Od Złotego Kłosa C.D Różanej Łapy

Różana Łapa miała ciężkie życie. Bardzo smutne. Nie dość, że była owocem gwałtu, to jeszcze ten psychopata zabił jej matkę. On też był mały, gdy opuścił rodziców. Jego rodzeństwo zabito, nie miał pewności, czy mama z tatą również do nich nie dołączyli.
- Ugh... To przykro. - Jęknął. - Nie wiedziałem...
- Nic się nie stało. - Powiedziała z udawanym uśmiechem.
Coś się jednak stało. Ona za nią tęskniła. Nie dziwił jej się. Jednak jest ona szczeniakiem. Powinna się przygotować na gorsze sytuacje. Śmierć partnera, może nawet dzieci. Dzieci, z jej krwi. Stracić dzieci. Na to zdanie aż przeszły do dreszcze.
- Złoty Kłosie... - Szepnęła. - Schyl się.
- Tak? - Powiedział i jak prosiła przychylił się.
Kotka skoczyła na niego i przytuliła.
- Dziękuję, że jesteś przy mnie. - Dodała.
- Nie musisz dziękować. Już Ci tłumaczyłem. - Odparł. - Patrz, tam jest mysz. Upolujesz ją?
- Chyba nie... Nie szkolę się na wojownika. Nie potrafię. - Miauknęła.
- Oj... To patrz. - Spojrzał na kocię.
Cicho podkradł się do zwierzątka. Po sekundzie z triumfem niósł mysz do Różanej Łapy.
- Szybko. - Stwierdziła. - Zanieśmy ją do obozu!
- Zatem, idziemy!
***
Z każdym słowem zdawało mu się, że kotka się w nim zakochała. Nie, nie. Proszę, nie. Czasem się przytula, gada cały czas. Nie chciał się jej o to pytać. Nie teraz. Wzięli po myszy i poszli jeść.
- Smacznego. - Powiedział.
- Wzajemnie...
***
Miał pomysł. Zagrają w coś w rodzaju prawda czy wyzwanie. Może głupi pomysł, jednak znajdą sobie zajęcie na resztę dnia.
- Zagramy w prawdę czy wyzwanie. - Zaproponował. - Dobrze?
- Oczywiście! Chodź tam, gdzie jedliśmy. - Zgodziła się.
Usiedli.
- Prawda czy wyzwanie? - Zaczął.
< Różana Łapo? >

Od Złotego Kłosa C.D. Różanej Łapy

Złoty Kłos postanowił wyjść na spacer. Tak po obozie. Po wczorajszym zgromadzeniu miał mętlik w głowie. Różana Łapa zachowywała się dziwnie. Klan Gwiazd chciał żeby ją teraz spotkał.
- Co Ty robisz? - Zapytałem.
- Myślę o zebraniu. - Odparła i wstała.
Potarła łebkiem o jego brzuch.
- Wszystko dobrze? - Upewnił się. - Nie, że coś, jednak się o Ciebie martwię...
- Miło... - Uśmiechnęła się do kota.
Zrobiło mu się ciepło na sercu. W końcu ktoś go lubi! Najbardziej niepokoiło go to, co powiedziała na zebraniu Różana Łapa. Postanowił później się o to zapytać. Teraz chciał spędzić z nią trochę czasu. Faktycznie, polubił ją. Nawet bardzo. Ona najwyraźniej też go lubiła.
- Wiesz... Byłeś wczoraj bardzo opiekuńczy i kochany... - Spojrzała w jego oczy posyłając mu ciepłe spojrzenie, które odwzajemnił.
- Taki jestem... Dla kotek które wydają się fajne. - Zaśmiał się. - A ty taka jesteś.
- Czyli to znaczy, że mnie lubisz? - Uniosła pyszczek.
- Nawet bardzo, Różana Łapo! - Miauknął.
- Dziękuję Złoty Kłosie. - Szepnęła. - Dziękuję.
Wtuliła się w kota a ten zdezorientowany opatulił łapą. Czuł ciepło na sercu.
- Jesteś wyjątkowy. - Usłyszał od kotki. - Nie każdy by mnie pocieszał.
Na jego mordce pojawił się uśmiech. Ktoś go docenił!
- Jesteś wartościową kotką, Różana Łapo. - Powiedziałem do niej.
W jej oczach pojawiły się iskry radości i podniecenia. Czy ona mówiła to na serio?
- Na... na... naprawdę? - Jąkała się.
- Tak.
- Złoty Kłosie... dzięki. - Szepnęła i polizała go po nodze.
Z każdym jej słowem wydawało mu się, że jest w nim zakochana.
- Idziemy gdzieś? - Zagadnął.
- Tak! - Ucieszyła się. - Do lasu!
- No dobrze. - Odparł.
***
Przez całą drogę zadawała mnóstwo pytań. Uhh, myślał, że jest bardziej nieśmiała. Opisał niemal całe swoje życie. On nie wiedział o niej... nic. Docierali, gdy kotka zapytała go o to, czy jest zakochany.
- Hm... Można tak powiedzieć. - Miauknął po dłuższym namyśle.
- W kim?
- Nie powiem. - Zaśmiał się.
- Powiedz...
- Nie. - Pokręcił łbem.
- To nie. - Prychnęła. - Usiądźmy tu.
Klapnąłem.
- Teraz moja kolej. - Oznajmiłem.
- To co chcesz wiedzieć? - Pokręciła oczami.
- Opowiedz swoją historię. - Zadecydowałem.
<Różana Łapa?

Od Złotego Kłosa C.D. Lisiej Duszy

- Cześć Lisia Duszo... - Powitałem ją. - Bo ja to trochę przemyślałem i...
- Tak?
- Przepraszam, nie chcę żebyś czuła się niekomfortowo. - Wyszeptałem. - Czasami jednak palnę coś głupiego...
- Rozumiem. - Burknęła. - Nie musisz się tłumaczyć.
- Czemu jesteś taka...? - Spojrzałem się na nią pytającym wzrokiem.
- Taka czyli niby jaka?! - Syknęła. - Jak Ci coś nie pasuje to spadaj.
- Li... Li... Lisia Duszo...
- Co "Lisia Duszo "?! Przestań już. - Krzyknęła. - Odejdź.
- Ale... co Ci się stało? - Miauknąłem smutno.
- Nagle zaczęło Cię to tak interesować? - Zapytała wrednie. - Idź, nie przychodź już więcej.
Spojrzała na moje załzawione oczy. Wstyd? Bo kot płacze? Nie, to nie oznaka słabości, a siły.
- Idź! - Powtórzyła jeszcze głośniej.
Odwrociłem się i pobiegłem do siebie. Rzuciłem na legowisko i starałem zasnąć. W przypływie emocji zacząłem wspominać wszystkie nasze chwile. Nasz czas nie był długi, jednak szczęśliwy. Teraz jest na mnie zła. Czemu? Bo się o nią martwię? Na Klan Gwiazd, muszę ją odzyskać. Ale jak? A jeśli na darmo? Postanowiłem dać jej czas. A może... ona jest... zazdrosna? O kogo? Hmm... Może ktoś ze zgromadzenia powiedział jej, że opiekowałem się Różaną Łapą? Nie miała powodów. Ani z nią, ani z Różaną Łapą nie jesteśmy razem. Nie wytrzymałem. Poszedłem do niej. Znaczy... do Różanej Łapy. Prócz wojowniczki, miałem tylko ją. Nie chcę stracić teraz jej. Kto będzie moją przyjaciółką? Kurde, bardziej jednak zależy mi na Lisiej Duszy. Różana Łapa jest jeszcze kociakiem. Od tej pierwszej mogłem się więcej nauczyć. Z tą młodszą być dłużej. I nie, nie chodzi mi w tym momencie o związek. Chodzi o to kto jest ważniejszy. Nie znam tak dobrze młodej medyczki jak wojowniczki. Wstałem i pobiegłem do legowiska Różanej Łapy. Na moje szczęście zastałem ją tam. Ucieszona moim widokiem pisnęła i pobiegła do mnie.
- Złoty Kłos! - Podleciała pod moje łapy.
- Cześć Różana Łapo! - Poklepałem ją po łebku gdy ta przytulała się do mojej przedniej łapy.
- Bardzo miło, że przyszedłeś! - Uśmiechnęła się.
- Tak sobie pomyślałem. - Spojrzałem na nią. - Wyjdziesz?
- Jasne! - Zgodziła się.
Zadziwiała mnie jej energia. Wyszedłem i pognałem wraz z nią do wyjścia z obozu.
- Gdzie idziemy? - Zapytała radośnie.
- Ach... Może na klify? - Zaproponowałem na co młoda pokiwała główką.
Pokierowaliśmy się w owe miejsce. Niedługo potem staliśmy na klifach wpatrując się w lekko zachmurzone niebo.
- Woooow. Ale tu ładnie! - Zachwycała się kocica.
Usłyszałem szelest w krzakach. Co to? Zostawiłem Różaną Łapę i zacząłem po cichu kierować się do krzaków. Zwinna, mała kulka uciekła, a ja za nią. Gdy byłem wystarczająco blisko, skoczyłem. Istota upadła, a ja na nią. Zamarłem. Lisia Dusza.
- Co Ty ty... robisz? - Zapytałem zdziwiony.
- Puść mnie... do cholery! - Targała się.
- Ty nas... szpiegowałaś?! - Krzyknąłem gniewnie w jej oczy. Ach... Zmiękkłem.
- To nie tak... - Opuściła łeb.
Puściłem ją.
- Co Ty robiłaś? - Szepnąłem.
<<Lisia Dusza?>Ugh...Xd >

Od Złotego Kłosa C.D. Lisiej Duszy

- Dobrze, dzięki. I tak, wstałem bardzo wcześnie. Nawiedzały mnie koszmary. - Spuściłem łeb. - Nie chcesz wiedzieć...
- Powiedz, możesz na mnie liczyć... - Szepnęła.
- Widziałem kotkę. Rudą kotkę. Była bitwa, dzielnie walczyłem z nią u boku. Było dobrze, zanim... Ktoś nie naskoczył na nią od tyłu... zabił ją. - Opowiedziałem. - I ja... Ja...
- Co Ty? - Przerwała moje jąkanie.
- Podejrzewam, że to... To ty. - Bąknąłem. - Ale to tylko sen, Lisia Duszo. Lisia Duszo, wiesz jak mi cholernie na Tobie zależy. Nie chcę abyś zginęła...
- Och... Złoty Kłosie. Nie smuć się. Zawsze będę przy Tobie... - Uśmiechnęła się do mnie. Posłała mi przyjacielskie spojrzenie. Zabluszczone Futro szła przed nami. Nie odzywała się. Nie czułem nic podejrzanego. Żadnego zapachu. Nagle ze strony Lisiej Duszy wypełzał jakiś... wąż! Kicia nastroszona odskoczyła w moją stronę.
- Hej, spokojnie! - Zaśmiałem się.
- Przepraszam... - Mruknęła speszona.
- Nic się nie stało. - Pocieszyłem ją. - Małe, niejadowite.
- Och... Po prostu się wystraszyłam... - Mąciła.
Machnąłem ogonem i ruszyliśmy dalej. Obecność Zabluszczonego Futra trochę mnie denerwowała. Jak puści jakieś plotki? Pomyślą sobie, że jesteśmy razem. Tego wolałbym uniknąć. Znaczy... Nie związku z Lisią Duszą, a plotek. Partnerstwo z tą kotką byłoby całkiem fajne. Ej, Złoty Kłosie, ty się zakochałeś? Nie... Chyba... A jeśli... No może trochę. Ale nie może odkryć. Broń Boże. Ona jest dla mnie ważna. Nie chcę jej stracić. Nigdy.
- Lisia Duszo... - Spojrzałem w jej oczy.
- Tak? - Podniosła pyszczek jakby na coś oczekiwała.
- Ach... Bo ja... A nie, nie ważne. - Odrzuciłem ten pomysł. Wolę zrobić to w innych okolicznościach...
- Uch... - Mruknęła. - Dobrze.
***
Wróciliśmy z patrolu. Wszystko było w porządku. Zaproponowałem Lisiej Duszy spacer. Zgodziła się, jednak najpierw musieliśmy zjeść. Dziś wzięliśmy po myszy. Usiedliśmy w stałym już miejscu i zaczęła się rozmowa na różne tematy.
- Złoty Kłosie, chciałbyś mieć kiedyś kocięta? - Zapytała nagle.
- No... tak! - Miauknąłem. - A ty?
- Ja też. - Przytaknęła.
Po zjedzonym posiłku położyłem się. Kocica poszła w moje ślady. Zasnęła. Jeju, słodko. Byłoby wszystko fajnie, jednak zasnęła ona na moim brzuchu. Czułem przyjemne mruczenie kotki. Nie chciałem jej budzić. Szczerze, było mi wygodnie. Ona pewnie też czuła mój oddech. Łapą przejechałem po jej łebku. Uśmiechnąłem się delikatnie. Położyłem głowę na łapach i również zasnąłem.
***
Coś mnie obudziło. Znaczy ktoś. Lisia Dusza pukała mnie w brzuch.
- Nie, nie spałem... - Burknąłem.
- Wcale... - Parsknęła. - Chodź, idziemy na spacer. Będą się złościć, że śpimy tak...
Coś pomruczałem i powoli wstałem.
- Fajnie spałaś... - Odparłem a kotka zachichotała.
- Oj, no przepraszam. - Miauknęła na co poklepałem ją łapą po łbie.
- Nie masz za co... to było słodkie! - Zaśmiałem się. Nie... to kategorycznie za szybko na związek...
<<Lisia Dusza?>Tak sobie palnęłam^^>

Złoty - w języku polskim wszelkie "och", "ach", "uch" i inne odgłosy z hentai pisze się przez "ch", nie jak w angielskim przez "h".

Od Złotego Kłosa C.D. Lisiej Duszy

Propozycja spaceru po obozie kusząca nie była, jednak wolałem być z kimś niż samemu. Wstałem po czym zwróciłem się do Lisiej Duszy:
- Idziemy?
- Tak... Możemy już iść. - Miauknęła i również wstała. Wypięła grzbiet i ruszyła do przodu. Skoczyłem za nią. Hmm... Może poćwiczymy? Dobry pomysł. Mruknąłem i przystanąłem. Gdy kotka była dosyć daleko, skoczyłem wprost na nią. Próbowała się wyrwać, na marne.
- Puść! - Syknęła. - O ty!
Zaśmiałem się i puściłem ją wolno.
- Odpłacę się. - Obiecała.
- Zobaczymy. - Uśmiechnąłem się. - Nie ukrywam, Lisia Duszo, z każdą minutą imponujesz mi coraz bardziej.
- Co mam przez to zrozumieć? - Zapytała.
- Wszystkie samice jakie znam są albo za miękkie albo za ostre. - Odparłem. - Ty jesteś jak moja mama.
- Oj, Złoty Kłosie, nie chcę żebyś ją przeze mnie wspominał... Nie musimy się... - Szepnęła zmieszana.
- Nie, Lisia Duszo. Źle mnie zrozumiałaś. Moja matka była jak ty. Przyjacielska, marzycielka, otwarta. Ale kiedy trzeba, pokazujesz pazury. - Tłumaczyłem.
- Oh... Czyli to dobrze? - Spojrzała mi w oczy.
- Tak. Wszystko dobrze. Jak najbardziej możemy się przyjaźnić. - Trąciłem ją w bok. - Nic nie stoi na drodze.
- Miło to słyszeć. Ah, jakiś pomysł gdzie możemy iść? - Zmieniła temat.
- Tak, zbliża się wieczór. Poczekamy jakiś czas i pójdziemy na klify, dobrze? - Zaproponowałem.
- Jasne, bardzo dobry pomysł! - Przyznała. - Wiem! Teraz się prześpimy i tam posiedzimy aż do północy!
- No... Dobrze! - Pisnąłem podekscytowany. - Kto pierwszy się obudzi niech budzi drugiego. Chodź do legowiska... A... Nie uważasz, że to trochę niebezpieczne? W końcu jak nas przywódca znajdzie? Albo ktoś się zorientuje, że nas nie ma?
- Nie zauważą! Na Klan Gwiazd! - Miauknęła.
- Więc ok. Idziemy. - Mruknąłem niepewnie.
***
Prawię usypiałem gdy usłyszałem średnio znajomy głos.
- Już śpicie, Lisia Duszo, Złoty Kłosie? - Spojrzał na śpiącą kotkę.
- Jestem zmęczony... Lisia Dusza również. Postanowiliśmy iść spać wcześniej. - Skłamałem.
- Cóż, nie wiedziałem, że się zaprzyjaźniliście. Jak coś się stanie to wiedz, że mam obowiązek Was obudzić. - Poinformował na co ja skinąłem głową i położyłem się ponownie do snu.
***
Obudził mnie głos i dotyk Lisiej Duszy.
- Wszyscy śpią, idziemy! - Powiadomiła. - Prędko, wstawaj!
Zerwałem się na równe łapy i razem pognaliśmy na klify. Nie myliłem się. Widok był oszałamiający. Piękniejszy niż za dnia. Wpatrzony w niebo powoli zwalniałem. W końcu przysiadłem.
- Dziękuję Klanowi Gwiazd za takie cudo. - Szepnąłem. - Dziękuję.
Kotka usiadła obok mnie. Spojrzałem się na nią. Ona na mnie. Cisza. Oczy. Piękne. Lisia Dusza jest ogólnie ładna. Charakter ma jak mama. Zadziałała na mnie. Kurde, otworzyłem się przed nią, a ona przede mną. To znaczyło, że jest wyjątkowa. Ja też. Zacząłem nucić.

"Mały kotek mleczko miał.
Bardzo duży być już chciał.
A gdy kotek mleczko pił,
O dorosłości śnił.
A raz mu się przyśniło,
Że coś mu rodzinę rozbiło.
Kotek nie miał nikogo już,
A po obozie nadal tarzał się kurz.
On sam przeciwko koszmarom,
Duchom, zjawom i nocnym marom.
Biedny uciekł, znalazł klan,
Od tamtej pory dom już miał.
Niestety samotny był nadal,
Ponieważ kot na przyjaciela się nie nadawał.
Lecz znalazła się kotka mała,
Co koteczka pokochała.
I od tamtej pory kotek rodzinę miał,
Z nimi spędzał czas, z nimi się śmiał.
Zło razem pokonywali,
I bezgranicznie kochali.
Lecz to sen był tylko,
Tak, wszystko było pomyłką.
A jednak, zaczął się spełniać.
Młodego kociaka wycieńczać.
Nadszedł w końcu ten dzień,
Gdy malec porzucił przeszłości cień.
Dalej wiecie już jak było,
Straszne wspomnienie się z pamięci zmyło."

Kotka patrzyła się na mnie póki nie skończyłem.
- Złoty... Kłosie. To było... Piękne. Skąd to znasz? - Pytała.
- Wymyśliła to moja mama. Co dzień mi to śpiewała. - Westchnąłem. - Mama...
- Spokojnie... Już, nie smuć się Złoty Kłosie. - Dotknęła swoim łbem mojego. - Masz mnie, ja Ciebie. Tak jak mówiłeś.
- Cieszę się Lisia Duszo. Cieszę się, że mam w Tobie wsparcie. - Miauknąłem.
Znów spojrzałem na niebo.
- Ta rymowanka się spełnia. Tylko żeby ta dobra też była prawdą... - Szepnąłem.
<<Lisia Dusza?>>

Od Złotego Kłosa C.D. Lisiej Duszy

Truchtałem za Lisią Duszą na klify. Nadal przeżywałem to, że mam przyjaciółkę! Przystanęła a ja wraz z nią. Niebo... cudowne! Mimo tego, że było popołudnie, było piękne!
- Często tu przychodzę. - Powiedziała kotka.
- Sama?
- Tak. Ale teraz mogę przychodzić z Tobą. - Zaśmiała się. - Wiesz... Bardzo miłe jest uczucie, że mam przyjaciela...
- Też tak mam. Cieszę się, ponieważ nigdy owego nie miałem... - Spojrzałem na nią. - Znaczy owej!
- Patrz... Ten widok... - Westchnęła.- Jest niezwykły... Inne klany powinny nam pozazdrościć takich terenów!
- Zgadzam się... Uh, ciepło dziś. - Jąknąłem. - Trochę za ciepło...
- Trochę, ale niedługo nadejdzie pora nagich drzew i będziemy tylko wspominać taką pogodę... - Mruknęła.
- To również prawda. - Miauknąłem i przysiadłem.
Lisia Dusza zrobiła to samo. Patrzyliśmy na chmury.
- Patrz! Ta wygląda jak mysz. - Zauważyła.
- A ta jak... em... Żółw! - Uśmiechnąłem się.
- Hah! A to kot! - Dostrzegła.
- Faktycznie! To jestem ja. - Stwierdziłem.
- Tak, pewno. - Prychnęła.
- Tam jest serce... - Szepnąłem.
- Patrz, rozrywa się... - Wskazała na nie.
- Ciekawe... Może ktoś się w tym momencie rozstaje?
- Może tak. - Miauknęła. - Miałeś kiedyś partnerkę?
Poczułem się trochę... zawstydzony.
- Z kąd to pytanie? - Zapytałem ze śmiechem. - Nie, nie miałem. Dzieci też nie mam.
- Ja też. - Przyznała. - Jednak jestem już w pewnym wieku... Jakaś rodzinka by się przydała.
- Hm... Idziemy już? Ładnie, jednak jest trochę... nudo?
- Ok, skoro tak, to chodź. - Odparła, wstała, odwróciła się i poszła.
Ja za nią. Zacząłem biec, ponieważ nie doganiałem Lisiej Duszy.
- Lisia Duszo, przepraszam, że pytam, ale ile masz księżyców? - Dorównałem jej kroku.
- Oh, nie grzecznie... - Parsknęła. - Sześdziesiąt dwa księżyce, Złoty Kłosie, a ty?
- Ja mam dwadzieścia siedem. - Miauknąłem.
Szczerze, myślałam, że jest bardziej w moim wieku... Jednak ja nie patrzę na wiek. To moja przyjaciółka, mogłaby mieć 120 księżyców.
- Naprawdę? Myślałam, że jesteś starszy! - Zdziwiła się. - Nie traktuj tego źle, nie?
- Nie, nie, nie ma sprawy! - Zapewniłem. - Idziemy na polowanie?
- Tak. - Przytaknęła.
***
Dumnie wracaliśmy z dwoma królikami, dwoma myszami, nornikiem i... wiewiórką! Rzuciliśmy to na stertę jedzenia. Pozwolono nam wziąć owe zające.
- Zjesz całego? - Mruknęła z grymasem Lisia Dusza.
- Wątpię. - Przyznałem. - Bierzemy na pół?
- Raczej... - Zgodziła się.
Wyciągnąłem jednego zająca i poszliśmy w to samo miejsce co wczoraj. Jedliśmy gdy akurat jak na złość nasze pyszczki się "spotkały". Z zawstydzeniem szybko odsunąłem go i podobnie jak kotka spojrzałem na nią.
- Lisia Duszo... Przepraszam, nie chciałem... - Bąknąłem.
<<Lisia Dusza?> No sorki, coś się musi dziać XD>

Od Złotego Kłosa C.D. Lisiej Duszy

Ah tak, moja kolei. Słuchanie Lisiej Duszy wprawiło mnie w... trans?
- Wiesz... Moja historia, w przeciwieństwie do Twojej jest... nudna? - Westchnąłem.
- Każda historia jest na swój ciekawa. - Odparła. - Mów.
- No dobrze. - Zgodziłem się. - Urodziłem się... W zupełnie innym klanie. Jako syn Płomiennego Ogona i Ognistego Pióra. Tak, takie gorące imiona. - Zaśmiałem się. - Mieliśmy cudowną przywodczynię. Lojalna, uczciwa, a co najważniejsze, nigdy nie miała przed nami tajemnic. Miałem czwórkę rodzeństwa. Tak, sporo. Pewnego dnia przywodczyni ostrzegła, że nadchodzi bitwa. I tak było. Parę dni później rozpętała się okropna walka. Krew była wszędzie. Najpierw umarł mój najstarszy brat, następnie również starsza siostra oraz bliźniaki, ostatni. Matka kazała mi uciekać. Tak zrobiłem. - Opowiadałem.
- I trafiłeś tutaj? - Przerwała mi.
- Tak. - Uśmiechnęłem się.
- Nie jest nudna. Chociaż bardzo... krwawa. A wiesz co z twoimi rodzicami? -Zapytała.
- Nie. Może umarli na bitwie, może żyją. Tęsknię za nimi, ale da się żyć. - Pokręciłem głową.
- Ty możesz ich odnaleźć... Ja nie. - Posmutniała.
- Ale... Ale... Mamy siebie! - Szepnąłem.
Spojrzała nie mnie ze zdziwieniem. Kurde, czułem, że zapadnę się pod ziemię.
- Em... Przepraszam. - Bąknąłem.
- Nic się nie stało... - Posłała mi delikatny uśmiech. - Nic się nie stało. Teraz ty, opowiedz coś o sobie.
- Jestem spokojny... Często. Cenię sobie równowagę. Nie jestem wybuchowy, mam angielską cierpliwość oraz gołębie serce. - Snułem.
Kotka zamilkła.
- Coś... Nie tak? - Zmartwiłem się.
- Nie, naprawdę. - Stwierdziła.
- Wierzę. - Spojrzałem jej w oczy. - Nie znamy się długo, jednak powinnaś wiedzieć jedno. Możesz mi bezgranicznie zaufać. Zwróć się z każdym problemem do mnie. Pomogę Ci zawsze. Czy to w nocy, za dnia. Zawsze możesz na mnie liczyć. - Mówiłem powoli.
- Mogę. - Spojrzała mi w oczy. - Mogę?
- Możesz.
- Miło. Będę miała w kimś oparcie w tym szczególnie dla mnie trudnym okresie. - Dodała.
- Będziesz miała. - Powtórzyłem. - Może mi nie ufasz, rozumiem. Znamy się jeden dzień, jednak przyjaciółmi można zostać po minutach.
Przyjaciółmi... Mam przyjaciółkę? Mam? - Lisia Duszo...? - Szepnąłem niepewnie.
- Tak Złoty Kłosie?
- Czy... Zostaniemy przyjaciółmi?
<<Lisia Dusza?>Tak... Przyjaźń taka szybka. Kłos taki jest... Cx>

Od Złotego Kłosa

Czuł zapach. Czuł zapach innych kotów. Zupełnie mu nie znany. Podniósł ogon do góry. Kroczył po cichu i powoli. Był w pełni świadomy, że w każdej chwili mógł być zaatakowany. W każdym momencie coś mogło na niego skoczyć. Krok za krokiem. Starał się nie okazywać strachu, ponieważ koty mogłyby go wyczuć i wykorszystać. Wziął wdech. Zapach był coraz silniejszy. W tej sytuacji nieuniknione było to, że nieznajomi go odnajdą. Zapewne negatywnie nastawieni. Czemu tak uważ? Cóż, jego instynkt. Wtem przystanął. Rozejrzał się gwałtownie.
- Kto tu jest? - Syknął już pewny czyjejś obecności.
Nie doczekał się odpowiedzi.
- Kto tu jest? - Powtórzył nieco agresywniej.
Tym razem usłyszał szelest liści. Wyczuł, że znajduje się tam parę kotów, jednak nie więcej niż pięć i nie mniej niż trzy.
- Dobrze, nie to nie... - Mruknął i odszedł.
Wtem na jego plecy rzucił się jakiś kot. Skurczybyk, silny. Złoty Kłos wolał jednak porozmawiać z nim. Bójka przyniesie same straty a rozmową może coś zdziałać.
- Spokojnie. - Miauknął. - Spokojnie. - Powtórzył.
- Kim jesteś i co robisz na terenach Klanu Klifu? - Zapytał poddenerwowany kot. - Nie czuję od Ciebie zapachu innych klanów.
- Jestem Złoty Kłos i nie należę do żadnego klanu. - Wytłumaczył. - Zgubiłem się. Tyle w temacie.
- Cóż... Może mówisz prawdę. Lisia Dusza, Zakręcony Wąs, chodźcie tu. - Rozkazał. - Jestem Niedżwiedzi Pazur. Jesteś traktowany jako intruz, Złoty Kłosie. Albo idziesz z nami albo znikasz z naszych terenów łowieckich.
- Hmm... - Mruknął. - Mogę pójść z Wami. Nie mam klanu, jestem samotny...
- Więc jesteś samotnikiem? - Wtrącił się inny kot.
- No można to tak nazwać. Z chęcią jednak gdzieś dołączę. - Stwierdził na co koty spojrzały się na siebie. - Więc...?
- Nie mamy pewności, że nie jesteś szpiegiem innego klanu i po prostu... - Miauknął strażnik.
- Nie. Widać raczej, że nie jestem żadnym szpiegiem. - Przerwał mu. - Słuchaj. Idziemy czy nie? Jeśli nie to mnie zostawcie, pójdę dalej. Jeśli idziemy to... idziemy?
- Idziemy. - Odparł po chwili. - Przyda nam się wojownik.
- Miło. - Uśmiechnął się.
Przed nim szedł jeden kot a za nim dwójka. Jakby był jakąś ważną osobistością. Droga była dosyć długa. Po jakimś czasie doszli do tego obozu. Wojownicy podeszli do najwyraźniej lidera nie zostawiając Złotego Kłosa samego. Po chwili włącznie z liderem podeszli do niego.
- Jestem Złoty Kłos. Nie posiadam żadnego klanu. - Powiedział. na jednym oddechu.

<Ktoś z wojowników wyżej podanych/Krucza Gwiazda?>