Od Mandarynkowej Łapy (Mandarynkowego Pióra) CD. Płotkowej Łapy

Zacisnęła zęby z wściekłości. Jak ona mogła! Ta okropna paskuda, której status był niżej niż dżdżownicy, nazwała ją… kociakiem?! Miarka się przebrała. Musiała powiedzieć babci! Jeżeli Srocza Gwiazda dowie się, że ta błotnista kreatura ją przezwała, na pewno coś jej zrobi. A ona przecież będzie bezkarna; dostanie tylko kolejny wykład o tym, żeby nie wyzywała tak jawnie brązowych kotów. Jakoś nikt do niej o to za bardzo pretensji nie miał w żłobku! Poza tym, Płotka była tylko małą sierotą bez rodziny, której nikt tutaj nie chciał. Niektórzy nazywali je rodzeństwem. Obrzydlistwo! Każdy, kto chociażby pomyślał o czymś takim, zdecydowanie nie będzie nigdy jej przyjacielem. Ona była piękną księżniczką. Przecież miała symbol lotosu na czole! Płotka go nie miała, czyli nie mogły być spokrewnione. Bo skoro Alga, Zimorodek, ciocia Kotewka, ciocia Gąska, a nawet babcia mają ten symbol, to znaczy, że symbolizuje on pokrewieństwo. Nie ma symbolu, nie ma więzów krwi. Mandarynkowa Łapa niczym nadąsany kociak podeszła do zastępczyni.
– Czy mogę porozmawiać z babcią? – zapytała. Tuptająca Gąska spojrzała tylko na nią i westchnęła. Pewnie miała już jej dość, zważając na częstotliwość tego typu próśb.
– Srocza Gwiazda jest zajęta. Musisz poczekać, Mandarynkowa Łapo.

***

Kiedy Płotka uciekła

Dobrze jej tak. Dobrze, że wreszcie uciekła z Klanu Nocy. Pewnie bała się tego, jak bardzo babcia jej nienawidziła, dlatego wolała nie czekać na wygnanie. Tylko szkoda, że zabrała Kawcze Serce ze sobą. Nie, żeby była jakoś szczególnie przywiązana do wojowniczki, ale była czarno-biała. A zatem ta lepsza. Pewnie Płotka zatruła jej umysł, namawiając do zdrady. Innego logicznego wyjaśnienia nie było. No i drugi problem był taki, że teraz nawet Zimorodkowa Łapa była na nią zła z jakiegoś powodu. Algową Łapą się nie przejmowała, bo ona po prostu była zazdrosna o jej wspaniałość, ale Zimorodek? Ona akurat była fajna. To też pewnie była wina tej glizdy. No cóż. Kiedyś, jak ona sama zostanie Mandarynkową Gwiazdą, Płotka jak mały robaczek, którym jest, przypełza do niej i przeprosi za wszystko. Będzie błagać, żeby mogła wrócić. Nie pozwoli jej. Jako dobra przywódczyni zadba o to, by po Klanie Nocy nie panoszyło się czekoladowe zło.

***

Nie była co prawda jeszcze Mandarynkową Gwiazdą, tylko Mandarynkowym Piórem, ale była już zastępczynią. Płotka nadal nie wróciła. Może to i lepiej? Chyba wszyscy już zapomnieli o jej istnieniu. I dobrze. Nie trzeba męczyć się z takim plebsem.
Pa pa, Płotko!

Od Płotkowej Łapy CD. Mandarynkowej Łapy

 Skończyła dzisiejszy trening z Spienionym Nurtem, z którego wróciła zadowolona, jednak jej humor szybko został popsuty z powodu zadania pytania przez Mandarynkową Łapę. Nie rozumiała ostatniego słowa, którym została nazwana przez siostrę, jednak nie brzmiało przyjaźnie. Koteczka od razu założyła, że to kolejne przezwisko-wyzwisko jak “paskuda”, “brzydula” i wiele innych, którymi została przez srebrną nazwana. 
Milczała nie odrywając swoich brązowych oczu od siostry, nie umknęło jej uwadze, że w niektórych miejscach srebrzyste futro samiczki było lekko nietrwale zakręcone. Ciocia Kawka miała rację, Mandarynkowa Łapa była faktycznie zazdrosna o teksturę sierści Płotki i wychodziło, że między innymi dla tego była niemiła dla swojej siostry, chcąc, aby ta czuła się gorzej od niej. Jednak to nie był jedyny powód.
— Właśnie skończyłam trening i wracam do legowiska uczniów. Widzę, że ty również już po treningu — miauknęła przyjaźnie, ignorując fakt, że siostra nazwała ją chwilę temu “plebsem” 
— Nie o to mi chodzi. — prychnęła, patrząc się na Płotkę, tak jakby była małym kociakiem, który nic nie rozumie. — Dziwię się, że wciąż jesteś w Klanie Nocy.
 — A gdzie mam być? — spytała nie bardzo rozumiejąc do czego jej siostra zmierza. — Urodziłam się w Klanie Nocy, więc to chyba normalne, że przebywam na jego terenach, tak samo jak ty. 
— Chyba śnisz! Dla takich jak ty, czekoladowych kotów, nie ma miejsca tutaj. Jesteście gorsi od nas, czarno-białych kotów…
— Ale ty…
— Cisza! Nie przerywaj mi! Chyba, że chcesz, abym powiedziała babci, że mi dokuczałaś. Wtedy na pewno cię wygna! Wracając, pamiętasz opowieści o czekoladowych kotach, prawda? Powinnaś służyć, tak jak to robi ten paskudny Cuchnący Śledź i się nie buntować. Nie trać czasu na trening, słuchaj naszych rozkazów, a będzie się nam wszystkim lepiej żyło. W skrócie, znaj swoje miejsce, plebsie — Uśmiechnęła się wrednie. — Zgłodniałam. Przynieś mi rybę.
Vanka przyglądała się siostrze, tak jakby ta urwała się z choinki. Może faktycznie tak było, kto wie czy nie ćwiczyła dzisiaj wspinaczki na drzewa.
— Nie. — miauknęła, nieznacznie marszcząc nosek. — Jeśli jesteś głodna, sama sobie weź zwierzynę ze stosu. Przecież masz ją na wyciągnięcie łapy. — zauważyła. — Chyba, że jesteś kociakiem, a nie uczennicą, któremu trzeba wszystko podstawiać pod pysk. Jeśli tak, to powinnaś wrócić do żłobka pod opiekę Kotewkowego Powiewu — To mówiąc, oddaliła się od siostry, by zaszyć się w legowisku i odpocząć przed jutrzejszym treningiem. 

Mandaryno?

[trening woj 375 słów]

[przyznano 8%]

Od Mandarynkowej Łapy do Płotkowej Łapy

 Dzisiaj wstała bardzo wcześnie rano. Od kiedy została uczennicą, w snach często nękała ją Piórko. Zresztą nie tylko w snach. Na jawie ciągle słyszała jej głos gdzieś w tle. Jednak gdy była małym kociakiem, była dla niej takim jakby autorytetem, dlatego teraz nie potrafiła nie słuchać jej głosu. Była okropnie niewyspana. Po pobudce w nocy nie mogła przez długi czas zasnąć, a kiedy już zasnęła, obudziła się niedługo później. Tak więc właśnie była na tyle obozu układając sobie futro. Starała się wyciszyć głos Piórka. Niestety na marne. Nadal słyszała komentarze typu “Och, czyli wreszcie postanowiłaś wziąć się za siebie tak?”. Kiedy wreszcie jej futro wyglądało tak, jak powinno, udała się w stronę stosu zwierzyny. Obóz już budził się do życia i widziała dużo kotów rozmawiających ze sobą. Wzięła jakąś pierwszą lepszą rybę i usiadła na uboczu, nie chcąc być za blisko wszystkich kotów nieposiadających futra o pięknym czarno-białym umaszczeniu. Kiedy wreszcie zjadła i już miała ochotę wrócić do legowiska uczniów i zasnąć zobaczyła babcię.
-Dzień dobry babciu- przywitała się. 
-Dzień dobry Mandarynkowa Łapo, idziemy na trening?

***

Po dość długim treningu wspinaczki na drzewa, srebrna wreszcie wróciła do obozu okropnie zmęczona. Teraz tak bardzo chciała już zasnąć. Ale nie mogła. Jeszcze nawet nie było wieczoru. Dlatego usiadła gdzieś na uboczu obozu, by ułożyć sobie futro. W końcu wspinanie na drzewa nie jest najlepszą dyscypliną jeżeli konieczne jest zachowanie futra w stanie idealnym. Wtedy nagle zobaczyła, że obok niej był jakiś kot. A konkretniej kotka, bardzo znana jej kotka. Płotkowa Łapa.
-Co ty tutaj robisz plebsie?

<Nie-siostro?>

[256 słów + wspinaczka na drzewa]

[przyznano 5% + 5%]