Od Wilczka CD Igiełki

 Opowieści Wilczej Pogoni były wręcz idealnym narzędziem do usypiania bandy rozbrykanych dzieciaków. Wilczek już wcześniej uznali, że ich matka ma po prostu jakiś naturalny dar, bo gdy tylko ta otwierała swój pysk - kociaki niemalże natychmiast już ziewały. Cichy szum wiatru dobiegał z zewnętrznego świata, jednakże Wilczek zignorowali to, mimo iż normalnie, wraz z resztą rodzeństwa wybiegliby niczym oszalałe dziki, chcąc sprawdzić co to się dzieje. 

— Blanoc, mamo — miauknęli, ziewając przeciągle. Turkusowe ślepia zamknęły się na dobre, zaś ciche pochrapywanie powoli rosło na sile.

— Dobranoc, słoneczka — zamruczała Wilcza Pogoń, otulając kociaki swoim ogonem.

* * *

Z samego rana Wilczka obudził srogi harmider w wykonaniu Krewetki, którą użarła w nos pszczoła. Niezadowolony wypłosz poderwali się z ziemi, wybudzając tym samym ze snu swoją siostrę, Igiełkę. Wilczek stanęli z lekka zestresowani, gdy koteczka przecierała zaspane ślepka, pozbywając się tym samym śpiochów, które sklejały jej powieki.

— Coś... coś się stało? — miauknęła cichutko, podnosząc wzrok na starsze rodzeństwo. Point machnął ogonem, unosząc go wysoko ku górze.

— Nic takiego, Igiełko. Owad ugryzł Krewetkę, nic więcej — odparli spokojnie, pomagając siostrze wstać, gdy nadal zaspana nie potrafiła złapać równowagi.

— Ojej... pewnie ją to bardzo boli... — zakłopotana Igiełka zerknęła na ich przybraną siostrę, która właśnie zalewała się łzami, szlochając w najlepsze przy okazji ciamkając swoją opuchniętą łapkę.

— Nie inaczej Igiełko — głos matki skutecznie zwrócił na siebie uwagę kociaków — Dlatego zostawiamy pszczółki i inne dźgające owady w spokoju... — dodała, podchodząc do czekoladowej kotki i biorąc ją za skórę na karku — Krewetka musi odwiedzić Truskawka i Safonę, chcecie iść z nami?

Ach tak, Safona, ta tajemnicza kotka, która pomagała wujkowi Truskawkowi, który jeszcze nie wrócił do pełni zdrowia. Wilczek podrapali się za uchem, rzucając zaciekawione spojrzenie siostrze. Tym razem niech ona zdecyduje.

< Igiełko? >

Od Igiełki CD. Wilczka

 Z zachwytem słuchała historii Wilczej Pogoni. Zachwytem owianym ciszą, delikatnym kiwaniem główką i okazjonalnym, skromnym uśmiechem.  Jednak zachwyt ten, iskrzył się w sercu młodej koteczki. Była zafasycnowana opowieścią, ciekawa kolejnych watków nastawiała uszu. Pozwoliła, by łagodne słowa matki wbiły się prosto w jej mózg, znajdując sobie wygodny kącik do zaszycia się. Nie dostrzegała świata realnego, przez ułamek chwili żyła tylko dźwiękami, spływającymi z pyska Wilczej. Aż nie poczuła delikatnego wiercenia się przy swoim boku. Niewielkie szylkretowe ciałko ułożyło się na niej wygodnie, na co Igiełka otuliła rodzeństwo ogonkiem (na tyle ile mogła) i położyła główkę na ich główce. Ciepłko Wilczka było przyjemne, a jego równie rzadkie co jej włoski łaskotałyją miło w policzek.
— Opowiesz nam coś jeszcze, mamusiu? — zamruczała Igiełka, układając się wygodniej przy Wilczku. — Co dalej działo się w Klanie Muszelki?
Wilcza Pogoń usmiechnęła się delikatnie, widząc kolejno ziewające pyszczki maluchów i ledwo co uniesione główki, kiwające się na boki. Senny nastrój powoli ogarniał cały żłobek. I mimo tego, że to Igiełka poprosiła o ciąg dalszy, sama słyszała już tylko urywki histori. "W Klanie Muszelki raz pojawiła się wydra", "wojownicy pomogli bezbronnemu zwierzęciu", "rzeka była długa i szeroka", "udało się przetrwać suszę..." i mimo, że ostatniej części już w ogóle nie usłyszała, wiedziała, że kończy się i żyli długo i szczęśliwie. Jak wszystkie bajki i historie. 

<Wilczek?>

Od Wilczka DO Igiełki

 — (...) gdy Jeżyk i Kąsek przeskoczyli przez ogrodzenie zobaczyli coś, o czym nigdy nie śnili! Przepiękny las okalany złocistą aurą, wodospady ze skrzącą, krystalicznie czystą wodą... Od tego momentu wiedzieli, że znaleźli to, czego szukali od tak dawna - dom. Jednakże to nie koniec tej historii moje maluchy. Jeżyk i Kąsek postanowili, że stworzą grupę, chodzili po lesie napotykając różne koty, którym pomagali, zaś one, podziwiając dobroć serca braci przyłączali się do nich a grupa rosła z dnia na dzień — Wilcza Pogoń przerwała na uderzenie serca, by napić się wody z mchu. — Ktoś wie, jak nazwali ich grupę?

Kociaki podniosły łapki ku górze, jednakże pierwszą, która to zrobiła była Igiełka. Szylkretka zauważyła to i wskazała na córkę, prosząc ją aby odpowiedziała.

— Nazwali siebie klanem muszelki — miauknęła pogodnie, szurając z lekka łapką w ziemi. Matka kociąt skinęła głową, kontynuując opowieść.

— Tak więc, klan muszelki rósł w siłę a ich dobroć oraz braterstwo zaczynały być sławione w całym złotym lesie! Niekiedy samotnicy sami przychodzili prosić o przyjęcie by poczuć, co to znaczy mieć dom. Jednak księżyce mijały a bracia starzeli się. Każdy z nich doczekał się kochającej rodziny oraz gromadki wnucząt.

— Takich uroczych jak my? — pisnęła Aksamitka, oblizując pyszczek. Wilcza skinęła głową twierdząco, śmiejąc się cicho pod nosem. Zniecierpliwiona niebieska szylkretka przysunęła się bliżej matki, niemalże wchodząc między jej łapy.

— Nawet bardziej, kochanie — kaszlnęła, ponownie spijając trochę zimnej wody z mchu. Wilczek oparli się o Igiełkę, przymykając ślepia. Byli trochę zmęczeni po całym dniu harców a opowieść matki skutecznie kładła ich do snu.

< Igiełko? >