?By pokazać tobie jak się robi dzieci, zapraszam — Była uczennica Sarny uśmiechnęła się i podeszła do niego bliżej, by po chwili odejść i go smyrnąc ogonem.
— Co?! Czekaj! — Oset pobiegł za nią i pociągnął za ogon. — Co ty odwalasz?!
— Nic, chciałam sprawdzić jak zareagujesz. W końcu przecież nie chciałabym z tobą nic robić — stwierdziła rozbawiona, chociaż w środku czuła, że niedługo będzie miała dość tych kłamstw i w końcu będzie musiała powiedzieć Osetowi, co tak naprawdę czuję. Chociaż sama nie wiedziała co tak dokładnie czuje do swojego kuzyna.
— Jak nic?
— Och naprawdę jesteś taki niewinny, to przeurocze! Chociaż trzeba cię uświadomić, bo jeszcze przyprowadzisz nam do klanu małe Osty, a ja tego nie przeżyje, w sumie nikt nie przeżyje — mruknęła ze śmiechem i przybliżyła się do burego kocura, by zacząć mu szeptać do ucha jak się robi kociaki. Odsunęła się i zadowolona spojrzała na jego mordkę, która wyrażała teraz wielki szok, może lekkie obrzydzenie, ale też wstyd.
— I co jesteś zadowolony z odpowiedzi? Czy pragniesz jeszcze więcej szczegółów, a może spróbować? — Czereśnia spytała z cichym śmiechem.


<Oset?>

Od Czereśni

Minęło już kilka wschodów słońca od śmierci Lavika i narodzin dzieci, a Czereśnia dalej była pogrążona w smutku. Chociaż starała się tego nie pokazywać przy najbliższych, nie chciała ich martwić swoim samopoczuciem. W końcu Płomykówka powinna się skupić na Krogulcu, a Srebrna to była Srebrna, niby dobra matka, ale też nie lubiła okazywania słabości, tu była podobna do swojej zmarłej siostry, chociaż Srebrna była chyba bardziej radosna niż Sarna, no gdy nie podrywała ciągle partnerów jej córek, wtedy było widać powagę w jej oczach, w końcu nowe dzieci musiały być, aby rozwinąć klan. Dlatego też Czereśnia płakała w samotności najczęściej w nocy, wychodząc na zewnątrz stodoły przy lesie, jak już dzieci spały. Właśnie dzieci, rosły w oczach, a czarno-białej kotce przypominały ją i Płomykówkę jak też były małe, widać było, że kociaki mają z sobą silną więź, szczególnie jak planowały razem przemieścić się do wyjścia ze stodoły. Czasami Czereśnia nie miała siły ich już łapać, więc pozwalała im podreptać chwiejnie do wyjścia, bo wiedziała, że inne koty w sumie zwrócą jej dzieci, szczególnie, że Ważka i Księżyc z niewiadomych powodów wybrały sobie Szerszenia, by zostać jego cieniem, co wkurzało bardzo starszego kocura, chociaż czasami pozwalał się bawić im swoim ogonem. Czereśnia podejrzewała, że może to nowa partnerka rudzielca ma na niego taki dobry wpływ, albo po prostu kociaki jej i Lavika są takie urocze, że nikt nie może im odmówić, albo po prostu te dwie opcje łączyły się w jedno.
Dlatego pewnego razu Czereśnia zmęczona całym dniem łapania kociaków, dała pójść dzieciom się przejść na chwilę zamykając oczy, chociaż w swoich snach wciąż widziała Lavika i, że są szczęśliwy. Ale nie mogła wpaść w objęcia Morfeusza, to co to nie, bo usłyszała głos, głos kocura, który wkurzał ją od kilkunastu księżyców, ale był bliski jej sercu.
— Ej ty kupo futra pilnuj swoich bachorów, a nie wchodzą pod nogi prawdziwym wojownikom — fuknął, na co Czereśnia się zaśmiała i podeszła do niego i swoich dzieci, które polizała.
— Och Krogulec lub Płomykówka już wrócili? Bo ja dalej widzę tu tylko marnego, chociaż prawdziwego ucznia swojej mamusi.
— Ty głupia strawo wron, zobaczysz jeszcze mnie mianuje ten durny lider!
— Ej nie obrażaj naszej mamy! — zawołała Ważka i spojrzała na Osta zła.
— Właśnie mama jest prawie tak super jak ja — oznajmił Księżyc, prostując się dumnie.
— No chyba jak ja — fuknęła córka Czereśni.
— Ale zrobiłaś sobie armię małych narcyzów — mruknął bury kocur, przewracając oczami.
— Może narcyzi, ale moi. Lepiej miej teraz nadzieję, by nie dostać żadnego z nich na ucznia wujku Oście — stwierdziła rozbawiona czarno-biała kotka i go liznęła. A Księżyc i Ważka widząc to przytuliły się do swojego nowego wujka.
— Chociaż szybciej pewnie oni zostaną wojownikami nim ciebie mianują — stwierdziła Czereśnia z wrednym uśmiechem, w końcu nie byłaby sobą, jakby mu nawet w takiej sytuacji nie dogryzła.

<Oset?>