Dwa tygodnie po mianowaniu
______________
Jabłonie rodziły jabłka, grusze — gruszki. To była prawda tego świata. Topole rozciągały się wysoko nad głowy kotów, a wierzby nachylały się i muskały ciała swoimi zachwycającymi wodospadami liści. Tak już się działo. Dębowe liście były zbierane dla medyków czy innych uzdrowicieli, a sosny miały najbardziej wonną żywicę. Po prostu miało to miejsce od zarania dziejów. Nic do zmiany, nic nowego. Odeta usłyszała te fakty tylko między wierszami, gdyż były na tyle naturalne, iż niewarte dodatkowego wspomnienia. Spotykała się z Owocowym Lasem tak twierdzącym. Zbywającym jej ciche zainteresowanie swoim brakiem odzewu.
Uczennica jednak uchylała pysk z zachwytu; wstrzymywała oddech, zwalniała swoją typową manierę pędu w przód. Wszystko po to, aby móc przystanąć gdzieś w miejscu okrytymi koronami i podziwiać je w pełnej okazałości, bez ponaglenia do jakiejś formy ruchu. Chociaż na początku bez ustanku biegła przed siebie, bo tutaj coś do nauczenia, a tam kot siedzący bez nikogo w okolicy, pewnego dnia coś zauważyła. Tęsknota za ogrodem płynęła w niej razem z uderzeniami serca i nic nie mogło wyprzeć tej instynktownej potrzeby, lecz las miał w sobie więcej do zaoferowania, niż zakładała.
Wyciszał ją. Zupełnie jak kwiecisty zakątek, chwytał ją w swe zapraszające szpony, nie wypuszczając godzinami. Tamten trzymał zapachem, kolorem… ten natomiast śpiewem i czystym życiem, mającym miejsce powyżej, tak samo, jak poniżej. W ten sposób, w sidłach bezkresnej przystani spokoju, mogła uciekać do miejsc znajdujących się gdzieś, gdzie łapa nie postała. Tam, w miejsce którego oko jeszcze nie przejrzało. Na teren nieokiełznanej natury pełnej najsłodszych owoców, najpiękniejszych płatków oraz niełamiących się łodyg. Do nieznanej okolicy wypełnionej barwami gotowymi do bycia odkrytymi przez pierwszego lepszego przechodnia. Marzyła o przechodzeniu zaraz obok nowych form roślinności i obserwowaniu ich rozkwitu. Wyobraźnia nie mogła objąć takiego majestatu. Nic nie było w stanie, poza samym przeżyciem odczutym na własnej skórze.
Zdarzały się też przypadki bardziej przyziemnych podróży, jednocześnie wbrew oczekiwaniom — niebezpieczniejszych. Prowadziły ją do Betonowego Świata oddalonego, niemniej dalej dostępnego. Przecząc pozorom, przywoływanie jego obrazu było jeszcze większym kłopotem. Wprost nie dawała rady przywołać do głowy prezencji najmniejszego skrawka tamtego terytorium albo nie chciała tego zrobić. Obydwie opcje miały prawdopodobieństwo na bycie rzeczywistością. Co więcej, istniała szansa na wspólną poprawność dwóch uzasadnień. Ilustracja mogła wiele zburzyć. Co, jeśli ujrzałaby te same, metalowe więzienia? A może ukazałby się ten sam błysk zbyt gładkiej powierzchni? Wypuściwszy się za daleko w same przemyślenia, kończyła w druzgocących punktach.
Dostrzeżenie w półmroku znajomego pyska, posłałoby ją na skraj. Chociażby najmniejszy prześwit tej bieli, połączonej z liliowym, wystarczyłby jej na zostanie nieruchomym posągiem, odtwarzającym tę chwilę do samej śmierci i wiecznego cierpienia z wiedzą, że ona uszła cało. Szczerze uważała Klementynę za wartą tego zaszczytu… pomimo zmuszania siebie do brnięcia przez to, co oferował los, miała świadomość tego, jak to delikatna, ale mądra siostra, odnalazłaby się w rutynie o wiele lepiej. Dałaby społeczności cenne ogniwo, nie dziwaczne coś, czym ona dla niej była.
To nie tak, iż użala się bez sensu! Właściwie to nigdy nie wspomniała o tym żadne duszyczce, jedynie rozmyślała tak we własnym towarzystwie i to nie za często. Nie była głupia, choć publiczna opinia mogła mówić inaczej. Co się stało, to się nie odstanie; myślała częściej, niżeliby uciekała w głąb filozofii. Zupełnie jak przeznaczenie drzew, historia kota nie była pisana przez niego zupełnie. Nigdy nie dowiedziała się kim jest ta cała “Wszechmatka”, lecz jej osobistą słusznością była racja przypadku. Teraz to ona została przypadkiem zostawiona, innym przypadkiem jej tata mógł wydostać się na wolność. Co począć z takimi trudnymi realiami?
Cofnięcie czasu dawno zostało kocięcym żartem. Niby obiecała sobie niezmienianie się po dołączeniu do grupy, aczkolwiek nie mogła dotrzymać słowa w pełni. To natura zmienia ją. Z przestraszonej koteczki wyrosłą na kocicę wewnętrznie dojrzalszą, z wizerunkiem starannie ukształtowanym na taki, jakiego pragnęła: głośna, towarzyska i żywiołowa. Dawne wady nie zniknęły, lecz byłaby w stanie zmusić siebie do uciszenia ich. Chodziło o to, że nie chciała. Nie mogła ot, tak zostawić za sobą kogoś, kogo znają jej najbliżsi. Nigdy nie widzieliby zmiany, więc jej nie chciała. Dopóki może, będzie pielęgnować w sobie tę ekstrawagancję.
Najbardziej bolała pustka w kształcie Ofelii. W przeszłości zawsze pełna, obecnie świecąca pustkami. Teraz uświadamiała sobie wartość tamtej relacji i funkcje bezpiecznej przestrzeni, jaką pełniła rodzicielka. Gdy Całunka nie wystarczała, gadaniny nużyły, łapy pulsowały bólem od pracy, przychodziła godzina ucieczki. Pojawiały się drzewa i oaza równie wspaniała, co niszcząca. Tam śpiewała, radowała się, płakała oraz na nowo formowała się do kupy. Lubiła wmawiać sobie wtedy obecność ukochanej pieszczoszki, nie wiedząc nawet, czy pozostała przy życiu do dzisiaj.
______________
Pora Nowych Liści
______________
Ostały śnieg migotał w słonecznych promieniach niczym miliony malusieńkich kryształków. Oczarowywał swoją formą, Odetę pewnie też, o ile nie deklarowałaby swojej nienawiści do niego. No, ale wszystko zaczęło się przez tę durną papkę! Gdyby nie walczyłaby w roztopach z niej złożonych, jej bajecznie proste futerko nie wyglądałoby jak jeden wielki kołtun! Od rana próbowała rozczesać te głupie kłaki, a one ani drgnęły!
Tłumacząc racjonalniej — zabrana, aby zawalczyć na rozlewisku, skończyła cała umorusana razem z posklejanym futrem. Jeździła po nim językiem w stałej sekwencji góra-dół, jednak nieważne jak mocno starała się doprowadzić je do stanu sprzed wycieczki, ono dalej pozostawało jakieś nieładnie skrzywione i splątane. Ponadto podopieczna nie znosiła zajmowania się swoją sierścią. Zazwyczaj nie skłaniała się do tego nigdy, a jeśli już, to w sytuacji ogromnego kryzysu, wymagającego wsparcia bez dwóch zdań. Cóż… to okazało się takim typem kryzysu. A może całkowitą przegraną z okryciem?
Sfrustrowana, zaprzestała milczeniu i usilnej pracy, a zaczęła wznosić głośne lamenty z emocji. Sam fakt okropnego wyglądu nie był wystarczający, o nie, nie. Poza tym każde dotknięcie supła bolało, jakby ktoś kopnął ją z całą siłą prosto w brzuchu; już nauczyła się podobnego uczucia i rozumiała porównanie. Przyszła wojowniczka uważała je za trafne, ale nie było jej do śmiechu. Nikomu by nie było, gdyby tak ciągle szarpał bez skutku jedno pasmo centralnie przy pysku. Przecież to miejsce było samo w sobie katorgą do czyszczenia! W parze z mocnym zawiązaniem tworzy mieszankę gotową zmusić Odetę do skoczenia prosto w wir rzeki.
Pobratymcy przechodzili obok co chwila, często posyłając w jej stronę dłuższe spojrzenie. Trudno im się dziwić, zważywszy na zasiadanie centralnie przed konarem służącym jako wyjście do legowiska uczniów. Większość przecinających polanę mijała się z nią, więc siłą rzeczy jakieś oczy musiały ku niej wędrować. Natomiast ona pozostawała niewzruszona, zajęta czymś innym, co stało się już po prostu typowe dla jej osoby. Koty przechodziły i wracały… tutaj ktoś zwolnił kroku, tam się zatrzymał… ktoś wiercił ją wzorkiem przez minutę, a ktoś wyłącznie ogólnikowo zmierzył ją ślepiami… Jej nie mogło być bardziej obojętnie. Toczyła walkę z potężnym kołtunem.
Odwróciła głowę i zamarła w rozkroku, w którym starała się wygiąć odpowiednio, aby dosięgnąć problemu. Wtem ujrzała przed sobą znajomą postać. Pierwotnie zaprzestała swoim czynnościom, ponieważ poczuła zmianę w naświetleniu, a teraz została uświadomiona przyczyny. Zawdzięczała to bowiem Wronie, która stojąc zaraz przed nią, zasłoniła część słonecznego światła. W zakłopotaniu obie zerkały ku sobie, jedna nerwowa już wcześniej, druga mająca problem z odnalezieniem jakichkolwiek słów. Pewnie nie spodziewała się tak szybkiej reakcji ze strony zajętej sobą Odety.
Liliowa dyszała, ale ciszy nienawidziła. Zabrałaby głos jako pierwsza, gdyby nie potrzeba wzięcia głębszego oddechu, przez co uprzedziła ją dymna.
— Co ci się stało? — zapytała neutralnie. Na pewno zlokalizowała okropną, niszczącą wizerunek plątaninę futra, aczkolwiek nie skomentowała jej. Trochę zmieszało to byłą pieszczoszkę, zmuszając ją do zastanowienia się.
— Śnieg się stał — wreszcie wyrzuciła z siebie. Zdenerwowanie brzmiało jej w głosie, mimo mijającego czasu od ostatniej próby wyprostowania “grzywki”. Następnie, charakterystycznie, rozpoczęła jakiś mamrot pod nosem, ze złością tłumacząc sytuację. Zwiadowczyni patrzyła na nią z konsternacją, nadal odzywając się jedynie po zakończeniu tego niezrozumiałego wywodu, kiedy to jej kolej w konwersacji była uznawana.
— Potrzebujesz pomocy? — padło pytanie.
Odeta rozluźniła nieznacznie ramiona. Nie przemyślała tego, iż może dostać pomoc od kogoś innego. W sumie to miałoby wiele sensu, albowiem nie musiałby się tak wyginać… Czy stosownym jest prosić o takie wsparcie? Teoretycznie sama zaproponowała… Uczennica stęknęła donośnie, przechylając głowę do tyłu. Był to gest starający się uchwycić zrezygnowanie, jakie czuła.
— Czy będziesz w stanie naprawić ten koszmarny błąd losu? Czy jest jeszcze dla mnie nadzieja? — dramatyzowała, bo nie doznała rozkazu zaprzestania. Wrona miała trochę nietęgą minę, jednak naprawdę nie rzucała jakimiś większymi uszczypliwościami. Zmieniło się to po ponownym spotkaniu ich ślepi. Otworzywszy pysk w tamtym czasie, brzmiała taktownie równolegle z delikatnym muśnięciem oschłości.
— Troszkę przesadzasz. Podejdę i coś zaradzimy. — Czarna zbliżyła się, siadając bezpośrednio przy swojej rozmówczyni. — Nic nie dzieje się zupełnie bez przyczyny. Może po prostu dana jest ci zmiana fryzury — dorzuciła, co młodsza kontynuowała jako odniesienie.
— Dzieje się tyle przypadkowych rzeczy! Aż tracę rachubę w tym, co się stało. Dlaczego los jest taki…
<Wrono, może ty wiesz?>
[1442 słowa]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz