Od Cynamonki CD. Ametysta

 Nie chciała myśleć co by się stało, gdyby dwunożni zauważyli Ametysta. Była niemalże pewna, że syn Błotnistego Ziela zostałby pieszczochem, czy tego chciał czy nie. A pieszczochem kocurek raczej nie chciał być, nawet jeśli jako kociak wraz z resztą swojego rodzeństwa wykazywał ogromne zainteresowanie zabawkami pieszczochów. Gorzej, gdyby chciał ich zaatakować. Wtedy mogłyby wyniknąć z tego jeszcze większe problemy. 

— A ty ciągle o tych poszukiwaniach brata... — westchnęła owijając ogon wokół łap, spoglądając na kocurka z troską i smutkiem. Jaka była szansa, że uda mu się odnaleźć zaginionego brata? Kocurka, który będąc zaledwie oseskiem zaginął i nie było pewności czy wciąż żyje. — Pomogę wam. Im będzie nas więcej, tym lepiej. Sprawniej pójdą poszukiwania — uśmiechnęła się do niebieskiego kocurka — Poproszę również Bryzę i Nico, aby nam towarzyszyli

— Naprawdę? Dziękuję ciociu! — Pręgowany tygrysio lekko podskoczył do góry. 

***

Mimo złożonej obietnicy pomocy w poszukiwaniach zaginionego kocurka, cynamonowa nie była w stanie udać się wraz z grupą poszukiwawczą poza znane jej tereny. A powodem tego była ciąża kotki oraz narodziny kociąt, które nałożyły się na datę wyruszenia grupy ochotników w kierunku terenu tych dziwnych ugrupowań kotów zwanych klanami. Z tego co udało jej się dowiedzieć, poszukiwania zakończył się niestety fiaskiem.

Zmartwiona przeniosła spojrzenie na szóstkę swoich kociąt, które leżały wtulone w jej bok; niektóre z nich spały, pozostałe przepychały się, aby mieć jak najlepszy dostęp do mleka. Nachyliła się do szylkretowej koteczki, która znajdowała się najbliżej jej przednich łap, lekko szturchnęła jej małe ciałko pyszczkiem. Teraz, gdy sama była matką jeszcze bardziej współczuła Błotnistemu Zielu utraty jednego ze swoich dzieci. Gdyby była na jej miejscu... gdyby to jej kocię zaginęło, prawdopodobnie pękło by jej serce z żalu i tęsknoty. 

***

Siedziała na balustradzie ze wzrokiem utkwionym w niebo. Pora zielonych liści zbliżyła się ku końcowi, dało się dostrzec już pierwsze oznaki zmiany barwy liści na drzewach. Nie mogła uwierzyć, że to już dwie pory minęły, a wieści o jej zaginionym synie jak nie było, tak nie ma. Mimo bólu w sercu, starała się być silna, przede wszystkim dla reszty swoich dzieci. Nie tylko ona odczuła mocno zniknięcie Kosa. Hessonit z nerwów miał problemy ze snem przez długi czas, co dodatkowo powodowało niepokój u pieszczoszki. Na szczęście dzięki pomocy Jeżyk udało się zaradzić na przypadłość jej drugiego syna, jednego z dwóch, którzy wciąż przy niej byli. 

Deski cicho zaskrzypiały pod ciężarem kota, który wdrapał się na werandę i zbliżył się do Cynamonki.

— Ciociu? Mogę się dosiąść? 

— Oczywiście Amku — miauknęła, wzrok ciągle miała utkwiony na niebie. Dopiero po paru uderzeniach sercach przeniosła spojrzenie swych złotych oczu na kocurka, czy już powinna powiedzieć kocura. Ametyst zmienił się bardzo przez ten czas. Wyrósł, już nie był tym samym małym kociakiem, który nie słuchał jej i jak na złość sam wpakowywał się do domu dwunożnych ryzykując tak naprawdę wszystko. — Jeśli mogę spytać, jak przebiega twój trening? — zadała najprostsze z możliwych pytań, w końcu chciała o czymś miłym porozmawiać, a była ciekawa jak sobie radzi syn Błotnistego Ziela

Wyleczeni: Hessonit

<Ametyst?>

Od Ametysta CD. Cynamonki

Chodził w kółko po stodole. Nie mógł się skupić. Diament bawił się piłeczką, Bazalt siedział przy mamie, która mu coś opowiadała. Amek się nudził i stresował. Chciał już odnaleźć brata, jednak nie był już jednoksiężycowym kocięciem. Stał się dojrzalszy i zaczęło do niego powoli dochodzić, że mogą nigdy nie odnaleźć brata. Ale chciał w to wierzyć. Musiał. Kilka kotów przyłączyło się do poszukiwań. Teraz Ametyst nie miał co robić. Skoro i tak mu się nudziło mógł równie dobrze pójść do Cynamonki zapytać się, czy pójdzie z nimi na wyprawę. Powinna się zgodzić, prawda? Wyszedł na ogródek kierując się do jej gniazda. W prawdzie nie wolno mu było tu wchodzić, ale miał ważną sprawę do cioci, która w jego mniemaniu nie mogła zaczekać. Całe szczęście zobaczył ją od razu, kiedy wszedł przez klapkę. Siedziała przy misce z wodą i piła.
- Ciociu Cynamonko! - zawołał ją. Ta wzdrygnęła się słysząc jego głos. Gwałtownie odwróciła głowę.
- Co ty tu robisz? - zapytała.
- Przyszedłem cię odwiedzić? - Amek przekrzywił główkę.
- Nie wiesz, że to niebezpieczne? Błotniste Ziele wie? A co gdyby dwunożni tu byli? - zapytała wściekła.
- Oj przestań. Nie było ich tu i nic się nie stało. Możemy porozmawiać?- zapytał ją. Wciąż była zła, ale już nie tak bardzo jak na początku.
- Na razie stąd chodźmy. Dwunożni mogą tu przyjść w każdej chwili. - powiedziała i puściła go przodem. Wyszli na ogródek.
- Chciałem się ciebie zapytać, czy pomożesz nam szukać brata? Mogłabyś nam pomóc i czułbym się pewniej mając cię u boku. - powiedział miłym tonem Amek. Tak naprawdę chciał odnaleźć brata, a przez obecność Cynamonki wcale nie czuł się pewniej. Jednak cynamonowa kotka wcale nie musiała tego wiedzieć.

<Cynamonko?>

Od Cynamonki CD. Ametysta

 Zawaliła sprawę. Kocurek tylko się nakręcił na chęć znalezienia swojego brata, który na dobrą sprawę mógł już dawno nie żyć. A jeśli żył, to byłoby jak szukanie igły w stogu siana. Jaka jest szansa, że udałoby mu się wpaść na kocurka, skoro odszukanie jakiegoś kota w Betonowym Świecie stanowiło problem, to co dopiero poza nim.

— Amku — zaczęła, starała się brzmieć niezbyt srogo, nie chcąc brzmieć aż tak ostro jak przed chwilą, dostrzegła jak malec się wzdrygnął w momencie podniesienia głosu — Niestety nie wiem jak się tamten kocurek nazywa, Błotniste Ziele nie poinformowała mnie o tym. Najpewniej nie nazwała go, w końcu, dopiero gdy przyniesiono was do szopy nadała waszej trójce imiona. Dopiero później dowiedziałam się, że był jeszcze czwarty kociak... — położyła uszy po sobie, a głos jej uwiązł w gardle. Zaczęła rozważać powiedzenie kocurkowi prawdy, odnośnie tego, że nie ważne ile będzie szukać brata, to może go nigdy nie znaleźć, bo bardzo możliwe, że nie ma go już na tym świecie. Nie śmiała jednak otworzyć pyska, to powinien usłyszeć od matki bądź kogoś z Kamiennej Sekty. Nie miała prawa, by go informować o tym.

— Jesteś bardzo dzielnym kociakiem, najdzielniejszych ze wszystkich jakie przyszło mi poznać w swoim życiu. — podjęła ciepło, po czym dotknęła swą łapką Ametysta za plecy, przysuwając go nieco ku sobie — Obiecaj mi, że dopóki nie będziesz wystarczająco duży i nie skończysz treningu nie wymkniesz się poza ogródek. Wychodzeniu bez dorosłych mówimy "nie". Dobrze? — spytała czekając na odpowiedź kocurka. — Musisz urosnąć. A jak będziesz duży, będziesz mógł robić to co ci się podoba.

Ametyst dłuższą chwilę milczał, aż w końcu z jego pyska wydobyło się twierdzenie.

— Dobry dzieciak — odetchnęła z ulgą, to było łatwiejsze niż sądziła, to całe posiadanie kociąt. Nie myliła się, prawda? — No już, zmykaj do mamy i braci, bo mi się przeziębisz. Nie chcę brać za to odpowiedzialności — zaśmiała się i lekko popchnęła kocurka w stronę drzwi i zachęciła gestem głowy, aby wszedł do szopy

— A pójdziesz z nami na poszukiwaniem naszego zagubionego braciszka?

— Pójdę. Będę was pilnować razem z innymi kotkami, byście nie rozrabiali po drodze — oznajmiła

— A do twojego domu możemy jutro pójść?

— Tak, jeśli dwunożni opuszczą dom na dłużej. Chociaż jutro chyba to nie jest ten dzień, gdy od rana ich nie ma... No już, Amek. Bo się zdenerwuję, a chyba nie chcesz widzieć zdenerwowanego pieszczocha... — spojrzała się srogo na kociaka, który zaśmiał się z jej miny — Obiecałam ci, że jak tylko dwunożni opuszczą dom i uzyskam zgodę od twojej mamy to cię zabiorę byś mógł pozwiedzać mój dom.

— Dobrze, dobrze! — wciąż śmiejąc się skierował się w stronę szczeliny w drzwiach. Mina jednak mu zrzedła, gdy się zbliżył w stronę składzika. Nim przeszedł przez szczelinę, jeszcze odwrócił się w stronę pieszczoszki i intensywnie wpatrywał się nią swymi pomarańczowymi oczkami. W końcu jednak zniknął w ciemnościach. Cynamonka stała jeszcze chwilę chcąc się upewnić, że kocurek nie postanowi ponownie wyjść na zewnątrz, po odczekaniu paru minut podczas, których nie było żadnego śladu wskazującego na to, skierowała się w stronę klapki w drzwiach.

<Ametyst?>

[Trening med]

[Przyznano 5%]

Od Ametysta CD. Cynamonki

 Obróżka? Kocurek sam nie wiedział. Te wydające dźwięk naszyjniki mu się podobały, ale czy to nie byłby znak tego, że jest pieszczochem? A on nie mógł być pieszczochem. Musiał być dzielny, aby odnaleźć brata. Ale to, że nosi obróżkę nie znaczy chyba, że jest pieszczochem? W końcu Cynamonka mówiła, że samotnicy też mogą. Amek pokiwał z zapałem głową.

- A jak to się robi? – zapytał wskazując łebkiem na obróżkę.

- Dwunożni to jakoś tworzą. Nie wiem jak. – odpowiedziała.

- A czemu do nich nie możemy pójść? Ciociu, proszę! Skoro robią takie super rzeczy, to może też mnie postarzą, żebym mógł odnaleźć brata! – mały wypiął dumnie pierś. Widział jak Cynamonka patrzy na nią z dezaprobatą i ze smutkiem.

- Możemy do nich przychodzić tylko wtedy kiedy dwunożnych nie ma w swoim gnieździe. W dodatku Błotniste Ziele musi się zgodzić. – powiedziała.

- No dobra. A możemy pójść poszukać brata? Przecież gdzieś musi być! Nie rozpłynął się w powietrzu. Im szybciej go znajdziemy tym lepiej! I mama już nie będzie taka smutna. – ostatnie zdanie powiedział ciszej.

- Nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł. Musisz jeszcze urosnąć, żeby-

- A jak on się nazywa? Będę go mógł jakoś nawoływać podczas poszukiwań? – Amek aż kręcił się z ekscytacji.

- Nie! – głos Cynamonki zabrzmiał trochę ostro, przez co kociak aż się skulił. Widać po niej było, że o czymś rozmyśla. Czyli była taka jak wszyscy. Dotychczas miał ją za lepszą, za to miłą, tą dobrą. Błotniste Ziele kiedy chciał ją o coś zapytać zamykała się w sobie na cały dzień. Krokus i Jeżyk też nic oczywiście nie mówiły. Dlaczego nie chciały, aby ocalił braciszka? Wiedział, że coś przed nim ukrywają. Jaka była ta okrutna prawda, której nikt mu nie pozwalał poznać? Wpatrywał się z otwartymi oczami w Cynamonkę.

<Cynamonko?>

Od Cynamonki CD. Ametysta

 Dostrzegła małą niebieską kulkę brodzącą przez śnieg, która zmierzała w jej kierunku. Wyszła kociakowi na przeciw zmartwiona faktem, że kocie mogłoby się rozchorować. Wciąż był w końcu taki mały, że ledwo dawał radę poruszać się naprzód, starając się z całych sił przebrnąć na swych małych łapkach przez śnieg.

— Ametyst, co ty wyrabiasz? — gdy Cynamonka użyła jego pełnego imienia, kociak zrobił niezadowoloną minę. No tak, wolał jak zwracano się do niego Amek. — No już. Wracaj szybko do szopy, bo się przeziębisz — miauknęła patrząc się na kociaka, który wpatrywał się nią szeroko otwartymi pomarańczowymi oczętami. A dokładniej na jej obróżkę i adresówkę.

— Wybieram się na poszukiwania brata. — oznajmił unosząc dumnie głowę ku górze — Słyszałem, że była nas czwórka, gdy się urodziliśmy. Odnajdę go byśmy mogli być wszyscy razem. Mama na pewno się ucieszy! — powiedział robiąc krok naprzód, po czym zapadł się w śnieg tak, że tylko jego łebek wystawał

Kotka zmartwiona przyglądała się synowi Błotnistego Ziela. Czyżby podsłuchał jej rozmowę z Jeżyk, bądź Krokus? Spojrzała karcąco na młode, jednak nie potrafiła się na niego gniewać i już po chwili na jej pysku zagościł łagodny uśmiech.

— To bardzo szlachetne, że chcesz odnaleźć swojego brata, jednak jesteś za mały. I jest na to za zimno — Nachyliła się do niego i złapała za kark podnosząc go ze śniegu, by ani chwili dłużej nie przebywał opatulony z obu stron przez biały zimny puch — Jak zrobi się cieplej i skończysz trening, wtedy myślę że nie będzie problemu abyś udał się na jego poszukiwania. — powiedziała dość niewyraźnie przez to, że trzymała Ametysta, po czym wraz z nim skierowała się w stronę szopy.

Nie miała serca powiedzieć mu, że to czwarte kocie mogło nie przeżyć. Nie chciała by malec płakał, dlatego też zasiała w nim ziarno nadzieji. W końcu sama była dobrej myśli i miała nadzieję, że duch Bylicy osobiście pilnuje by zgubie nic się nie stało.

— Ciociu Cynamonko — odezwał się cicho Ametyst w momencie, gdy został odstawiony przed drzwiami szopy — A czy mogłabyś pokazać mi gniazdo dwunożnych? Mama nie pozwala mi się samemu zbliżać do ich domu, ale jeśli poszedł bym z tobą, to nie powinno być problemu... Jestem ciekawy tego jak żyją pieszczochy.

Ciocia Cynamonka. Nie sądziła, że kiedyś jakiekolwiek kot się tak do niej zwróci. W końcu nie sądziła, że uda jej się poznać potomstwo swoich braci, o ile ci takowe posiadali. Po tym, gdy każdy z nich trafił do różnych dwunożnych, nie mieli już ze sobą kontaktu. A tutaj proszę, mimo że nie łączyła ich krew, młody zwracał się do niej per ciocia. Ucieszyło ją to bardzo, co musiał zauważyć kocurek, bo po chwili ponowił prośbę łasząc się do niej.

— Dobrze, dobrze. Tylko twoja mama musi się zgodzić, sama cię nie zabiorę bez jej wiedzy. I będziemy musieli poczekać, aż dwunożni opuszczą swoje gniazdo. Wtedy jak już Błotniste Ziele się zgodzi przyjdę po ciebie i bez problemu będziemy mogli się poruszać w środku, ale musisz się mnie słuchać... — odparła nachylając się do niebieskiego, który w tym samym czasie podskoczył ku niej i łapką dotknął jej medalika — Widzę, że podoba ci się moja obróżka. 

— Ładnie się błyszczy to małe kółeczko. Tylko pieszczochy mogą mieć obróżki?

— Nie, jednak samotnicy rzadko noszą cokolwiek na szyi, w końcu sami mogą mieć problem z jej założeniem. Jak już spotkasz jakiegoś samotnika z obróżką to bardzo możliwe, że był właśnie kiedyś pieszczochem. Może nie potrafić pozbyć się pamiątki po dwunożnych, albo z sentymentu sobie ją zostawił... A wiesz, że Bylica mimo, że była samotniczką dumnie na szyi nosiła naszyjnik? To takie coś co noszą dwunożni na swoich szyjach, podobne do obróżki. Może sam chciałbyś coś takiego nosić?

<Ametyst?>

[trening med]

[przyznano 5%]

Od Ametysta do Cynamonki

 Ametyst stawiał powoli łapki rozglądając się. Urodził się nie tak dawno temu w przytulnej szopie. Było im tam ciepło i dobrze. Kocurek Diamenta, którego  poznał kilka dni temu. Wciąż jeszcze nie potrafił za dobrze biegać, piszczał po zbytnim oddaleniu od mamy i był od niej całkowicie zależny. Usiadł sobie na ulubionym kocyku. Był puchaty i miły w dotyku, a Ametyst lubił dotykać rzeczy. Obok toczyła się gumowa piłeczka, którą Diament z zapałem toczył. Brat mówił na niego Amek. To imię brzmiało lepiej, tak mniej… majestatycznie. Diamencik miał bardzo dużo energii, bawił się już tak piłeczką od dwóch godzin. Ametyst był raczej spokojny. Siedział sobie i oglądał zabawę brata. Bazalt znowu coś skarżył, że niby Diament jest za głośno, jednak Błotniste Ziele zaraz go uciszyła, a ten zwinął się w kłębek obok niej. Ametyst miał ochotę zobaczyć dom Cynamonki – miłej kotki, która często do nich przychodziła. Kocurek naprawdę ją lubił. Błotniste Ziele nie pozwalała mu się tam zapuszczać, bo dwunożni mogli być przecież w domu, a Ametyst słuchał się mamy więc był posłuszny. Podszedł do niej i usiadł. Chwilę trwała cisza, która nie przeszkadzała Ametystowi. Wtedy Bazalt zadał nurtujące go od kilku dni pytanie:

- Mamo, czy mu mamy tatę? – zapytał ciekawie.

- Macie tatę, ale on jest chyba daleko stąd. – ton Błotnistego Ziela wskazywał na to, że nie warto ciągnąć temat.

- A brata? Cynamonka mówiła coś o czwartym kocięciu. – zapytał się Ametyst. Błotniste Ziele spuściła głowę. Może lepiej naprawdę nie ciągnąć tego tematu. Kocurek nie wiedział, co się stało, ale postanowił zamilknąć. Może poprosi o to tą Cynamonkę, która ich odwiedzała. Właściwie, to gdzie ona jest? O tej porze zwykle już tu była. Rozejrzał się dookoła i ujrzał ją w ogrodzie. Postanowił do niej pójść i się zapytać. Jeśli gdziekolwiek jest ten brat i jeśli żyje, Ametyst miał zamiar go znaleźć.

<Cynamonko?>