Od Puchacza CD Perkoza

Kocurek zmarkotniał, kiedy mówił o matce. Jak to Owieczka nie cieszyła się z posiadania tak cudownych kociąt? Przecież to najlepsze, co można dostać od życia! Sam Puchacz żałował, że nie był kotką; że nie urodzi takich małych puchatych kulek; że ich nie wychowa na przyszłość te społeczności. To by było cudowne - mieć taki ślad po sobie w przyszłości, a Owieczka tego nie doceniała, tylko waliła te swoje fochy, jakby te kotki były winne temu, że się urodziły!

Chociaż... nigdy nie był ojcem, a co dopiero kotką... co on mógł o tym wiedzieć? Tylko tyle, że kocięta są słodkie i urocze.

- Może byśmy się pobawili? - rzucił nagle mały Perkoz.

Bawić...

Hmm. Za młodu, czyli jeszcze ileś tam księżyców temu, Puchacz i Puszczyk lubili bawić się w chowanego. W domu dwunożnych, mieli mnóstwo kryjówek - szczeliny za pudełkami na rzeczy dwunożnych, za wysokimi roślinami, za legowiskami (dwunożni mieli ich bardzo dużo w każdym pokoju) i za mnóstwem innych dwunożnych cośków, które nie sposób nazwać. Było fajnie, ale tylko przez pierwsze księżyce ich życia.

- Znasz zabawę w chowanego?

Kociak Owieczki zamrugał oczami zdziwiony.

- Eee... będziemy coś chować, a potem tego szukać?

- Niee - zaśmiał się Puchacz. - Ty się schowasz, a ja będę cię szukać. Tylko policzę do pięćdziesięciu, żebyś miał czas na znalezienie kryjówki.

Puchacz schował twarz w swoich łapach i zaczął liczyć. Kiedy skończył, kociaka już nie było.

Gdzie on się podziewał... hmm? Jak na pierwszy raz był w tym bardzo dobry. Nie tak łatwo było go znaleźć.

Gdzie jest mały Perkoz?

<Perkoz?>

Od Puchacza CD Słonecznika

Zdezorientowany uczeń wbił oczy w małą, uśmiechającą się kulkę, która przed chwilą próbowała na niego wskoczyć. Stworzenie było urocze i nie sposób się powstrzymać, aby nie wyściskać je, aż te ogromne oczka nie wyjdą na wierzch. Ale... wow... został nazwany braciszkiem? Kiedy ostatnio to słyszał? Ledwie księżyc temu, a jednak czuł, jakby minęły wieki odkąd ostatni raz widział młodszego brata, Puszczyka. Pewnie nadal mieszkali u dwunożnych, gdzie tata Sowa próbuje zrobić z drugiego ze synów na "prawdziwego kocura" i przed czym właśnie uciekł Puchacz. O kurczaki, biedny Puszczyk... Może jednak powinien zabrać go ze sobą, ale doskonale wiedział, że nie na tym polega usamodzielnienie się, o którym tatuś tak dużo mówił.

Zresztą, nieważne. Chyba miał nowego braciszka. Może nie brata z czystej krwi, chociaż mógłby pełnić taką rolę dla tego małego łobuza. Nie da mu się odmówić, skoro jest taki słodki!

- Proszę, nie mów mamie, że wyszedłem, bo będzie straszna. Możemy się pobawić?

Puchacz szybko zamrugał ślipiami. Jego matką była... Kostka, jak mniemał. Wciąż się uczył kto jest kim, a tyle było tu kotów do zapamiętania, że olaboga! Czyli co? Królowe były aż tak złymi matkami?

- Biją cię, Słoneczniku?

- N-nie! Skąd ten pomysł? - Maluch szybko pokręcił głową.

Starszy poklepał łapą po główce kociaka.

- Chodźmy już - powiedział i pokazał kierunek. Tylko w co oni mają się pobawić?

Na nos Puchacza spadło piórko, które na razie musiało wystarczyć. Zdmuchnął je w kierunku kocurka.

- Łap!

<Słonecznik?>

Od Puchacza

Tego dnia udało mu się upolować pierwszą zwierzynę w życiu! Prawda, że była nią głupia nornica, która, szczęśliwym trafem dla Puchacza, została wpędzona w ślepy zaułek, ale wciąż mógł to nazwać wielkim osiągnięciem. Zaczął myśleć, że może nie jest taką ciamajdą, za jakiego go mieli? Może zaczyna zyskiwać wiarę w siebie? W końcu coś!

Teraz Księżyc i Puchacz powinni wrócić do obozu i zanieść swoje skromne, acz niezłe, jak na początki treningu, podarki dla klanowiczów. W sumie mieli dwie nornice i jednego wróbla.

- Wiesz, gdzie jest żłobek, Puchaczu? - spytał mentor.

- Jasne - Uczeń pokiwał głową. - Ale nigdy nie byłem w środku. 

- Dobrze, w takim razie zaniesiesz jedzenie królowym, a ja odwiedzę Pędraka.

- Robi się.

Puchacz wziął w pysk kreta. Ciągnąc po ziemi zwierzynę, zawędrował do kociarni. Położył kolacje przed Owieczką i uśmiechnął się do kotek, które właśnie były w trakcie karmienia swoich młodych.

- Śliczne maluchy - pochwalił Puchacz, spoglądając na kocięta.

- Owszem - Kostka pokiwała głową z aprobatą. - Ale strasznie rozrabiają.

- Pierwszy raz widzę cię na oczy - zauważyła Owieczka. - Nie jesteś stąd?

Kocur pokręcił głową.

- Nazywam się Puchacz. Jeżynek przyprowadził mnie tu kilka dni temu, a teraz uczę się na wojownika - oznajmił z dumą i wypiął pierś.

Nagle poczuł jakiś ciężar na ogonie. Obrócił się, a okazało się, że to kocię Owieczki. Zachciało mu się atencji to zaraz jej dostanie.

- Um... cześć?

 

<Perkoz?>

Od Puchacza

Nastał nowy dzień w jego nowym życiu.

Tego dnia miał poznać swojego mentora - Księżyca i rozpocząć trening. Szyszka powiedziała mu, żeby szukał czarno-białego kota o kręconym futrze, oczywiście przyjął to do serca. Czy Puchacz się stresował? Oczywiście, że tak! Jednak jednocześnie był podekscytowany, gdyż nareszcie miał okazję udowodnić swoją wartość i jakby mógł to skakałby z radości. Mógł, a powinien się spieszyć na spotkanie z Księżycem. Ruszył żwawym krokiem na miejsce, gdzie mentor już czekał na ucznia.

Od razu rzucił mu się w oczy.

- Księżyc, tak?

Kocur kiwnął głową.

- A ty nazywasz się Puchacz, tak?

Oczy młodszego z nich zabłysnęły.

- Tak, panie mentorze! To... co będziemy dzisiaj robić?

- Najpierw pokażę ci Owocowy Las - odparł spokojnie. - Znajomość własnego terenu łowieckiego bywa bardzo pomocna. Wiesz... zyskujesz przewagę nad przeciwnikiem i tym podobne.

- Tak, domyślam się. A kiedy nauczę się walczyć?

Księżyc przeanalizował w myślach całą postać Puchacza. Był on bardzo marnej budowy, typowo pieszczochowej. Jego ciałko mówiło, że dotąd brakowało mu aktywności fizycznej. Oj, chciałby, żeby było to takie łatwe...

- W swoim czasie - wyjąkał Księżyc, choć natychmiast się otrząsnął z negatywnych myśli. Może nie będzie tak źle... - Dobra, nieważne. Możemy już iść.

Zadowolony Puchacz uniósł łeb do góry. Czuł w kościach, że to będzie dobry dzień. Żwawym krokiem podążył za mentorem, nie spodziewając się, że czekają na niego długie i wyczerpujące miesiące treningu i dojścia do jakiejkolwiek formy.

 

Od Puchacza

Na widok obcego kota powinien zwiewać, gdzie pieprz rośnie. Stoczyć walkę albo chociaż zignorować go i uniknąć problemu. Ale na pewno nie powinien mu ufać tak bardzo, choćby nie wiadomo, jak przyjazny by się wydawał. Tak, "powinien"...

Puchacz miał to w głębokim poważaniu. Nie pomyślał o stojącym nieopodal kocurze jak o zagrożeniu i nie wyobraził sobie ani jednego negatywnego scenariusza, jaki może się wiązać z tym, że do niego podejdzie. Młody bicolor był zaćmiony wizją odnalezienia nowych przyjaciół, a wraz z nimi nowego, wspaniałego życia.

Odważnie podszedł do obcego z uśmiechem na twarzy. Srebrny cofnął się o krok, bacznie obserwując  kocurka na nieznanych terenach.

- Cześć! Jestem Puchacz! - wykrzyczał bicolor, próbując okazać, że ma dobre zamiary.

- Nazywam się Jeżynek - przedstawił się obcy, czując się pewniej. Może sam nie powinien ufać Puchaczowi? Lada moment okaże się, że trafił swój na swego. - Co ty tu robisz? Nie powinno cię tu być.

- Ja... eee... uciekłem od dwunożnych. - Co miał powiedzieć, jak nie prawdę?

Jeżynek przyglądał mu się uważnie i obwąchał go.

- Nie śmierdzisz rybą - stwierdził. - Ani nie pachniesz innymi klanami. Za to masz zapach dwunożnych.

- Klanami..?

- Tak, to takie grupy kotów, które wierzą w Klan Gwiazdy i tak dalej, i tak dalej.

- Co to Klan Gwiazdy?

- Naprawdę nie wiesz? - zdziwił się Jeżynek.

- N-nie. Całe życie spędziłem wraz z rodziną u dwunożnych. Nie znam innego życia.

Srebrny wydał z siebie ciche "aha" i pokiwał głową. Usiadł na kamieniu i zaczął opowiadać.

- Nie wierzę, że masz złe zamiary, więc opowiem ci, co powinieneś wiedzieć. Pochodzę z grupy kotów, która osiedliła się tutaj, w owocowym lesie. Niedaleko są jeszcze Klany wierzące w Klan Gwiazdy, ale na razie nie będę ci o nich mówił. My nie wierzymy i jesteśmy samowystarczalni. Żyjemy w społeczeństwie, które pomaga sobie nawzajem, polujemy razem i trenujemy młodych na wojowników. Mamy też medyków! To dobre życie, Puchaczu. Może nie takie, jak u dwunożnych, ale przynajmniej nie jesteśmy sami.

- Jesteś wojownikiem, Jeżynku? - spytał bicolor.

Jeżynek pokiwał głową.

- Tak. Moją rolą jest...

- Jeżynku! Gdzie jesteś? - rozległ się niski głos jakiegoś wojownika.

Nowo poznany członek "klanu, ale nie do końca klanu" (Puchacz nie do końca zrozumiał, jak to działa) speszył się i szybko powiódł wzrokiem wokół siebie. Póki co, nie zobaczył nikogo ze swoich, jednak wiedział, że powinien się wycofać.

- Słuchaj, spotkajmy się jutro o świcie, w tym samym miejscu. Wtedy ci wszystko wyjaśnię, a póki co nie daj się zauważyć, dobra?

I zniknął, acz zostawił Puchacza pełnego nadziei i szczęścia. Jego słowa pożegnalne wyraźnie zaznaczyły, że oba kocury dały sobie kredyt zaufania i były pieszczoch zapragnął dołączyć do klanu. Pewnie nie będzie to takie proste, jednak jeśli jego nowa przyjaźń pójdzie w dobrą stronę to mógł liczyć na swoje miejsce na ziemi - w końcu.

***

Jeżynek i Puchacz spotykali się przez kilka dni. Oczywiście, starali się spotykać "przez płot", żeby w razie kłopotów nikt nie uczepił się bicolora, że wchodzi na teren zakazany. W międzyczasie wojownik opowiadał o życiu w klanach i życiu w Owocowym Lesie, zaś Puchacz wymienił się wrażeniami z życia pieszczocha, wyjawiając mu również, że uciekł z powodu ojca, który wywarł na nim presję. Jeżynek zdążył zaproponować, że porozmawia z liderką ich grupy w sprawie przyłączenia się do niej nowego przyjaciela.

Tego dnia miał przyprowadzić do niej Puchacza.

<Szyszko?>