Od Podniebnej Łapy do Liściastego Futra

Po porannym patrolu nie miała co robić, dzisiaj wypadał luźniejszy dzień bez treningu. Cieszyło to kotkę, mogła pójść i do medyków i do starszych. Wzięła wróbla do pyszczka i zaczęła iść zadowolona do starszyzny. Lubiła wszystkich, opowiadali ciekawe historie. Żarty Zimorodkowego Snu i Lśniącego Księżyca na temat ich dzieciństwa. Wypominali sobie głupie błędy z czasów treningu. Brzmiało to co najmniej komicznie, mogła pośmiać się czasami i poczuć pewniej. Położyła ptaka pośrodku starszych, machając ogonem zadowolona. Spędzanie z nimi czasu sprawiało jej ogromną satysfakcję.
– Witaj Podniebna Łapo. – mruknęła Zimorodkowy Sen. – Co cię sprowadza? Masz może świeży mech? Fioletowe Spojrzenie już marudzi, że jej jest niewygodny.
Niebieska zaśmiała się, dwa dni wcześniej przychodziła i pomagała z nowym mchem wraz z Pochmurną Łapą.
– Nie tym razem, mogę później przynieść specjalnie dla niej mech.
– Miło by było, ten jest o wiele za twardy, weź kolejnym razem jakiś świeższy. – mruknęła zainteresowana, ziewając znudzona.
– Świeży mech? Jest pora opadających liści, poczekasz kilkanaście księżyców na swój „świeży mech”.- Zaśmiał się Czarny Ogień. – Nie przejmuj się Podniebna Łapo, ona zawsze marudzi.
– Nie przejmuje się, postaram się znaleźć jak najmiększy mech specjalnie dla Fioletowego Spojrzenia. – Uśmiechnęła się do starszych, siadając obok nich. – Lśniący Księżycu, chciałbyś opowiedzieć mi o Jaśminowej Gwieździe? Wspomniałeś o nim razem z Zimorodkowym Snem.
– Oczywiście moja droga, Jaśminowa Gwiazda to był lider klanu, a także był dla mnie jak ojciec. – Zaczął czerwonooki, zaczynając historię.

***

Po odwiedzinach u starszych i wysłuchaniu historii o dawnym liderze uczennica wojownika stwierdziła, że kolejną ofiarę zaniesie medykom. Kierowała swoje łapy w stronę legowiska zielarzy. Wchodząc do niego rozejrzała się uważnie, szukając którejś z medyczek. Do tej pory praktycznie nie rozmawiała z Liściastym Futrem. Ucieszyła się, gdy ją zauważyła, odkładając piszczkę niedaleko niej.
– O witaj, co cię sprowadza? Coś cię boli? – zapytała troskliwie niebieska.
– Nie, przyniosłam dla ciebie jedzenie. – Usiadła obok, liżąc swoją łapkę. – Jest Czereśniowa Gałązka?
– Poszła po zioła, a masz jakąś sprawę do niej?
– Chciałam zapytać o zioła, może czegoś się dowiedzieć. Jest szansa, że pokazałabyś mi coś? – Zapytała z nadzieją, wpatrując się w asystentkę medyka. Miała ogromną nadzieję, że kotka zgodzi się edukować ją na temat ziół.
– Och oczywiście, mogę ci opowiedzieć, hm... – zamyśliła się na chwilę starsza. – Aksamitka rozpierzchła, taki mały żółty lub pomarańczowy kwiatek. Są bardzo cudowne i milutkie. One lubią się z gwiazdnicą pospolitą jednak nie przepadają za koprem.

– Jak to nie przepadają za sobą?

<Liściaste futro?>

Liczba słów: 392

[8%]

Od Podniebnej Łapy do Melodyjnej Łapy

Łączony trening. Była zdziwiona, gdy Liściasty Wir przyszła ze Śliwkową Ścieżką oraz Melodyjną Łapą ogłosić, że dzisiaj będą trenowały walkę. Nie ukrywała zadowolenia, że trening odbędzie z siostrą, która już wyzdrowiała z kaszlu. W końcu są podobne wielkościowo, a nie wyobrażała sobie walczyć nawet z bratem, który był masywniejszy oraz większy.
– Hejka siostra, jak się czujesz? – Zaczęła dyskusję, idąc za mentorką swoją i mentorem siostry. – Lepiej już po chorobie? Jak kaszel?
– Dobrze się już czuję, kaszel przeszedł po wizycie u medyków. Dzięki że mnie wtedy zabrałaś tam z rana od razu. Medycy mówili, że gdybym dłużej czekała mógłby z białego kaszlu zmienić się tam w zielony, czy niebieski.
– Zielony siostro. – poprawiła siostrę podniebna.
– A co ty tak dużo u medyków spędzasz? Ziółka sobie wąchasz?
– Mili są, trafiłam tam jak odprowadzałam Fioletowe Spojrzenie i jakoś tak zostaje czasami. – odpowiedziała niepewnie niebieska. Nie wiedziała do końca co ją ciągnie do medyków, jednak polubiła towarzystwo ich. Lubiła dowiadywać się nazw ziół i ich zastosowania. Ciekawsze to było jej zdaniem od wiedzy wojowniczej, pomagało to masowo klanowi.
– Koniec pogadanki czas na trening. – mruknął szorstko Śliwowa Ścieżka. – Czas nauki walki. Obie małe jesteście, więc na pierwsze treningi idealnie.

***

Kotka skoczyła na siostrę, przygważdżając ja do ziemi. Uśmiechnęła się dumnie. Wygrała. Nie mogła ukrywać, że walka była równa, na zmianę Melodyjna Łapa przygwożdżała ją do ziemi raz Podniebna Łapa.
– Koniec na dzisiaj. – donośnie powiedziała Liściasty Wir. – Wystarczająco się nauczyłyście, już powoli słońce zachodzi. Cały dzień treningu zleciał wam. Odpocznijcie sobie obie.
Niebieska zeszła z szylkretowej machając dumnie ogonem. Udało jej się w najważniejszej walce – ostatniej wygrać. Zapamiętają, że ona wygrywała.
– Chcesz pójść Melodyjna Łapo ze mną coś porobić? Możemy pójść obejrzeć zachód słońca, czy do starszych? – Zaproponowała cętkowana, siadając obok, czyszcząc swoje futerko.

<Melodyjna?>

Licznik słów: 287

[6%]

Od Podniebnej Łapy

– Dzisiejsza nauka będzie polegać na nauce wspinaczki na drzewo, więc udajemy się do granicy w Klanem Wilka. Dlaczego akurat tam się udajemy? – mruknęła Liściasty Wir.
– Dlatego że mamy tam najwięcej drzew na terenach. – mruknęła pewnie Podniebna Łapa. Tereny własnego klanu patrol po patrolu stopniowo nauczyła się. Po kilku księżycach treningu była już pewna swoich odpowiedzi.
– Brawo, właśnie tak. – Przytaknęła starsza. Duma rozpierała młodszą, znowu coś umiała. Znowu była najlepsza. – To co? Gotowa na praktykę? Pazurki w ruch łapkami jeden płynny ruch.
Podniebna zdziwiła się. Była niższa, i to zauważalnie. Lekko stresowała się faktem wskakiwania na drzewa, one były wysokie. Szkoda było jej pięknych pazurków na brudne drzewa. Wiedziała, że da radę, musiała dać radę jako kot numer jeden w klanie.
– Gotowa, oczywiście. – odpowiedziała pewnie. Mentorka kiwnęła głową. Korona wskoczyła na dolny pień drzewa i zatrzymała się, jak miała dalej to zrobić? Nie wiedziała, jak po zatrzymaniu dalej wskakiwać. Wbiła mocno pazurki w drzewo i zawisła niedaleko nad ziemią.
– Puszczaj się. – Usłyszała głos mentorki. Momentalnie zrobiła to, o co prosiła starsza, spadając na cztery łapy. Poczuła ból związany z uderzeniu mentorki po głowie. Nie było to mocne, jednak dało do myślenia uczennicy. – Nie zatrzymuj się jasne? Patrz, jak to się robi.
Po chwili kotka już wskoczyła na drzewo. Niebieska obserwowała z dużymi oczami jak to mentorka robiła. Nie mogła się zatrzymać, nie mogła.
– Nie zatrzymam się. – mruknęła głośno odchodząc kawałek od drzewa. Musiała się rozpędzić i doskoczyć do mentorki. Stres. Złapał ją ogromny stres, że nie uda jej się zrobić tego, a Liściasta wierzyła w nią. Czuła powinność. Musiała udowodnić, że da radę, nawet pomimo swojego pochodzenia, czy wielkości. Traktowanie wskoczenie na drzewo jako swoją próbę, czy da radę. Rozpędziła się i zaczęła biec po pniu drzewa. Dam radę, dam radę. Pomimo starań zatrzymała się w połowie, złapała się mocno pazurami w pniu drzewa. Nie dała rady, zawiodła. Jak ona zejdzie? Nie wiedziała, jak teraz zejdzie.

***

Wracały z granicy wspólnie, młodsza strasznie niezadowolona. Nie udało jej się wejść na drzewo, po drugiej próbie zraziła się do wspinaczki i nie wchodziła wyżej. Za każdym razem zatrzymywała się w połowie.

– Nie musi ci wyjść za pierwszym razem, w najbliższym czasie powtórzymy ten trening na spokojnie. Ochłoń sobie, dobrze? – mruknęła miło Liściasty Wir. Podniebna przerzuciła oczami zniecierpliwiona, nie udało jej się. Nie podobało jej się, że kotka powiedziała to bliżej obozu. Nie chciała by ktokolwiek wiedział, że jej coś nie wyszło.

Liczba słów: 398

[8%]

Od Podniebnej Łapy

Szła z trenerką na złote kłosy. Nie były one tak piękne jak podobno są w porze, wtedy słyszała od mentorki, że będzie mogła bawić się z innymi uczniami. To ją pocieszało, coś pozytywnego w byciu uczniem. Marudzić nie mogła, w końcu, dzięki temu mogła wychodzić z obozu, chodzić po nim i odwiedzać starszych. Podniebna Łapa mogła stwierdzić, że polubiła ich, wszyscy byli na swój sposób sympatyczni. Czuła się dobrze, wymieniając im mech i rozmawiając z nimi, nie czuła poczucia zmarnowanego czasu, jak kiedyś.
– Będziesz dzisiaj polować na myszy, nie powinno być to trudne. Mysz sama ci nic nie zrobi, a na złotych kłosach powinno ich być sporo. W końcu one też głodne chodzą, a klan i starsi miło przyjmą piszczki.
– Oczywiście! A pokazałabyś? Chce wszystko dobrze wykonać. – Usiadła, machając ogonem. – Chyba że mam pierwsza to zrobić.
– Jeżeli twierdzisz, że to pomoże Ci w zrobieniu tego, to jasne. Patrz uważnie. – Puściła oczko Liściasty Wir, skradając się bliżej dziur myszy, wyczekując wyjścia. Po dłuższej chwili, Podniebna nie zdążyła mrugnąć i zauważyła już tylko mysz w pysku trenerki. – Twoja kolej moja droga.

***

Machając dumnie ogonem kotka weszła do obozu, w końcu udało jej się złapać piszczkę. Nie za pierwszym razem niestety, jednak to wina myszy, że nie dała się złapać. Za to za drugim razem udało jej się perfekcyjnie (w jej opinii).
– Zanieś mysz starszym i masz czas wolny. Bardzo dobry trening, jak najwięcej takich, a wyrośniesz na wspaniała wojowniczkę. – Serce kotce zabiło mocniej, dawno nie słyszała takiego komplementu na swój temat, utwierdziła się w przekonaniu, że to było dobre polowanie. Niebieska kiwnęła głową, kierując swoje łapy do legowiska starszych. Weszła dumnie po skale nad legowiskiem medyka. Położyła ofiarę przy Fioletowym Spojrzeniu.
– Proszę, mysz, sama upolowałam! – Pochwaliła się cętkowana. – Lepiej się czujesz?
– O dziękuję, lepiej się czuję. Czereśniowa Gałązka i Liściaste Futro zajęły się mną dobrze.
Młodsza uśmiechnęła się, w końcu starsza czuła się dobrze. Zaczęło jej zależeć na kotce, spędziła z nią trochę czasu i posłuchała trochę historii z jej życia.
– Ależ bym poszedł polować, szkoda, że nie te czasy. Bym wspomógł naszych uczniów. – Ziewnął Czarny Ogon.
– Dużo jest uczniów, legowisko jest pełne. Nie potrzebujemy pomocy, odpoczywaj na swoje lata.

***

Nie mogła spać w nocy, słyszała tylko kaszel Melodyjnej Łapy. Słyszała niepierwszy raz kaszel, jednak dzisiejsza noc była okropna. Zmęczona kotka otworzyła ślepia, patrząc na siostrę zwiniętą w kulkę. Wstała i dotknęła szylkretową.
– Wstawaj, pójdziemy do medyków. – mruknęła zmęczona do siostry. – Nie chcę słyszeć sprzeciwu, chce przespać kolejną noc i ty też masz ją przespać.
– Pięć minut. – odpowiedziała sennie kotka.
– Teraz, wstawaj. – Szturchnęła mocniej siostrę. – Idziemy.
Po chwili udało się zwlec niebieską z legowiska, szły obie zmęczona, a Melodyjna pokasływała. W końcu udało im się dojść do medyków. Pierwsza weszła chora zaraz za nią równie mała kotka.
– Witajcie, co was sprowadza? – zapytała Czereśniowa Gałązka. Chwilę potem Melodyjna Łapa zakasłała. – Słyszę Kaszel, a ty Podniebna Łapo w towarzystwie jak ostatnio?
– Tak się złożyło, mogę zostać i poobserwować? – zapytała z nadzieją cętkowana. Chciała zostać i dowiedzieć się nowych rzeczy, ostatnio dowiedziała się, że gwiazdnica pospolita działa na kaszel.– Nie zabronię Ci, jakbyś coś cię ciekawi to pytaj.- Niebieska kiwnęła głową.- A ty Melodyjna Łapo siadaj, dostaniesz za chwile zioła i pozbędziemy się tego kaszlu.

Liczba słów: 529

[11%]

Wyleczeni: Melodyjna Łapa

Od Podniebnej Łapy

Brak pięknych promyków słonecznych negatywnie wpływał na samopoczucie Podbniebnej Łapy. Nie chciało jej się wstawać, jedynie głos mentorki pobudzał ją do działania. W końcu musi być najlepsza z rodzeństwa, bo co to za numer jeden w klanie który nie jest wojownikiem. Podświadomie wiedziała, że może nie przebije Pochmurnej Łapy, bo był szybszy, chociaż uważała, że nie dorównywał jej w pełni. Idąc przez tereny klanu klifu wraz z Liściastym Wirem, Oliwkowym Szkwałem i Szarym Klifem. Mieli patrolować tereny obok Klanu Wilka, jak to stwierdziła „luźny poranny patrol”. Kojarzyła większość terenów swojego klanu, z czego była dumna. W końcu to progres, może go nie widywała za często, więc nawet najmniejsza rzecz napawa ją dumą.
– Gdzie jesteśmy Podniebna Łapo? – Usłyszała głos mentorki.
– Przy granicy z Klanem Wilka
– Dokładniej? – Obróciła głowę w stronę młodszej zatrzymując się. Musiała się zastanowić przez chwilę, czerwone gniazda? Nie. Musiała jeszcze chwilę się zastanowić, mrużąc oczy.
– Czarne Gniazda! – mruknęła dumna, machając ogonem. Przypomniała sobie w czas, kontynuując patrol wraz zresztą kotów.
– Właśnie tak, musisz to umieć w nocy o pełnym księżycu jasne? – Liściasty Wir zabrzmiała strasznie poważnie z kwestią środku nocy.

***

Mała kotka przyniosła mech do legowiska starszych, polubiła pomoc starszym. Uważała ich za bardzo dobre koty, w końcu służyli klanowi i teraz mają czas na pełen odpoczynek.
– Dzień dobry! – mruknęła po odłożeniu mchu na ziemię do zebranych kotów. Czwórka starszych spojrzała na kotkę.
– Dobry. – mruknął biały kocur. Jego czerwone ślepia fascynowały Podniebną Łapę. – Coś ciekawego się dzieje w klanie? Jakieś szczęśliwe wieści?
Polubiła Lśniący Księżyc, dało się z nim porozmawiać na wiele tematów. Zawsze ciekawie dopytywał.
– Nic ciekawego na granicy się nie działo jak dzisiaj byłam, wilaczków nie widziałam. – Spojrzała na Fioletowe Spojrzenie, które wydawało przyciągnąć coś, jednak kotka nie widziała co. – Wszystko dobrze Fioletowe Spojrzenie?
– Nie przeszkadzaj mi, próbuje mysz przyciągnąć.
– Tam nic nie ma. – Zauważył Zimorodkowy Sen.
– Może pójdziesz do medyka? Mogę z tobą pójść. – Zaproponowała najmłodsza.
– Nic mi nie jest, nie idę do zielarzy. – mruknęła zdenerwowana szylkretowa. Wszyscy na nią spojrzeli zdziwieni. W końcu była starszą, kotem który powinien o siebie najbardziej dbać.
– Zapraszam, pójdziemy do medyków. Skoro nic Ci nie jest, to niech medyk to zweryfikuje.

***

Kolejnego dnia niebieska uczennica po treningu, który oczywiście wykonała najlepiej, stwierdziła, że odwiedzi starszą u medyków. Z tego, co dowiedziała się Fioletowe Spojrzenie miała halucynacje, co Podniebną Łapę zmartwiło. W takim wieku wszystko może być zagrożeniem.
– Witam Czereśniowa Gałązko, jak czuje się Fioletowe Spojrzenie? – mruknęła, rozglądając się po legowisku.
– O witaj. Już lepiej, dzisiaj lub jutro powinna wrócić do legowiska. – odpowiedziała optymistycznie kotka. – Chcesz posłuchać? Mogę opowiedzieć ci trochę o ziołach.
Uczennica zdziwiła się, nigdy nie zastanawiała się nad tym, co medycy robią. W swoim toku myślenia stwierdziła, że może być to dobry pomysł.– Oczywiście, chętnie posłucham.

Słowa: 448

[9%]

Wyleczeni: Fioletowe Spojrzenie

Od Podniebnej Łapy CD. Wróbelkowej Łapy

Po ciężkim treningu Podniebna Łapa – w końcu uczyła się wspinać na drzewa. Była niezadowolona z faktu, że coś mogło jej nie wychodzić, w końcu, jak to jej nie wychodzi? Jej? Ona wszystko idealnie robiła w swoim mniemaniu. Słońce jeszcze dawało ostatnie promienie, ostatnim czasem zaczęło być chłodniej, liście opadły. Podczas nauki zauważalne były gołe drzewa i coraz chłodniejszy i zimniejszy wiatr. Krótkie futerko kotki nie wspomagało jej, w takiej sytuacji zazdrościła Melodyjnej Łapie dłuższego od niej futerka. Weszła zmęczona do legowiska uczniów. Zauważyła Wróbelkową Łapę położonego na jej miejscu. Oburzyła się, jak to jej najlepsze miejsce ktoś śmiał zająć?
– Ekhem, to nie twoje miejsce. – Mruknęła oburzona.
– Naprawdę?…- Odpowiedział przyrodni brak kotki, a ona kiwnęła pewnie siebie głową.
– Tak, jednak nie martw się. W swojej wspaniałomyślności pozwolę Ci na nim spać, widzę, że zmęczony jesteś. – Kocur odetchnął z ulgą. – Widzę, że przyda Ci się trening z bycia jak ja.
– Trening?
– Tak dokładnie, nie widzę w tobie moich cech – największy błąd. Gdzie twoja samoocena? Pewność siebie? Patrz, możesz być jak ja! Nauczę cię tego jeszcze dzisiaj.
Niebieska kotka usiadła przed większym kocurem, zauważyła kamyczek, którego nie widziała w swoim legowisku. Skrzywiła brwi zdziwiona, może to nie jej legowisko? Przez chwilę przeszła jej myśl, że może to nie było jej legowisko, a ona zarzuciła coś kocurowi. Machnęła nerwowo ogonem, stwierdzając, że po prostu nie zauważyła go.
– Posłuchaj, jest sytuacja, że ktoś ci mówi, że jest od ciebie lepszy to, jaka twoja reakcja jest?
– Że prawdopodobnie ma rację? Nie kłócę się. – odpowiedział po chwili niepewnie.
– Nieprawda! – Machnęła ogonem. – Mówisz, że nieprawda, w końcu ty jesteś prawie tak dobry jak ja. Ja jestem najlepsza, i to się nie zmieni, ale możesz być numerem dwa w klanie!
– Ja? Numerem dwa w klanie? Numerem dwa nie jest zastępca?
– Nie, oni to straszni nudziarze. My jesteśmy numerem jeden i numerem dwa tutaj, w końcu jesteś wychowany jak ja. Może i nie urodziłeś się jak ja, jednak jesteś dobrym kotem.
<Wróbelek?>

liczba słów: 325

[7%]

Od Korony (Podniebnej Łapy)

- Korono, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Podniebna Łapa. Twoim mentorem będzie Liściasty Wir. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę. - Głos Srokoszowej Gwiazdy rozległ się. Młoda kotka siedziała podekscytowana, chociaż nie spodobała jej się zmiana imienia. Wyłączyła się na chwilę, myśląc nad nowym imieniem, może Korona Łapa brzmiała zbyt dumnie? Po kilku uderzeniach serca ogarnęła się, że musi poznać Liściasty Wir. Nie znała mentorki, nie znała większości kotów w klanie klifu. Zauważyła wychodzącą z tłumy szylkretową kotkę, domyśliła się, że to ona została wywołana. Wstała i dotknęła się z nią nosami, zauważyła ten zwyczaj podczas mianowania swojego brata. Po chwili jej drugi brat także został mianowany na ucznia. Nie byli już Koroną, Parówką i Batonikiem, a Podniebną Łapą, Melodyjną łapą i Pochmurną Łapą.
- Trening zaczynamy z samego rana bądź gotowa. - mruknęła do niej mentorka, uśmiechając się.
- Oczywiście! Nie spóźnię się.

***

Podniebna Łapa spała w legowisku obok dwójki braci, poczuła nagłe szturchnięcie w bark. Otworzyła przestraszona oczy, podnosząc od razu wzrok, ktoś zaatakował, że jest budzona?
- Wstawaj, czas na trening. - Usłyszała głos starszej kotki, zrywając się z legowiska. Przecież ona nie mogła zaspać, nie wierzyła w to. W końcu ona nigdy się nie myli, to mentorka musiała być za szybko.
- Nie jest Mentorka za wcześnie? - mruknęła zaspana kotka.
- Na pewno nie, na spokojnie, pierwsze dni są trudne, ale przyzwyczaisz się do wczesnych pobudek. - powiedziała mentorka, wychodząc już z legowiska uczniów. Podniebna musiała podbiec do niej. - Dzisiaj przejdziemy się po terenach, byś poznała granice naszego klanu. Do tej pory zapewne nie byłaś za wodospadem, więc musimy obejrzeć całe tereny.
Mentorka szła za szybko, od razu zauważyła to uczennica.
- Mogłaby mentorka zwolnić? Nie nadążam. - Odburknęła po chwili niezadowolona młodsza kotka. Nie miała ochoty biegać za starszą cały dzień. Mentorka zatrzymała się i spojrzała na kotkę. - Do największych nie należysz, zapomniałam. Przyzwyczaję się do twojego tempa, jednak ty też musisz się przyzwyczaić, zwierzyna podczas polowania nie poczeka na ciebie. Postaramy się przyzwyczaić ciebie stopniowo do tempa. Jeżeli spojrzysz w prawo mamy bardzo ładny widok.

Liczba słów 347

[przyznano 7%]

Od Korony CD. Bożodrzewnego Kaprysu

Ze snu Koronę wyrwał głos Rozczarowania, który właśnie rozmawiał z Popiołem. Kotka nie usłyszała, na co starszy swoją siostrę jednak wystarczyło, to by zbudzić ją ze snu. Otwierając klejące się oczy ziewnęła, wyginając się. Rozejrzała się po swoim nowym miejscu zamieszkania. Rozczarowanie i Popiół rozmawiali, Wróbelek, Północ i Obuwik bawili się w berka, a Batonik i Parówka bawili się w chowanego. Nie podobało jej się tutaj, wolała stary cieplutki pełen troskliwej mamusi dom. Dodatkowo młoda kotka tęskniła za rodzicielką, przez jeden księżyc zdążyła się przywiązać do starszej.
– Może nas odwiedzi dzisiaj? – Z tą myślą wstała i podeszła na tyle, ile mogła do wyjścia. Wiedziała, że nie może wyjść, dostała jasne zasady od Gąsiorek, że mają siedzieć tutaj, kolejny minus dla kotki. Usiadła z dala od wszystkich i obserwowała legowisko. Po jakimś czasie poczuła nieprzyjemny ból na ogonie. Odruchowo pisnęła, obracając głowę w kierunku przyczyny bólu. Zauważyła białą jak śnieg kotkę. Wyższą o wiele od mamy.
– To bolało. – Pisnęła niezadowolona Korona, liżąc swój ogon. Skrzywiła się na myśl tego, że jej cudowne futro zostało dociśnięte przez kota klanowego do ziemi. Na to starsza przerzuciła oczami nie do końca, przejmując się powagą sytuacji. – Kim pani jest? Kojarzę Pani białe futro. Zna może Pani moją mamę?
Na grad pytań biało futrzasta tylko westchnęła.
– Kotem który Cię tutaj przyprowadził, Bożodrzewy Kaprys. Nie, nie znam twojej mamy. Jakieś jeszcze pytania?
Pysk kotki wygiął się w niezadowoleniu, w końcu chciałaby spotkać się z matką znowu.
– Bo-żo-drze-wny Ka-prys – wysylabilizowała kotka. – Strasznie trudne imię. Ja jestem Korona! Krótkie i piękne nieprawdaż? I czy na pewno nie znasz mojej mamy? Nie wiesz, kiedy przyjdzie?
– Na pewno nie wiem i jej nie znam, ileż można powtarzać. – mruknęła lekko zniecierpliwiona kotka.
– Pani ma dłuższe łapy od mojej mamy, jesteś inna.
– Twoja mama niska była, ty do najwyższych też nie należysz. – Młoda spojrzała na swoje łapy, zauważyła, że jest niższa od Batonika, jednak uważała to za wyjątkowość swoją.
– Czyli jestem wyjątkowa? – Spojrzała w oczy starszej.
– Inna. – Odpowiedziała krótko starsza.
– Czemu Pani ma długie imię, a ja takie krótkie? Jak to działa? Czemu niedługo podobno Rozczarowanie będzie jakąś łapą? Batonikowa Łapa?

<Bożodrzewny Kaprys? Wytłumaczysz młodej?>