Od Barwinka CD Fioletowej Chmury

- Wszystko w porządku, dwunożni są naprawdę dobrzy - mruknął Barwinek nieco niechętnie. Nie miał o czym opowiadać kotce. Życie pieszczocha było dosyć nudne. Całe dnie spędzał na spaniu, jedzeniu i... no właśnie.
Zrobiło mu się zimno, więc spojrzał porozumiewawczo na Palmirę. Był to jasny znak, że pora wracać do domu. Biała chyba liczyła na bardziej emocjonujące spotkanie dawnych przyjaciół, więc ze zrezygnowaniem położyła uszy, wiedząc, że to już koniec.
- Na nas już chyba pora - miauknęła, po czym otarła się przyjacielsko o bok Fioletowej Chmury, co wyraźnie zaskoczyło szarą. Nie czekając na odpowiedź, zawróciła w kierunku domu. Zniknęła pomiędzy zaspami, a kocur i kotka zostali sami. Zapanowała niezręczna cisza, Barwinek wbił wzrok w łapy.
- Więc... O tej porze właściciele nieczęsto wypuszczają mnie na zewnątrz... - Fioletowa Chmura skinęła tylko głową. - Myślę, że będą się martwić jeśli długo mnie nie będzie. Spotkajmy się jeszcze kiedyś.
Wojowniczka uniosła ogon z zadowoleniem.
- Jasne, z przyjemnością. W okolicach Drogi Grzmotu z łatwością wyczuję twój zapach, bylebyś tędy przechodził. Lepiej, żebym teraz wróciła, zaczną się niepokoić.
Oboje uśmiechnęli się i na pożegnanie zetknęli nosami. Potem odwrócili i pobiegli w swoją stronę.
Kocur przeskakiwał zwinnie zaspy, chociaż kilka razy o mało się nie przewrócił. Jego myśli krążyło wokół klanu i dawnego życia. Przypomniał sobie, jak z bólem opuszczał rodzinę. A teraz to uczucie wróciło. Ile kotów znało o nim prawdę? Ile kotów wiedziało, jak teraz żyje?

* * *

*czteromiesięczny tajm skip lol*

Barwinek mieszkał o dwunożnych już bardzo długo. Znał dobrze wszystkie zakamarki i koty w okolicy. Może jego życie było teraz nijakie i bezbarwne, ale lubił to. Żadnych niespodzianek. Codziennie rano wstawał, a następnie budził właścicieli głośnym miauczeniem, domagając się jedzenia. Potem szedł do dużego pokoju, gdzie wskakiwał na parapet i wyglądał na zewnątrz. Jeśli pogoda dopisywała - wychodził. W takim wypadku kładł się na ganku i wylegiwał. Wtedy zjawiała się Palmira, która dotrzymywała mu towarzystwa i opowiadała o innych pieszczochach. Nie zawsze było to ciekawe, ale słuchał i w ten sposób dowiadywał się też wiele o sąsiadach. Jeśli pogoda była brzydka działo się dokładnie to samo, tylko, że w domu.
Od czasu do czasu przespacerował się po okolicy, ale nigdy nie zapuszczał się na bagna, nie wspominając już o terenach po drugiej stronie drogi. Coś odpychało go od tamtych miejsc - sierść na karku jeżyła się, po grzbiecie przebiegał dreszcz, a łapy same prowadziły w przeciwną stronę. Przyzwyczaił się do wygodnego życia i strach wzbudzała w nim dzicz. Kompletnie zapomniał o tym, jak wiele księżyców wcześniej obiecał pewnej kotce, że zobaczą się jeszcze kiedyś.
Zeszłej nocy padał deszcz, silny wiatr wyginał drzewa, jasne smugi światła rozjaśniały granatowe niebo, a towarzyszyły im potężne grzmoty. Barwinek zauważył, że nawet jego właściciele są w nerwach.
Uspokoiło się dopiero z samego rana, choć wschodowi słońca towarzyszył jeszcze lekki deszczyk i delikatny wiatr. Barwinek i Palmira nie spali. Kręcili się po mieszkaniu. Ludzie przewracali się z boku na bok, również nie mogąc zmrużyć oczu. Zupełnie rozchmurzyło się dopiero po dłuższym czasie, wtedy koty wyszły na zewnątrz. W powietrzu wyraźnie czuć było wilgoć. Wielkie kałuże pokryły większą część podwórka, wszędzie leżał liście, gałązki i inne śmieci, które przyniosła tutaj wichura.
- Ojej, ta burza była naprawdę okropna. Może przejdziemy się po okolicy i sprawdzimy jak sytuacja wygląda w innym miejscach? - zagadnął kocur.
- W pobliżu drogi rosły wysokie drzewa o chudych pniach, oby tylko któreś z nich się nie przewróciło!
Pewne było, że tak właśnie się stało, ale chyba oba koty chciały zobaczyć to na własne oczy. Poza tym warto było rozruszać się trochę.
Zwinnie przeszli przez srebrne ciernie, odgradzające ich teren od drogi. Chyba żadne zwierze nie lubiło po niej chodzić. Nawet koty przyzwyczajone do potworów nie lubiły ich ostrego, gryzącego smrodu i dźwięków jakie wydawały. W związku z tym, przebiegli szybko przez ścieżkę, mocząc łapy w płytkiej kałuży. Minęli kilka domów, a każde podwórze wyglądało tak jak ich własne. Wreszcie dotarli do długiej drogi, stanowiącej granicę pomiędzy dwoma światami. Za nią były bagna, kolejna droga, wzgórza i las.
Koty skręciły, by dalej iść wzdłuż drogi. Barwinek od razu zauważył, że nie tak daleko przed nimi leży powalony pień, nieco zsunięty na pobocze. Mimo to, potwory nie miały tam przejścia. Jeden z nich zatrzymał się po przeciwnej stronie, warcząc głośno. Przyjaciele pobiegli w tamtą stronę, chcąc przyjrzeć się sytuacji z bliska. Stare drzewo złamało się wpół, co wskazywało tylko na to, jak silny był wiatr zeszłej nocy. Nim jednak zdążyli przyjrzeć się bliżej, zjawił się człowiek, który próbował przesunąć konar i wygonił ich stamtąd.
Dla Barwinka była to wystarczająca ilość wrażeń, ale Palmirze wciąż czegoś brakowało. Choć kocur chciał wracać, kotka zachęciła go by poszli naokoło, dodając, że dawno nie był w okolicach pól. Zgodził się, głownie dlatego, że nie potrafił jej odmówić. Na końcu drogi ludzie trzymali zwierzęta takie jak konie, owce czy krowy. Barwinek nie lubił tamtędy przechodzić, ponieważ mieszkały tam półdzikie koty, które według pięknych, rasowych kotów, z którymi nie raz miał okazję rozmawiać nie dorastały pieszczochom do łap. Palmira często spotykała się z takimi półdzikimi kocurami. Jeszcze przed polami, tym gdzie kończyły się bagna stały stare szopy, a za nimi znajdowała się leśna działka, będący własnością jakichś dwunogów. W tym niedużym lasku było kilka wyciętych drzew. Pod ich korzeniami zwierzęta wykopały nory, więc była to doskonała kryjówka. Łapy same zawlokły parę pieszczoszków w tamte okolice.
Gdy wyczuli w powietrzu obcego kota, biała wydawała się niezwykle podekscytowana, natomiast jej przyjaciel wystraszony.
- Sprawdźmy kto to!
- Jakiś dziki kot, a czego innego można się spodziewać?
- Może się z nim zaprzyjaźnimy?
- A co jeśli okaże się zły i nam coś zrobi?
- Zaczyna mnie martwić twoje zachowanie - położyła płasko uszy, robiąc kilka kroków stronę tajemniczej nory. - Gdyby nie ja pewnie nie znałbyś nawet własnych sąsiadów. Z nikim nie rozmawiasz, nigdzie nie wychodzisz. Rozerwij się trochę od czasu do czasu!
Poczuł się przybity i posmutniał. Żeby nie mógł być sobą nawet przy tak bliskiej kotce? Czy nawet ona nie mogła zaakceptować tego, jaki był?
- Dobrze, obiecuję, że następnym razem przejdę się z tobą po siedliskach i odwiedzimy wszystkie koty jakie tylko zechcesz odwiedzić, ale wracajmy już do domu.
Palmira westchnęła ciężko, przewracając przy tym oczami. Kiwnęła jednak głową i ostatecznie wycofała się z powrotem do drogi.
- Dalej, kto będzie pierwszy w domu! - wykrzyknęła i puściła się biegiem, znikając za drzewami i krzewami.
- Uważaj, zaraz cię dogonię! - zawołał, robiąc kilka długich susów przed siebie. Zatrzymał się jednak, przypominając sobie o nieznanym kocie, który był tuż obok. Jeśli do tej pory nie wyszedł to znaczy, że albo się boi, albo śpi. W ewentualności nie żyje, chociaż zapach martwego kota różni się od zapachu żywego, więc można wykluczyć tą opcję. Kocur nieco niepewnie zaczął kierować się w stronę pnia. Nie chciał by Palmira źle o nim myślała, pokaże jej jeszcze, że potrafi nawiązywać znajomości, że jest śmiały i odważny. Przykleił się do ziemi i zajrzał do środka. Gdy tylko zobaczył puszysty ogon jakiegoś kota, serce podskoczyło mu do gardła. Wycofał się i dłuższą chwilę zajęło mu ochłonięcie. Zajrzał do środka po raz drugi.
Po zapachu poznał już, że jest to kotka. Wyczuł też krew. Była ranna, Przyjrzał się bliżej, ale ciężko było dostrzec rany. Leżała zwinięta i odwrócona tyłem. Widział tylko ładne, krótkie futerko. Maścią przypominała jego samego.
Niezupełnie wiedział co robić w takiej sytuacji i żałował, że Palmira pobiegła do domu. Mocno trącił kotę w bok i wycofał się, siadając kilka długości ogona od ściętego pnia. Podniósł się i przygotował do ucieczki, gdy smukły, zmęczony pyszczek wychylił się z nory.
- P-potrzebujesz może pomocy? - wydukał niewyraźnie i cicho pieszczoch.

<Srebrzyste Piórko? ;o>
bArwiNeK jESzCE żYJe

Od Droździej Łapy CD. Fioletowej Chmury

Tęskniła. Tęskniła. Tęskniła. Słowa kotki odbijały się echem w jego głowie i przez chwilę czuł, jak łapy uginają się pod jego ciężarem. Łzy spłynęły mu po policzkach, pozostawiając cienkie smugi. Spadły na ziemię, wsiąkając w nią. Schylił pysk, cały drżąc. Nie umiał zapanować nad płaczem. Kotka nie reagowała. Może miała nadzieję, że wróci? Albo czekała, aż spojrzy na nią ten ostatni raz? Potrząsnął głową i podniósł wzrok. Stała po przeciwnej stronie drogi. Wiatr targał jej krótkie futerko, a oczy błyszczały w świetle księżyca. Potwór przemknął między nimi, a gdy znów ukazał przeciwną stronę ścieżki... znikła.
On też będzie tęsknił.
Znów coś ukłuło go mocno w serce, a w umysł uderzył strach. Nie chciał jednak żałować swojej decyzji. Zmrużył oczy w ciasne szpadki i ruszył przed siebie. Przedzierał się przez wysokie trawy. Wiedział, że w pobliżu są bagna, które oddzielają tereny klanów od siedliska dwunogów. Był wręcz pewien, że coś go tam spotka. Srebrną Skórkę zasłoniły ciemne chmury, co zdecydowanie było złym omenem. Nie minęła dłuższa chwila i już poczuł, gdzie się znajduje. Ziemia w okolicy stała się miękka i grząska. W powietrzu unosił się charakterystyczny zapach wilgoci. Słyszał zwierzęta, które tu żyły. Świerszcze i żaby przygrywały, co wprawiało go w skołowanie. Nim się spostrzegł otoczyły go drzewa. Były stosunkowo niskie. Posiadały jednak długie gałęzie, schylając się ku ziemi. Przybierały dziwaczne kształty, przez co wyglądały nieco strasznie. Nie brakowało też zbiorników wodnych. Woda wydawał się brudna, choć kocur zobaczył w niej ryby. Nie polował na nie wcześniej, jednak uczucie głodu nakazywało mu złapać jedną z nich. Zamoczył łapy w chłodnej, nieprzyjemnej cieczy. Patrzył uważnie w taflę wody, aż wreszcie zauważył coś tuż przy nim. Wyciągnął pazury i uderzył łapą w zwierzę. Ku jego zdziwieniu zaraz znów się wynurzyło. Przyjrzał się bliżej, trącając mokre "coś" nosem. Miało dziwną powierzchnię i zapach. Nie było rybą. Nie było nawet zwierzęciem. Musiało być czymś, co wyrzucili dwunożni. Skrzywił się na samą myśl o tym, jednak rzeczy dwunogów wydawały mu się interesujące. Do głowy napłynęło mu wiele myśli, dotyczących nowego życia. Gdzie zamieszka, z kim, kogo pozna, co będzie jadł. Do tej pory nawet przez chwilę nie martwił się tym czy będzie miał gdzie spać! Im bardziej się zbliżał, tym więcej czuł obaw. Zostawił śmieci pływające w wodzie i poszedł dalej. Zapach bagien powoli zanikał, a zamiast niego pojawiał się inny - taki, którego wcześniej nie czuł. Był mieszanką woni potworów, jedzenia i czegoś jeszcze. Mimo wszystko, wydawało mu się to przyjemne. Położył uszy, wychodząc z wysokiej trawy. Zabłyszczały światła dookoła drogi. Zaparło mu dech w piersi. Nie widział wcześniej czegoś takiego. Otworzył szeroko oczy, wpatrując się w wielokolorowe, migające punkty. Skupił na nich całą uwagę, co okazało się złą decyzją. Usłyszał po swojej prawej niski, gardłowy dźwięk. Odskoczył do tyłu, obracając łeb. Zaledwie kilka króliczych skoków dzieliło go od... psa. Widział takiego tylko raz, gdy akurat był na patrolu. Tamten był duży, krótkowłosy i czarny. Ten wyglądał zupełnie inaczej, ale Lamparci Krok powiedział, że te stworzenia mogą się od siebie znacznie różnić. Terminator zapamiętał jeszcze z opowieści, że można je poznać po zapachu. Droździa Łapa nie miał jednak czasu na takie bzdury! To ohydne zwierzę nie wyglądało na przyjaźnie nastawione. Z lekko otwartego pyska ciekła mu dziwna piana, a dzikie oczy patrzyły na niego z nienawiścią. Kocur zabrał się do ucieczki w trybie natychmiastowym. Popędził przed siebie, nawet się nie oglądając. Serce biło jak szalone. Pokonywał drogę długimi susami. W takich sytuacjach przydawała się umiejętność szybkiego biegania. Przebiegł przez czarny kamień. Wciąż słyszał za sobą psa, więc stwierdził, że taka ucieczka dużo mu nie da. Nawet jeśli będzie biegł, stworzenie znajdzie go po zapachu. Rozejrzał się dookoła, analizując sytuację. Przeskoczy przez srebrne ciernie, pies ich nie pokona. Wziął duży rozbieg, a gdy znajdował się w odpowiedniej odległości wybił się tylnymi łapami. Złapał się pazurami. Sieć był niestabilna, przez co szarpnęło nim trochę w przód. Szybko odzyskał równowagę i podciągnął się w górę. Zgrabnie przeszedł na drugą stronę. Wylądował na ziemi, po czym obejrzał się za siebie. Pies uderzył w ciernie, które zabrzęczał nieprzyjemnie. Kot cofnął się, choć wiedział już, że nic mu nie grozi. Zostawił zwierzę i postanowił obejrzeć okolicę. To musiało być gniazdo dwunogów. Po drugiej stronie, przy lewej ścianie gniazda kot zobaczył gęste krzewy, więc pomyślał, że to dobre miejsce na kryjówkę. W centrum stał wielki obóz, wewnątrz którego najprawdopodobniej siedzieli bezwłosi. Droździa Łapa stał na wąskiej ścieżce z kamyczków, która prowadziła właśnie tam. Widać było wejście do środka, szczelnie zamknięte. Kocur zaczął drapać w nie pazurami, jednak nie drgnęło. Zaciekawiło go, jak dwunogi tak wchodzą. Tuż obok znajdowało się coś na wzór dziury, za którą błyszczały światła. Dochodziły też stamtąd odgłosy. Terminator podskoczył do góry, lądując na czymś w rodzaju półki. Nie mógł wejść do środka, jak zamierzał, ale miał możliwość zajrzenia do wnętrza gniazda. I zobaczył ich - dwunożnych. Byli naprawdę dziwaczni. Rzeczywiście poruszali się na dwóch łapach i nie mieli sierści. Pewnie było im przez to zimno, bo nosili kolorowe okrycia. Było ich troje - dwoje większych i jedno mniejsze, które musiało być ich kocięciem. Biedna, słaba kotka! Urodziła tylko jedno młode!
Patrzył na nich jeszcze kilka bić serca, bo nieoczekiwanie bezwłosy kociak zaczął zmierzać w jego stronę. Kremowy zeskoczył z półki, znów lądując na twardej powierzchni. Postanowił schować się w krzewach, a po wschodzie słońca zacząć się martwić. Może go przygarną? Będzie musiał znaleźć też coś do jedzenia. Zawinął się w kłębek i zmrużył oczy. Nie mogąc zasnąć, zaczął zastanawiać się nad swoim imieniem. Gdyby został w klanie, skończyłby trening i otrzymał wdzięczne miano, jak na przykład Droździe Pióro albo Droździ Lot. Skoro odszedł, pozostanie już na zawsze Droździą Łapą? To byłoby poniżające, jakby nigdy nie zasłużył na wojownicze imię! Może zaakceptuje nazwę, jaką dadzą mu dwunożni? Albo po prostu znów stanie się Drozdem? Taki natłok myśli wyjątkowo go zmęczył, więc szybko usnął.
Zbudziły go promienie słońca, przedzierające się przez gałęzie krzewów i padające prosto na pyszczek kocura. Zamrugał błękitnymi ślepiami. Gdy usiadł od razu poczuł ścisk w żołądku. Nie myślał już o niczym innym, tylko o jedzeniu. Wyszedł z gęstwiny stawiając łapki na mokrej trawie. W powietrzu unosił się jej przyjemny zapach. Kot automatycznie przekręcił łeb, spoglądając na wejście do gniazda dwunogów. Coś zadrżało i trzasnęło, a z wnętrza wyszedł jeden z bezwłosych - tej największy. Wystraszony terminator wskoczył na srebrne ciernie, chcąc uciec przed wzrokiem nieznajomego. Podciągnął się w górę i wylądował po przeciwnej stronie. Skulił się, wlepiając spojrzenie w dwunożnego. Tamten nie zwrócił uwagi na intruza i spokojnie skierował się za gniazdo. Kocur może i poszedłby go śledzić, ale głód dawał się we znaki. Najpierw zapoluje. Przebiegł przez czarny kamień, po czym przecisnął się przez dziurę w srebrnych cierniach, prosto do następnego gniazda. Szedł tak przed siebie, starając się wychwycić woń myszy. Nie było to łatwe zadanie, na tych siedliskach mieszało się wiele zapachów. Po czasie udało mu się wreszcie coś znaleźć. Chuda, mała mysz kręcąca się dookoła wejścia do gniazda. Kocur był pewien, że nie napełni tym brzucha, ale zawsze coś. Szybko schwytał stworzenie. Choć nie jest już kotem klanowym, może wykorzystać umiejętności, które tam nabył. Wyrzucił bezbronnego gryzonia w górę, a potem cisnął przed siebie potężnym uderzeniem. Teraz nawet drobne zdobycze napawały go satysfakcją. Wcześniej czuł, że jest porównywany z innymi uczniami. Jeśli zrobił coś gorzej, rodzeństwo miało powód do kpin.
Pochwycił mysz w ostre kły i zgrabnym ruchem rozpruł jej brzuch. Nie minęła dłuższa chwila, aż po posiłku zostały tylko niepotrzebne resztki. Kot oblizał się ze smakiem. Więc może pora, by poszukać nowego domu? Długimi susami podskoczył do wejścia do gniazda. Ułożył zmierzwione futro na piersi, chcąc dobrze wypaść. Zaczął miauczeć i drapać w drzwi, by dwunożni w środku zwrócili na niego uwagę. Ku jego zaskoczeniu odpowiedział mu głos po drugiej stronie, również należący do kota. Kremowy cofnął się w zarośla, a wtedy z wnętrza gniazda wyszedł nieznajomy. Zdawał sobie sprawę z obecności intruza, czuł go i słyszał. Uczeń nie wiedział co ze sobą zrobić, odezwała się w nim nieśmiała, strachliwa strona, niepozwalająca na nawiązywanie nowych znajomości. Gdy okrągły pyszczek przecisnął się przez gałęzie, poczuł, jak jeży mu się sierść na karku. Otrząsnął się i wyszedł na zewnątrz, mierząc pieszczocha nieufnym spojrzeniem, chcąc też wyglądać na silniejszego, niż jest w rzeczywistości.
- Jestem byłym... - urwał na chwilę, zastanawiając się co powiedzieć. - Byłym wojownikiem Klanu Burzy!

<Jakiś pieszczoszek?>
Jak nikt nie odpisze to sama zrobię ciąg dalszy, noł problem.

Od Droździej Łapy: Decyzja

Po zgromadzeniu atmosfera w klanie była wyjątkowo ciężka, przynajmniej w otoczeniu Droździej Łapy. Słoneczna Łapa wyraźnie dawała bratu znać, że nie zamierza spędzać z nim czasu. Zawsze jednak gdy byli już razem, nie szczędziła sobie niemiłych komentarzy. Wyzywanie od pieszczochów, tchórzy i wroniej strawy było już na porządku dziennym. Srocza Łapa i Korowa Łapa od razu po powrocie do obozu zauważyły zmiany. Zdecydowały się spytać siostrę o sytuację, ale ta odpowiedziała im tylko, że "Ich brat znów okazał się być tchórzem". Fioletowa Chmura i Iskrzące Futro również okazywały uczniowi coś w rodzaju niechęci. Obydwie unikały go, a podczas patroli i polowań zwykle patrzyły na niego z wyższością.

Z początku wydawało mu się, że miał rację. Przecież wojownicy powinni umieć się opanować i zwyczajnie zignorować niedoświadczonych terminatorów. Uważał, że uczennica Klanu Wilka nie miała pojęcia o czym mówi. Zadziwiające było dla niego, dlaczego wojowniczki z Klanu Burzy nie myślały tak jak on. Były starsze, a zatem bardziej doświadczone. Gdy minęło kilka wschodów słońca, zmienił jednak zdanie. Zaczął uważać, że faktycznie powinien stanąć w obronie klanu. A jako, że tego nie zrobił, uznał się za tchórza. Kotka wyzywała Klan Burzy od pieszczochów, a on nawet nie zaprzeczył. Może faktycznie był tylko pieszczochem? Słoneczna Łapa powiedziała nawet, żeby uciekał do dwunożnych. Wziął sobie słowa siostry do serca. Więc naprawdę uważała go za tak słabego. Do tej pory wiedział, że nigdy nie będzie jak chociażby Lamparci Krok, ale jednak miał wiarę w siebie i nadzieję, że ma szanse zdobyć szacunek w lesie. Teraz jego samoocena drastycznie spadła w dół. Nawet tamci uczniowie zauważyli jego słabość. Ten pręgowany kocur, stwierdził, że Słoneczko wygląda na Klanowiczkę, a Drozd? "Kto to ten chudzielec?" Nie domyśliłby się, że to jej brat. Wyróżniał się z rodzeństwa. Odstawał od grupy. Ten chudy, mały i słaby - do niczego się nie nadaje. Tak fatalnie wypadł na zgromadzeniu. Te koty to zapamiętają. Ośmieszył się. Nie ważne co zrobi, zawsze będzie tym gorszym.

A co, jeśli pójdzie do dwunożnych? Klan nawet nie zauważy jego zniknięcia, a jeśli jednak - szybko o nim zapomną. Przecież klan nie potrzebuje pieszczochów bez umiejętności. Nie umiał polować ani walczyć, jedyne czym mógł się popisać była szybkość, choć był pewien, że w lesie jest wiele lepszych od niego. A wśród pieszczochów? Może poczuje się wyróżniony? Ah, pewnie tamte koty będą nim zachwycone! Będzie mógł opowiadać o klanach i swoich przygódach! Co z tego, że nie miał ich wiele. Nie zorientują się, jeśli coś wymyśli. Powie im, że był wielkim wojownikiem! Ta myśl napawała Droździą Łapę uczuciem determinacji. Ale... z drugiej strony miał tu bliskich. Z pewnością ciężko mu będzie zostawić klan, zważając też na to, że jest Pora Nagich Drzew. Chociaż... co zmieni jeden bezużyteczny kocur?
Więc podjął ostateczną decyzje. Jutro, po powrocie patrolu, gdy będzie już ciemno, opuszcza tereny Klanu Burzy.


Ten ostatni dzień był dla niego szczególny. Zastanawiał się czy nie powiedzieć komuś o swoich zamiarach... Może powinien się pożegnać? Po czasie zdecydował jednak, że nie. Lepiej zrobić to po cichu, bez zbędnego zamieszania.
Nie stresował się aż tak, póki nie zobaczył nocnego patrolu. Rozmyty Pył, Srebrna Łuska, Blady Świt. Dopiero w tej chwili poczuł niepewność. Zdecydowałeś już - powiedział sobie w myślach. Nie czekając dłużej, sprytnie przemknął za ostrokrzewem, okalającym legowiska uczniów i wojowników. Długimi skokami pokonał zbocze i schował się pośród krzewów jagód. Obejrzał się za siebie. W porządku. Nikt go nie śledzi. Przełknął ślinę, spoglądając w dal. Widział tam daleko drzewa, stojące po przeciwnej stronie Grzmiącej Ścieżki. Podobno znajdowały się tam bagna. Będzie musiał je przekroczyć, jeśli chce dostać się na tereny dwunogów.
Przebijając się przez zarośla, poczuł jak serce ściska mu się w piersi. Mijał te wszystkie miejsca, a wspomnienia wracały. Przypomniała mu się pierwsza lekcja polowania z Lamparcim Krokiem. Czarny kocur musiał mieć wiele cierpliwości, przecież Droździa Łapa był naprawdę niezdarnym uczniem. Teraz mentor wreszcie odetchnie. Wrócił też myślami do jednego z patrolów, w którym brał udział. On, zastępca, Fioletowa Chmura i Ciemna Mordka. Jedna z nielicznych chwil spędzonych z matką, pomijając te za czasów kociaka. Brakowało mu tej bliskości z nią. Zwłaszcza po jej śmierci, szczególnie żałował swojego zachowania.
Z oddali uderzył go smród Drogi Grzmotu. Gdy znalazł się bliżej, usłyszał też głośne potwory, biegnące po czarnym kamieniu na swoich okrągły łapach. Zmrużył oczy i położył płasko uszy, by uniknąć nieprzyjemnego, gryzącego pyłu. Podchodził powoli, ostrożnie stawiając każdy krok. Nagle coś jasnego przemknęło mu przed nosem. Sierść na karku Droździej Łapy zjeżyła się, ale kocur szybko ochłonął. Przecież będzie musiał przyzwyczaić się do tego. Podobno dwunogi mają różne, dziwne zwyczaje, a jeszcze dziwniej wyglądają! Ciekawiło go, jakie są koty, które tam mieszkają. Myśl, że może się z kimś zaprzyjaźni, ucieszyła go. Ale jednocześnie poczuł się przybity. Zostawia tu wszystkich bliskich. Odwrócił się po raz ostatni. Tereny Klanu Burzy były takie piękne, choć wcześniej tego nie doceniał. Rozległe równiny i wrzosowiska, obfite w pożywienie. Westchnął. Ah, musi pożegnać się z tym wszystkim.
Ze smakiem tłustego królika.
Z zapachem trawy i kwiatów.
Z wiatrem mierzwiącym sierść.
Z uczuciem adrenaliny.
Ze wspólnymi polowaniami.
Ze swoim dawnym życiem.
Jak szybko mógł, przekroczył Ścieżkę. Chłodny kamień kłuł w poduszki łap.
- Droździa Łapo? - głos z tyłu sprawił, że znieruchomiał. Ostatnio nie często miał okazję go posłuchać. Coś pękło w kocurze. Powstrzymując się od płaczu, wydał z siebie dziwny, niski dźwięk.

<Fioletowa Chmuro?>
Ale szajs wyszedł

Od Droździej Łapy CD. Fioletowej Chmury

Droździa Łapa również spojrzał zmartwiony na stertę zdobyczy. Niepokojąco mała. Koty Klanu Burzy znacznie schudły w Porę Nagich Drzew, choć był to pewnie problem wszystkich klanów. Młody uczeń czuł, że klanowicze są przybici brakiem jedzenia. Widział zmartwienie na pyszczku przywódczyni. Wszyscy na polowaniach starali się jak mogli, ale ich praca nie zawsze przynosiła rezultaty. Fioletowa Chmura chwyciła w pysk niedużego ptaka, na spółkę dla ich dwojga. Skierowali się pod legowisko wojowników, gdzie oboje usiedli i zabrali się do jedzenia. Mięso było niesmaczne - żylaste i twarde. Kocur skrzywił się, przełykając ostatni kęs. Nie napełnił swojego brzucha do pełna, ale wystarczyło to by znikło uczucie głodu. Przeniósł wzrok na przyjaciółkę, wydawało się, że czuje to samo co on.
- Cóż, trzeba się zadowolić tym co mamy - mruknęła, odrzucając kości pozostałe po zdobyczy. - Dopiero w Porę Nowych Liści najemy się do syta.
Kot przytaknął. Ile by dał teraz za jakiegoś tłustego królika! Ale lepiej odrzucić teraz zmartwienia i zająć się czymś poważniejszym
- Pójdę odwiedzić Ciemną Mordkę - miauknął kot. Matka chorowała, więc przesiadywała u medyka. Droździa Łapa wiedział, że jest w dobrych łapach, ale mimo wszystko, okropnie bał się o wojowniczkę. Była mu tak bliska, załamałby się gdyby miała go zostawić.
Skinięciem pyska podziękował Fioletowej Chmurze za wspólny posiłek, po czym dźwignł się z ziemi i skierował do legowiska Kwiecistego Wiatru. Wślizgnął się do zagłębienia pod płaskim głazem. Od razu natknął się na szylkretową, która spiorunowała go wzrokiem. W pyszczku trzymała zioła, najprawdopodobniej przeznaczone dla syjamskiej kotki. Leżała kawałek dalej, zwinięta w kłębek. Kocur podszedł do niej, usiadł zawijając ogon wokół łap. Widział, że nie śpi.
- Jak samopoczucie...?
- W porządku - odparła słabo, widać było, że prawda jest inna. Terminator zmarszczył nos. Mógłby spróbować zachęcić ją do rozmowy, ale wyglądała na zmęczoną. Uśmiechnął się tylko krzywo, chcąc podnieść matkę na duchu. Ta odwzajemnila gest, choć w jej oczach widać było smutek. Wyglądało na to, że tyle z jego wizyty. Nie zupełnie wiedział czy może polizać kotkę na pożegnanie, więc postanowił tego nie robić. Po raz ostatni posłał jej współczujące spojrzenie i wyszedł.

* * *

Droździa Łapa zbudził się późno, zdecydowanie za późno. W prawdzie, dzisiejszy trening z Lamparcim Krokiem odbywał się potem, ale kot nie lubił wstawać o tej porze. Czuł wtedy, że coś go ominęło. I tak było tym razem. Zanim zdążył się przeciągnąć, pod gałęzie ostrokrzewu wpadła Srocza Łapa. Na jej pyszczku widać było ślady po łzach. Kocur spojrzał na nią z przerażeniem, ale nie zdołał o nic zapytać. Automatycznie zaczął się zastanawiać co może być powodem jej płaczu. Z początku nic nie przychodziło mu do głowy, ale po chwili trafiła do niego ta myśl. To... to się stało. Powoli wyszedł z legowiska. Panowało dziwne zamieszanie. Uczeń tak jak wczoraj, ruszył do medyka. Tym razem trafił na Korową Łapę. Pociągała nosem, choć miała się dużo lepiej niż Sroka. Brat minął ją. We wnętrzu legowiska zobaczył Sowiego Szpona, Słoneczną Łapę i Białą Gwiazdę, pochylonych nad... ciałem. Zatrzymał się. Poczuł w gardle narastającą gulę. Łapy ugieły się po jego ciężarem. Zrobił krok w przód, ale zawahał się. Chcąc powstrzymać łzy, wydał z siebie niewyrażny pomruk. Terminatorka spojrzała na niego kątem oka. Kremowy schylił się nisko i wlepił wzrok w podłoże. Więc jego matka zmarła. Tak bliska kotka, do której zawsze mógł iść... jest teraz w Klanie Gwiazdy.
Dlaczego go opuściła...?

Od Droździej Łapy C.D. Fioletowej Chmury

Kocur skinął pyskiem. Kotka skierowała się do legowiska wojowników, Droździa Łapa natomiast do tego dla terminatorów. Nim się spostrzegł zaczęło okropnie padać. Niebo w całości zmieniło barwy na ciemno-granatowe. Deszcz lunął, w jednej chwili wszędzie pojawiły się kałuże. Futerko kota całe przemokło! Wszedł pod rozłożyste gałęzie ostrokrzewu. Tutaj na całe szczęście było sucho. Kocur od razu napotkał wzrok jednej z sióstr - Słonecznej Łapy. Ułożył się obok, po czym zabrał się za pielęgnowanie sierści. Zaraz z cienia legowiska wyskoczyła Srocza Łapa, która również przytuliła się do rodzeństwa. Droździa Łapa zauważył jak Słoneczko krzywi się. Zamruczał z rozbawieniem na ten widok.
- Jak wam idzie w treningu? - miauknęła Sroka, chowając łapy po siebie.
- Lepiej niż tobie - parsknęła najstarsza. Pozostali zignorowali jej chamską odzywkę, przyzwyczaili się już do takich tekstów.
- Wydaje mi się, że jest dobrze... - odparł kocur, pomiędzy liźnięciami. - Lamparci Krok jest dosyć chłodny, ale to dobry nauczyciel.
- Ah, Srebrna Łuska jest strasznie skomplikowana i zmienna. Nie mogę jej zrozumieć - mruknęła z oburzeniem Srocza Łapa. - Ale poza tym, myślę, że idzie mi całkiem dobrze.
Zapanowała cisza. Kocur wygładził jeszcze raz sierść na piersi. Zwinął się w kłębek. Sroka wtuliła pysk w bok brata, mrucząc cicho. Nie minęła dłuższa chwila i usnął.
Gdy otworzył oczy, sióstr przy nim nie było. W legowisku znajdowali się tylko on i Jałowcowa Łapa. Niebieski kot spał w rogu, zwinięty w kłębek. Dla kremowego, był to dosyć interesujący kocur. Syn Srebrnej Gwiazdy, tyle wiedział Drozd. Gdy na świat przyszedł miot Ciemnej Mordki, Jałowiec był jeszcze kociakiem, w końcu dzieliły ich tylko trzy księżyce. Młodszego ciekawiło czy miał rodzeństwo. Przez myśl przeszedł mu obraz martwego kota. Potrząsnał łbem. Wygiął grzbiet i wyciągnął łapy, chcąc rozprostować kości. Przetarł łapą pyszczek i pośpiesznym krokiem wyszedł poza legowisko. Może potem porozmawia z Jałowcową Łapą. Albo lepiej o tym zapomnieć.
Usiadł, zawijając ogon wokół łap. Jak na Porę Nagich Drzew było dziś wyjątkowo ładnie. Choć panował mróz, urocze, błękitne niebo wprawiało w dobry nastrój. Po deszczu ziemia wciąż była wilgotna, ale w powietrze pachniało świeżością.
- Droździa Łapo, idziemy dziś razem na polowanie! - usłyszał znajomy głos, więc odwrócił łeb. Ujrzał za sobą Fioletową Chmurę. Kąciki jej pyszczka jak zwykle uniesione były ku górze. Kocur zmarszczył nos.
- A co z Lamparcim Krokiem? - spytał cicho terminator. Machnął nerwowo ogonem i odwrócił się przodem do kotki.
- Miał coś do załatwienia - dla Droździej Łapy było to całkiem wiarygodne. Mentor był ostatnio strasznie zabiegany, ale starał się nie zaniedbywać ucznia. Widocznie dziś po prostu nie dał rady, trudno. Uczeń zmusił się do krzywego uśmiechu. - Sowi Szpon idzie z nami, na polowaniu zawsze przyda się ktoś doświadczony.
Ojciec nigdy nie był specjalnie surowy i nie oczekiwał od swoich dzieci zbyt wiele, ale kot wiedział, że musi się wykazać. Skinął pyskiem w stronę Fioletowej Chmury, po czym obydwoje skierowali się we właściwą stronę. Gdy uczeń zobaczył pręgowane futro przy wejściu, poczuł w gardle narastającą gulę. Mimo wszystko, przywitał się z wojownikiem.
Grupa wyszła z obozu. Podczas wspinaczki zboczem, szara kotka już starała się złapać zapach. Droździa Łapa postanowił pójść za jej przykładem. Otworzył lekko pysk, by łatwiej było mu wyczuć ofiarę. W tym miejscy jednak zbyt silne były zapachy kotów. Spojrzał wyczekująco na wojowników. Szybkim truchtem przedzierali się oni przez bezlistne krzewy. Sowi Szpon na przedzie był wyraźnie skupiony. Nastawione uszy, zmrużone oczy. Fioletowa Chmura wydawała się za to bardziej rozproszona. Spoglądała ukradkiem na kremowego kocura, jakby czegoś od niego oczekiwała.

<Fioletowa Chmuro?>

Od Droździej Łapy CD. Fioletowej Chmury

Kocur popatrzył na wojowniczkę wielkimi oczami. Nie spodziewał się, że była zdolna do takiego posunięcia! Polować na terenach innego klanu? Właściwie, nie byłoby tak źle, gdyby nikt jej nie spotkał, ale znalazła ją sama Malinowa Gwiazda! Ileż problemów uczennica przysporzyła własnemu klanu! Mimo fali negatywnych emocji, Droździa Łapa wiedział, że nie może zostawić kotki. Widać, że czuła sie z tym źle i naprawdę nie zrobiła tego celowo. Na pytanie odpowiedział tylko kiwnięciem głowy. Szara odetchnęła z ulgą.
- Myślę, że to i tak wyjdzie na jaw, zwłaszcza, że Malinowa Gwiazda cię widziała.
Fioletowa Chmura schyliła nisko łeb, po raz kolejny pokazując skruchę.
- Co zrobiła gdy cię spotkała? - spytał terminator po chwili milczenia.
- Zdenerwowała się, ale nie zaatakowała. Zabrała tylko moją zdobycz i odchodząc rzuciła, że jeszcze się doigram.
Uczeń zamruczał ze zrozumieniem. Nie chciał plątać się w tą aferę, ale nie mógł zostawić jej samej. W tej sytuacji może był jej jedynym oparciem. Ciekawe czy zwierzyła się też komuś innemu. Pewnie Iskrzące Futro też tym wie, ale mimo wszystko - został wyróżniony. Ktoś zdradził mu swój sekret, który teraz będzie musiał trzymać w tajemnicy. W jednej chwili trafiła go myśl, że to może na nim od teraz ciążyć przez długi czas. Skrzywił się lekko, ale zdołał to ukryć.
Otarł się pyskiem o bok wojowniczki, chcąc dodać jej otuchy. Ona natomiast polizała go po barku. Poczuł dziwny dreszcz, przebiegający mu po grzbiecie.

- Co robicie? - do uszu ucznia doszedł znajomy głos. Głos jego własnej siostry. Zwykle brzmiał ciepło i miło - teraz jednak niezwykle nieprzyjaźnie. On i Fioletowa Chmura odsunęli się od siebie, spoglądając w stronę kremowej kotki. Kocur zastrzygł uszami.
- N-nic takiego - mruknął cicho, odwracając wzrok. Nie chciał by ich sprawy wyciekły gdzieś na wierzch. Mimo wszystko wiedział, że wkrótce cały klan dowie się o tym co zrobiła Fioletowa. Ostatnio jego relacje ze Słoneczną Łapą zmieniły się. Właściwie, cieszył się z tego powodu, ale wciął nie był zdolny zaufać jej tak jak na przykład matce czy Sroczej Łapie. Terminatorka popatrzyła na nich z zaciekawieniem.
- Rozmawialiśmy tylko o... O pogodzie! Strasznie sucho ostatnio, prawda...? - wojowniczka uśmiechnęła się krzywo. Widać, chciała jak najszybciej zmienić temat.
- Przespałaś chyba cały księżyc! - parsknęła uczennica. - Niedawno padało, teraz też zbiera się na burzę - wszyscy zadarli łby i spojrzeli na niebo. Zasnuły je ciemne, kłębiaste chmury.

<Fioletowa Chmuro? .-.>

Od Drozda C.D. Fioletowej Łapy

Rozmowa z nową uczennicą wywołała w Droździe wiele emocji. Bądź co bądź, ale nie były to dobre uczucia. Ogarnął go okropny strach już w momencie, gdy Kora spytała o bitwę. Więc będzie musiał kiedyś walczyć...? Drozd wiedział o istnieniu innych klanów, ale dotąd nie wyobrażał ich sobie. Teraz w jego umyśle powstał wizerunek potężnego, wielkiego kota z długimi kłami i pazurami oraz mrożącym krew w żyłach spojrzeniem. Mógłby go zabić z zimną krwią! Słyszał o Klanie Nocy, który podobno leżał gdzieś blisko Klanu Burzy. Noc - ciemna, chłodna i przerażająca. Z pewnością te koty też takie są! A reszta? Aż strach pomyśleć! I jeszcze polowania. Kto wie, co czyha za obozem? Z pewnością ktoś ostrzy pazury na niewinnych!
Było już późno. O tej porze kocięta spały. Kocurek schował pod siebie łapki. Tylko on nie zmrużył jeszcze oka. Jego siostry leżały tuż obok pozwijane w puchate kuleczki. Przeniósł wzrok na matkę. Miała teraz okazję, by zająć się sobą, więc wolną chwilę zamierzała poświęcić na higienę.
- Mamo... - szepnął młody, wtulając pyszczek w bok dorosłej. - Byłabyś szczęśliwa, gdybym został wojownikiem?
Kotka spojrzała na niego dużymi błękitnymi oczami. Jej pyszczek miał bardzo inteligenty wyraz, ale również było w nim coś miłego i ciepłego. Pochyliła się nad synem, liżąc go między uszami.
- Oczywiście. Urodziłeś się w klanie i tu jest twoje miejsce, ale byłabym gotowa zaakceptować każdą twoją decyzję - nie zrozumiał specjalnie słów matki. Wydawało mu się, że nie wiedziała o co mu chodzi. "Tu jest twoje miejsce". Przecież dobrze o tym wiedział, nie zamierzał opuszczać klanu. - Ale teraz śpij, późno już.
Nie był zadowolony z odpowiedzi, ale posłusznie kiwnął łebkiem, po czym ułożył się wygodnie u boku karmicielki. Już po krótkiej chwili zmorzył go sen.

Gdy otworzył ponownie swoje małe ślepia legowisko było puste. Matka i rodzeństwo gdzieś zniknęli. Podniósł łeb, rozglądając się po żłobku. Zobaczył Ciemną Mordkę siedzącą przy wejściu. Wtulona była w bok dużego, pręgowanego kocura - Sowiego Szpona. Młody wylazł się niezgrabnie z posłania i podreptał w stronę rodziców. Właściwie, nie chciał im przeszkadzać. Wyszedł tylko, bo wiedział, że gdzieś obok matki muszą też być jego siostry. I nie mylił się. Kocięta bawiły się na zewnątrz w swoją ulubioną zabawę. Drozd usiadł na boku, obserwując otoczenie. Nie działo się nic szczególnego. Panowała raczej cisza, większość wojowników znajdowała się poza obozem. Jedni wybrali się na patrol, inni na polowanie czy trening z uczniami. Kociak powrócił myślami do wczorajszego dnia. Wyobraził sobie siebie jako dorosłego kocura. Dużego i silnego, szanowanego w klanie i poza nim. Ah, marzenia. W rzeczywistości obawiał się, że nigdy taki nie będzie. Do tej pory był słaby i bezbronny. Będzie musiał ciężko trenować, by osiągnąć cel.
Z rozmyśleń wyrwał go widok Fioletowej Łapy wchodzącej do obozu. Trzymała w pyszczku niedużego ptaka i wydawała się zadowolona z udanego polowania. Tuż za nią kroczyła Biała Mgła z łupem w postaci jakiegoś gryzonia. Obie kotki skierowały się do stosu zdobyczy, odkładając tam ofiary. Drozd uważnie obserwował mentorkę i uczennicę. Już po krótkiej chwili szara zauważyła, że oczy młodego są zwrócone w jej stronę. Potruchtała radośnie do kocurka i reszty rodzeństwa. Siostry zaprzestały zabawy i podskoczyły do Fioletowej, za to ich brat wycofał się do tyłu. Lubił kotkę, ale z drugiej strony okropnie się jej wstydził.

<Fioletowa Łapa?>

Od Drozda

Przez żłobek przeturlała się nieduża, kolorowa kulka futra. Zaraz rozległo się głośne piśnięcie i zaczęła się szarpanina. Pręgowana koteczka wskoczyła na brzuch swojej siostry, lecz szybko została odepchnięta silnymi łapkami tamtej. Wylądowała zaledwie kawałek dalej, ale przez silne uderzenie, wstając, kiwała się na boki. Jej przeciwniczka wykorzystała sytuację. Po krótkiej szarży uderzyła w bok młodszej, przewracając ją. Triumfalnie postawiła jedną z łapek na jej pyszczku, po czym wypięła dumnie pierś. Miauknęła głośno na znak zwycięstwa. W tym momencie kotka w prążki wyślizgnęła się. Zacisnęła ząbki na łapie siostry. Tamta prychnęła, na oślep machając pazurami. Trafiła w pyszczek siostry. Po celnym ciosie lekko zaskoczona młodsza odskoczyła do tyłu.
- Kora, Słoneczko spokój - zwróciła im uwagę matka. Obie spojrzały na swoją rodzicielkę, ale nie miały zamiaru słuchać jej poleceń. Wróciły do zabawy, biegnąc do siebie. Znów zderzyły się i zaczęły turlać po żłobku. Odgłosy walki zbudziły resztę rodzeństwa. Kremowy Drozd otworzył leniwie błękitne oczy. Wygiął grzbiet w łuk i ziewnął przeciągle. Matka polizała go po łebku. Wtulił się w jej gęstą sierść, mrucząc cicho. Kątem oka spoglądał na bawiące się siostry. Chciałby mieć z nimi lepszy kontakt. Czuł, że żadna z nich go nie akceptuje. Nigdy nie zapraszały go do swojej grupki. Jedyną, która się nim interesowała była matka.
Dźwignął się na łapki i jedną z przednich kończyn przetarł pyszczek. Ciemna Mordka pchnęła go w stronę rodzeństwa. Spojrzał na nią nieśmiało. Mimo wszystko zdecydował się, podreptał powoli w stronę kotek. Siostry widząc go, zatrzymały się. Słoneczko, która ewidentnie wydawała się szefem bandy, usiadła naprzeciw kocurka.
- M-mogę się z-z wami bawić? - wydukał niewyraźnie. Nic dziwnego, mowa sprawiała wszystkim kociętom wiele problemów.
- Możesz - starsza siostra uśmiechnęła się pod nosem. Oczy Drozda zabłysły. Nigdy wcześniej Słoneczko nie pozwalała mu przebywać w swoim towarzystwie. - Aleeee... Musisz pokazać, że umiesz walczyć!
Kociak nie wiedział co począć. Jeśli przegra nie będzie mógł brać udziału w zabawie, a jeżeli wygra, z pewnością Słoneczko się na niego obrazi. Pozostało mu jedno wyjście. Zaskakująco często właśnie z niego korzystał.
Wydał z siebie głośne, żałosne miauknięcie. Po chwili zmieniło się ono w szlochanie. Siostry zląkły się strosząc sierść na karku. Matka kociąt w mgnieniu oka pojawiła się przy swoich dzieciach.
- No już, chyba pora na odpoczynek. Chodźcie. - ruchem głowy wskazała kociętom legowisko. Złapała Drozda za skórę na karku i sama też się tam skierowała. Karmicielka ułożyła się wygodnie na posłaniu z mchu i liści. Owinęła kociaki ogonem, po czym położyła pysk na łapach.
Ciszę przerwały ciche kroki. Do żłobka weszła nieduża, ciemnoszara kotka z półdługą, zadbaną sierścią. Fiolet. No tak, od niedawna Fioletowa Łapa. Jeszcze jakiś czas temu bawiła się tutaj razem z Iskierką. Drozd znał obydwie te kotki właściwie tylko z imienia. Gdy mieszkały jeszcze w żłobku, był zbyt mały by je pamiętać. Uczennica podeszła do Ciemnej Mordki i upuściła przed nią mysz. Usiadła, zawijając ogon wokół łap.
- Dzień dobry. Biała Mgła kazała mi się upewnić czy karmicielki mają co jeść. Pomyślałam, że przy okazji sprawdzę jak się macie - przeniosła wzrok na młode uśmiechając się lekko. Dorosła kotka odwzajemniła gest i kiwnęła pyskiem w podziękowaniu. Kocięta automatycznie stały się żywsze. Kora i Sroka podskoczyły do Fioletowej Łapy, patrząc na nią z podziwem w oczach. Drozd był zbyt nieśmiały, by tam podejść, więc skulił się tylko i wtulił w sierść matki. Słoneczko natomiast nastroszyła się i wyprostowała, nie rozumiejąc tego zainteresowania uczennicą.
- Brałaś już udział w jakiejś bitwie? - spytała pręgowana koteczka, siadając wygodnie, jakby była przygotowana na długą opowieść.

<Fioletowa Łapa?>