Od Diamenta CD. Mniszka

Zgrabnie przeskakiwał z łapy na łapę, truchtając ostrożnie za śladem maleńkich łapek zostawionych przez jego przyszłą ofiarę. Zapach ryjówki dało się wyczuć bardzo łatwo. Kocur uważał, gdzie stawia kończyny, aby żaden hałas nie zdradził zwierzynie o jego obecności. Jeszcze nie widział ofiary, ale czuł ją bardzo wyraźnie. Delikatnie stąpał, starając się robić to jak najlżej, żeby tylko biedna ryjówka, którą zamierzał upolować, nie dowiedziała się o niebezpieczeństwie, które od jakiegoś czasu ją śledziło. Przyśpieszył kroku, aby jej nie zgubić.
Zaburczało mu w brzuchu. Jak co Porę Nagich Drzew, zdobyczy było mało i osłabione koty łatwo łapały choroby. Na przykład Diament, który zwykle był odporny na przeziębienia, dostał jakiś czas temu kataru. Nie wyleczył swojej dolegliwości od razu, uznał, że nie jest warta zachodu. A zarazki w jego organizmie zaczynały się rozprzestrzeniać i rozwijać, stając się coraz groźniejsze, doprowadzając do duszności. Gdy tylko Diament zdał sobie sprawę, że jego zdrowie jest mocno zagrożone, wziął odpowiednie zioła i teraz był całkowicie zdrowy. Powietrze zaczęło się ocieplać, słońce przyjemnie grzało i zwierzyny było coraz więcej.
Nagle zamarł w miejscu z jedną łapą podniesioną. Maleńkie brązowe zwierzątko weszło do swojej nory, następnie wysunęło z niej czubek nosa i po kilku krokach, które wykonało, z powrotem znalazło się w zasięgu łap Diamenta.
Kocur uśmiechnął się z satysfakcją na pysku. Opuścił ciało bliżej ziemi i powolutku podpełzł jeszcze kilka kroków do zwierzyny. Przykucnął, wsuwając tylne łapy pod brzuch. Jego ogon drgał niecierpliwie, w oczach wlepionych w ryjówkę było widać skupienie. Powoli podniósł tylną część tułowia, jeszcze bardziej się skulił, napinając mięśnie. Był już gotowy do skoku. Musiał jeszcze tylko wymierzyć odległość…
Duża, rozmazana plama futra mignęła mu przed oczami. Diament usłyszał pisk zdobyczy, co najeżyło mu sierść na grzbiecie i ogonie. Rzucił się na umięśnionego, liliowego kocura, który to przywłaszczył sobie jego zwierzynę. Z niedużym trudem udało mu się przygwoździć wroga do ziemi, ale pewnie tylko dlatego, iż wziął go z zaskoczenia. Nie miał zamiaru stracić zwierzyny, na którą tak ciężko sobie zapracował. Był głodny. Nie chciał także, aby jego dzieci, jego oczka w głowie, chodziły nieszczęśliwe, z pustymi brzuchami.
Otrząsnął się z nagłego napadu wściekłości i nagle zauważył, że kocur, którego zaatakował, to w rzeczywistości żaden wróg, tylko dobry przyjaciel, poznany niedawno w lesie, kiedy to Diament go śledził.
- Mniszek! - zawołał srebrny zaskoczony.
Szybko zszedł z liliowego i pozwolił mu się podnieść z wyraźną skruchą w oczach. Jak mógł go nie poznać?
- Diament? - odparł ten równie mocno zdziwiony. - Co ty tu robisz? Co się stało?
- No wiesz… - zaczął kocur zawstydzony. - Polowałem na tą samą ryjówkę co ty i… Nie poznałem cię od razu. Przepraszam. Obiecuję ci, to było niecelowo.
Mniszek otrzepał swoje gęste futro z ziemi i pokiwał rozumiejąco głową.
- Nic się nie stało.
- Możesz ją sobie wziąć. Złapię inną. - miauknął Diament, pokazując ogonem zdobycz, następnie przyjrzał się dokładnie koledze.
- Wiesz, przypominasz mi kogoś.
- Naprawdę? Kogo? - spytał zaciekawiony liliowy.
- Mojego przyjaciela z dzieciństwa. Niestety od jakiegoś czasu nie mamy kontaktu… Opuścił Kamienną Sektę. Niestety. Lubiłem go. - odparł srebrny ponuro.
- Jak się nazywał?
- Jerzyk.

Wyleczeni: Diament

<Mniszku?>

Od Mniszka CD. Diamentu

Wierciłem się na jednym z legowisk. Moje liliowe futro plątało się o nie byle gałązki czy inne śmieci. Kiedy obudziłem się, całej trójki tu nie było. Lew i Misty pewnie wyszli na trening. A Pochmurny Płomień? Sam nie wiem... Ale odkąd tu zamieszkał nasza, sterta zwierzyny zmniejszyła się wielokrotnie... Ostatnio on sam gdzieś znika, chyba nikt nie wie gdzie. Z głębokich myśli wybudziła mnie wrona. Jej krakanie można było usłyszeć nawet w Klanie Klifu... Tęsknie za nim, pewnie Jeżówka i Jastrząb są już wojowniczkami... Pochmurny Płomień mówił Lwu, że niedługo tam wrócimy. Chociaż nie wiem, czy Srokoszowa Gwiazda go przyjmie, skoro sam go wygnał.. Rozciągnąłem się, wdychając ten nieprzyjemny zapach. Blee... Jak dwunożni mogli stworzyć coś takiego. Na rozruszanie łap poszedłem na spacer. Muszę zacząć częściej chodzić na spacery... Skierowałem się w stronę małego lasku. Chciałem odpocząć od wszelkich hałasów i tym podobne. Łapa za łapą i nadal miałem przeczucie, że czyjś wzrok ciąży na mnie. Nagle poczułem nieprzyjemny dla mnie zapach.. Jakby kota?
- Tu jestem! - Odezwał się ten ‘’głos’’. Zdezorientowany odwracałem się na wszystkie strony, by zobaczyć nieznajomego. Po chwili duży kocur okrążył mnie. Nie bałem się go, byłem wręcz zdziwiony, czy zawracał sobie głowę rozmową ze mną. Postanowiłem zacząć pierwszy.
- Jak się nazywasz? - zwróciłem się do niebieskookiego kocura. Przez chwilę patrzał na mnie podejrzliwie, po czym odpowiedział:
- Diament. - Jego odpowiedź była krótka. Myślałem, że go trochę udobrucham.
- Mam na imię Mniszek i miło mi cię poznać Diamencie - powiedziałem. Diament widząc, że nie mam złych zamiarów, rozluźnił mięśnie. Ja postanowiłem nie czekać i poszedłem dalej. Nadal czułem jego zapach. Myślę, że Diament nadal za mną łazi.. Postanowiłem się tym nie przejmować i pójść nad rzekę. Kto wie może, koło niej spotkam jakąś mysz. Powiem szczerze, że trochę zgłodniałem... Gdy zatrzymałem się, przy rzece schyliłem łeb i zacząłem pić.
- Nadal mnie śledzisz? - powiedziałem, po chwili słysząc kroki za sobą. Po chwili Diament wyłonił się z krzewów i podszedł do mnie.
- A co w tym złego? - powiedział.

***

Słońce zachodziło, a na niebie przelatywały małe ptaki. Okazało się, że Diament jest super!
Pochodzi on z Kamiennej Sekty... Czy czegoś podobnego? I wcale nie miał wobec mnie złych zamiarów. Wszystko wydaje się złe, a tak naprawdę się mylimy.. Niestety Diament musiał wracać. Ja też musiałem się zbierać, ale jak wytłumaczyć innym, że wróciłem tak późno? Nie chciałem zmarnować okazji i poszedłem gdzieś w gęstwiny lasu. Nie przyjdę do nich z pustymi łapami! Gdy tylko wyczułem, zwierzynę powoli skradałem się, w jej kierunku. Gdy tylko zobaczyłem małą pulchną mysz, skoczyłem na nią z wysuniętymi pazurami, kończąc jej życie. Złapałem ją i zacząłem iść w kierunku miasta. Gdy wróciłem Misty spała, a Lew przekomarzał się z Pochmurnym Płomieniem. Szybko odłożyłem mysz na stertę zdobyczy. Zmęczony położyłem się na swoim legowisku. Wciąż nie mogłem przestać myśleć o Diamencie. Fajnie zawierać nowe znajomości!

< Diament?>

Od Diamenta do Mniszka

 Las po drobnym deszczu wydawał się być dla kocura idealną okazją na spacer. Dawno nie był w lesie, uznał, że czas odetchnąć od smrodu Drogi Grzmotu i wiecznie wyciągających się ku niemu łap dwunożnych. Srebrny miał nadzieję, że nie zabrudzi się zbytnio, ponieważ dopiero co skończył swoje poranne czyszczenie. Błyszczące futro było starannie ułożone, nie za bardzo przylizane, ale też nie postawione. Jasne włoski były perfekcyjnie czyste, a na całej jego sierści nie można było znaleźć ani śladu brudu.

Zmrużył oczy i położył po sobie uszy w odpowiedzi na silny wiatr smagający go po pysku. Zauważył przed sobą klon. Idealne drzewo do wspinaczki podczas takiej pogody. Miało gęstą koronę, która pozwoliłaby Diamentowi się schować przed wiatrem, w dodatku mógłby obserwować sytuację na ścieżce, którą szedł bez ryzyka, że zostanie zauważony. Naostrzył pazury na grubym pniu i zgrabnym susem dostał się na pierwszy, najniżej znajdujący się konar. Potem wbił pazury w korę gałęzi wyżej i podciągnął się. Następnie czekał go kawałek pnia bez żadnych gałęzi, dlatego uczepiając się drzewa, przebiegł ten odcinek pionowo w górę. Jeszcze kilka skoków, odepchnięć, podciągnięć i znalazł się na samej górze. Usadowił się na jednej z gałęzi, jednak nie mógł znaleźć zbyt wygodnej pozycji i dogodnego miejsca do obserwowania. Wiercąc się, zrzucił przez przypadek kilka pięknych ogniście czerwonych liści, ale w końcu udało mu się zająć odpowiednią pozycję.

Minęło sporo czasu. Diament czuł się na drzewie jak w domu ze względu na dobre umiejętności wspinaczkowe i wyćwiczoną równowagę. Zaczął czyścić sobie pysk krótkimi pociągnięciami łapy. Cieszył się przyjemnym zapachem ziemi, zwierząt leśnych i roślin. Dobrą atmosferę budowały też ptaki śpiewające kilka gałęzi dalej. Tym razem kocur miał pełny brzuch, więc postanowił ich nie łapać, zwłaszcza, że nie lubił tego robić. Ptaki były takie pożyteczne, potrafiły latać… Eh, gdyby tylko on miał skrzydła. Uniósłby się wysoko do góry, zapomniał o wszystkich zmartwieniach, szybowałby pośród chmur, widział wszystko z góry, byłby nieograniczony! Kiedy jeszcze był młodszy, praktykował latanie. Zeskakiwał z gałęzi drzew, licząc na to, że pewnego razu mu się uda. Niestety tak się nie stało. Wtedy był jeszcze głupi. Myślał, że jego niemożliwe marzenie się spełni. Teraz wiedział, że koty nie fruwają, więc już zaprzestał nic niedających lekcji i czasami, chociaż wolał tego nie robić, polował na ptaki.

Kątem oka zauważył jakiś ruch. Odwrócił się gwałtownie. Coś przechodziło ścieżką. Podpełzł do końca gałęzi, żeby mieć bardziej efektywne pole widzenia. Wyjrzał zza liści. Ścieżką szedł jakiś kot, którego Diament nie znał. Zawęszył, jednak nie rozpoznał zapachu nieznajomego. Srebrny przez chwilę zastanawiał się, co powinien zrobić. Zignorować go, zagadać do niego, a może się zabawić i zacząć go szpiegować? Skrzywił się zły na siebie, że do głowy przychodzą mu takie niemiłe myśli. Postarał się nie rozważać swojego pomysłu i dalej obserwował kota.

Nieznajomy był dużym, umięśnionym kocurem o długiej, gęstej liliowej sierści z białymi plamami, puchatym ogonie i dużych zielonych oczach. Miał długie, lekko szare wąsy. Wyglądał na młodego. Diament postanowił zacząć rozmowę, bo uznał kota za godnego przyjaciela.

- Czekaj. – miauknął.

Nieznajomy podniósł głowę do góry, jakby przestraszony i zdziwiony. Rozglądał się, ale nic nie odpowiedział. Srebrny zdał sobie sprawę, że pewnie nie jest widoczny. Wychylił się zza kępy liści.

- Tu jestem. – zawołał ponownie.

Wykonał kilka zgrabnych susów i wylądował na ziemi. Z gracją podszedł do nieznajomego i obszedł go, próbując wyglądać majestatycznie i groźnie, chociaż wcale nie miał złych zamiarów. Po prostu chciał, aby liliowy wiedział, że musi poważnie traktować Diamenta.

- Jak się nazywasz? Co tutaj robisz? – spytał, zatrzymując się przed obcym.

<Mniszku? Bój się!>