Od Płomyczka CD. Lwiej Paszczy

 Jakże miał martwić się przyszłością, skoro ta jawiła się przed nim w kolorowych barwach? Był już starszy i wyżynanie zębów miał już dawno za sobą. Szpary zastąpiły nowe i silne kły, a jego język stał się bardziej koci. Nie seplenił jak dzidziuś, co napawało go prawdziwą dumą. Nie zmieniła się jednak jego obsesja na punkcie zabawek. Wciąż chował je przed rodzeństwem, nie zamierzając dzielić się nimi za żadne skarby. Coś co należało do niego, było jego i koniec kropka. 

Teraz przytulał się do boku mamusi, ponieważ na zewnątrz wiało chłodem. Nawet nie miał chęci zaglądać co ma mu do zaproponowania świat zewnętrzny. W taką pogodę to wolał siedzieć blisko rudej i pachnącej sierści. 

— Płomyczku? — usłyszał głos kotki, która wpatrywała się w niego intensywnym spojrzeniem. — Widzę, że w przeciwieństwie do twoich sióstr nie interesuje cię szary świat poza kociarnią. To dobrze.

— Jest brzydki i zimno tam. Zaziębiłbym się. Tu mi wygodnie — na potwierdzenie tych słów, rozłożył się niczym panicz wzdłuż boku kotki, wyciągając swoje łapki przed siebie. 

Kotka czule polizała go po łebku na te słowa.

— W dodatku mógłbyś czymś się zarazić nie tyle co z powodu zimna, ale i od plebsu, a na to nie mogę pozwolić. Ktoś specjalnie mógłby na ciebie nakaszleć, bądź próbowałby się otrzeć o twoje piękne futerko, chcąc je wybudzić. Jeszcze by pchły na ciebie przeszły, bądź wysypka. Pamiętaj. Nigdy nie pozwól, by nierudy się o ciebie otarł.

— Oczywiście! Jak tylko spróbuje to dostanie po pysku — mruknął lekko oburzony, że coś takiego mogłoby mieć miejsce. O nie, nie dopuściłby do tego. A jak nawet ktoś byłby na tyle odważny, aby to zrobić, straciłby coś więcej niż łapę. On był za boski. Każdy powinien go podziwiać, ale ze znacznej odległości. No chyba, że jakiś rudzielec chętnie zaproponowałby swoje usługi, to wtedy... wtedy mógłby się zgodzić na nieco większą bliskość niż w innych przypadkach. 

— Korzystając z tego, że jesteśmy sami... Powiedz mi Płomyczku. Co myślisz o swoich siostrach? Lili i Stokrotce. Zauważyłam już, że wasze relację bywają nieco... burzliwe. Różnią się od relacji mojej z moim rodzeństwem, a twoim wujostwem, gdzie w dzieciństwie trzymaliśmy się razem. Rzadko bywało, aby między nami była niezgoda.

Spojrzał na matkę zamyślony. Czemu o to pytała? Czyżby któraś z sióstr na niego nagadała potajemnie mamie? Jeśli tak to bardzo to nieładne z ich strony. Tylko on mógł skarżyć! 

— Stokrotka to brudasiara! Zaczepia mnie i prowokuje. Nie umie przepraszać i wykonywać rozkazów. Lilia podobnie. Nie potrafią docenić mego piękna i boskości. Na dodatek próbują ukraść mi zabawki! A ja nie zamierzam się nimi dzielić, bo wtedy nie będą moje! — pisnął oburzony. 

<Mamo?>

Od Lwiej Paszczy CD. Płomyczka

 Ze snu została wyrwana przez jedno ze swoich rudych kociąt, które nie było w stanie dłużej spać. Westchnęła niepocieszona faktem, że powinna spełnić złożoną obietnicę swojemu małemu synkowi przed drzemką. Jednak nie widziało jej się tracić czasu na mówienie o plebsie. Nie było tego warci, aby Lwia Paszcza poświęcała im jakaś uwagę i tylko o nich mówić. Jeszcze by jej jakiś bąbel wyskoczył na języku przez poruszany temat ich istnienia. Wystarczyło tylko, aby jej potomek czuł pogardę względem jednostek, których nie zdobiło rude futro. W końcu był od nich po tysiąc kroć lepszy już nawet jako małe kocię.

— A nie wolisz posłuchać historii o czymś innym Płomyczku? Czymś co jest godne tych przepięknych rudych uszu. — zamruczała ocierając się pyskiem o swoją pociechę, mając nadzieję, że jej mały książę wykaże zainteresowanie czymś innym niż nic nie znaczące pospólstwo

— Tak? A o czym takim mamusiu? — zamruczał zainteresowany jej słowami.

— O tym jak ty i twoje siostry jesteście wyjątkowi. Myślę, że ta historia ci się bardziej spodoba mój drogi. — Uśmiechnęła się, po czym postanowiła się podzielić z kocięciem dziedzictwem ich rodziny — Jesteście potomkami Piaskowej Gwiazdy, a dokładniej jej prapraprawnukami. Powinieneś być z tego dumny, że jesteś potomkiem tak wspaniałej kotki, byłej liderki Klanu Burzy. To za jej panowania żyło się kotom najlepiej, nikt nigdy nie chorował, a zwierzyny zawsze było pod dostatkiem. Również za jej panowania został wprowadzony podział na koty lepsze, czyli nas, posiadających piękne ogniste futro i zdolności przywódcze, będącymi wybrańcami samego Klanu Gwiazdy oraz na koty gorsze, czyli całą resztę o innej barwie sierści mającej być znakiem posiadania przez nich brudnej krwi, potocznie nazywanych plebsem, bądź pospólstwem. Nic nie znaczące robactwo, których jedynym celem w życiu powinno być służenie nam. — Urwała nie kryjąc się z obrzydzeniem, kiedy musiała wspomnieć o gorszym sorcie. Już jednak po chwili kontynuowała przyjemniejszy temat, opowiadając go z wielką pasją — W naszym rodzie od pokoleń rodzą się koty o pięknym rudym futrze, czasami jednak ich barwa jest delikatnie jaśniejsza, niczym piasek. Nie oznacza to jednak, że ktoś z naszej rodziny związał się z plebsem. Ten odcień futra również jest akceptowalny. Jednak osobiście uważam, że ten ognisty kolor lepiej oddaje naszą władczą naturę. Jest naszą chlubą, tak jak i nasze wywinięte uszy. A ty posiadasz te dwie cechy, a w dodatku twoje futerko nie zdobi ani gram bieli. Nigdy nie zapominaj o swojej wyjątkowości i nie daj sobie wmówić, że jest inaczej. Poza tym..., przypominasz swojego pradziadka, Rozżarzonego Płomienia.

— Naplawde?! — wykrztusił zdumiony, zaraz uśmiechając się szeroko. — Ale supel! Cyli plebs musi się mnie słuchać! Każe im przynieść mi duuużo zabawek! — pisnął podekscytowany nowo nabytą wiedzą o swojej władzy.

— Tak. Powinni padać do twych łap i być na twoje każde skinienie. — Pogłaskała kocię po głowie rozczulona jego odpowiedzią. — Uważaj jednak od kogo będziesz przyjmował rzeczy. Czy to teraz, czy w przyszłości. Nie każdy z plebsu z radością chce nam służyć. Jest wiele kotów, które nam zazdroszczą, że to właśnie my, a nie oni zostali wybrani. Zrobią wszystko, aby nam zaszkodzić. I na nieszczęście kilka z ich przedstawicieli żyje w naszym klanie i na razie nie możemy ich się pozbyć, mimo że są bardzo niebezpieczni. Dlatego na razie ja będę pilnować, kto przynosi ci dary, aby mieć pewność, że nikt nie chce was skrzywdzić — Przeniosła wzrok na śpiące córki, które otuliła ciaśniej ogonem.— A na pewno ktoś będzie chciał. — Zmrużyła oczy. Musiała znaleźć i sama rozprawić się z tym mordercą jej bliskich, jeśli chciała zapewnić bezpieczeństwo swoim kociętom. Poza tym musiała się jeszcze pozbyć jednego, czy dwóch kotów. — Parę księżyców przed waszymi narodzinami, gdy wasz starszy brat Nagietek był niewiele większy od ciebie, Stokrotki czy Lili, ktoś zabił moją ciocię, Płonąca Pożogę. Była łatwym celem niczym nowo narodzone kocię, bo i wcześniej została zraniona przez nierudego, który odebrał jej władzę w tylnych łapach. Dlatego informuj mnie zawsze, gdy dostrzeżesz nieproszonego gościa w wejściu do naszego legowiska — Tak. Kociarnia była cała ich, bo w końcu oni tylko w niej się w tej chwili znajdowali. — Nie musi nawet wchodzić do środka. Wystarczy, że będzie starał się zajrzeć do wnętrza i podejrzanie zachowywał. Ja już sobie z nim porozmawiam i nie dopuszczę, aby zakłócał nasz spokój.

— A co to znacy zabić? — zapytał nie za bardzo rozumiejąc, dlaczego mama tak poważnie przy tym brzmiała. — I oczywiście powiem!

— To znaczy... — zawahała się starając się jakoś delikatnie poruszyć temat śmierci, tak aby nie wystraszyć kociaka — Ten ktoś sprawił, że już więcej się nie obudziła. Nie otworzyła już więcej oczu. Nie mogła zaczerpnąć oddechu, jak i nie mogła się odezwać. Sprawił, że zgasła niczym najjaśniejsza gwiazda. Odebrał jej możliwość poznania ciebie i twoich sióstr.

Jego oczka zrobiły się wielkie, gdy to usłyszał. 

— Och... to brzmi... stlasnie. A ty nie zgaśnies mamusiu, plawda? — Przytulił się do niej mocno, jakby próbując ją zatrzymać przy sobie. — Nie zostawis mnie? Ja nie pozwole ci na to! Kocham cię!

— Nie zostawię. Nigdy, przenigdy. Za bardzo cię kocham. Będę zawsze przy tobie mój Płomyczku. — Polizała syna po łebku chcąc go uspokoić. Już po chwili zaczęła cicho nucić kołysankę i przytuliła się pyskiem do małego ciałka jej potomka, który wtulił się w jej futerko. 

[...]

Lora Lie Lo

[...]

Lew miała zamiar jak najdłużej sobie pożyć, musiała na własne oczy zobaczyć do czego jej potomkowie dojdą, i konieczne musiała być świadkiem jak sami zakładają własne rodziny - wtedy będzie nauczała o ich rodzinie kolejne pokolenie prześlicznych rudych kociąt o wywiniętych uszach, aby pamięć o Piaskowej Gwieździe nigdy nie została zatarta.

<Płomyczku?>

Od Płomyczka do Lwiej Paszczy

 Przyszedł na świat Porą Zielonych Liści. Nie wiedział jeszcze kim będzie i jak potoczy się jego historia. Jedyne o czym myślał to pokarm, który napełniał jego pełen głodu brzuszek i ciepło dwóch małych ciałek. Ale prócz nich był ktoś jeszcze. Ktoś znacznie większy, kogo bliskość czuł przy swym pyszczku, gdy przebudzał się z dość częstego snu. Zapach tej osoby sprawiał, że czuł się bezpieczny. Nie lubił, kiedy ta postać znikała choćby na moment. Słyszał jej głos; czuły i delikatny. Opiekował się nim niczym stróżujący anioł. 

Dopiero, gdy otworzył oczy mógł poznać swoją mamę. Była promykiem radości na jego pyszczku. Pragnął jej uwagi, ciepła i troski. Siostry uważał wtenczas za rywalki, które zawracały jej uwagę, gdy te żółte oczy powinny skupiać się tylko i wyłącznie na nim. Ale nie potrafił wyrazić swoich odczuć względem swej zazdrości inaczej, jak tylko przez piski niezadowolenia. I to działało. Im częściej popiskiwał tym matka kierowała na niego swój wzrok; przytulała i uspokajała, a on czuł się wspaniale. 

I tak mijały kolejne wschody i zachody słońca, gdy prócz pisków zaczęły dochodzić pierwsze słowa, a wraz z nimi zaczęła kształtować się jego osobowość. 

***

— Mamusiu, mamusiu! — Obudził kotkę dość wcześnie, wdrapując się na jej pyszczek, który leżał pogrążony jeszcze we śnie na mchowym posłaniu. Jego małe i tłuste łapki, rozjechały się i opadły na ziemię, gdy kocica uniosła głowę, zrzucając go delikatnie ze swojego nosa. 

— Mamusiu! — zapiszczał raz jeszcze, aby zwrócić jej uwagę, a gdy był pewien tego, że ta nareszcie się rozbudziła, uśmiechnął się szeroko. — Obiecałaś, ze lano opowies bajke o nieludych sługach — przypomniał jej, nie mogąc doczekać się, aż Lwia Paszcza rozpocznie opowieść. Nie mógł przez to dalej spać. A nie lubił, gdy inni byli jeszcze pogrążeni we śnie, kiedy on już był na łapkach, gotowy na poszukiwanie przygód. 

<Mamo?>