Od Wiśniowej Łapy CD Wrzosowej Rzeki

 Spojrzała się raz na mysz, a raz na wojownika, który ją rzucił. Westchnęła, spoglądając na niego z politowaniem.

- Nie dam ci żadnych ziół. 

- Przyszedłem tylko dać ci zwierzynę, nic więcej! - Miauknął w obronie wojownik. - Obiecuję, że nie zapytam już o zioła.

- Dobrze, może w końcu przestaniesz dramatyzować - Mruknęła Wiśnia. 

Już dla niej było przytłaczające towarzystwo kotów, które biorą więcej, niż im potrzeba - nie mówiąc o Jeżowej Ścieżce, który jest tak odważny i lojalny, że sprawuje swoją funkcję mimo licznych przeszkód spowodowanych jego wiekiem. 

Martwiła się o niego. Nie przywykłaby do samotności w legowisku medyka. Wracała ze zbierania ziół na jego polecenie - jego zapach unosił się w środku. Wracała z posiłku z towarzystwem najbliższych - jego zapach unosił się w środku. Ciągle tu był, a jednak Wiśniowa Łapa wiedziała, że Klan Gwiazdy po czasie zabiera ze sobą każdego kota. Ją też to czeka. Ale Jeżowa Ścieżka... był tego bliższy. To ją martwiło.

Rzuciła okiem na stojącego w wejściu kocura.

- Na co czekasz? Możesz przecież wyjść. - Powiedziała chłodno w jego kierunku. - Chyba, że chcesz pomóc mi w zbieraniu ziół na zapasy. Jeżowa Ścieżka na pewno się ucieszy, że młodsi wojownicy też się przykładają do pracy. 

Pamiętała, jak wyszła na takie zbieranie z Drżącą Ścieżką. Całkiem go lubiła. Był rozsądnym wojownikiem. Żałowała, że nie zostało mu dane pozostanie w klanie, a później w starszyźnie, jako kot, od którego najmłodsi mogliby czerpać wiedzę. Niestety, przodkowie nie zawsze są szczególnie sprawiedliwi. Pogodziła się z tym już dawno. Nie wszystko może być takie, jak chcielibyśmy, by było.  

- Umm... - Wrzosowa Rzeka widocznie starał się szukać jakiejś wymówki. 

- Świetnie - Przerwała mu Wiśniowa Łapa, spoglądając mu poważnym wzrokiem w oczy. - Więc jak pomogę Jeżowej Ścieżce wyleczyć chore koty, ty pomożesz mi zebrać zioła.

**

Wiśniowa Łapa zwróciła głowę ku wejściu do legowiska medyka, gdy zobaczyła idącą w jego kierunku Wietrzną Melodię. Uczennica Jeżowej Ścieżki skinęła głową, potwierdzając swoją obecność, i ruszyła zawołać Jeżową Ścieżkę. Wróciła z nim do szylkretowej wojowniczki.

- Co ci dolega? - Miauknął spokojnie starszy medyk. 

- Rana na łapie - Odpowiedziała Wiatr. 

Wiśniowa Łapa od razu podeszła do stosu ładnie posegregowanych, słodko pachnących ziół i wybrała odpowiednią roślinę, a następnie pomogła mentorowi opatrzyć i wyleczyć wojowniczkę. Potem przyszła też Głazowa Łapa odprowadzona przez swojego mentora, Chmurek, który również ostatnimi czasy stał się uczniem, i Gliniane Ucho. Na samym końcu Wiśnia poprosiła mentora grzecznie, by wyleczył ją, co Jeżowa Ścieżka zrobił z przyjacielskim uśmiechem. 

**

- Wrzosowa Rzeko? - Miauknęła kotka spokojnie. - Obiecałeś mi coś.

- Ja nie...

- To nie jest prośba. - Mówiła Wiśnia, wciąż ze spokojnym głosem. - Pomaganie medykom to twój obowiązek. To z tych zapasów bierzesz zioła, które są ci potrzebne do życia. Skoro z nich korzystasz, powinieneś pomóc je uzupełniać. 

<Wrzosowa Rzeka?>

wyleczeni: Gliniane Ucho, Wiśniowa Łapa, Wietrzna Melodia, Głazik, Chmurek

Od Wiśniowej Łapy CD Wrzosowej Łapy (Wrzosowej Rzeki)

 Spojrzała się z odrazą na uczniaka, zniesmaczona jego nietaktownym zachowaniem. Zgromiła go chłodnym spojrzeniem.

- Uważasz, że medykamenty rosną na drzewach? - Mruknęła. W zasadzie tak było, chociażby liście klonu często używane do przenoszenia innych ziół, znajdowały się właśnie na drzewach. Ale sądziła, że Wrzosowa Łapa domyśli się, o co jej chodzi.

- Tylko jedno ziarenko, proszę - Jęczał i syczał z bólu, aż szylkretka westchnęła z poirytowaniem.

- Zapytaj się Jeżowej Ścieżki. - Miauknęła chłodno. - Ja ci nic nie dam. Może on się zgodzi.

- Ale go teraz nie ma! - Jęknął Wrzos. 

- To sprawdź, czy jest w kociarni - Syknęła Wiśniowa Łapa, już rozdrażniona zachowaniem młodszego.

- A co, jak go tam też nie będzie? Daj mi jakieś zioła, proszę!

- Ucisz się - Powiedziała głośno i zmierzyła go wzrokiem bez wyrazu. - Nie możesz co chwilę brać ziół, to niebezpieczne. Trzeba ich używać z umiarem. Przeżyjesz, trochę drobnego bólu cię nie zabije.

Patrzyła, jak zrezygnowany niebieski kocur wychodzi z legowiska, krzywiąc się co chwilę. Przewróciła oczami i wróciła do segregowania ziół.

**

Wrzosowa Łapa został Wrzosową Rzeką. Wiśniowa Łapa musiała przyznać, że miała to pod ogonem, tak jak połowę kotów z klanu. Dopóki ktoś nie przypałętał się do niej i jej mentora z prośbą o leczenie, nie interesowała się innymi. Miło powitała Borówkową Mordkę, gdy ta przyniosła jej do legowiska medyka królika.

- Dziękuję, mamo - Miauknęła Wiśniowa Łapa i ukłoniła się lekko na znak szacunku. 

- Nie ma za co, dla mojej ukochanej córeczki wszystko. - Odpowiedziała Borówka, uśmiechając się wesoło. - Ale nic nie ma za darmo! Teraz musisz mi w zamian opowiedzieć ciekawe ploteczki!

Wiśniowa Łapa pokręciła stanowczo głową, wbijając wzrok w matkę.

- Nie interesuję się plotkami, wybacz - Mruknęła. - Jestem tu po to, by służyć klanowi. Nie interesuję się tym, co się w nim dzieje. 

- Nie bądź taka! - Miauknęła pogodnie Borówka. - Ja chętnie bym porozmawiała na temat władzy... Cóż, jaki pech, że Piaskowa Gwiazda zeszła z tronu! To okropne, będę tęsknić za czasami, gdy żyła.

Wiśnia skrzywiła się na te słowa.

- Słowo lidera jest prawem, rozumiem - Powiedziała bez wyrazu. - Ale naprawdę nie brzydzi cię to, co zrobiła? Musiałam grzebać we flakach Muszego Lotu. To bezczeszczenie zwłok. Nie tak przykazał Klan Gwiazdy. Nie rozumiem dyskryminacji. Kolor futra nie jest wyznacznikiem tego, jaki jest kot.

- Zmienisz jeszcze zdanie, Wisienko - Mruknęła Borówkowa Mordka i polizała swoją córkę za uchem w ramach dzielenia się językami. - Cóż, ja muszę już iść. Obiecałam Fretce, że pójdę z nią dzisiaj na patrol! Trzymaj się, skarbie!

Wiśniowa Łapa skinęła głową i odwróciła się, nawet nie śledząc wzrokiem wychodzącej z legowiska matki. Po chwili dojrzała w wejściu Wrzosową Rzekę i spojrzała na niego spod zmrużonych powiek.

- Czego chcesz? - Miauknęła. - Nie dam ci ziół. Mówiłam już, że jeśli chcesz je przedawkować, to lepiej, żebyś spytał się o to Jeżowej Ścieżki.

<Wrzos?>

Od Wrzosowej Łapy CD Wiśniowej Łapy

- Ała! Strasznie mnie to boli, a te ziarna nie pomagają! - wydał się nagle donośny jęk.

- Hm. Mi się zdaje, że działają. - wyszeptała, po czym rzuciła spojrzenie Jeżowej Ścieżce. - Przez długi czas byłeś cicho.

Niebieski kocur położył głowę, przetarł ogonem kurz. Wypowiadał swoje żale pod nosem jeszcze przez chwilę, zachowywał się niezrozumiale. Wiśniowa Łapa przypatrywała się mu zimnymi spojrzeniami. Jeżowa Ścieżka, któremu więdły uszy od żałości, wyszedł, wziął w pysk kilka ziół i opuścił stanowisko medyka pośpiesznym krokiem.

- Ja również muszę na chwilę wyjść. Błagam cię, nie zniszcz legowiska i nie rób gwałtownych ruchów. Chyba, że zależy ci na amputacji łapy.

Wrzosowa Łapa szybko pokręcił gorącą od słońca głową. Co on mógł tu robić, sam. Pewną odległość od niego leżał drobny, mahoniowy listek, lekko wyschnięty. Starał się sięgnąć po niego pazurem, gdyż nie chciał zmieniać pozycji. Po kilku próbach wreszcie się udało, odłamek rośliny miał już nabity na pazury. Powąchał go. Miał specyficzny zapach, taki... drażniący.

Chwilę później Wiśniowa Łapa weszła z powrotem do legowiska. Jej mina nie zwiastowała niczego dobrego. Miała przymknięte oczy, lekko opuszczone uszy i wysoko uniesiony ogon.

- Dlaczego ruszasz medyczne rzeczy?! - powiedziała chłodnym tonem.

- Medyczne...? Ale c-

Jej spojrzenie spiorunowało Wrzosową Łapę. Była zła.

- A co jeśli ten liść miałby właściwości trujące?

Szylkretowa kotka ciągle prześwietlała niebieskiego kocura wzrokiem i kontrolowała go.

***

Zbliżał się wieczór. Kocięta kładły się spać, było to bardzo słychać. Ciągłe dyskusje i przeczenia piszczących głosików. I ich matek. Niebo wyglądało bardzo pięknie, różowe i żółte barwy mieszały się ze sobą. Lecz Wrzosowa Łapa mimo urokliwych widoków nie czuł się zbyt dobrze. Ból kończyny się nasilał. Leżał na niewygodnym legowisku, trzymał łapę w nienaturalnie wygiętej pozycji.

- Wiśniowa Łapoooo... mogłabyś dać mi coś na ten bóóóól...?! - kocur przeciągle jęknął.

- Mówiłeś, że pestki nie działają, a teraz się o nie ubiegasz? - kotka westchnęła, odwracając się w stronę narzekającego pacjenta.

Niebieski przeturlał się w stronę szylkretowej kotki. Otarł się głową o jej łapę.

< Wiśniowa Łapo? >

Od Wiśniowej Łapy CD Wrzosowej Łapy

 W środku coś ją piekło z zażenowania, gdy Wrzosowa Łapa wręcz ciągnął się po ziemi jak robak, błagając ją o pomoc. Z przyzwyczajenia zajrzała za siebie, ale wiedziała, że Jeżowa Ścieżka był teraz w kociarni, doglądając kociąt i karmicielek. Posłała niebieskiemu uczniowi zimne spojrzenie.

- Pokaż łapę.

Uczeń posłusznie wyciągnął zranioną kończynę, a Wiśniowa Łapa westchnęła, wciąż mierząc go takim wzrokiem, jakby chciała pożreć mu duszę.

- To zwykłe skręcenie. - Miauknęła oschle. - Idź na posłanie, zaraz spróbuję coś zrobić.

Wrzosowa Łapa pisnął z niechęcią.

- Będzie bolało! - Próbował protestować.

- Zapomniałeś już reguł kodeksu? - Mruknęła Wiśniowa Łapa. - Jeżowej Ścieżki tu nie ma, ale jestem ja. Medyk ma władzę absolutną w swoim legowisku, więc po prostu idź tam i nie ruszaj łapy, to nie będzie bolało. Jeśli teraz stchórzysz, to będzie trzeba całkiem amputować łapę.

Oczywiście nie była to prawda, ale Wiśniowa Łapa chciała trochę zmanipulować ucznia do uspokojenia się. Zwykłe skręcenie nie wymagało amputacji, jednak kocur miał jeszcze mleko przed nosem... pewnie wierzył we wszystko, co mu się powie. Wrzosowa Łapa zdrętwiał na jej słowa i natychmiast pomaszerował na posłanie, a szylkretka odetchnęła w duchu. Może Jeżowa Ścieżka będzie dumny z jej samodzielnej pracy.

Podała mu parę ziarnek maku, aby stłumić ból, a później zajęła się skręconą kończyną. Nie rozumiała wrzasków kocura. Przecież to było tylko malutkie zwichnięcie, które przestanie boleć po najpóźniej trzech świtach. Zbyt dramatyzował.

**

Odpoczywała ze zmrużonymi oczami, wciąż obserwując pacjenta. Jeżowa Ścieżka już wrócił i widząc kocura, spytał się jedynie, co się stało. Gdy mu odpowiedziała, przytaknął, razem czekając na to, aż uczeń się wybudzi. 

Wrzosowa Łapa powoli wstał, a szylkretka od razu spojrzała na niego znudzona, spode łba. Czekała, aż znowu zacznie wrzeszczeć, że coś go boli. Była prawie pewna, że znowu będzie głośno.

<Wrzos?>

Od Wrzosowej Łapy

Całkiem niedługo po powrocie z patrolu łowieckiego

Emocje, zarówno negatywne jak i pozytywne schodziły z ucznia pełną parą. Nie widział dziś swojego mentora w obozie. Nie wiedział co myśleć o całej sytuacji. Polubił Gliniane Ucho, bardzo. Ale to, co wszyscy mówili o Rozżarzonym Płomieniu było dziwne. Wszedł przygnębiony do legowiska,  myślał o wszystkim. Co się stało z tym przemądrzałym wesołym kociakiem... Kamienna Agonia miała rację. Miała, gdyby miał odwagę podbiegł by do niej w tej chwili i powiedział jej to w twarz. Aczkolwiek bał się krzyku. Machnął ogonem, rozłożył się. W tej chwili do legowiska wtargnął jego brat, Ostrzeniowa Łapa. Dumny z siebie. Uśmiechnął się w kierunku Wrzosowej Łapy, ten jednak nie ruszył nawet wargą.

- Wrzos! Twój ząb wygląda bardzo śmiesznie przy takiej... poważnej minie! - rzucił Ostrzeniowa Łapa, chcąc zażartować.

- Nie teraz. - Wyjąkał, starając schować się wystający kieł nie dodający mu powagi.

- Co cię gryzie? - zapytał, jednocześnie wyskakując z legowiska – Mój mentor mnie woła, do później!

Wrzosowa Łapa postanowił wstać, wyjść i zobaczyć, jak jego brat sobie radzi. Na pewno lepiej, od niego. Łapa wymsknęła mu się, stracił równowagę, upadł. Kocur poczuł ogromny ból. Jedna z jego kończyn bolała go na tyle mocno, że nie mógł nią stabilnie stanąć. Bez żadnego zastanowienia przeczołgał się do legowiska medyków, jęcząc przy tym niemiłosiernie.

- Czy tu ktoś jest, okropnie boli mnie łapa, upadłem... Ja sam nie wiem! - wrzasnął.

W kąciku ukazała się szylkretowa, ciemna kotka.

- Kto przyszedł, o co chodzi?

- Ja! To ja! Pomóż mi! Moja łapa, ja umieram! - przeturlał się pod łapy kotki, szlochając.

< Wiśniowa Łapo? >