Od Migoczącej Łapy

Trening szedł mu świetnie! Migot był przekonany, że szybko zostanie mianowany na wojownika. Zwłaszcza jeśli reszta treningu będzie szła mu tak doskonale, jak sam początek! Podstawowe umiejętności nie sprawiały mu problemów. Jakaś teoria dotycząca terenów, coś tam o patrolach... Łatwizna! Szybko chłonął słowa Lśniącej Gwiazdy, starał się najbardziej jak może, by tylko go zadowolić. A nie należało to do zadań najłatwiejszych. Migot musiał przed sobą przyznać, że jego ojciec był wymagający. Czuł tę presję, chociaż nikt inny tego nie widział. Ale też nikt inny nie musiał o tym wiedzieć. Dzięki temu Migocząca Łapa wyrośnie na wspaniałego wojownika.
– Ktoś taki jak ja nie powinien zajmować się czymś takim jak... To – mruknął obrzydzony Migot, łapką trącając brudny mech. Rozumiał, że ma poplątane futro, co może mylić go z plebsem, ale chyba każdy w Klanie Klifu wiedział, że tym plebsem nie jest! A w takim razie ktoś inny powinien zajmować się jego obowiązkami. Przecież on nie mógł pozwolić sobie na coś takiego! Nie był do tego stworzony. Ale znał koty, które były...
Obrócił głowę w kierunku starszej uczennicy. Jajeczna Łapa szła powoli przez obóz. Wyglądała, jakby się nudziła. A patrząc na jej wiek i fakt, że dalej grzała zad w legowisku uczniów, przydałaby się jej odrobina dyscypliny! Przecież nawet kupa futra została mianowana wcześniej od niej! Co było naprawdę wielkim szokiem. Migot doskonale pamiętał jej mianowanie, a co ważniejsze, jego zdziwienie, gdy dowiedział się o tym wydarzeniu.
– Hej ty! – krzyknął do Jajecznej Łapy, tak właściwie w ogóle nie znając jej imienia. Ale po co mu one było? Ważne, że kotka reagowała na jego polecenia.
– O witaj Migocząca Łapo. Coś się stało? – zapytała uczennica, z tym głupim uśmiechem na pysku.
– Wiesz... Mam jeszcze kilka rzeczy do załatwienia. Mogłabyś za mnie wymienić mech u starszyzny? – zapytał, najmilej jak umiał. – Będzie mi niezmiernie miło! – powiedział, uśmiechając się do kotki.
– Nie ma sprawy – odparła po chwili Jajeczna Łapa i zabrała od niego ten brudny mech. – Bardzo się cieszę, że mogę jakoś pomóc, bo wiesz...
– Tak, tak. Dzięki bardzo! – przerwał jej Migot i jak najszybciej pobiegł w stronę legowiska uczniów, by tylko odczepić się od tej gaduły. Gdy wbiegł do środka, westchnął cicho i udał się w stronę swojego posłania. Nie ma to jak spokojne popołudnie!
– Nie powinieneś tak robić – powiedział nagle Złamana Łapa, zakłócając tym jego odpoczynek. Kocur najpewniej dopiero wszedł do legowiska, co oznacza, że widział jego mały przekręt.
Migocząca Łapa prychnął rozbawiony i spojrzał na starszego ucznia.
– Jesteś zazdrosny, że mam już na dziś wolne? – zapytał. – Czy po prostu przyszedłeś się przyczepić?
– Przyszedłem by stwierdzić fakt.
– Jednak ona zgodziła się na pomoc, więc nic złego nie zrobiłem – mruknął Migot. – To też jest fakt. Więc przestań się czepiać i zostaw mnie w spokoju – powiedział, jasno dając znać Złamanej Łapie, że nie będzie go dalej słuchać. Przecież kocur ewidentnie się nie znał! Więc po co miał przejmować się jakimś mądralą?

[473 słów]