Od Trójokiego Zająca CD. Króliczej Prawdy (Gasnącej Prawdy)

Przeszłość

Ryk wodospadu niósł się echem za plecami dwójki, która właśnie wyszła jednym z tuneli, tym samym rezygnując z chłodnej posadzki pod poduszkami. Świeża, rześka bryza nadchodząca prosto znad morza uderzyła w pysk Trójokiego Zająca, a on w odpowiedzi zmrużył jedynie oczy z zadowoleniem. Lubił ciepło, ale teraz zaczął jeszcze bardziej doceniać każdy najmniejszy podmuch, nawet jeśli niekiedy targały jego krótkimi kłosami. Zefirek napierał na jego wąsy, tarmosząc futro na piersi. Przez parę chwil między dwójką braci panowała cisza, dopóki nie oddalili się wystarczająco od serca. Pod poduszkami uginała im się wysoko sięgająca trawa, zroszona lekką dawką porannej rosy, która jeszcze się ostała. Łąki pokryły się pierwszym, białym kwieciem, a ptaki śpiewały w najlepsze swoje melodie. Ciepłe promienie słońca grzały kremowe grzbiety braci bliźniaków. W Klanie Klifu stale zachodziły pewne zmiany, na większość z nich nie mieli nawet najmniejszego wpływu. Kocięta rodziły się, a starsi odchodzili w ramiona gwiezdnych przodków, czuwających nad wszystkimi ze Srebrnej Skóry. Zając spojrzał na Króliczka. Kocur wyglądał tak, jakby rozmyślał nad tym, czy coś powiedzieć, czy może zrobić miejsce rozmówcy, bo nie odzywał się już jakiś czas.
— Bukowa Korona został wojownikiem szybciej, niż my — zauważył zielonooki, na co bursztynooki pokręcił lekko głową, uśmiechając się w konkretny sposób.
— To raczej dobrze. To… bez różnicy, kto został doceniony szybciej. Klan rośnie w siłę i oto wszystkim chodzi — powiedział Króliczek, wyraźnie niezadowolony z podjętego tematu. Westchnął. — Mam wrażenie, że muszę cię ciągnąć za język, żebyśmy rozmawiali. Głównie to ja się odzywam. Czemu mi czegoś o sobie nie opowiesz, Zajączku? Jak się czujesz? — kontynuował, zwieszając delikatnie łeb. — Mimo że jesteśmy blisko, rzadko kiedy siebie pytamy o takie rzeczy.
Trójoki Zając po niedługim namyśle pokiwał głową, zgadzając się. Co prawda, nawet jeśli nie była to rutynowa część ich rozmów, to nie czuł się tak, jakby przez to oddalał się od brata. Sam fakt, że rozmawiali codziennie, o czymkolwiek tak naprawdę, wywoływał w nim przekonanie, iż nie było wcale pomiędzy nimi tak źle. Jednak skoro pręgus czuł się w ten sposób, wojownik musiał zrobić co w jego mocy, żeby mu nie doskwierały nieprzyjemne myśli. Martwił się o niego i nie chciał, żeby chodził smutny. Otarł się delikatnie o jego bok.
— Króliczku, nie obwiniam cię o nic, wracając do twoich słów, zanim wyszliśmy. Jesteś moim bratem. Zawsze będziesz dla mnie najważniejszy, nieważne co — zapewnił go, utrzymując odgórnie narzucone tempo spaceru. Królicza Prawda speszył się odrobinę.
— Czy nie mówiłeś tak samo, wtedy? — zapytał, wbijając niewidzialną szpileczkę w serce kocura. Nie sądził, że bursztynooki będzie to pamiętał, z jakiegoś powodu. Czemu przyjął odgórnie, że nie będzie mu to krążyło po pamięci i ot tak o tym zapomni? Trójoki Zając, wtedy jeszcze Zajęcza Łapa, niedługo przed swoją ceremonią zaczął unikać brata w celu częstszych interakcji z Kukułką. Nie było mu łatwo pogodzić jednocześnie codziennych konwersacji z bratem, wspólnych treningów, wraz z chęciami dowiedzenia się więcej o liliowej szylkretce. Spanikował i ucieczka wydała mu się wtedy dużo łatwiejszym wyborem. Przełknął nerwowo ślinę.
— Mówiłem, ale tym razem naprawdę mam to na myśli. Wtedy też miałem, tylko… postąpiłem niczym mysi móżdżek. Przepraszam, Króliczku. Nie chciałem cię nigdy zranić — wymruczał, robiąc chwilę przerwy. — Myślę, że nasza podróż do Betonowego Świata, mimo że niezwykle trudna i która kosztowała nas tak bardzo, bardzo dużo nerwów, czasu i wszystkiego, z powrotem pozwoliła nam odbudować naszą relację. Chciałbym, żebyś mógł w pełni cieszyć się naszym powrotem i tym, że przyjęto nas w szeregi Klanu Klifu. W końcu tutaj się urodziliśmy. — Spojrzał na kocura, szukając na jego pyszczku wszelkiego rodzaju wątpliwości lub chęci zaprzeczenia, jednak nie spotkał się z niczym takim. Ta rozmowa nie była absolutnie łatwa, nigdy by jej nie nazwał najprostszą i tak naprawdę, prawdopodobnie nadal stroniłby od tego tematu, ponieważ nie był najlepszy w pocieszaniu kotów. Czuł się tak, jakby wszystkie jego słowa brzmiały sztucznie od ilości obietnic, których później nie potrafił się utrzymać, mimo danego słowa. Nie ze wszystkimi, ale był to już któryś raz z kolei, co było samo w sobie już dosyć wymowne.

***

Teraźniejszość

Bukowa Korona doczekał się rzekomo kociąt z Rozżarzoną Pieśnią, co wywołało oburzenie u Foczej Fali, zresztą nic dziwnego. Czy Trójoki Zając spoglądał na sprawy szerzej, szczególnie do tych, do których podchodził lekkomyślnie? Chciał wierzyć, że tak. Że zrobił postęp jako członek Klanu Klifu. Słowa Judaszowcowej Gwiazdy od czasu do czasu przelatywały mu przez umysł, niczym przypominajka, że każda sytuacja posiadała drugie dno, które możliwe, że przeoczył. Nawet jeśli czekoladowy kocur dawno trafił w objęcia ich gwiezdnych przodków, pamięć o nim nie zaginęła. Nadmierne rozmyślanie nad tym jednak również nierzadko prowadziło do przykrości, których wojownik starał się unikać, stronić od nich, tak, jak od uzależniającej kocimiętki. Mało kto pamiętał o ich zdradzie, tak dawnej.
Trójoki Zając był kłamcą. Czuł się kłamcą, który nie miał ze swoich kłamstw nawet ziarna zysku, a jedynie masę wyrzutów sumienia, które potem gryzły jego umysł niczym robaki owoce drzew porastających tereny Owocowego Lasu. Wraz z nadejściem Pory Opadających Liści, był to już któryś z kolei sezon, gdzie nie było u jego boku już Króliczej Prawdy, jego kochanego braciszka. Znowu go okłamał, jego również nie był w stanie uchronić przed nieprzychylnością Klifiaków i niedogodnościami losu. Zamiast tego skupił się na Kukułczym Wdzięku, w rzeczywistości raz jeszcze zaniedbując brata. Nie mógł go nawet winić za to, że w pewnym momencie musiał mieć… dość. Kto chciałby przebywać w takim miejscu, bez jakiegokolwiek wsparcia od swojego jedynego członka rodziny? Po tym wszystkim, przez co przeszli wspólnie lub osobno? Westchnął pod nosem, zastanawiając się, czy żyło mu się lepiej, gdziekolwiek teraz był. Gdyby tylko mógł, chciałby go ponownie ujrzeć i jeśli tylko Klan Gwiazdy byłby łaskawy, zamienić z nim, chociażby parę słów. Dlaczego nie doceniał jego obecności wcześniej, bardziej? Nie rozmawiał z nim częściej? Może gdyby tylko zadbał o to bardziej, to teraz nie musiałby za nim tęsknić i cierpieć z tego powodu? Sam sobie zgotował taki los… Był takim głupcem.
Jagnięcy Ukłon musnęła go delikatnie w bok, kładąc przed jego łapami dawkę różowo zabarwionych łodyżek. Myślał, że ta, którą podała mu nie tak dawno temu, była ostatnią, a jednak jego kurowanie się nie dobiegło końca. Nie potrafił nie odwiedzać Firletkowej Łapy, dlatego też każde wygonienie go z legowiska kończyło się jego przygnębieniem tak wielkim, iż nie wiedział, co ze sobą powinien zrobić. Czuł się zagubiony w nowej rzeczywistości i gdyby tylko mógł, porozmawiałby o tym z Króliczą Prawdą. Nie było to jednak możliwe w żaden sposób. Czy nie myślał w sposób egoistyczny? W końcu kremowy również miał swoje problemy, wiele z nich. Zawsze, gdy Trójoki Zając widział kocięta jego i Srebrzystej Łuny, myślał o bracie. Wzburzony Kormoran, Oszroniony Kieł… powinien z nimi porozmawiać. Jego życie od dłuższego czasu wyglądało tak samo; rozmowy z dziećmi, partnerką, rutynowe patrole lub łowy, a potem kończył to odpoczynkiem w legowisku, czasami u boku swojej ukochanej, a czasami z chłodem panującym w ich powiększonym posłaniu.
— Zjesz i będziesz miał to z głowy. Obiecuję, że to nie kocimiętka — mruknęła do niego kobaltowooka, a kremus pokiwał pokornie głową. Wierzył jej. Apetyt mu nie dopisywał i na widok ziół nie odczuwał naturalnej potrzeby spożycia ich, tak samo zresztą ze zwierzyną. Musieli robić zapasy na nadchodzącą mroźną porę, która przecież nikogo nie oszczędzi. Nie oznaczało to jednak, iż pożywienia nie wystarczyło dla niego – zawsze było tyle, żeby nawet i on mógł coś skubnąć. Musiał o siebie dbać, ale było to tak ciężkie…
— Dziękuję, że mi tak pomagacie — powiedział, po czym wreszcie spożył łodyżkę. Korzenny, miodowy posmak ponownie zabarwił jego podniebienie, a pręgowana odetchnęła z wyraźną ulgą. — Nie chcę was wiecznie tym kłopotać. Ciężko mi zrozumieć, że nie mam już odporności dziesięcioksiężycowego ucznia — wyznał jej, a zielarka poruszyła nieznacznie łapą.
— Przed tobą jeszcze tak wiele księżyców, Trójoki Zającu. Nie możesz się teraz poddać, po tym wszystkim. Tak zaciekle walczyłeś. Masz rodzinę i przyjaciół, którym na tobie zależy — odparła słusznie. Przemijanie dotykało każdego, nie tylko jego. Widział to po każdym, jednak po sobie chyba najbardziej – łapy męczyły mu się dużo szybciej, niż kiedyś, a umysł nierzadko przyćmiewała swego rodzaju mgła, co tak swoją drogą absolutnie go nie cieszyło. — Zresztą, nie masz za co dziękować. To obowiązek każdego medyka, żeby dbać o pobratymców swojego klanu i o koty w potrzebie. Jak tylko twoje drogi oddechowe się oczyszczą, a ty nie będziesz kichać więcej razy, niż masz palców u jednej łapy, będziesz mógł odwiedzić Firletkową Łapę. — Posłała mu aksamitny uśmiech. Zauważywszy jednak, że nie odwzajemnił go, poruszyła się nieznacznie. — Co ci doskwiera, przyjacielu?
Pokiwał głową. Jagnięcy Ukłon zawsze wiedziała, jak go uspokoić. Jej pysk porastały siwe włoski, sama zdawała się zgarbiona i taka, jakby nadgryzł ją ząb czasu. Na ten widok kocur posmutniał widocznie. Nie chciał, żeby odeszła. Starość jednak nie była dla nikogo litościwa i musiał się z tym pogodzić, nawet jeśli nie było to absolutnie, w żaden sposób, proste. Strata nigdy nie była łatwa, a pewna dawka żałoby zostawała z każdym do końca życia. Nos mu się z każdym dniem coraz sprawniej odtykał, a ciało wypoczywało lepiej w nocy. Spał dużo porządniej, niż w dzień, w którym wydarzył się wypadek. Oczy nie szczypały go tak, jakby wgapiał się całymi dniami w słońce od momentu wyłonienia się z jaskini. Mimo że zioła mu pomagały, nadal czuł wyrzuty sumienia, iż musiał je spożyć.
— Ja… bardzo tęsknię za moim bratem. Czuję, że nie powinienem, ale nie potrafię z tego zrezygnować. Mam wrażenie, że nie doceniałem wystarczająco jego obecności, gdy był tu jeszcze z nami — miauknął jej cichutko, uprzednio rozglądając się, czy ktokolwiek podsłuchiwał. Kremowy nie miał dobrej opinii w klanie, odkąd rządy obrał Mirtowe Lśnienie. Trójoki Zając długo próbował wmówić sobie, że tak właśnie musiało być. Że nie tęsknił za nim i taka była kolej rzeczy, nie potrafił jednak wiecznie trwać w takim nastawieniu. Było ono okrutne i niezgodne z tym, co czuł. Jagnięcy Ukłon otuliła go ogonem. Przy niej czuł się tak, jak kocię przy swojej matce. Prawdopodobnie było to spowodowane jej podobieństwem, przynajmniej częściowym, szaty, do jego matki, Pikującej Jaskółki. Za nią również tęsknił, mimo że nie był nigdy idealnym synem. W pewnym momencie zaczął nawet zastanawiać się, czy zasługiwał na miano spokrewnionego z nią.
— Królicza Prawda musiał się dużo męczyć, zanim odszedł. Myślę, że możesz za nim tęsknić, w końcu jesteście rodziną, a rodziny się nie wybiera. Pamiętaj jednak, że twoja lojalność musi pozostać klanowi — powiedziała mu, a wojownik zastanawiał się przez jakiś czas, czy faktycznie tak mu poradziła, czy jedynie sobie to wymyślił, wyobrażając sobie głos matki. Ona nigdy nie była aż tak troskliwa, jednak jej obraz, jaki zapamiętał, został nieco zniekształcony z biegiem czasu. — Straty nigdy nie są proste, trzeba jednak wiedzieć, że życie przeszłością nigdy nie zapewni ci spokoju. Oczywiście, wymaga to sporej pracy nad sobą… dlatego też dobrze, że się tym ze mną dzielisz. Jako twoja przyjaciółka i medyczka, powiem ci, że jest to pierwszy krok do polepszenia — każde słowo wypowiadała delikatnie. Wiedziała, że to był ciężki temat i Trójokiego Zająca wiele kosztowało, żeby się przed kimś otworzyć w ten sposób. Odczuwał jednocześnie wyrzuty sumienia, bo może nie powinien nikomu o tym mówić? W końcu co, jeśli przez takie myśli był nielojalny klanowi? Nie chciał dorzucać kotom ewentualnych powodów, dla których mogliby go znienawidzić. — Możesz mieć pewność, że ze mną twoje słowa będą bezpieczne. Dziękuję, że mi na tyle ufasz.
— Odkąd zostałem ojcem, mam wrażenie, że nie mam prawa czuć się źle. Nie chcę nikogo kłopotać, a w szczególności mojej rodziny — szepnął jeszcze, nie mając pewności, czy kobaltowooka to usłyszała. Oczy zaczęły go delikatnie szczypać, dlatego też przetarł jedno z nich łapą i przełknął ślinę, próbując się uspokoić.

Koniec sesji

Od Króliczej Prawdy CD. Trójokiego Zająca

— Lekkomyślna Łapo, Niesforna Łapo, wystąpcie. — Przywódca machnął ogonem. — Ta oto dwójka napracowała się już wystarczająco. Myślę, że uczciwym byłoby, gdyby odzyskali już swoje imiona z powrotem. Niesforna Łapo, od dziś będziesz znany jako Królicza Prawda. Wierzę, że nauczyłeś się na własnych błędach. Dzięki nowemu imieniu możesz rozpocząć nowy etap we własnym życiu, już nigdy nie stwarzając ułudy. Lekkomyślna Łapo, ty zaś będziesz znany jako Trójoki Zając. Wierzę, że będziesz od teraz szerzej patrzył na sprawy, do których podszedłeś lekkomyślnie, a także każdą przyszłą zaczniesz traktować z powagą — dokończył, patrząc na kocury.
Bursztynowooki wpatrzony był w przywódcę. Serce biło mu tak szybko, jakby miało zaraz wyskoczyć z klatki piersiowej! Królik, gdyby tylko wypadało, skakałby teraz z radości. Wreszcie doczekał tego momentu, choć tyle razy myślał, że on już nigdy nie nadejdzie. Wciąż nie mógł uwierzyć, że ta walka z lisem, którą sam wszczął, okazała się… przydatna. Wręcz konieczna. Stracił ucho, stracił mnóstwo krwi… tylko po to, by odzyskać imię; a właściwie uzyskać nowe. Niczego jednak nie żałował. Czuł, że w końcu może być sobą.
— Czy obiecujecie przestrzegać kodeksu wojownika, chronić go i bronić go nawet za cenę życia?
— Obiecuję — powiedział Zając i Królik wręcz w tym samym momencie.
— W takim razie witamy z powrotem, Trójoki Zającu oraz Królicza Prawdo.

* * *

Wcześniej

Był zdeterminowany jak nigdy. W jego oczach wciąż lśniły iskierki, a łapy same rwały się do przodu. Maszerował właśnie do legowiska przywódcy, gotowy na konfrontację z Judaszowcową Gwiazdą. Przecież pokonał lisa! Umiejętnie i dzielnie z nim walczył; czego chcieć więcej? Chyba należał mu się mały awansik! Pszczeli Rój w podobny sposób został wojownikiem, więc czemu on miałby nie móc? Czyżby w Klanie Wilka standardy były niższe? No ba – pewnie, że tak. Klan Klifu, rzecz jasna, był najlepszym klanem. Choć nie każda chwila w nim była najpiękniejsza, to wciąż był… domem. Miejscem, do którego Królik zawsze wracał i gdzie nie chciał czuć się poniżany.
Wemknął się do jaskini, w której przesiadywał czekoladowy. Panował tam złowieszczy chłód i dziwna atmosfera, od której Królika przechodziły dreszcze. Było tu tak… surowo. Czy zawsze tak było? A może zmieniło się to, odkąd Judaszowiec zamieszkał w tej grocie? Kocur nie wydawał się taki zły; na pewno nie był potworem. W końcu przyjął te sieroty z powrotem do siebie, a to musiało oznaczać, że wciąż miał w sobie choć odrobinę dobroci. Fakt faktem, czasem bywał całkiem szorstki i surowy – ale taki musiał być lider. Przynajmniej potrafił jasno wyznaczać granice, by nie zrobił się bałagan.
— Judaszowcowa Gwiazdo… — szepnął uczeń, wyszukując wzrokiem przywódcę. Ten siedział przy swoim legowisku, już bacznie i podejrzliwie śledząc kremowego. — Och, tu jesteś! — wyrwało mu się, po czym szybko przytknął łapę do głowy. — To znaczy… dzień dobry. Przybyłem z pewną prośbą… — dodał cicho, kładąc po sobie uszy.
— Zdradziłeś klan. Przyjąłem cię tu z własnej łaski, a ty jeszcze… chcesz o coś prosić? — mruknął szorstko Judaszowiec.
Bursztynowooki zamrugał kilka razy, a potem uśmiechnął się nerwowo i pokręcił głową.
— N-nie… to nic wielkiego, naprawdę! To znaczy… chciałem tylko spytać, czy byłaby możliwość, bym mógł, zamiast Królicza Ułuda, w przyszłości nazywać się… Królicza Prawda — wymamrotał, lecz przywódca milczał. — Chodzi o to, że się zmieniłem. Przecież każdy widzi, jak się staram, prawda? Chcę być kimś innym. Chcę być lepszy. Nie chcę już być tamtą wersją siebie, która w kółko popełnia błędy, która ciągle udaje kogoś, kim nie jest. Ja wreszcie chcę być… sobą. Naprawdę sobą. Chcę być Króliczą Prawdą — tłumaczył, a z każdym słowem jego uśmiech robił się coraz pewniejszy. Rosła w nim energia, poprawiało się samopoczucie.
A co na to Judaszowiec?
Kocur machnął łapą, podniósł się z miejsca i odwrócił od Królika.
— Dobra, dobra, niech ci będzie. Tylko nie zawracaj mi tym więcej głowy — miauknął chłodno.
Emocje kremowego natychmiast opadły, zastąpione pustką.
— Tak jest… — oznajmił cicho, cofając się o krok. — Już nie będę przeszkadzał. Wrócę do siebie.
Z tymi słowami żwawym krokiem opuścił norę lidera i pognał na swoje posłanie w legowisku uczniów. Nie wiedzieć czemu, spodziewał się trochę innej reakcji. W końcu on naprawdę się starał… Myślał, że wreszcie odkrył siebie, że znalazł przeznaczenie. Że może inne koty go docenią? Poklepią go po główce, pogratulują?
Ależ on był głupi! Co on sobie wyobrażał? Przecież życie to nie bajka. Tu każdy dba o siebie i tylko o siebie; nie ma miejsca na przyklaskiwanie jakimś palantom.

* * *

Zdążył już zapomnieć o słowach Judaszowca – a przynajmniej tak sobie wmawiał. W rzeczywistości wciąż trochę godziły go w duszę, ale starał się je ignorować. Przywódca nie był przecież jego rodzicem ani przyjacielem – nie musiał wysłuchiwać jego nudnych wywodów na temat przemiany. Królik na pewno nie był nikim wyjątkowym; był jak każdy inny kot. Gdyby Judaszowiec każdemu miał poświęcać choć trochę czasu, to czy miałby jeszcze chwilę dla siebie?
Był jednak ktoś, kto do słuchania kremowego był wręcz zmuszony – Trójoki Zając. Jego własny brat, z którym był bardzo zżyty. Byli jak dwie krople wody, choć bardziej z wyglądu niż charakteru. Oboje mieli zupełnie inne podejście do świata i odmienne priorytety, ale nie przeszkadzało im to w dogadywaniu się. Wręcz przeciwnie; w końcu przeciwieństwa się przyciągają, czyż nie?
Królicza Prawda odnalazł wzrokiem swojego brata i od razu do niego podbiegł, szczerząc zęby.
— Wreszcie nas mianowali, dasz wiarę? Tak bardzo się cieszę! Może teraz inne koty już nie będą na nas patrzeć jak na zdrajców? — mruknął radośnie, poruszając wibrysami. — W końcu będziemy mogli się tu poczuć tak, jak dawniej. Czy to nie jest piękne? Tyle księżyców czekaliśmy na tę chwilę! Ile to już… sześć? Może siedem? Nawet nie pamiętam… W każdym razie uważam, że pod karnymi imionami spędziliśmy wystarczająco dużo czasu — westchnął.
Trójoki Zając przytaknął głową, pozwalając Króliczkowi mówić dalej.
— No… a poza tym, może z okazji otrzymania dawnych imion przejdziemy się na króciutki spacer? Myślę, że dobrze nam zrobi. Wreszcie będziemy mogli porozmawiać poza obozem, bez ciekawskich uszu! Nie musimy już trzymać się wojowników, bo sami nimi jesteśmy! — zachichotał, wymijając zielonookiego i kierując się w stronę wodospadu. — To było doprawdy męczące… Nie czułem, bym miał jakąkolwiek prywatność. Uczniowie mają przechlapane! — ciągnął dalej. — Dlatego… tym razem nie popełnię tego samego błędu. A właściwie to my nie popełnimy, prawda? Choć muszę przyznać, że to ja spaprałem…
Mówiąc to, wyszedł na świeże powietrze. Jego brat uśmiechał się miękko, drepcząc zaraz obok.

<Trójoki Zającu?>

Od Lekkomyślnej Łapy (Trójokiego Zająca) CD. Niesfornej Łapy (Króliczej Prawdy)

— Tak, tak! Wszystko dobrze, jak najbardziej. Lepiej nigdy nie było — mruknął pewnie, bez cienia ironii. — Właśnie zrozumiałem, że… już wcale nie chcę być Króliczą Ułudą, wiesz?

W jego oczach pojawił się nowy blask, pełen determinacji i nadziei.

Zając spojrzał na niego ze zdziwieniem. Brat wyglądał tak, jakby go przetargano po terenach Klanu Klifu. Mimo to, na kufie nie malowała się niechęć czy wszelkiego rodzaju rozpacz, a determinacja, jakiej nie widział u niego długo. Uśmiechnął się do brata, chociaż w takim razie kim chciał być?

— To kim byś chciał być, Króliczku? — zapytał.

***

Lekkomyślna Łapa wrócił z polowania, do którego przypisała go jego matka, Pikująca Jaskółka. Dobrze było wykonywać obowiązki tego typu, coraz bardziej czuł się tu znowu, jak w domu, jak u siebie. Odłożył świeżą piszczkę na stertę obozu dumnie, ciesząc się ze swojego sukcesu. Oby ktoś się dzięki niej dzisiaj najadł. Martwił się o swojego brata, powinien zaraz do niego zajrzeć. Ostatnio lis poturbował go konkretnie, bał się o Króliczka. Cała ta sytuacja brzmiała tak bardzo niefortunnie.

Wędrując już powoli w stronę legowiska uczniów, usłyszał jak Judaszowcowa Gwiazda wskakuje na głaz, a potem zachrypniętym głosem ogłasza zebranie klanu.

— Niech wszystkie koty, na tyle dorosłe żeby polować, zbiorą się przy mównicy! — zawołał donośnie, omiatając wzrokiem wszystkie koty, które zaczęły wyglądać z nor.

Pochmurny Płomień, Rozświetlona Skóra i Mroźny Wicher wystawili głowy z ciekawością z legowisk, spozierając na lidera. Wyszli pospiesznie z jamy, sadowiąc się w różnych odstępach. Koty przyłączyły się do nich po jakimś czasie, patrząc na bursztynookiego z zaciekawieniem.

Lekkomyślna Łapa usiadł tuż obok Niesfornej Łapy. Co takiego chciał ogłosić Judaszowcowa Gwiazda?

— Lekkomyślna Łapo, Niesforna Łapo, wystąpcie — przywódca machnął ogonem. — Ta oto dwójka napracowała się już wystarczająco. Myślę, że uczciwym byłoby, gdyby odzyskali już swoje imiona z powrotem. Niesforna Łapo, od dziś będziesz znany jako Królicza Prawda. Wierzę, że nauczyłeś się na własnych błędach. Dzięki nowemu imieniu możesz rozpocząć nowy etap we własnym życiu, już nigdy nie stwarzając ułudy. Lekkomyślna Łapo, ty zaś będziesz znany jako Trójoki Zając. Wierzę, że będziesz od teraz szerzej patrzył na sprawy, do których podszedłeś lekkomyślnie, a także każdą przyszłą zaczniesz traktować z powagą — dokończył, patrząc na kocurów.

Trójoki Zając spojrzał na swojego brata. Kocur wydawał się wpatrzony w przywódcę. Uśmiechnął się odrobinę, także patrząc dalej na Judasza.

— Czy obiecujecie przestrzegać kodeksu wojownika, chronić go i bronić go nawet za cenę życia?

— Obiecuję — powiedział Zając i Królik wręcz w tym samym momencie.

— W takim razie witamy z powrotem, Trójoki Zającu oraz Królicza Prawdo.

< Króliczku, udało nam się! >

Od Niesfornej Łapy CD. Lekkomyślnej Łapy

Przeszłość

— Zajączku, czy wszystko w porządku? — zapytał wreszcie. Te słowa wyraźnie przywróciły jego brata do teraźniejszości. Otworzył oczy nieco szerzej, spoglądając na Królika.
— Ja? Ach, tak, tak, przepraszam, Króliczku — odparł, uśmiechając się nerwowo.
Bursztynowooki prychnął pod nosem i napuszył przy okazji sierść.
Zrobił to po części dlatego, że było mu zimno, ale i dlatego, że był lekko zirytowany tym, że jego brat znów go nie słuchał. Jak zwykle, zresztą. On już taki był, nie dało się w nim za dużo zmieniać. Królik po prostu musiał przyzwyczaić się do jego krótkiego zakresu uwagi.
Zastanawiał się, czy Kocimiętka nie otrzymała tego po wujku. Ruda kotka też zawsze szybko się rozpraszała i miała trudności z koncentracją. To na pewno nie był przypadek!
A jeśli o Kocimiętce mowa… ciekawe, jak sobie teraz radzi. O ile jeszcze żyje. Królik wciąż nie słyszał niczego od Dyniowej Skórki ani swoich córek. Czy one w ogóle żyły? Były samotniczkami? Strasznie go to stresowało – chyba by sobie nie wybaczył, gdyby dowiedział się, że kotki zmarły po opuszczeniu miasta. W końcu… był taki głupi! Opuściły go przez niego; gdyby poświęcał im trochę więcej uwagi i nie kłócił się z Dynią, może teraz żyliby wspólnie w Klanie Klifu? Może nie musiałby zatajać tego, że miał partnerkę, dzieci…

* * *

Królik, odłączywszy się niepostrzeżenie od patrolu, powędrował na granicę Klanu Wilka. Gdzieś z tyłu głowy tliła się w nim nadzieja, że może uda mu się tu napotkać Dyniową Skórkę, lecz nie dostrzegł jej rudego futra w zasięgu wzroku. Przysiadł smutno na trawie, wbijając wzrok w malownicze tereny przed nim. Widział zielone źdźbła, falujące na wietrze, a także łąkę przerzedzoną wysokimi drzewami iglastymi. Jeszcze do niedawna ten krajobraz cały był zaśnieżony, lecz teraz wręcz tryskał najrozmaitszymi kolorami. Gdzieś w oddali migotał zarys wielkiego, grubego drzewa, a obok rozpościerała się niebieska wstęga – rzeka. Królik westchnął, i gdy już zrezygnowany miał zawracać, do jego nozdrzy dotarł silny zapach drugiego kota. Zapach, który z pewnością należał do jakiejś kotki, Wilczaczki. Ożywiony, postawił uszy na sztorc, jakby już szykował się, by podbiec. Czy to możliwe, że los się do niego uśmiechnął, podsuwając mu pod łapy Dyniową Skórkę?
Gdy się odwrócił, nie zobaczył jednak rudofutrej. Przed nim stanęła szylkretowa, masywna kocica o gęstym i grubym futrze. Miała niebieskie ślepia, a także niewielkie uszy zakończone pędzlami. Kremowy cofnął się o krok, wciskając głowę w szyję, jakby spodziewał się nagłej reprymendy. W końcu niemal przekroczył granicę...
— Och! — mruknął, subtelnie kładąc po sobie uszy. Wojowniczka z Klanu Wilka uśmiechnęła się dowcipnie i poruszyła wibrysami z rozbawienia.
— Coś taki przerażony! Przecież ja nie lis, nie pobiję cię — odezwała się niskim, nieco chrapliwym głosem.
Pręgowany położył łapę na głowie i wypuścił z płuc oddech, nawet nie wiedząc o tym, że go tam trzymał. Z lekkim zawstydzeniem wyciągnął szyję do góry.
— Jasne… — wymamrotał pod nosem, przymykając nieznacznie ślepia. Przez moment stał w takiej pozycji, aż nagle nie ocknął się i wyciągnął łapę w stronę obcej.
— Królicza Uł-... — urwał, a jego twarz zbladła. — Niesforna Łapa, to znaczy. Długa historia, wiesz…
Szylkretka parsknęła śmiechem, a następnie sama musnęła poduszkami łapę Królika.
— Pszczeli Rój! Jestem wojownikiem Klanu Wilka.
Bursztynowooki zamrugał kilka razy. Czy on dobrze usłyszał?
— Wojownikiem? Więc… nie jesteś kotką? — dopytał ostrożnie, delikatnie schylając łebek w zdziwieniu.
Pszczoła uniósł jedną brew do góry, marszcząc czoło.
— Nie — odparł krótko.
Królik wzruszył ramionami; tylko ogon, który poruszał się nerwowo na boki, zdradzał, że próbuje jakoś ogarnąć sytuację. Trochę go to dziwiło, ale nie wyglądał, jakby zamierzał robić z tego problem.
— Mówisz, że z twoim imieniem łączy się długa historia, tak? — zagadał w końcu szylkret. — W takim razie może mi ją opowiesz? Ja mam czas.
Kremowy zmrużył oczy, jakby próbował ułożyć sobie w głowie te wszystkie wspomnienia. Żałował tylu rzeczy... i chyba bał się, że Pszczeli Rój też zacznie mu coś wytykać. Po chwili jednak na jego pyszczku pojawił się uśmiech, którym chciał zataić swój wstyd.
— Ha! Jasne… — mruknął pewnie, lecz zaraz umilkł. — Więc… wcześniej byłem wojownikiem, nazywałem się Królicza Ułuda… — zaczął, przeciągając słowa, jakby chciał kupić sobie więcej czasu. — I… powiedzmy, że nasz przywódca kazał mi nie robić pewnych… rzeczy. — Przełknął ślinę, aż jego wąsy drgnęły. — No i w skrócie… zrobiłem jedną z tych rzeczy, których... nie miałem robić. Wbrew woli Judaszowcowej Gwiazdy. Dlatego… dostałem karne imię!
Pszczeli Rój zmrużył oczy – nie wyglądał, jakby kupował tę wymówkę.
— A może trochę więcej szczegółów? Co to były za “rzeczy”? — dopytywał.
Królik zerknął za siebie i dostrzegłszy sylwetki kotów, z którymi miał być na patrolu, szybko machnął łapą w stronę szylkreta.
— Spotkajmy się tu jutro, to ci opowiem. Pod warunkiem, że ty mi też opowiesz coś o sobie! — zażądał, odwracając pysk w stronę wojownika.
Ten skinął głową.
— Umowa stoi.
— Stoi — powtórzył Niesforna Łapa i szybko, nawet się nie żegnając, zaczął zmierzać w stronę swoich pobratymców. Przy okazji musi coś upolować, by nie wyglądało to podejrzanie.

* * *

Następnego dnia, tak jak planował, zjawił się w tym samym miejscu, gdzie wcześniej spotkał Pszczeli Rój. Nie musiał czekać długo, gdyż wojownik także okazał się punktualny. Kremowy wyszczerzył się w uśmiechu, podchodząc bliżej granicy, niemal ją przekraczając.
— Teraz twoja kolej, by zacząć! — mruknął do szylkreta. Ten, przewróciwszy oczami – jakby już wcześniej obiecał sobie, że nie da temu uczniowi tej satysfakcji – przysiadł na trawie. Bursztynowooki także przycupnął, czując, po sposobie, w jaki Pszczeli Rój poprawił się na miejscu, że wojownik szykował dla niego ciekawą historię. Miał przecież cały dzień, by zastanowić się nad tym, co powie!
— Od czego by tu zacząć… — zastanowił się. — Wiesz co? Nie będę zanudzał cię swoim dzieciństwem – może od razu przejdę do konkretów — zaproponował, na co Królik, kiwając energicznie głową, się zgodził. — Byłem uczniem całkiem długo. Ale nie tak długo, jak ty... — przerwał, by zaśmiać się cicho pod nosem, szturchając ogonem źdźbło trawy — ...przestałem nim być, gdy spotkałem lisa. Byłem wtedy na patrolu wraz ze swoją siostrą, a także jakimiś dwoma innymi kocurami — wyjaśnił.
Niesforna Łapa przechylił głowę.
— I to tyle? Spotkałeś lisa i zmienili ci imię?
Pszczeli Rój machnął łapą – dokładnie tak, jakby próbował uciszyć Królika; albo chociaż przekazać mu, że jego pytanie było głupie.
— Nie! My musieliśmy walczyć z tym lisem. Niestety, jeden z tych wojowników zmarł, ale ja i moja siostra walczyliśmy dzielnie. Przywódca, by uhonorować naszą determinację, mianował nas wojownikami — dokończył z kwaśną miną, lekko zagryzając wargi.
Uczeń odwrócił wzrok od szylkreta, teraz żałując, że kazał mu się tłumaczyć.
— Och… to musiało być dla ciebie bolesne wspomnienie. Zobaczyć na żywo umierającego kota… wiem, jak to boli — szepnął, próbując nieudolnie pocieszyć towarzysza, zerkając na niego z boku.
— Nieważne. Teraz twoja kolej, by opowiedzieć coś więcej o sobie! — rzucił Pszczeli Rój, odchrząkując i unosząc brodę, jakby chciał szybciej zmienić temat.

* * *

Teraźniejszość

Odkąd usłyszał od Pszczelego Roju, że za pobicie się z lisem otrzymał nowe imię, w jego głowie zapaliła się przysłowiowa lampka. Nie mógł przestać myśleć o tym, że gdyby sam zmierzył się z drapieżnikiem, może Judaszowcowa Gwiazda spojrzałaby na niego przychylniej?
Cóż, najbystrzejszy to on nie był. Dlatego, na każdym patrolu, na który go wybierano, odłączał się od grupy w poszukiwaniu zagrożeń. Na początku nic nie znajdywał – tereny Klanu Klifu były wyjątkowo spokojne. Aż pewnego dnia, gdy wędrował wśród wysokich traw, w nozdrza uderzyła mu gryząca woń. Futro natychmiast stanęło mu dęba, a wszystkie zmysły skrajnie się wyostrzyły. Czuł metaliczny, duszący zapach krwi, a także obecność stworzenia, które go nosiło.
Ostrożnie przycisnął brzuch do ziemi i powoli pełzał w stronę źródła zapachu, samotny, jak największy głupiec, podczas gdy jego pobratymcy byli daleko, bez szansy na pomoc. Nie zdziwił się, gdy nagle przed sobą dostrzegł rude futro – i nie, nie było to futro Dyniowej Skórki. Stał przed nim lis w całej swojej okazałości, oblizując wargi. Pod jego łapami leżało martwe stworzenie – może nornica, może… królik. Ciało ofiary było tak pogryzione, że trudno było rozpoznać. I mimo tego okropnego widoku, kremowy nie poczuł strachu. Wiedział, że mógł skończyć tak samo, ale desperacja, by odzyskać dawny honor, pchała go do działania.
Wysunął pazury, napiął mięśnie. Czuł się jak kat atakujący osłabionego przeciwnika, a nie młodego, sprawnego lisa. Nim się obejrzał, siedział już na karku rudego stworzenia, wbijając szpony w jego skórę. Lis wierzgał i wydał gniewne dźwięki, próbując się uwolnić, ale Królik był jak w transie. Choć ledwo kontrolował własne ciało, jakimś cudem, zaślepiony emocjami, dawał sobie radę.
Nieoczekiwanie jego łapy puściły i spadł z hukiem na ziemię. Lis wykorzystał moment i rzucił się na niego, przyciskając łapę do klatki piersiowej kocura. Kremowy syknął, odpychając drapieżnika, który wyglądał na zaskoczonego – nie spodziewał się tak prędkiej obrony. Kremowy podniósł się i gibko skoczył z powrotem w stronę lisa, który w obronie stanął na dwóch łapach. Zaczęli się przepychać, drapiąc sobie nawzajem barki. W powietrzu fruwały strzępki ich futer, a także kropelki krwi.
W końcu lis okazał się silniejszy. Kocurowi omsknęła się łapa i runął na plecy, cały wstrząśnięty. Ból przeszył jego ciało. Lis, zirytowany, rozwarł szczękę nad jego kufą. Królik poczuł, jak ślina drapieżnika skapuje mu na nasadę nosa; i w tym momencie poczuł też ostry ból przeszywający ucho. Potem usłyszał głuchy stukot – kawałek jego ucha spadł na ziemię.
Przerażony, zamachnął się łapą i trafił prosto w oko lisa. Temu z gardła wyrwał się skowyt; odsunął się, oszołomiony. Kremowy, choć cały pokryty krwią, nie odpuścił. Jego futro sklejało się ze sobą, a skóra piekła, ale gniew był silniejszy niż ból. Lis miał teraz jedno oko zamknięte – może kremowemu udało się go oślepić?
— Uciekaj stąd, podły lisie! — zawołał, a jego głos drżący od emocji głos poniósł się echem po pustych terenach. Rude stworzenie zawahało się, odwróciło i wreszcie czmychnęło gdzieś w dal, zostawiając ucznia wyczerpanego, ale jednocześnie z poczuciem triumfu.

* * *

Gdy spotkał go patrol, był przerażony jego stanem. Królik wyjaśnił im jednak, że rozdzielił się, bo wyczuł zapach zwierzyny. Fakty przekręcił też tak, że wyszło na to, iż to wygłodniały, krwiożerczy lis zaatakował go jako pierwszy, ale on, jako świetny i silny wojownik, był w stanie go pokonać i przegonić. Niektóre koty uwierzyły w jego wersję wydarzeń, lecz niektóre były co do niej trochę podejrzliwe – głównie przez to, że Niesforna Łapa cieszył się reputacją, jaką się cieszył – czyli niezbyt dobrą.
Po powrocie do obozu medyczki natychmiast zajęły się jego ranami. Połowę pyska owiniętą miał pajęczyną, by uchronić tę resztkę, która została mu z ucha, przed infekcją. Całe barki były posklejane papką z ziół, bo mocno krwawiły, gdy kocur wylądował pod okiem Ćmiego Księżyca i Jagnięcej Łapy. Opatrunki były niewygodne, ale przynajmniej uśmierzały ból. Królik siedział teraz nieruchomo przed lecznicą; każde drgnięcie choćby o włos sprawiało mu cierpienie. Sam się w to wpakował, ale nawet nie był zły. Może trochę żałował, ale… liczył na to, że Judaszowcowa Gwiazda uwierzy mu i zdecyduje się oddać mu z powrotem jego stracone imię. Nie chciał się przedstawiać jako Niesforna Łapa, nie chciał być znany pod tym imieniem. Ono przypominało mu o tylu błędach… Za każdym razem, gdy je słyszał, czuł ból większy od tego, który odczuwał przez rany. Starał się udawać, że się przyzwyczaił, ale to wciąż trochę szczypało go w duszę. Popełnił błąd, ale już nie zasługiwał na tak krzywdzące miano… Zmienił się.
Wpatrywał się tępo w skalne ściany przed sobą, ledwo mrugając. Musiał wyglądać dziwnie; a może po prostu śmiesznie? Był zamyślony, w głowie analizując wszystkie życiowe decyzje, które doprowadziły go do tego miejsca.
I wtedy… zrozumiał. Zrozumiał, że tak naprawdę z imieniem Królicza Ułuda też już nic go nie łączyło… Chciał je odzyskać, ale… może w innej formie? Może on wcale nie chciał już być Króliczą Ułudą? Tym samym kotem, który uciekł z Klanu Klifu, który stchórzył i wszystko spaprał? Może nie powinien być ani nim, ani Niesforną Łapą – a kimś zupełnie innym? Może wreszcie powinien się zmienić, myśleć bardziej nad swoimi czynami?
Wnet się wzdrygnął. “Jestem geniuszem!” – pomyślał, nieświadomie rozwierając pysk w szoku. “Nie muszę już być Ułudą! Nie muszę być tym, kim już nie jestem! Mogę być… Króliczym Sercem… albo… Króliczą Prawdą!” – stwierdził, po czym na jego kufę wślizgnął się chytry uśmiech.
— Króliczku, wszystko dobrze? — rozległ się głos. Kremowy pokręcił szybko głową i przyjął neutralny wyraz pyska, wyszukując wzrokiem źródła dźwięku.
Jego oczom ukazał się jego własny brat – Lekkomyślna Łapa. Znów się uśmiechnął, a potem wstał i sztywnym krokiem podszedł do kocura.
— Tak, tak! Wszystko dobrze, jak najbardziej. Lepiej nigdy nie było — mruknął pewnie, bez cienia ironii. — Właśnie zrozumiałem, że… już wcale nie chcę być Króliczą Ułudą, wiesz?
W jego oczach pojawił się nowy blask, pełen determinacji i nadziei. Czuł, że to, co teraz powiedział, rozpocznie nowy rozdział w jego życiu.

<Lekkomyślna Łapo?>

Od Lekkomyślnej Łapy CD. Niesfornej Łapy

Przeszłość

Zając spojrzał na brata z rozpromienieniem, gdy zauważył na jego pyszczku tak wielką determinację. Pokiwał głową pospiesznie. Musieli upolować coś dobrego!
— Zgadzam się! Myślę, że to świetny pomysł — zamruczał, uśmiechając się w swój nietypowy sposób. Spłaszczył uszy, ale nie z zaniepokojenia, a z radości.
Mimo rozweselenia kocurów pogoda nie zamierzała też się radować ani iść im na łapę. Mroźne podmuchy wiatru biły koty po pyskach, gdy przemierzali tereny Klanu Klifu. Lekkomyślna Łapa co jakiś czas odpływał myślami, spoglądając na gęsto rozłożony śnieg. Był tak jasny, że przyprawiał go sprawnie o ból oczu.
Napuszył sierść. Zatrząsł się z całego tego chłodu, poduszki łap piekły go od mrozu, a końcówek uszu wcale nie czuł. Miał ochotę jakoś się ogrzać, aczkolwiek to nie było obecnie możliwe. Nawet nie mógł sobie ogonem nosa nakryć. Pozostawało mu więc modlenie się o to, że za niedługo wrócą. Wtedy położy się wygodnie w swoim legowisku, o ile nikt nie będzie nic od niego więcej dzisiaj chciał. A to mało prawdopodobne.
Westchnął cicho pod nosem. Bursztynowooki podchwycił jego ciut przygnębione spojrzenie i uśmiechnął się do niego aksamitnie tylko po to, żeby jemu samemu zaraz zrzedła mina.
Kremus otrząsnął się.
— Króliczku, może za niedługo coś wytropimy i upolujemy — starał się pocieszyć zarówno siebie, jak i brata, przypomniawszy sobie o jego słowach sprzed chwili. Otworzył pysk, czując, jak wiatr powiewa mu przykrótkim futrem na policzkach. Niesforna Łapa pokiwał głową, wyglądał teraz na odrobinę bardziej zrelaksowanego. A może Zającowi tylko się tak wydawało?
— Bukowej Łapie się powodzi, prawda? — zagadnął Zając po chwili wędrówki, spoglądając na brata. Doszły go słuchy, a nawet widział, jak przymilają się do niego dwie kotki – Focza Łapa, a także jej siostra, Morświnowa Łapa. Nie znał ich za dobrze, jednak z tego, co się dowiedział, były córkami jego dawnego mentora, Mysiego Postrachu. Odkąd został ponownie uczniem, co jakiś czas tęsknił za ich wspólnymi treningami. Mimo że czasami go męczyły, to też dzięki nim nauczył się naprawdę wiele. Gdyby nie niebieski kocur, Zającowi pewnie ciężej by się żyło na terenach Klanu Klifu. Może gdyby miał też więcej rozumu, to by uniknął paru przykrości. Mimo że dywagowanie nad przeszłością nie miało absolutnie sensu, to było trudne do uniknięcia. Zając zamyślił się na jakiś czas, słowa Króliczka jakby do niego przestały docierać.
— Zajączku, czy wszystko w porządku? — zapytał wreszcie, te słowa też przywróciły go do teraźniejszości. Otworzył oczy nieco szerzej, spoglądając na brata.
— Ja? Ach, tak, tak, przepraszam, Króliczku — odparł, uśmiechając się nerwowo.
Bursztynowooki prychnął pod nosem, napuszył przy okazji sierść. Zając nie był pewien czy to przez ten chłód, czy może zdenerwował się na niego.

<Jesteś na mnie zły, Króliczku?>

Od Niesfornej Łapy CD. Lekkomyślnej Łapy

— Nie wiem, czego się spodziewałem, ale z jakiegoś powodu nie tego, Króliczku… — Zając mruknął cichutko, kładąc uszy po sobie. Tym razem nie ze wzruszenia ani radości. Chyba nigdy nie wyglądał tak żałośnie, jak teraz. 

Niesfornej Łapie zrobiło się żal swojego brata. Tak bardzo, że aż serce ścisnęło mu się boleśnie. Kremowy drgnął, po czym skulił się, jakby ktoś wbił mu w brzuch ostrze. Ale to nie była prawdziwa rana – to słowa brata zraniły go najbardziej. W jego oczach pojawiły się łzy. Po chwili położył łapę na łapie drugiego ucznia i lekko ją ścisnął, jakby w ten sposób chciał poczuć się bliżej niego. Przełknął ślinę i pokręcił głową.
— Tak bardzo cię przepraszam… — wyszeptał drżącym głosem. Lekkomyślna Łapa przechylił głowę, patrząc na niego pytająco. Królik pociągnął nosem i mówił dalej:
— To ja nas w to wszystko wpakowałem… Jestem tylko problemem! Skrzywdziłem naszą matkę, skrzywdziłem swoją partnerkę, nasze kocięta… i ciebie też! Mogłem nie wiązać się z… nią. Mogłem nie namawiać cię do ucieczki z klanu! Nikomu to nie wyszło na dobre. Teraz żyję tylko z żalem i poczuciem winy… — dokończył cicho, upewniając się, że nikt inny go nie słyszy. Na to Zając odwrócił wzrok od brata i ciężko westchnął.
— Króliczku… musisz przestać się tym tak zadręczać. Co było, minęło. Jesteśmy tu i teraz. Musimy po prostu pracować, żeby odzyskać to, co straciliśmy — powiedział łagodnie, próbując go pocieszyć. Ale jego słowa brzmiały pusto. Królik nie wierzył w ich sens. Brzmiały jak coś, co miało tylko zmusić jego umysł do myślenia o czymś innym, ignorując problem, który tkwił w nim samym. Zaśmiał się gorzko i opuścił głowę, chowając pysk między łapami.
— Przestań kłamać… — wymamrotał, kładąc uszy po sobie. — Jak mam po prostu zostawić przeszłość za sobą, skoro tak mocno odbiła się na teraźniejszości? To nie jest blizna… to świeża rana. Może nawet zainfekowana. I nigdy się nie zagoi. Zawsze będzie we mnie, przypominając, jak głupie było moje życie i… ja sam.
Przerwał swoją wypowiedź, po czym dodał ciszej:
— Gdy będę chciał odpocząć, będzie przypominać mi o tym, że nie zasługuję. Że wszystko zepsułem i muszę za to płacić do końca życia. I… ma rację. Sam sobie na to zapracowałem — westchnął i przymknął oczy, które były zmęczone po całym dniu pracy.
Lekkomyślna Łapa nie odpowiedział. Wydobył z siebie tylko cichy, żałosny pomruk. Potem obaj zasnęli, bo Królik nie pamiętał już nic, co działo się później. Ciemność pochłonęła go szybciej, niż zdążyły to zrobić żal i rozpacz.

***

Teraźniejszość

Obudził się. Wstał. Próbował funkcjonować jak zawsze, ale ciężar bólu i złych decyzji wciskał go w ziemię tak mocno, że czasem trudno mu było nawet podnieść łapę, by zrobić krok naprzód. Mimo to szedł teraz przez środek obozowej polany, zmierzając do legowiska starszyzny, żeby wykonać jeden z wielu obowiązków, które na niego spadły. Pomagał medyczce, plótł posłania, polował dla klanu, patrolował granicę i… wyciągał kleszcze z futer starszych, jeśli akurat tego od niego chcieli. Teraz była Pora Nagich Drzew, więc kleszczy raczej nie było, ale starsi – owszem. Szansa na to, że któryś z nich czegoś potrzebował, była całkiem duża.
Gdy Niesforna Łapa zajrzał do legowiska starszyzny, przywitała go para żółtych oczu. Czuł, jak jego serce lekko przyspieszyło. W tych oczach było coś dzikiego, nieprzewidywalnego. Nie musiał się długo zastanawiać, do kogo należały. To była Wieczne Zaćmienie. Znał ją jeszcze sprzed swojej ucieczki z klanu. Wtedy wydawała się pozornie normalna, choć w środku może trochę dziwna, ale teraz… wyglądała niepokojąco. Jakby w każdej chwili mogła zrobić coś niebezpiecznego – krzywdę sobie albo komuś innemu. Królik przez moment pomyślał, że może powinni ją trzymać osobno, w jakiejś izolatce, ale zaraz zganił się w myślach. Sam też był głupi i popełnił błędy. Poprawka – wciąż je popełniał. A przecież nie chciał, żeby inni traktowali go jak kogoś niebezpiecznego.
Rozejrzał się po legowisku i zauważył, że większość starszych jeszcze spała. Uśmiechnął się do byłej medyczki niepewnie i mruknął cicho:
— Zajrzę tu trochę później…
Szybko się wycofał, a gdy tylko się oddalił, wypuścił powietrze z ulgą. Chciał zająć czymś myśli, żeby nie wracały do dawnych spraw. A może wcale nie musiał nic robić? Może powinien po prostu usiąść i pomyśleć o swoim życiu – porządnie, by rozwiać wszelkie wątpliwości? Westchnął ciężko, kierując się z powrotem do swojego posłania. Niczego jeszcze nie zrobił, a już czuł się potwornie zmęczony.
Wślizgnął się do legowiska i położył, ale jego ciało bolało, jakby ktoś je ściskał. Przekręcał się z boku na bok, szukając wygody, lecz po chwili robił to już tylko po to, by odwlec moment, w którym naprawdę musiałby zacząć myśleć. Gałązki szarpały jego kremowe futro, ale tylko zacisnął zęby i dalej się szamotał – jak ptak przygwożdżony do ziemi przez swojego łowcę. W końcu znieruchomiał, zmęczony. Patrzył pustym wzrokiem w jeden punkt.
“Taki właśnie jesteś? Zawsze wymyślasz głupie sposoby, by uciec od odpowiedzialności” – usłyszał w głowie. Zmrużył oczy. Chcąc nie chcąc czuł, że ten głos w jego głowie tym razem miał rację. “Teraz chcesz zasnąć, tak? Typowe” – znów przemknęło przez myśli. Zakrył oczy łapą.
— Zamknij się… — wymamrotał, po czym zerwał się i rozejrzał nerwowo. Na szczęście nikt nie słyszał. Nie mógł pozwolić, by ktoś pomyślał, że kompletnie mu odbiło.
“Głupiś” – rozległo się znowu.
“Dobra, dobra… zacznę teraz myśleć” – odpowiedział w myślach. Zacisnął szczękę, a jego krótki ogon zaczął lekko drgać. Przez chwilę w jego głowie panowała pustka. Nie wiedział nawet, jak zacząć. O czym właściwie miał myśleć? O tym, jaki jest głupi?
“Co mógłbym zrobić, żeby odzyskać dawne imię?” – przyszło mu w końcu do głowy. Tak, to dobre pytanie. Co mógł zrobić, żeby już nie być Niesforną Łapą? Żeby inni traktowali go poważnie, jak równego sobie? Żeby nie musiał codziennie słuchać przypomnień, że jest nieodpowiedzialny i działa bez zastanowienia?
Sumienne wykonywanie obowiązków niczego nie zmieniało. Nikt nie widział, jak się starał. Dla wszystkich był tylko zwykłym parobkiem, którym można było pomiatać. Był im potrzebny, ale nie jak przyjaciel, a jak sługa. A przecież nikt nie chce się pozbywać swojego sługi. Powinien się postawić. Ale jednocześnie… musiał zrobić coś, co pokazałoby innym, że nie jest skończony. Że coś jeszcze potrafi. Może powinien ratować innych, pomagać im, być bohaterem? Może wtedy zobaczyliby w nim kogoś lepszego. Czy powinien się popisać? Cóż, zawsze miał to we krwi. Zawsze przed innymi udawał kogoś, kim nie był. Czemu tym razem miałoby być inaczej?
Bał się jednak, że prędzej czy później ktoś zauważy, że tylko udaje kogoś, kim nie jest i znienawidzi go za to jeszcze bardziej. Bał się, że ktoś odkryje jego prawdziwe “ja” i zobaczy, że Królik to zwykły kłamca i oszust. Wiedział, że wtedy jego życie znowu się rozsypie.
Więc może powinien po prostu być sobą…?
Nie. To było głupie. Nikt już nie lubił innych za to, kim naprawdę byli. Najwyraźniej był mu pisany los kogoś, kto żyje w kłamstwie.
Wziął głęboki wdech i przestał dalej myśleć. Miał już dość na dziś. Czuł, jak głowa mu pulsuje, jakby zaraz miała wybuchnąć, a potem rozpłynąć się w powietrzu, zostawiając po sobie tylko zapach dymu. “Jutro pogadam o tym z bratem…” – to była ostatnia myśl, jaka przeszła mu przez głowę, zanim zasnął.

***

Tym razem obudził go jego brat, który nerwowo szturchał go łapą w bok.
— Wstawaj… no dalej, już późno. Musimy iść na patrol — mruknął Lekkomyślna Łapa z lekkim zniecierpliwieniem. Kremowy powoli otworzył oczy i spojrzał na brata. Ostre światło sprawiło, że aż je zmrużył.
— Co? Co się dzieje…? — wymamrotał kilka razy, zanim w końcu się ogarnął. Zielonooki uśmiechnął się lekko i ruszył w stronę wyjścia z obozu. Królik szybko się podniósł i pognał za nim – nie chciał się spóźnić. Nie mógł sobie pozwolić na żadną wpadkę. Musiał być idealny, za wszelką cenę.
Przy wyjściu czekali już Stokrotkowa Pieśń i Przepiórcza Wichura. Och, oczywiście… jak zwykle! On i ona razem na patrolu, mimo że ledwo mogli na siebie patrzeć. Niesforna Łapa westchnął i szepnął do brata:
— To już zaczyna być podejrzane. Zawsze muszę iść z nią!
Lekkomyślna Łapa tylko przytaknął, ale nic nie odpowiedział. Nie chciał chyba dolewać oliwy do ognia. Królik poczuł lekkie ukłucie w środku – nie lubił, gdy brat musiał go uspokajać. Strzepnął uchem i ruszył dalej. Cała czwórka zaczęła iść w głąb terytorium Klanu Klifu, żeby coś upolować. Była Pora Nagich Drzew, więc zwierzyny robiło się coraz mniej. Kiedy Stokrotkowa Pieśń i Przepiórcza Wichura trochę się oddalili, Królik pochylił się do brata i mruknął:
— Musimy się postarać! Jeśli upolujemy coś dobrego, to może wreszcie ktoś nas zauważy, nie? Parę takich udanych polowań i wrócimy do łask klanu! Wyobraź to sobie! Wracamy z tłustym drozdem i wtedy wszyscy na nas patrzą, podziwiają… — rozmarzył się, wpatrując się w niebo. Chyba pierwszy raz od powrotu do Klanu Klifu wyglądał na naprawdę zdeterminowanego. — Myślałem o tym wczoraj i stwierdziłem, że muszę się trochę pokazać, wiesz? No… udowodnić, że coś potrafię. Żeby w końcu mnie docenili i może nawet polubili. Co o tym myślisz? — zapytał z nadzieją w głosie.

<Zając? Przytaknij na moje słowa, proszę>

Od Lekkomyślnej Łapy CD. Niesfornej Łapy

— Damy sobie radę… — Królik szepnął cicho do brata. Zielonooki spojrzał sobie na łapy, nadal trzymając się blisko boku bliźniaka. Nie miał odwagi podnosić łba. Nie chciał patrzeć w żółte oczy szylkretki, oczywiście o ile jeszcze stała nieopodal. Nie zdziwiłby się, gdyby odeszła już dawno. Czemu miała marnować czas na dwóch samotników? Nie mógł znieść tego uczucia, nie chciał nigdy, by patrzyła na niego w ten sposób, nawet jeśli zawinił i o tym doskonale wiedział. Nie chciał nawet szukać wzrokiem swojego mentora, on pewnie też był nim zawiedziony. Miał wrażenie, jakby serce mu się zapadło, a żołądek wywinął fikołka.
Po jakimś czasie koty powoli zaczęły się rozchodzić, chociaż nadal rzucały im wrogie spojrzenia. Od czasu do czasu słyszał syknięcia przepełnione obrzydzeniem, a nawet rozmowy kotów oburzonych decyzją Judasza. Czuł się tak, jakby nadal cały klan spoglądał na niego i na jego brata z odrazą, jakby byli największą i najgorszą chorobą, jaka kiedykolwiek ich spotkała. A najbardziej zabolało go chyba to, jak zachowywała się Kukułka. Chociaż nie mógł się dziwić, przecież byli zdrajcami, każdy Klifiak by się tak zachował, prawdopodobnie…

***

Zbudziły go chłodne podmuchy. Wcale nie spał dzisiaj dobrze. Był bardziej zmęczony po drzemce niż przed nią. Mógł tak naprawdę wcale w nią nie zapadać, nie zrobiłoby to wielkiej różnicy. Ziewnął ze zmęczeniem, czując jak, łezki zbierają mu się w oczach. Otarł je prędko łapą, pocierając ślepia.
Wcale nie miał ochoty wychodzić z posłania. Nawet jeśli nie było wygodne, to czuł się w nim bezpiecznie. Czy Klan Gwiazdy czuwał nad zdrajcami? Wiedział, że czekała go dzisiaj ciężka praca, a to go wcale nie cieszyło. Jednak musiał się do niej zmusić, w końcu nikt tego nie zrobi za niego, a zaufanie nie odzyska się samo. Jeśli chciał, by Kukułczy Wdzięk znowu zaczęła go traktować jak wcześniej, musiał się starać. I to bardzo.
Podniósł się, wyginając grzbiet w łuk. Poczuł ostry ból w okolicach łap i usłyszał trzask kości. Miał wrażenie, jakby przebiegł przez drogę grzmotu przynajmniej z pięć razy, za każdym trąc o chropowatą posadzkę boleśnie, z całej siły. Skrzywił się z bólu, człapiąc w kierunku legowiska medyka. Musiał pójść po mysią żółć. Jego pierwszym zadaniem było zadbanie o starszych.
Gdy wyszedł z niego, a potem skierował się do jamy przeznaczonej wiekowym, wstrzymał na parę uderzeń serca oddech. Wetknął łeb do środka, rozglądając się.
Powitała go grobowa cisza, a spojrzenia, jakie mu posłali starsi, nieprzyjemnie ścisnęły jego serce. Gdy był młody, zawsze ciekawiły go ich historie. Każda z nich. Teraz oddałby chyba wszystko, żeby usłyszeć chociaż jedną, żeby tylko mógł poczuć się częścią tego miejsca raz jeszcze. Żeby wszystko było tak, jak dawniej. Ale jeśli tego chciał, musiał sobie na to zapracować i to ciężko. Poczuł nagle duszności. Gdy już miał się wycofać, usłyszał nagle:
— Lekkomyślna Łapo, mam kleszcza na grzbiecie, wyjmij go, już! — rozległo się chrapliwe polecenie, dobiegające z drugiego końca legowiska. Podszedł do kocura pospiesznie.
Łapami odgarniał delikatne, znajome futro przeplatane siwymi włoskami. W myślach liczył, ile tylko mógł, by się uspokoić. Jego łapy drżały nieprzyjemnie. Do jego uszu dobiegało marudzenie Klifiaka, jednak był tym wszystkim tak zdenerwowany, że nawet nie zwracał na to aż tak wielkiej uwagi. Nie robił mu krzywdy.
Nagle jego oczom ukazał się duży, napęczniały kleszcz. Potraktował go mysią żółcią, mając nadzieję, że jeszcze pamiętał, jak to się robiło. Chwycił go zębami, odczepiając od skóry.
Po jego chwili zmagań robal wreszcie odpuścił, wywijając odnóżami powolnie. Kremus odrzucił go na drugą stronę, potem się nim zajmie. Na pewno nie był to ostatni, jeszcze go czekało sporo pracy. Wykrzywił pysk w czystym obrzydzeniu, jakie to było paskudne!
— Nie zapominaj o mnie! Ja mam jednego na karku, widzisz? O tu — kotka pokazała łapą w swoim kierunku. Brzmiała na poirytowaną, a jej oczy błyszczały gniewnie. — A drugiego chyba na tylnej łapie, zobacz.
Pręgus podszedł do kocicy ostrożnie, słysząc słowa o tym, jak bardzo się ociągał. Zajął się kolejnym pasożytem, odrzucając go w to samo miejsce.
— Lekkomyślna Łapo, doskwiera mi ból bioder, pójdź po medyka, nie dam rady! — poprosiła starsza. Zielonooki skinął głową posłusznie, wychodząc z jamy i przy okazji zabierając ze sobą szkodniki. Pozbył się ich prędko tak, by nikomu już nie szkodziły.
— I przynieś mi coś ze sterty, jestem głodny! — Usłyszał za sobą jeszcze, niesione echem. Westchnął cicho pod nosem.
Powędrował w kierunku legowiska medyka raz jeszcze. Ten dzień wcale go nie cieszył, ale nie mógł za wiele poradzić. Zapach, jaki teraz był zmuszony znosić, był paskudny. Brało go na wymioty, ale udawało mu się jakoś to powstrzymywać.

***

Lekkomyślna Łapa położył się obok boku swojego brata, spoglądając na niego ze smutkiem. Posłanie zaszeleściło głośno, a suche kłosy wbiły mu się w bok nieprzyjemnie.
W jego oczach zebrały się łzy, gdy pociągnął nosem. Wcale mu nie było tak dobrze. Gdy był uczniem, wszystko wydawało się łatwiejsze, nie miał tak trudno, jak obecnie. Królikowi z pewnością nie było lepiej, on też dzisiaj cały dzień harował. Nie mieli jeszcze nawet okazji upleść sobie porządniejszych legowisk, żeby im było chociaż krztę wygodniej. Zając położył sobie łapę na nosie. Czuł się tak okropnie ze sobą. Jego oczy świeciły z rozpaczy.
— Nie wiem, czego się spodziewałem, ale z jakiegoś powodu nie tego, Króliczku… — dodał cichutko, kładąc uszy po sobie. Tym razem nie ze wzruszenia ani radości. Wcale mu się to nie podobało, mimo że sobie na to zasłużył. Chyba nigdy nie wyglądał tak żałośnie, jak teraz. Powinien cieszyć się, że przywódca przyjął ich z powrotem…

<Jesteś zmęczony, Niesforna Łapo?>

Od Króliczej Ułudy (Niesfornej Łapy) CD. Trójokiego Zająca (Lekkomyślnej Łapy)

Dawno temu

— Musimy się wycofać! — warknął wreszcie Trójoki Zając. Królik przytaknął, odwracając się błyskawicznie. Bracia biegiem, resztką sił, ruszyli ku wylotowi zaułka, przeciskając się między obcymi. Koty pozostawiły im parę szram, o których nie chcieli nawet teraz myśleć. Betelgeza wrzasnęła coś gniewnie, a Klamerka szarpnął ich futro, lecz nie zdołał zatrzymać. Uciekając, przewrócili Bluszcza, który nie zdążył odejść w porę. Przewrócił się, głośno narzekając. Koty gangu rzuciły się w pogoń, pazury chrzęściły o beton, a wąskie uliczki odbijały echo wrzasków. Parę dwunożnych wyjrzało, wrzeszcząc w ich stronę, rzucając jakimiś opadami. Pies w oddali ujadał obficie, usłyszawszy całe to zamieszanie. Musieli wyrwać się, uciec, zanim zginą otoczeni.
Serce Króliczej Ułudy biło tak, jakby chciało połamać jego żebra, a krew szumiała mu w uszach. Każdy mięsień kocura i skrawek rozciętej skóry płonął z bólu. Czuł się tak, jakby całe jego ciało było kruchym pniem, porozcinanym przez pazury. Futro miał sklejone od krwi, a na ziemi zostawiał po sobie ciemnoczerwone ślady. Gdyby samotnicy nie odpuścili pościgu, mogliby śledzić ich bez końca, bo trop krwi był na tyle wyraźny.
Bracia nie zatrzymali się, dopóki nie byli już kilka długości drzewa od miejsca walki. Dopiero wtedy, zmęczeni i poranieni, przycupnęli w cieniu, z dala od oczu Dwunożnych.
— Ja… przepraszam — wyrzucił z siebie Królicza Ułuda, sam nie wiedząc nawet, za co dokładnie. — To nie miało tak wyglądać! Och… przez te wszystkie księżyce w Klanie Klifu włos nam z głowy nie spadł, a teraz? — jęknął, zerkając na swoje zakrwawione łapy. — Spójrz tylko, jak się urządziliśmy… — dodał ciszej, po czym pochylił się i zaczął wylizywać rany. Trójoki Zając milczał, przez co żołądek Królika ścisnął się ze stresu. Czy się obraził? Czy miał mu to za złe? Gdy skończył czyścić łapę, oparł ją ostrożnie o ziemię i westchnął ciężko.
— Wybaczysz mi, prawda? — zapytał cicho. Zając drgnął, po czym powoli spojrzał na brata.
— To nie twoja wina, Królicza Ułudo… — mruknął. W jego oczach błysnęło coś między smutkiem a bólem. Bursztynowooki wbił spojrzenie we własne pazury, nie potrafiąc patrzeć na mizerny wyraz pyszczka swojego bliskiego. Co, jeśli Zając był nim rozczarowany? To wszystko wydarzyło się zbyt szybko. Jeszcze niedawno spali w ciepłych posłaniach, wybierając najlepsze kąski ze stosu, a teraz… walczyli o życie w cuchnącym siedlisku Dwunożnych. Królicza Ułuda otworzył pysk, chcąc coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Chciał przyznać, że tęskni za Klanem Klifu, ale to oznaczałoby, że musi przyznać się do błędu. A nawet jeśli by wrócili, musieliby zmierzyć się z konsekwencjami, o których wolał nawet nie myśleć.

***

Teraźniejszość

Słowa Tiramisu nie dawały mu spokoju. Skoro nawet on myślał o zamieszkaniu w klanie, to co właściwie ich tu jeszcze trzymało? Królik stracił partnerkę i dwie córki, a jedyne, co czuł w tym miejscu, to ból – ten sam, który dławił go każdego dnia. Brakowało mu towarzystwa innych kotów, rozmów, wspólnych posiłków, śmiechów i plotek. Brakowało mu życia wśród bliskich! Tymczasem Tiramisu ciągle znikał, raz idąc na trening z Kiełbasą, raz z Trójokim Zającem, przez co pręgowany zostawał kompletnie sam.
Życie w takich warunkach zaczynało go wykańczać i z każdym dniem coraz trudniej było mu wstać z posłania. Czuł się pusty jak cień samego siebie. Czasami myślał, że najlepiej byłoby po prostu zostać w legowisku na zawsze i nigdy z niego nie wychodzić. Wiedział jednak, że to nie jest normalne. Coraz mniej jadł, coraz częściej rozmyślał o powrocie do Klanu Klifu. Ale czy Zając by się na to zgodził? Co z Tiramisu? Czy odłączyłby się od nich, czy poszedłby razem z nimi?
Tego dnia bursztynowooki postanowił w końcu z nimi porozmawiać. Kiedy obaj wrócili z treningu, Królik powoli podniósł się z posłania i podszedł do nich cichym krokiem. Czuł się mały, żałosny – jak kociak, który ma właśnie przyznać się matce, że nabroił. Tylko że to, co zrobił Królik, było znacznie poważniejsze. Na litość Klanu Gwiazdy, jego decyzje miały wpływ na życie innych!
Łapy mu drżały, gdy zagrodził im drogę. Zielonooki spojrzał na niego pytająco, a srebrny prychnął coś pod nosem.
— Przesuń się — syknął Tiramisu, ale Królik nawet nie drgnął. Przełknął ślinę i ledwo słyszalnie mruknął:
— Nie mogę… — Jego głos był słaby, nerwowy. Srebrny już chciał go wyminąć, kiedy pręgowany w końcu gwałtownie wyrzucił z siebie krótkie:
— M-musimy porozmawiać!
To w końcu zatrzymało młodszego w miejscu.
— Co się stało, Króliczku? — zapytał Trójoki Zając, spoglądając na kocura z lekkim błyskiem zmartwienia w oku. Królicza Ułuda niepewnie przestąpił z łapy na łapę, nerwowo przygryzając język. Dlaczego się do tego nie przygotował? Nie miał pojęcia, jak w ogóle zamierzał im to wszystko powiedzieć. Tiramisu wyglądał już na zirytowanego czekaniem, a Zając spoglądał na niego z lekkim niepokojem, ale i z oczekiwaniem. W końcu samotnik zebrał się na odwagę.
— Chodzi o to, że… — zaczął, po czym urwał, nie wiedząc, jak ująć to w słowa. — Ja… chyba tęsknię za Klanem Klifu. Właściwie… od początku tęskniłem. Nie wiem, czemu w ogóle chciałem uciec. Wtedy wydawało mi się, że to ma sens, ale teraz widzę, że to była potwornie głupia decyzja! Byłem zaślepiony… miłością do Dyniowej Skórki, jeśli mogę to tak nazwać. Chciałem, żeby miała lepsze życie… Bałem się, że w Klanie Wilka inni będą patrzeć na nią z nienawiścią. Myślałem, że ze mną będzie bezpieczniejsza… Jak bardzo się myliłem! — wyrzucił z siebie jednym tchem, a jego oczy zaszkliły się od łez. Gardło paliło go ze wstydu, ale mówił dalej:
— Powinienem był wiedzieć, że nie nadaję się na ojca, partnera ani brata. Wszystko zepsułem… i teraz chcę to naprawić. Chcę wrócić z wami do Klanu Klifu, nawet jeśli będę musiał ponieść karę. Niech mnie nawet zdegradują do kociaka, wszystko mi jedno! Ja… po prostu chcę wrócić. Chcę znowu spać spokojnie, żyć spokojnie. Tak bardzo tęsknię za rodziną i znajomymi, że nie mogę już patrzeć na te brudne ściany i ciasne uliczki! Tęsknię za lasem, za świeżym powietrzem… i za morzem — skończył w końcu, choć po jego spojrzeniu można było wywnioskować, iż miał jeszcze tak wiele do przekazania. Wypuścił z płuc powietrze i zamilkł, czekając na reakcję Trójokiego Zająca i Tiramisu.
— Decyzje podejmowane na szybko rzadko kiedy kończą się dobrze... myślałeś wtedy, że to najlepsze, a teraz już wiesz, że to był straszny pomysł — zamruczał kremowy, starając się jakoś pocieszyć brata. — A ja towarzyszyłem ci, bo jesteś moim bratem. Nie mogłem pozwolić ci tak pójść samemu, nawet jeśli to ty mnie przekonywałeś... — dorzucił.
Pyszczek rozświetlił mu się, gdy Króliczek powiedział, że chce to wszystko naprawić. Położył łapę na jego barku w ramach następnej próby poprawienia humoru, chociaż odrobinę. Nie mógł patrzeć na łzy swojego brata.
— Jestem z ciebie dumny, Króliczku. Na pewno wiele kosztowało cię podjęcie tej decyzji i zresztą cieszę się, że nam ją zaproponowałeś. Z chęcią wrócę z tobą do Klanu Klifu. Tiramisu, czy chciałbyś dołączyć do naszego Klanu? — zapytał, spoglądając na młodszego, który do tej pory milczał. Gdy usłyszał swoje imię, drgnął lekko, po czym przeczesał językiem jasne futerko na piersi. Królicza Ułuda przyglądał mu się uważnie, próbując zgadnąć, co zaraz powie. Tiramisu wspominał ostatnio, że wizja życia w klanie bardzo mu odpowiadała, więc powinien się zgodzić, prawda?
— Kimże bym był, gdybym zostawił was samych w takiej podróży… — zaczął, po czym odchrząknął. — Nie pozostaje mi więc nic innego, jak ruszyć z wami do tej grupy zwanej Klanem Klifu — powiedział poważnie, choć nie kryjąc zaniepokojonego tonu. Jego ogon lekko drgnął. — Martwi mnie tylko jedno… czy wasi dawni współplemieńcy będą skłonni przyjąć nie tylko was, ale i mnie? Chociaż, muszę przyznać, z moją nienaganną postawą i nieskazitelną reputacją nie powinno być to trudne. Gorzej może być z wami — dodał z chytrym uśmiechem. Królicza Ułuda zamrugał kilka razy, jakby potrzebował chwili, by zrozumieć słowa pomarańczowookiego. Choć Tiramisu wychwalał się teraz ponadprzeciętnie, wcale go to nie dziwiło.
— Ee… tak, jasne — mruknął nieco niezręcznie. — Jesteś młody, na pewno cię przyjmą. O nas się nie martw, jakoś sobie poradzimy… Jak zwykle, zresztą. W końcu nie mogą nas tak po prostu odrzucić, prawda? Spędziliśmy tam tyle księżyców, a ja nawet walczyłem po stronie Klifiaków w wojnie z Klanem Wilka. Coś mi się za to chyba należy — powiedział ciszej, po czym przeniósł wzrok na brata, a później z powrotem na Tiramisu. Trójoki Zając pokiwał głową, też jakoś nie aż tak pewnie.
— Nie, wydaje mi się, że nie powinni... — miauknął.
— Kiedy wyruszamy? — Królik zapytał po chwili. — Dobrze byłoby najpierw coś zjeść i pożegnać się z tymi, których tu poznaliśmy. — Spojrzał przy tym na Tiramisu. — W końcu jest pewien kot, z którym chyba warto zamienić jeszcze parę słów, zanim odejdziemy…
Zielonooki postawił uszy – pręgowanemu chodziło o Kiełbasę. Młody samotnik szkolił się pod jego okiem co jakiś czas. Starszy kocur też pomógł im, gdy tego potrzebowali. Zając poruszył krótkim ogonem.
— Tak, dobrze byłoby się z nim pożegnać. W końcu pomógł nam nie tak dawno temu — odmruknął, uśmiechając się delikatnie.

***

Po długiej, wyczerpującej wędrówce trójka kotów w końcu dotarła na Złote Kłosy po stronie Klanu Klifu. W pewnym momencie Królicza Ułuda zatrzymał się, wciągając do płuc świeże powietrze. Wiatr delikatnie muskał jego złociste futro, a ostatnie ciepłe promienie słońca ogrzewały mu pyszczek. Poczuł w sercu przyjemne ciepło i spokój. Wiedział, że w obozie czeka go jeszcze wiele rozmów i wyjaśnień, ale mimo to cieszył się, że znów jest… w domu.
— Trójoki Zającu… — mruknął cicho, mrużąc oczy. — Cieszysz się, że już niedługo znowu będziemy u siebie…?
Zielonooki spojrzał na niego, po czym skinął głową.
— Nawet nie wiesz, jak bardzo… — mruknął cicho. Królicza Ułuda zerknął na Tiramisu, który szedł przed siebie pewnym krokiem, i postanowił go nie zatrzymywać. Wraz z bratem przyspieszył, żeby zrównać się z nim tempem. Te tereny były mu tak znajome… z każdym kolejnym krokiem rozpoznawał coraz więcej szczegółów. W końcu już dokładnie wiedział, gdzie są. Nie musiał iść na wyczucie, bo umysł sam prowadziła jego łapy. Trójoki Zając też pewnie pamiętał te okolice. Tylko najmłodszy z nich wyglądał na trochę zagubionego, w końcu był tu po raz pierwszy.
Słońce powoli zachodziło już za horyzont. Kremowy nie spodziewał się już nikogo spotkać na terenach Klanu Klifu, choć nie wykluczał, że natkną się na patrol albo kogoś, kto wyszedł na samotny spacer. Jak się okazało, miał trochę racji, bo to właśnie patrol napotkali na drodze. Wtedy Tiramisu nagle zatrzymał się w miejscu, stawiając uszy na sztorc.
— Hej, widzicie to? Trzy kocie sylwetki! — szepnął, mrużąc podejrzliwie oczy.
Rzeczywiście, wśród wysokich traw migotały futra trzech postaci. Ciężko było jednak stwierdzić, kim byli dokładnie. Trójoki Zając i Królicza Ułuda wymienili krótkie spojrzenie, po czym ruszyli naprzód.
— A co, jeśli nas zaatakują? — spytał Tiramisu, idąc za nimi. Zielonooki spojrzał w jego stronę.
— Nie sądzę. Na pewno przynajmniej nas wysłuchają — powiedział spokojnie, próbując dodać mu otuchy. Mimo to w oczach srebrnego wciąż czaiła się podejrzliwość.
W pewnym momencie Królicza Ułuda nagle przystanął. Trójoki Zając nie zdążył wyhamować i wpadł na niego.
— Chyba nie będziesz zadowolony… — mruknął bursztynowooki do brata. Zielonooki przechylił głowę, ale zanim zdążył zapytać, kremowy odezwał się pierwszy:
— Kukułczy Wdzięk… widzę ją. To na pewno ona. I jest też Mysi Postrach. A ta mniejsza kotka… nie znam jej. Może urodziła się, gdy nas nie było w klanie? — mruknął niepewnie. Trójoki Zając znieruchomiał. Królik dostrzegł, jak jego mięśnie się napinają, a w zielonych oczach pojawia się niepokój. Mimo to trójka kocurów nie stchórzyła. Szli dalej, aż znaleźli się blisko patrolu Klanu Klifu.
— Włóczędzy! — zawołała nagle Kukułczy Wdzięk, kiedy byli już niemal przed nią.
Jej krzyk od razu zwrócił uwagę Mysiego Postrachu i młodszej kotki. Oboje unieśli głowy, po czym ruszyli w jej stronę. Dwie grupy spotkały się na środku łąki.
— Na Klan Gwiazdy! — wykrzyknął niebieski wojownik, robiąc krok do przodu. Jasnofutra wojowniczka warknęła i pociągnęła go w tył. Mysi Postrach wyglądał na zaskoczonego.
— Kukułko! To nie włóczędzy, to nasi pobratymcy! Królicza Ułuda, Trójoki Zając, nie pamiętasz ich?
Szylkretka zmarszczyła brwi i spojrzała na nich uważnie. Królikowi posłała gniewne spojrzenie, ale gdy jej wzrok padł na Zająca, w oczach pojawiło się coś innego – zawód.
— To już nie są nasi pobratymcy. To zdrajcy. Otoczcie ich — rozkazała chłodno. Młoda kotka i Mysi Postrach posłusznie to zrobili. — Zaprowadzimy tych SAMOTNIKÓW do Judaszowcowej Gwiazdy — dodała i ruszyła przodem w stronę obozu.
Podróż minęła w ciszy, przerywanej tylko cichym prychnięciem Kukułczego Wdzięku za każdym razem, gdy Zając próbował coś do niej powiedzieć.

***

Gdy Królicza Ułuda przekroczył wejście do obozu, radość, którą czuł jeszcze, nim spotkał patrol, szybko zniknęła. Wrogie spojrzenie Kukułczego Wdzięku sprawiło, że w jego głowie pojawiło się znacznie więcej obaw, niż się spodziewał. Liliowa szylkretka nawet nie chciała na niego patrzeć – i może to nawet lepiej. Gdyby mogła, pewnie zabiłaby go samym wzrokiem. Królik się jej nie dziwił, bo w końcu zawiódł ich wszystkich okropnie. To przez niego Trójoki Zając opuścił klan, to przez niego wojowniczka straciła zaufanie do bliźniaków. Jak miał jej teraz przekazać, że naprawdę żałuje? Że był głupi i bezmyślny, kiedy postanowił uciec? Wiedział, że Kukułka prędko im nie wybaczy – i chociaż sam nie liczył na przebaczenie, to mimo wszystko martwił się o brata. Królik wiedział, że byłby spokojniejszy, gdyby Zając nie musiał z nią rozmawiać… ale przecież on ją kochał. Był z nią szczęśliwy. Królik nie miał prawa mu tego odbierać, choć zazdrość często przejmowała górę.
Na środku obozu powitały ich zdziwione i nieufne spojrzenia dawnych pobratymców. Niektórych Królicza Ułuda rozpoznawał od razu, innych nie znał wcale. Tak wiele się zmieniło od czasu, gdy odszedł. Wzrokiem śledził każdy szczegół, jakby od tego zależało jego życie. Nowe pyski, inne zapachy. Klatka piersiowa ścisnęła mu się na myśl o tym, jak wiele go ominęło.
— Co tak stoicie? — warknęła Kukułczy Wdzięk, popychając go w stronę legowiska przywódcy. — Idźcie i błagajcie Judaszowcową Gwiazdę o litość! — syknęła, spluwając w ich stronę. — Nie wiem tylko, czy będzie chciał przyjąć w swoje szeregi SAMOTNIKÓW. — Odwróciła się na pięcie i odeszła w stronę swoich sióstr, nawet nie oglądając się za siebie.
Królik spojrzał na swojego brata ze smutkiem.
— Chodźmy… Załatwmy to jak najszybciej — mruknął cicho. Jego żołądek był ściśnięty ze stresu. Czuł się obcy, niechciany. “Jeszcze będzie lepiej… przyzwyczają się” – powtarzał sobie w myślach, idąc wraz z bratem i Tiramisu w stronę legowiska przywódcy.
Wnętrze było chłodne i ciemne. Cienie skał układały się tak, jakby miały za chwilę zatrzasnąć się na nim niczym szczęki jakiejś bestii. Królicza Ułuda stawiał kroki niepewnie, ze spuszczoną głową. Czuł się winny. Czuł, że zasłużył na karę. Gdy Judaszowcowa Gwiazda dostrzegł, kto do niego przyszedł, uniósł głowę, a z jego gardła wydobył się niski pomruk zdziwienia.
— Co wy tu robicie? — warknął, wstając z miejsca. Jego brązowe oczy błyszczały gniewnie w półmroku, a ogon bił o ziemię. Królik zrobił krok w przód i uniósł błagalny wzrok.
— My… chcielibyśmy prosić o ponowne przyjęcie do Klanu Klifu — powiedział cicho, strzygąc uchem. Przywódca nie odpowiedział. Milczał, lecz Królik czuł jego spojrzenie na karku. Było ciężkie i przenikliwe, kocur jasno oczekiwał wyjaśnień. — Proszę… zrób ze mną, co zechcesz. Możesz mnie uczynić więźniem, nadać mi okropne, lecz szczere imię. Zniosę wszystko. Ale błagam, pozwól mojemu bratu i temu młodziakowi znaleźć tu schronienie. Jesteśmy wyczerpani, ledwo stoimy na łapach… — mówił, zerkając na towarzyszy. Judaszowcowa Gwiazda prychnął, napinając mięśnie.
— Królicza Ułudo, pragnę wyjaśnień! — zażądał, mrużąc oczy. — Co się z wami działo przez te wszystkie księżyce? Zniknęliście, a teraz wracacie z podkulonymi ogonami, żałośnie prosząc o litość!? — Jego głos odbił się echem od skalnych ścian. — Dlaczego miałbym przyjąć z powrotem zdrajców!?
Królik przełknął ślinę, czując, jak serce wali mu w piersi. Nie wiedział, co powiedzieć, by nie pogorszyć sprawy. Przez chwilę milczał, a potem uniósł głowę i powiedział z żalem:
— To wszystko moja wina. To ja przekonałem Trójokiego Zająca, żeby ze mną uciekł. Byłem głupi, bezmyślny… Dostałem nauczkę. Teraz wiem, że nigdy nie popełniłbym tego samego błędu. Poza klanem straciłem wszystko, a zyskałem… prawie nic — odchrząknął, czując, jak głos mu drży. — Jedyne, czego pragnę, to znów zasypiać wśród skał tego obozu. Poczuć się częścią Klanu Klifu, z którego pochodzę…
Jego słowa zawisły w powietrzu. Judasz milczał, lecz jego wzrok prędko nie złagodniał. Królik stał przed nim z pochyloną głową, czując, że jego los zależy od jednego jego słowa. W głębi duszy modlił się, by przywódca ich zrozumiał. Przecież tu się wychowali, tu postawili swoje pierwsze kroki i wypowiedzieli pierwsze słowa. Tu zaczęło się ich życie. Przecież nie mógł im tego wszystkiego odebrać… prawda?
— Hmph… — burknął czekoladowy, marszcząc brwi i zamyślając się na chwilę. Jego ogon przestał smagać powietrze tak nerwowo, a spojrzenie nieco przygasło. Gniew ustąpił miejsca rozsądkowi. — Wyjdźcie.
Królicza Ułuda otworzył szerzej oczy. Czy to znaczyło, że mieli stąd wyjść? Że mieli opuścić obóz na dobre?
— Ale… ja… ja nie rozumiem — wymamrotał, patrząc ze zdezorientowaniem na lidera. Wtedy Judaszowcowa Gwiazda wyminął go bez słowa i ruszył w stronę wyjścia. Kremowy obejrzał się po swoich towarzyszach, po czym poszedł za nim. Przywódca wdrapał się na mównicę i obrócił w ich stronę.
Trójka kocurów stała pośrodku obozu, rozglądając się niepewnie dookoła. Czekoladowy przywódca omiótł wszystkich wzrokiem i zawołał:
— Koty Klanu Klifu!
Na dźwięk jego głosu Klanowicze zaczęli się zbierać przed mównicą, otaczając przybyszów. Królicza Ułuda poruszył nerwowo wibrysami. Czy zamierzali ich potępić? Czy Judasz miał zamiar zeskoczyć z wysokości i ich zaatakować? Nie… to niemożliwe. A jednak te myśli nie opuszczały go ani na moment.
— Ta dwójka nieodpowiedzialnych kotów zjawiła się dziś w naszym obozie, prosząc mnie o przebaczenie — zaczął Judaszowcowa Gwiazda. — Nie będę ukrywał: zawiedli. Zawiedli mnie, was i cały Klan Klifu. Mimo to uważam, że zasługują na drugą szansę. Liczę, że zdołają odzyskać nasze zaufanie… pod nowymi imionami. — Zatrzymał wzrok na pręgowanym. — Królicza Ułudo — mruknął chłodno. — Nie zasługujesz już na miano wojownika. Od dziś będziesz znany jako Niesforna Łapa.
Na moment w obozie zapadła cisza.
— Nie dostaniesz mentora — kontynuował Judasz spokojnym, ale stanowczym tonem. — Nie chcę marnować czasu żadnego z moich wojowników na kogoś takiego. Przez kilka następnych księżyców będziesz wykonywać wszystkie obowiązki uczniów. Będziesz wymieniał legowiska, pomagał starszyźnie i medykom. Nie możesz odmówić żadnej prośbie. Tylko w ten sposób pokażesz, że wciąż zasługujesz, by być częścią naszego klanu.
Królicza Ułuda drżał. Uszy miał położone po sobie, a krótki ogon przycisnął do ciała. A mimo to… czuł ulgę. Po raz pierwszy od dawna miał wrażenie, że jego los znów jest w łapach kotów, którym może ufać.
Judasz przeniósł spojrzenie na Trójokiego Zająca.
— To samo dotyczy i ciebie, Trójoki Zającu. Od dziś, za twoją naiwność, będziesz znany jako Lekkomyślna Łapa. W Klanie Klifu nie ma miejsca dla kotów, które nie potrafią postawić na swoim. Mam nadzieję, że najbliższe księżyce ci o tym przypomną.
Po tych słowach przywódca wziął głęboki oddech. Dwaj bracia przytulili się futrami, próbując bezsłownie dodać sobie otuchy.
W końcu Judaszowcowa Gwiazda spojrzał na najmłodszego z kocurów.
— A ten młodzik… choć znalazł się w złym towarzystwie, nie zawinił. Dlatego dam mu szansę zostać jednym z nas. Widzę w nim potencjał, który możemy rozwinąć. Mirtowe Lśnienie, od dziś rozpoczniesz szkolenie Bukowej Łapy, bo właśnie tak od dziś będzie zwał się ten samotnik — zakończywszy, skinął głową. — To wszystko. Możecie się rozejść.
Choć zgromadzenie się zakończyło, nikt się nie ruszał. Koty wciąż patrzyły w stronę trójki nowych uczniów. Królicza Ułuda nawet nie odważył się podnieść wzroku. Bał się zobaczyć w tłumie Pikującą Jaskółkę albo Źródlaną Łunę. Czuł tak wielki wstyd, że był pewien, iż nie zdoła zamienić z nimi słowa przez wiele księżyców. To była najbardziej upokarzająca chwila w jego życiu, ale w głębi serca wiedział, że to było słuszne, że ta kara mu się należała.
— Damy sobie radę… — szepnął cicho do brata.

<Lekkomyślna Łapo? Mam rację?>

Od Trójokiego Zająca CD. Króliczej Ułudy

Podczas podróży

Kocur stawiał łapy pewnie, śnieg pod jego poduszkami topił się, odbierając od wojownika ciepło garściami. Z pyska wydobywała się ciepła para, którą prędko porywały podmuchy. Wiatr mierzwił futro trzem kotom, wędrującym w ciszy. Trójoki Zając patrzył przed siebie ze zmartwionym, ale i poważnym wyrazem pyska. Nie był pewien, czy dobrze idzie. Prowadził ich, a przecież nawet nie miał aż tak dobrze wydrążonej ścieżki w pamięci. Poruszył wąsami, spoglądając na brata. Patrzył wtedy na Dynię jakby równie niepewny. Westchnął cicho, czując, jak w sercu narasta mu ciężar, jakiego nie potrafił się wyzbyć. Miał ochotę zatrzymać się tu, blisko Drogi Grzmotu i przestać się starać. Jednak wiedział, że nie mógł. Nie miał teraz czasu na rozpaczanie, musieli znaleźć bezpieczne miejsce. Było zimno, wraz z zachodem słońca temperatura spadała niebezpiecznie, wbijając im swe mroźne pazury w futra. Smród Drogi Grzmotu uderzył do nosów uciekinierów, zmuszając do skrzywienia się. Był tak intensywny i nieprzyjemny, Trójoki Zając miał ochotę wypluć całą ślinę z pyska, byleby tylko się go pozbyć, by mu nie drapało gardła. Świecące oczy potworów w oddali wyglądały jak małe jasne punkciki, jarzące się intensywnie. Gdy zbliżyli się odrobinę, Zając ruchem szyi poprosił ich, by się nie zbliżali bardziej, niż to konieczne. Chwilę temu przejechała tędy warcząca istota. Nawet jeśli nie widzieli żadnej w oddali, lepiej było upewnić się, że mogą przejść bezpiecznie. Czarne podłoże biegło wzdłuż licznych siedlisk, rozciągając się niezwykle. Rozejrzał się na boki raz jeszcze - nie dostrzegł żadnego z potworów. Wyciągnął łapę, delikatnie dotykając nią chropowatej powierzchni. Nie przychodziło żadne drżenie, przynajmniej nie teraz. Spojrzał na towarzyszy, którzy czekali na jego znak z napiętymi mięśniami.
— Teraz! — krzyknął, po czym wskoczył na drogę, mając nadzieję, że brat wraz z Dynią biegli tuż za nim. Dudnienie łap rozniosło się cichym echem jakby pożartym z łatwością przez drzewa rosnące nieopodal. Szumiało mu w uszach do takiego stopnia, że aż zaczęły go boleć. Wrzask potwora nasilał się z każdym krokiem gdzieś z boku. Bał się, że nie uda im się przejść przez drogę, że zostanie z nich miazga. Paroma susami przedarli się przez czarne pasmo, o mało nie wpadając pod szpony potwora. Oślepiające światło uderzyło im po oczach, wprawiając w zadyszkę. Wybiegli na trawę po drugiej stronie, Zając niecelowo zrobił fikołka, lądując na plecach. Spojrzał w niebo z tęsknotą. Pokręcił głową, chcąc się "ocknąć". Powinien się cieszyć, w końcu przeżyli to. Wiatr mierzwił mu futro na piersi, łaskocząc w brodę. To było trudne. Coś w nim po prostu nie pozwalało mu na taką radość. Po tym, czego się dowiedział, nie potrafił ot tak zachowywać się tak, jakby nigdy nie znał Kukułki. Czy wojowniczka naprawdę go nie chciała…? Nawet mimo tamtej sceny, naprawdę trudno było mu sobie ją odpuścić. Nie potrafił wyzbyć się wszystkiego tego, co czuł wobec niej. Decyzja o ucieczce była nagła, powoli zaczynało narastać w nim poczucie winy. Dlaczego nie chciała go znać? Czy gdyby został, to dałby radę to z nią wyjaśnić?

* * *

Podróż minęła w milczeniu. Trójoki Zając szedł na prowadzeniu, starannie wyznaczając drogę, którą wyobrażał sobie, że podążała Pacynka. Za nim ramię w ramię maszerowali Królicza Ułuda i Dyniowa Skórka. Szli długo i powoli, dostosowując tempo do trudnych warunków pogodowych i robiąc przemyślane przerwy, by nie stracić sił zbyt szybko. W tym wszystkim rozmów między nimi było niewiele. Raczej porozumiewali się cichymi mruknięciami i burknięciami, które miały zastąpić słowa. Każdy był pogrążony we własnych myślach, a napięcie między nimi unosiło się jak mgła o poranku.
W końcu przed ich oczami zaczęły wyłaniać się kontury budynków – szare, wysokie, niezbyt zachęcające nowych mieszkańców. Bursztynowooki podniósł głowę wyżej i poczuł, jak w jego sercu żarzy się iskierka nadziei.
— Ej! Jesteśmy już niedaleko! — ogłosił z entuzjazmem, choć wiedział, że wszyscy już to dostrzegli. Zielonooki spojrzał za siebie, uśmiechając się słabo do brata. — Wreszcie będziemy mogli zacząć życie na nowo — kontynuował, próbując ukryć napięcie i dodać otuchy innym. — Jak nastroje? Dyniowa Skórko? Trójoki Zającu? — zapytał, spoglądając na nich kolejno. Odpowiedzi jednak nie nadeszły. Oboje pozostali w milczeniu, niechętni do takich lekkich rozmów po ciężkiej i długiej drodze. Kremowy ugryzł się w język i do końca wędrówki milczał, starając się nie narzucać. Gdy przekroczyli granice miasta, od razu poczuli przyjemne ciepło bijące od ogrzanych budynków. Przeszli kawałek, ostrożnie omijając ciekawskie spojrzenia dwunożnych i ryki ich hałaśliwych potworów. W końcu skręcili w jedną z wąskich uliczek. Na jej końcu stało duże, zgniłozielone pudło – śmietnik. Tu na betonowej posadzce było względnie czysto, bez błota i chlapy, którą można było zobaczyć na głównych ulicach. Królicza Ułuda dorównał kroku swojemu bratu i z lekkim westchnieniem mruknął:
— Myślę, że możemy tu odpocząć. — Wszyscy trzej zatrzymali się w ciszy. — Powinniście pójść spać. To ja was w to wszystko wpakowałem, jestem w stanie się poświęcić, czuwając nad wami. W razie zagrożenia was wybudzę, dobrze?
Zając usadowił się w wybranym miejscu, kiwając głową. Ziewnął cicho. Z trudem ułożył łapę na pysku, jakby chcąc się odgrodzić w ten sposób od całego świata. Chwilę później Dynia usiadła nieopodal, patrząc na Królika. Oddech zielonookiego zaczął się wyrównywać, bok mu opadał, a potem podnosił się niespokojnie, nie spotkają go dzisiaj słodkie sny.

* * *

Świt nie przyniósł Klifiakom ulgi. Zając całą noc przewracał się z boku na bok, mamrocząc coś pod nosem. Wstał potwornie niewyspany i obolały, nieprzyzwyczajony do takich warunków. Zatęsknił za gniazdami, jakie mieli uplecione w klanach. Może mogliby i tutaj takie utworzyć…? Z pewnością byłoby im wygodniej. Będzie musiał się rozejrzeć za czymkolwiek, co by tylko się nadawało do posłania. Jakieś piórka, miękka trawa, mech albo nawet i paprocie, co tylko tu przyjdzie im posiąść. Hałas potworów, niezrozumiałe krzyki dwunożnych oraz szczekanie psów wypełniło powietrze, stawiając wszystkie trzy koty na łapy. Królik spojrzał na brata, tak, jakby tylko czekał, aż się obudzi.
— Chodźmy coś upolować. Dynio, za niedługo wrócimy — mruknął, pomagając bratu wstać. Zając otrzepał się z drobinek, jakie zdążyły się do niego przyczepić. Ziewnął przeciągle, dopiero teraz orientując się, jak głośno burczało mu w brzuchu. Oczy kleiły mu się, mógłby przespać cały dzień. Kotka pokiwała głową, oby tylko nikt tu nie przyszedł na czas ich nieobecności.
Szli obok siebie, rozglądając się od czasu do czasu. Całe to siedlisko wyglądało dziwnie, Zając nie rozumiał, jak dwunożni mogli tu mieszkać. Zresztą cali dwunożni byli dziwni, może takie warunki im odpowiadały. Lepiej tak, niż żeby mieli niszczyć im tereny klanu. Zaczynał już powoli tęsknić również za ciepłą, świeżo upolowaną zwierzyną leśną. Nagle, jak na zawołanie, do jego nosa napłynął słodki, nieznany dotąd zapach. Co to mogło być?
— Króliczku, też to czujesz? — zapytał, patrząc na brata. Bursztynooki pokiwał głową. Ruszyli w kierunku woni, pozwalając jej siebie prowadzić. Skręciwszy parę alejek, wreszcie odkryli co to takiego – masa różnych przedmiotów leżała rozłożona na podłożu, obok nich znalazło się parę ptaków, które z chciwością połykały, co tylko mogły, odganiając inne osobniki swojego gatunku, skrzecząc przy tym złowrogo. Zając skoczył w ich kierunku, strasząc parę z nich. Miał ochotę złapać jednego, ale potem przypomniał sobie słowa Kukułki - nie mógł tego zrobić, w końcu to były ptaki. Królik spojrzał na niego z dezorientacją, jakby nie mógł pojąć, dlaczego brat po prostu nie upolował jednej ze wron. Mogliby się nią posilić i pewnie wyszłoby im to na dobre, lepsze niż to, co obecnie widzieli przed sobą.
— Co ty wyprawiasz? Wiesz, na ile by nam starczyła taka wrona? — syknął Króliczek, po czym wygładził futro na karku, jakby zrozumiał, dlaczego brat tak postąpił. Może Zając sobie to tylko uroił, czy Króliczek naprawdę to rozumiał? Mówił mu o tym, czego się dowiedział od klifiaczki?
— Sam nie wiem… wiesz, od dawna nie polowałem na ptaki — miauknął zielonooki, spozierając na braciszka z lekkim zmieszaniem. Nie bez powodu tak postępował, szanował to, w co wierzyła Kukułka. Sam też chciał być tego częścią. Nagle jego uszy stanęły czujnie, a wzrokiem zaczął szukać czegoś, co go zaniepokoiło. Wydawało się, że Króliczek robił tak samo. Przybrali postawę defensywną, a w uszach rozbrzmiewały im kroki – nie były to kroki pojedynczego kota. Było ich więcej, szli prosto na nich.
Z mroku najbliższego zaułka wysunęła się smukła sylwetka; kotka o oczach błyszczących niczym brązowe płomyki. Ogon miała uniesiony wysoko, zuchwale, jakby urodziła się na tych terenach i miała pewność o swojej wygranej, już na starcie.
— No proszę... kto nam się tu pałęta po terenie — zamiauknęła Betelgeza, a w jej głosie mieszała się nieprzyjemna ciekawość z udawaną pewnością siebie. Chwilę potem z ciemności wynurzyły się kolejne sylwetki; Izyda, pedantycznie gładząc futro przy uchu, Bluszcz rozglądający się wszędzie naraz i trajkoczący coś pod nosem, a wreszcie Klamerka; ten pojawił się z boku, jakby wyłonił się z powietrza.
Królik i Zając napięli mięśnie. Nie byli witani gościnnie, dało się to wyczuć od razu i nie dało się tego podać w wątpliwość. W zasadzie czego innego oczekiwali na obcych terenach? To już nie były Klany, w których każdy miał przydzielony swój zakątek, o który walczył. Tutaj każdy żył tak, jak mu się podobało; też pewnie były tereny i niczego nieświadomi bracia przekroczyli jeden z nich, podkradając się do zwierzyny obcych kotów. Zając poruszył zakręconymi wąsami. Mierzył wzrokiem obcych, jeżąc futro na karku i wzdłuż kręgosłupa. Nastroszył swój ogon, który wyglądał teraz niczym puchata kulka.
— To nasz kąt. Nasze żarcie. — Izyda odezwała się melodyjnie, ale jej spojrzenie było niezwykle chłodne. — A wy? Wyglądacie, jakbyście zabłądzili — zaśmiała się szyderczo, patrząc dwójce prosto w oczy, rezygnując ze swojego rozpromienienia jak na zawołanie.
Bluszcz zrobił krok naprzód, jakby chciał rozdzielić dwie strony. Wyglądał z nimi niczym kocię we mgle, dlaczego działał z takimi kotami, skoro nie zamierzał im pomagać, a wręcz utrudniał im całą sprawę? Dla dawnych klanowiczów było to nawet na łapę, jednak... Nie czekając długo, Betelgeza już zagrodziła mu drogę ogonem, jakby nie chcąc dopuścić do identycznej sytuacji.
— Przepędźcie ich, inaczej pomyślą, że każdy tu może grzebać w naszych zapasach — prychnęła z udawaną powagą, choć w oczach błyszczała ekscytacja. Zając wypatrzył ją, przechylając głowę na bok.
O co im wszystkim chodziło? Dlaczego musieli teraz... tak nagle...? Klifiak skrzywił się, patrząc ze skonfundowaniem na obcą kotkę. Zanim Zając zdążył odpowiedzieć, Klamerka wyskoczył jak cień i uderzył go w bark sprytnie, przewracając wprost w rozsypane resztki jedzenia. Pręgus upadł ciężko, czując, że wyjdzie z tego cały poobijany. Nieprzyjemny materiał dźgał go w żebra, gdy próbował wstać po takim odrzuceniu. Na łbie leżał mu jakiś niezidentyfikowany przedmiot, a futro umazane było w jakichś resztkach. Skrzywił się, wyglądał teraz i pachniał obrzydliwie. Jakim cudem przyszło obcemu to z taką łatwością? Ileż siły on musiał mieć? Pazury zgrzytnęły o beton nieprzyjemnie, pozostawiając lekki ślad, a futra nastroszyły się jak żywe płomienie. Wąska uliczka stała się ich najgorszym miejscem, już na otwartej przestrzeni byłoby lepiej. Zając syknął, próbując podnieść się z rozsypanych odpadów. Pył przykleił mu się do futra, a żebra bolały przy każdym ruchu. Mimo to uniósł głowę z determinacją, patrząc w stronę obcych kotów.
— Nie szukamy zwady... — wydyszał ochryple, otrzepując bark. — Wystarczyło powiedzieć, a odeszlibyśmy.
Jedna z samotniczek usłyszawszy te słowa, prychnęła i uniosła ogon nawet wyżej, spojrzenie miała roziskrzone złośliwością. Pierś wypiętą dumnie, brodę również trochę wyżej. Strzepnęła z irytacją uchem.
— Odeszlibyście? Takim jak wy nie można ufać, wykorzystalibyście chwilę naszej nieuwagi, już to zresztą zrobiliście — powiedziała z przekonaniem, patrząc teraz na ich zapasy, które dwójka braci naruszyła, lecz nie zdążyła nic z niej nawet wybrać.
Królik doskoczył bliżej, ustawiając się między bratem a gangiem. Ogon podniósł, a oczy lśniły wyzywająco. Ukazał im kły złowrogo, zginając grzbiet w idealny łuk.
— Zostawcie go. Jeśli ktoś chce się bić, to niech spróbuje ze mną! — Zając patrzył na niego z niepewnością, nie wiedząc, czy aby na pewno było to dobrym pomysłem ze strony bursztynowookiego. Doceniał chęć pomocy, jednak przy takiej ilości kotów mogło być to ryzykowne. Nie chciał go stracić...
Na te słowa Klamerka zrobił pół kroku naprzód. Jego źrenice zwęziły się w szparki niczym takie cieniutkie sosnowe igły.
— To spróbuję — wypluł z siebie niby obojętnie, świdrując spojrzeniem Króliczka. Nie czekając na odpowiedź, rzucił się naprzód. Pazury zahaczyły o sierść, wyrywając kolejną kępkę, posyłając ją w powietrze. Zając z trudem uskoczył w bok, czując powiew ciosu tuż przy futrze. Brązowooka wpadła za nim z roziskrzonymi oczami, wrzeszcząc z dziką radością, jakby sama walka była dla niej największą przyjemnością.
Bluszcz podskakiwał nerwowo obok, kręcąc głową i trajkocząc coś niezrozumiale:
— Nie, nie, nie tak! Nie trzeba, nie trzeba...! — mimo starań kocura, nikt nie zwracał na niego uwagi. W obliczu takiego zagrożenia mamrotanie coś pod nosem również nie należało do najlepszych z decyzji. Zając robił co w jego mocy, by się przypadkiem nie potknąć o samotnika. Izyda westchnęła przeciągle, poprawiając łapą futro przy uchu, jakby cała ta bijatyka ją nużyła. Ale jej spojrzenie pozostawało czujne i ostre. Uliczka zatrzęsła się od wrzasków oraz szelestu pazurów. Echo odbijało się od murów, a ptaki poderwały się z dachów z przeraźliwym piskiem. Futra smagały się nawzajem, kły błyskały w półmroku.
Początkowo wydawało się, że bracia dają radę. Królik wysunął łapę, przejeżdżając po boku Klamerki bez większego zastanowienia - tak, jakby chciał wyrządzić mu najwięcej krzywdy, albo może tak tylko wydawało się zielonookiemu, który odepchnął właśnie Betelgezę, przewracając ją na bok. Zostawił na jej barku parę rozległych szram, z których sączyła się teraz obficie krew. Spojrzał na ułamek sekundy na swoją łapę - była brudna, zakrwawiona od całego tego natłoku. Mimo wszystko, przewaga liczebna dała o sobie szybciutko znać. Obce koty nie walczyły uczciwie, otaczały ich, wbijając się ciosami z boków, odcinając drogę do odwrotu. Zając stał u boku braciszka, spoglądając na niego z urywanym oddechem. Bok opadał mu i wznosił się, a pysk sapał, próbując zaczerpnąć powietrza. Krew spływała mu po pysku, sam nie był pewien, czy należała do niego, czy do któregoś z kotów, z którymi walczyli. Napłynęła mu na język, a metaliczny posmak rozpłynął mu się po podniebieniu nieprzyjemnie. Patrzył w ich rozjarzone ślepia, żądne wygranej. Oni nie mieli szans, była ich tylko dwójka, przeciwko samotnikom, które oszukiwały.
Królik warknął i rzucił się ponownie na Klamerkę, wbijając pazury w jego kark, lecz zaraz poczuł, jak coś ciężkiego zwala go z boku. Biała kocica z triumfalnym wrzaskiem powaliła go na ziemię, zdzierając sierść z jego łopatki. Krótkie kępki futra opadały powolnie na ziemię, niczym piórko, które właśnie odczepiło się od ptaka przelatującego nad nimi. Zając zdołał jeszcze odepchnąć ją łapą, ale w tej samej chwili Izyda znalazła się przy nim, błyskawicznie rozcinając mu skórę na pysku. Świat zawirował, zapach krwi i kurzu wdarł się do nozdrzy. Zielonooki wrzasnął wściekle, piekący ból szybko dopadł go, uniemożliwiając jakiekolwiek skupienie się. Mogli walczyć ile sił, ale każde ich zwycięskie odepchnięcie kończyło się ciosem z innej strony. Obcy napierali na nich, zawzięcie walcząc o swoją padlinę. Betelgeza raz jeszcze skoczyła, wysuniętymi pazurami trzepnąwszy przed pyskiem Króliczka, Zając susem dotarł tam szybko, biorąc ją na siebie. Koty przeturlały się w szarpaninie, posyłając w powietrze następną parę kępek. Klamerka zataczał kręgi jak wygłodzony lis, a Bluszcz krążył wokół, plącząc się i podgryzając, jakby wbrew własnej woli.
— Zajączku! — ryknął Królik, dysząc ciężko. Futro miał zmierzwione, na piersi ślady świeżych zadrapań. — Nie damy rady... oni są wszędzie! — słowa te przywróciły Zająca do teraźniejszości, zmuszając do działania.
Klifiak postawił uszy, próbując oderwać się od samotniczki. Wiedział, że brat ma rację. Każdy kolejny cios osłabiał ich coraz bardziej, a gang nie zamierzał ustąpić. Nie dadzą rady, nie mogą dalej tak walczyć, bo skończy się to tragicznie.
— Musimy się wycofać! — warknął wreszcie, cofając się o krok i odtrącając łapami Betelgezę, która z sykiem znów próbowała go zaatakować. Królik przytaknął, odwracając się błyskawicznie. Bracia biegiem, resztką sił ruszyli ku wylotowi zaułka, przeciskając się między obcymi ciałami. Koty pozostawiły im jeszcze parę szram, o których Zając nawet nie chciał teraz myśleć. Betelgeza wrzasnęła coś gniewnie, a Klamerka szarpnął ich futro, lecz nie zdołał zatrzymać. Uciekając, przewrócili Bluszcza, który nie zdążył odejść w porę. Przewrócił się, głośno narzekając, jednak Klifiak nie skupił się na jego słowach. Koty gangu rzuciły się w pogoń, pazury chrzęściły o beton, a wąskie uliczki odbijały echo wrzasków. Parę dwunożnych wyjrzało, wrzeszcząc w ich stronę, rzucając jakimiś opadami. Pies w oddali ujadał obficie, usłyszawszy całe to zamieszanie. Musieli wyrwać się, uciec, zanim zginą otoczeni. W sercu Zajączka zaczął rosnąć żal, że nie był silniejszy, lepszy, może wtedy daliby im radę i nie musieli wracać teraz z pustym żołądkiem.

<Królicza Ułudo, trzymasz się?>

Od Króliczej Ułudy CD. Trójokiego Zająca

— Nie poznaję cię, Zajączku. Jeśli masz choć odrobinę szacunku do siebie i do mnie, to nie rób tego więcej. — Kukułczy Wdzięk odwróciła się, zła na kocura. Wyszedł sobie tak bez słowa, a gdy wrócił, zachowywał się tak, jakby ktoś go podmienił. Była rozczarowana. Skierowała się do legowiska, nie oglądając za siebie.
Zajączek stał tak, niczym wryty w ziemię, patrząc za nią. Jakby nie do końca pojmując, co właśnie miało miejsce. Czy była na niego zła? Znów oblizał nos, szukając resztek zapachu kocimiętki. Tylko echo odchodzących kroków przypominało mu o jego błędzie.
Królicza Ułuda przyglądał się wszystkiemu z przymrużonymi ślepiami. Stał spokojnie, czując ciepło swojego brata tuż obok. Na zewnątrz wyglądał na obojętnego, z kamiennym wyrazem pyszczka. W środku jednak cieszył się jak mały kociak, któremu właśnie udało się przekonać mamę do skosztowania stałej zwierzyny po raz pierwszy. Jego ‘plan’ zadziałał lepiej, niż sam się tego spodziewał. Na jego mordce pojawił się sztuczny, wymuszony uśmiech, w którym kryło się napięcie i udawane współczucie. Wojownik nachylił się i polizał brata kilka razy za uchem, dając mu w ten sposób znać, że wszystko jest w porządku.
— Nie wiem, dlaczego tak zareagowała, przecież nic nie zrobiłeś — zaczął, wzruszając ramionami. Jego głos drżał, z trudem powstrzymując śmiech satysfakcji, który chciał wyrwać się z gardła. — Wiesz, kotki już takie są. Nic z tym nie zrobimy — westchnął, powoli kręcąc głową, jakby zrezygnowany.
Zachowywał się tak, jakby był już doświadczony w tych tematach, a tak naprawdę nigdy nawet nie miał oficjalnej partnerki. Co on mógł o tym wiedzieć? Trójoki Zając wciąż wpatrywał się w miejsce, gdzie przed chwilą stała szylkretka. Milczał.
— Odpuść sobie — dodał kremowy, tym razem nieco ostrzejszym tonem, podszytym lekką irytacją. — Znajdziesz sobie lepszą, która nie robi afery o byle co. Chodźmy już… — odchrząknął, jakby chciał złagodzić wrażenie, że to on jest w tym wszystkim winny. Dopiero wtedy jego brat poruszył się i ruszył obok niego, wciąż bez słowa. Szli razem, ramię w ramię, kierując się w stronę skalnej półki, gdzie wojownicy kładli się spać. Bursztynowooki, widząc nieodgadniony wyraz pyszczka wojownika, poczuł ukłucie w sercu. Poczucie winy dopadło go szybciej, niż przypuszczał, ale nie mógł się teraz wycofać. Tak będzie lepiej dla nich obu.

***

Od rana był chodzącym kłębkiem nerwów. Czuł, jak jego pazury same wbijały się w twardą posadzkę przy każdym kroku. Kocimiętka z wczoraj dawno przestała działać, a po jej słodkim zapachu został tylko ciężar w klatce piersiowej i to nieznośne poczucie winy. Pustka, która zagnieździła się w nim od rana, przypominała, że wcale nie był taki beztroski i przebiegły, jak chciałby udawać. Dziś miał spotkać się z Dyniową Skórką. Znowu, tak, jak zwykle. Tak jak zawsze, w jego głowie dudniło jedno pytanie: “Co tym razem się wydarzy?”. Ich każde spotkanie przypominało pokaz – jeden z tych, który wciąga tak bardzo, że ciężko oderwać od niego wzrok, a jednocześnie sprawia, że żołądek ściska się ze stresu. Bał się, ale nie potrafił od niej odejść. Czuł się uwięziony, ale z jakiegoś powodu miał wrażenie, że jest zobowiązany do tego, by przy niej zostać. Znali się tak długo… Nie potrafiłby ot tak zniknąć z jej życia.
Ominięcie tego spotkania nie wchodziło w grę. Już raz to zrobił, gdy zmarła Gasnący Promyk – wtedy przegapił moment, w którym powinien być już na granicy. Ruda wciąż zdawała się mieć w sobie gorycz po tamtym dniu. Wiedział, że musi to odpracować – jakoś naprawić i pokazać, że wciąż może na niego liczyć. Dlatego tym razem postanowił pojawić się wcześniej. Nie chciał ryzykować, że znowu coś pójdzie źle. W pyszczku niósł drobną piszczkę – taki prezent, który miał ją udobruchać. Wiedział, że taki podarunek wiąże się jednak z ryzykiem ze strony klanu. Mrozy na dobre rozgościły się na klanowych terenach, a gruba, tłusta zwierzyna zniknęła. Teraz kotom zostawały tylko chude, kościste kąski, które ledwo starczały, by zaspokoić głód. Judaszowcowa Gwiazda pewnie skrzyczałby go bez litości, gdyby dowiedział się, że oddaje tak cenny łup… kotce z Klanu Wilka. Kotce, która pochodziła z przynależnością, która odniosła triumf w walce pod Czarnymi Gniazdami.
Siedział tak i siedział, wpatrując się w horyzont i wsłuchując się w każdy dźwięk, jakby próbował wychwycić jej kroki jeszcze zanim ją zobaczy. Krótki kikut podrygiwał co chwilę, a serce biło mu szybciej z każdą mijającą chwilą. Powietrze było zimne, a w nozdrza wdzierał się zapach mokrej ziemi i wilgotnych liści. I wtedy – w końcu się pojawiła. Jej płomiennorude, choć ubłocone futro, wyraźnie odznaczało się na tle brudnej chlapy, która rozciągała się za jej plecami. Sposób, w jaki stąpała, był pewny, choć w intensywnie zielonych ślepiach błyskało coś trudnego do odczytania, jakby zmartwienie zmieszane z radością. Ogon kremowego zaczął nerwowo wystukiwać rytm w ziemi. Uśmiech sam wślizgnął się na jego pyszczek i nie chciał zniknąć, nawet gdy kocur próbował go stłumić.
Kiedy kotka była już na tyle blisko, że mógł poczuć jej zapach, zawołał z wyraźną ulgą:
— Dyniowa Skórko! Wreszcie jesteś!
Podniósł się od razu, stawiając kilka kroków w jej stronę, po czym otarł się pyszczkiem o jej policzek. Wilczaczka odpowiedziała cichym mruczeniem, na moment zatapiając się w jego futrze. Jej obecność przyniosła za sobą znajome ciepło, które koiło jego zszargane nerwy i dodawały otuchy w ten mroźny, pełen napięcia i wyrzutów dzień.
— Co u ciebie? Wszyscy bliscy zdrowi? — zapytał, siadając naprzeciwko i przysuwając drobną zdobycz w jej stronę. — Jak sobie radzicie po wojnie? J-ja… Nie chciałem pozbywać się tego Wilczaka oka! To było w samoobronie, naprawdę – dodał szybko, spuszczając wzrok i przyciskając uszy do głowy, jakby bał się, że zobaczy w jej spojrzeniu gniew i zawód.
— Ech, Pustkułkowy Szpon, i tak go nie znałam. — Wzruszyła ramionami, jakby mówiła o czymś zupełnie nieistotnym. Może to i lepiej? — Myślę, że jest stabilnie. Co prawda ostatnio zmarł taki jeden, po tym, jak pokłócił się i pobił ze swoją uczennicą. Dziwne, nie? — zachichotała lekko, patrząc mu prosto w oczy. — A mój były mentor doczekał się dwójki kociąt z jakąś przypadkową samotniczką imieniem Barczatka, którą Nikła Gwiazda przyjął do Klanu. Nie spodziewałabym się tego po nim.
Gdy skończyła mówić, polizała się krótko w łapę, ocierając ją o pysk i próbując zmyć z siebie zaschnięte błoto. Jej ruchy były powolne i spokojne, jakby wcale się nie spieszyła. Po jej słowach zapanowała cisza, ciężka i pełna oczekiwań ze strony Króliczej Ułudy. Czuł, że powinien coś powiedzieć, ale jeszcze bardziej chciał, by to ona odezwała się pierwsza. Liczył, że spyta o życie w jego klanie, o to, jak radzą sobie po wojnie… ale ruda tylko milczała, wpatrując się w niego swoimi zielonymi oczami.
— Och, na… naprawdę? — wyrzucił w końcu z siebie, trochę zmieszany, trochę skrępowany. Dyniowa Skórka położyła łapę na ziemi, lekko przekrzywiając głowę, tak by złapać jego bursztynowe spojrzenie. Jej ogon przesunął się wolno po zmarzniętej glebie i owinął ciasno wokół jej łap, jakby chciała uchronić samą siebie przed czyhającymi zagrożeniami.
— Właściwie… to nie tylko Barczatka będzie teraz siedziała w żłobku — mruknęła przeciągle, jakby od niechcenia, choć w jej tonie brzmiała wyraźna nuta napięcia. Uszy wojownika drgnęły, a szczęka mimowolnie się zacisnęła.
— Doprawdy? — dopytał, przechylając głowę, starając się zabrzmieć neutralnie. — W takim razie kto jeszcze? To ktoś, kogo znam?
Dyniowa Skórka uśmiechnęła się pod nosem. W jej oczach mignęła niewielka iskra, którą kremowy znał aż za dobrze.
— Tak! Nawet bardzo! — powiedziała lekko, wyciągając szyję w jego stronę. Królik poczuł, jak robi mu się nagle gorąco. Odruchowo chciał się odsunąć, by złapać trochę zimnego powietrza, ale szybko zrozumiał, że to nic nie da – ona i tak, jak zwykle, go dopadnie.
— Więc… o ko-kogo chodzi? — wymamrotał, odwracając wzrok, już czując w kościach, że pożałuje tego pytania. Ruda kotka cofnęła się lekko i wróciła do poprzedniej pozycji, obserwując go uważnie. Jej źrenice przesuwały się po jego pysku, jakby próbowały wyczytać z niego każdą myśl i emocje.
— O mnie, głuptasie! — powiedziała nagle, a jej słowa sprawiły, że kremowemu ścisnęło się gardło. Zamarł. Poczuł w sobie dziwną, bolesną mieszaninę – zdradę, bo przez tyle księżyców ich spotkań najwyraźniej miała w sobie miejsce także dla kogoś innego… ale i dziwne uczucie ulgi. Może wreszcie przestanie wymagać od niego ciągłych spotkań? Może to będzie jego okazja, by się trochę uwolnić? Wypuścił z płuc powietrze ze świstem, czując, jak napięcie choć odrobinę opada.
— To świetnie! — zachichotał, mrużąc oczy w udawanej wesołości. — Kto jest tym szczęśliwcem?
Płomiennoruda zmarszczyła brwi i nadęła lekko policzki, przybierając naburmuszony wyraz pyska.
— Nie żartuj sobie! — wycedziła przez zęby, ale jego twarz wciąż wyrażała czyste zdezorientowanie. — Ty! Chodzi o ciebie! — warknęła z nagłym naciskiem. — To ty będziesz ojcem!
Królicza Ułuda w szoku rozdziawił pyszczek, a jego oddech na moment się zatrzymał. Świat jakby zawirował, a ziemia pod łapami stała się miękka i niestabilna. Miał wrażenie, że żołądek podszedł mu do gardła i zaraz zwróci swoje skromne śniadanie. Naprawdę nie był na to gotowy. Stał tak przez kilka uderzeń serca, w zupełnej ciszy, czując, jak w jego głowie właśnie rozpętuje się burza. To, co działo się w jego wnętrzu, odbijało się wyraźnie w oczach, które co chwilę rozszerzały się i mrużyły.
— A-ale… My nie możemy być razem! — wyrwało mu się nagle. Poderwał się na łapy, a ciało odruchowo cofnęło o krok, jakby szukał drogi ucieczki – ale nie… nie mógł uciec. Nie mógł zrzucić całej odpowiedzialności na Dyniową Skórkę, choć wszystko skłaniało go do tego, by po prostu odwrócić się i pobiec. — To… to wbrew ko-kodeksowi! To wbrew woli Klanu Gwiazdy! — wykrztusił, czując, jak jego gardło zaciska się coraz bardziej.
Po tych słowach parsknął nerwowym, suchym śmiechem, który aż go zabolał. Desperacko próbował obrócić w żart to, co właśnie usłyszał – w środku był jednak roztrzęsiony i zagubiony. Gdy pysk kotki pozostawał nieruchomy, a jej spojrzenie nie złagodniało, jego mina momentalnie spoważniała.
— Ty… nie żartujesz, prawda? — spytał ciszej, przerażonym głosem.
— Wiem! — warknęła szorstko wojowniczka, jej ton był ostrzejszy niż sowie szpony. Widać było, że nie spodziewała się takiej reakcji po kremowym kocurze. — Dlatego musimy coś wymyślić! — dodała, płaszcząc uszy i przestępując z łapy na łapę. Królicza Ułuda przypomniał sobie jej minę z tamtego dnia przy granicy, kiedy pierwszy raz ją widział. Była zmartwiona, a teraz wyglądała niemal tak samo. Kocur zagryzł wargę, czując gorzki posmak krwi w pysku, i zaczął gorączkowo szukać rozwiązania. Myśli odbijały się od siebie w głowie, aż w końcu wyrzucił to, co jako pierwsze wpadło mu na język.
— Uciekamy.
Powiedział to twardo, bez zawahania, choć w środku nie był pewien, czy naprawdę ma na to siłę. Płomiennoruda otworzyła szerzej oczy.
— Oszalałeś!? — syknęła gniewnie. Jej spojrzenie najpierw zaiskrzyło gniewem, ale zaraz przygasło, ustępując miejsca strachowi i rezygnacji.
— To jedyne wyjście, byśmy mogli wychować te kocięta wspólnie — zaczął spokojnie, choć czuł, że serce skacze mu w klatce piersiowej. W środku czuł chłód, który powoli przemykał po jego ciele, mrożąc mu krew w żyłach. Mimo to starał się trzymać pozory – udawać opanowanego, spokojnego. — Uciekniemy do miasta. Tam będzie trochę cieplej, nie będzie tyle dzikich zwierząt i zagrożeń — mówił dalej, starannie dobierając słowa, żeby tylko głos mu się nie załamał. Dyniowa Skórka zamrugała kilka razy, powoli, chcąc zyskać na czasie. Jej spojrzenie na moment uciekło w bok, w stronę szaroburych chmur, unoszących się na niebie. Dopiero potem drgnęła, wyduszając z siebie trzy krótkie słowa:
— Dobrze. Masz rację.
Sposób, w jakim mówiła, kompletnie do niej nie pasował. W tonie wybrzmiewał smutek, nie było w nim jej typowej gwałtowności. Był zbliżony do szeptu, a nie krzyku, tak, jak zwykle. Brzmiała tak, jakby pogodziła się z przegraną, ale Królicza Ułuda czuł inaczej. Chciał wierzyć, że to wcale nie była przegrana, a jedynie nowy początek czegoś lepszego.
Zapadła cisza. Stali naprzeciwko siebie, słysząc tylko szum wiatru i odległe krakanie wron. Przez kilka uderzeń serca żadne z nich nawet słowem się nie odezwało, jakby oboje zastanawiali się, czy naprawdę chcą uciekać, i… kiedy to zrobić.
W końcu kocur przełamał milczenie:
— Nie możemy z tym zwlekać. Uciekniemy jeszcze dziś, dobrze? Zanim będzie ci zbyt ciężko chodzić z powodu kociąt — powiedział stanowczo. — Widzimy się w tym miejscu o zmierzchu. Przyprowadzę ze sobą brata, jest mi najbliższy. Nie mogę zostawić go samego w Klanie Klifu, mam nadzieję, że to zrozumiesz.
Ledwo skończył mówić, a obrócił się gwałtownie i rzucił do biegu. Śnieg zmieszany z błotem prysnął spod jego łap, gdy ten znikał między zmarzniętymi trawami. Nie chciał słyszeć o tym, co powie płomiennoruda na temat dodatkowego gościa. Czy jej się podobało, czy nie – Trójoki Zając szedł z nimi.

***

Królicza Ułuda wpadł do obozu cały zdyszany, czując, jak jego łapy zaczynają już boleć. W gardle paliło go od szybkiego biegu, a dźwięk bijącego serca odbijał się w jego uszach na tyle głośno, że miał wrażenie, iż słychać je w całym obozie. Czuł na sobie spojrzenia kilku ciekawskich kotów, które przerwały swoje zajęcia, by przyjrzeć się jego nagłemu wejściu. Zignorował jednak ich pytające wyrazy pyszczka, teraz nie miał czasu ani ochoty na żadne tłumaczenia. Bez zwalniania kroku wyrwał się do przodu, kierując się w stronę skalnych półek. Zwinne, wyuczone ruchy pozwoliły mu szybko wspiąć się na górę. Tam dostrzegł swojego brata. Trójoki Zając leżał skulony na swoim posłaniu, z tęsknotą wymalowaną na mordce. Jego zielone oczy uważnie obserwowały każdy ruch Kukułczego Wdzięku, która rozmawiała niedaleko ze swoją siostrą.
— Zając! — zawołał Królicza Ułuda, słysząc, jak jego słowo odbija się echem od skalnych ścian. On sam nie odwracając wzrok od dwóch szylkretek, dodał drżącym głosem: — My… m-musimy o czymś porozmawiać.
Przełknął ślinę, a jego spojrzenie powędrowało w stronę brata. Trójoki Zając drgnął, uniósł głowę i lekko przechylił ją w bok.
— O czym? — zapytał, unosząc brwi. Pyszczkiem wskazał, by kremowy usiadł obok niego. Królik jednak pokręcił głową, a w jego ślepiach błysnęła powaga.
— To nie miejsce na tę rozmowę. Musimy wyjść — poinstruował cicho, po czym zeskoczył ze skalnych półek, starając się nie zwracać na siebie uwagi reszty obozu. Zając, choć wyraźnie zdezorientowany, podniósł się i podążył za nim. Szli w milczeniu, a jedynym dźwiękiem, który roznosił się po terenach, był ten wydawany przez suche liście, pokrywające zmarzniętą ziemię. Kiedy oddalili się na tyle, że obóz zniknął w oddali, a wokół panowała cisza przerywana wiatrem, zielonooki odezwał się pierwszy:
— To… o czym chciałeś porozmawiać? — zapytał ostrożnie. — Nie wyglądasz najlepiej, coś cię trapi?
Królik prychnął pod nosem, zatrzymując się na moment.
— No proszę, zauważyłeś — rzucił sarkastycznie, choć jego ogon nerwowo poruszał się na boki. Wygładził językiem zmierzwione futerko na piersi, jakby ten gest miałby pomóc mu uspokoić wirujące myśli. — Ale to nie o tym. Faktycznie, coś się stało. Stało się… dużo. I dlatego musimy… — zawahał się, czując, jak gardło ściska mu się jeszcze bardziej. — Uciec.
Przez następne kilka uderzeń serca obserwował, jak wyraz pyszczka Trójokiego Zająca przechodzi od zdziwienia, przez niedowierzanie, aż do czegoś, co przypominało rozbawienie.
— Co? Chyba nie mówisz na poważnie, prawda? — Zaśmiał się nerwowo, próbując przetrawić absurd tej sytuacji. — Dlaczego mielibyśmy uciekać? W Klanie Klifu mamy wszystko, czego potrzebujemy… — dodał, kręcąc głową. Królicza Ułuda rzucił mu krótkie, lecz chłodne spojrzenie.
— To nie czas na takie pytania. Później ci wyjaśnię, chodź. — Ruszył dalej, ale po kilku krokach zorientował się, że jego brat został w tyle. Odwrócił się, a widok zmieszanego kocura, zmusił go do postoju.
— Nie możesz mówić na poważnie! — wybuchł Trójoki Zając. — Co z naszą rodziną? Co z Pikującą Jaskółką? Co z naszymi przyjaciółmi? — warknął. Królik zmarszczył brwi i odparł równie ostro:
— Chyba z twoimi przyjaciółmi! Ja i tak z nikim nie rozmawiam.
— A co ze Źródlaną Łuną? — dopytał zielonooki, nawet się nie wahając. Królicza Ułuda poczuł, jak jego uszy robią się gorące. Gdyby nie miał futra, najpewniej byłby cały zarumieniony.
— Skąd wiesz!? Poza tym… ja wcale jej nie lubię! Nie jest nawet moją znajomą, jasne? — uparł się, a jego ogon z irytacją smagał powietrze. — Ja wiem, że mówiąc ‘przyjaciele’, chodzi ci o Kukułczy Wdzięk. — Przewrócił oczami z udawaną obojętnością. — Ale ona cię nie chce. Musisz sobie odpuścić, bracie — dodał luźno. Trójoki Zając otworzył szerzej oczy, jakby nie dowierzał w to, co usłyszał.
— Dlaczego myślisz, że mnie nie chce? Przecież… jesteśmy przyjaciółmi! — mruknął drżącym krokiem, przestępując z łapy na łapę. Jego ogon poruszał się niespokojnie, a uszy lekko opadły. Królikowi dziwnie było patrzeć na pysk brata pełen tak wielu emocji – zazwyczaj kocur sprawiał wrażenie nonszalanckiego i spokojnego. Teraz jednak widać w nim było niepewność. Dla Kukułki byłby w stanie zrobić wszystko, a myśl, że mogłaby go odrzucić była dla niego istnym ciosem.
— Już nie — wypalił kremowy bez zastanowienia, tonem szorstkim i stanowczym. Zielonooki odchylił głowę do tyłu w geście zdziwienia. Jego spojrzenie zdawało się mówić: “Jak to?”.
Pręgowany pokiwał głową, patrząc mu prosto w oczy.
— Wczoraj się pokłóciliście. Powiedziała, że nie chce cię znać.
Skłamał. Słowa wyszły z niego tak gładko, jakby mówił prawdę, ale w środku czuł, jak jego żołądek zaciska się w bolesny supeł. To nie była prawda – dobrze o tym wiedział – ale musiał jakoś zatrzymać brata przy sobie. Już teraz przewidywał, że jego własne słowa będą nawiedzać go w snach, ale przecież chciał dobrze. Zawsze chciał dobrze! Tylko życie… jak zwykle musiało rzucać mu kłody pod łapy.
— Naprawdę tak powiedziała…? — zapytał cicho Trójoki Zając, a jego głos brzmiał, jakby wolał nie znać odpowiedzi. Królik wyprostował się, unosząc też brodę, by wyglądać pewniej i wiarygodniej, niż się czuł.
— Tak — rzucił krótko, nie dając bratu czasu na wątpliwości. — Byłeś taki rozkojarzony, że nawet tego nie pamiętasz!
Zapadła cisza, a potem zielonooki spuścił wzrok. Z jego gardła wyrwało się krótkie, smutne:
— Och.

***

Podróż minęła w milczeniu. Trójoki Zając szedł na prowadzeniu, starannie wyznaczając drogę, którą wyobrażał sobie, że podążała Pacynka. Za nim ramię w ramię maszerowali Królicza Ułuda i Dyniowa Skórka. Szli długo i powoli, dostosowując tempo do trudnych warunków pogodowych i robiąc przemyślane przerwy, by nie stracić sił zbyt szybko. W tym wszystkim rozmów między nimi było niewiele. Raczej porozumiewali się cichymi mruknięciami i burknięciami, które miały zastąpić słowa. Każdy był pogrążony we własnych myślach, a napięcie między nimi unosiło się jak mgła o poranku.
W końcu przed ich oczami zaczęły wyłaniać się kontury budynków – szare, wysokie, niezbyt zachęcające nowych mieszkańców. Bursztynowooki podniósł głowę wyżej i poczuł, jak w jego sercu żarzy się iskierka nadziei.
— Ej! Jesteśmy już niedaleko! — ogłosił z entuzjazmem, choć wiedział, że wszyscy już to dostrzegli. Zielonooki spojrzał za siebie, uśmiechając się słabo do brata. — Wreszcie będziemy mogli zacząć życie na nowo — kontynuował, próbując ukryć napięcie i dodać otuchy innym. — Jak nastroje? Dyniowa Skórko? Trójoki Zającu? — zapytał, spoglądając na nich kolejno. Odpowiedzi jednak nie nadeszły. Oboje pozostali w milczeniu, niechętni do takich lekkich rozmów po ciężkiej i długiej drodze. Kremowy ugryzł się w język i do końca wędrówki milczał, starając się nie narzucać. Gdy przekroczyli granice miasta, od razu poczuli przyjemne ciepło bijące od ogrzanych budynków. Przeszli kawałek, ostrożnie omijając ciekawskie spojrzenia dwunożnych i ryki ich hałaśliwych potworów. W końcu skręcili w jedną z wąskich uliczek. Na jej końcu stało duże, zgniłozielone pudło – śmietnik. Tu na betonowej posadzce było względnie czysto, bez błota i chlapy, którą można było zobaczyć na głównych ulicach. Królicza Ułuda dorównał kroku swojemu bratu i z lekkim westchnieniem mruknął:
— Myślę, że możemy tu odpocząć. — Wszyscy trzej zatrzymali się w ciszy. — Powinniście pójść spać. To ja was w to wszystko wpakowałem, jestem w stanie się poświęcić, czuwając nad wami. W razie zagrożenia was wybudzę, dobrze?

<Trójoki Zającu? Co teraz…?>