Blask letniego popołudnia wpadał do legowiska przez luki w sklepieniu. Pochyliła się nad źródełkiem, maczając w nim porcję mchu, po czym cofnęła się o parę kroków bliżej posłań chorych.
Obecność Miodunki i Poziomki już po paru wschodach słońca odciążyła jej barki. Nie musiała przemierzać całego obozu w poszukiwaniu tych chorych, którzy z niedbałości bądź zbyt wielkiego ego nie raczyli pojawić się w progu jej legowiska – mogła w tym celu wysyłać asystę. I dawało jej to więcej czasu na zajmowanie się tymi chorymi, którzy jednak mieli na tyle rozumu, by poprosić o pomoc, i teraz ględzili jej nad uchem.
Ociekający wodą mech upuściła obok zmarniałej sylwetki Zawodzącej Gwiazdy, rozciągniętej na kamiennej posadzce. Resztki nieprzeżutych liści wierzby leżały parę długości wąsów od jego pyska, zbrudzonego kwasem i resztkami jedzenia.
— Lepiej?
Przywódca wydał z siebie niewyraźny odgłos.
— Przynajmniej nie zwymiotowałeś przed wszystkimi — mruknęła, klepiąc go ogonem po barku. — Jeszcze trochę godności Ci zostało.
Echo przekręcił łeb w bok i zmierzył ją spojrzeniem. Oderwała kawałek mchu zębami i łapą przyłożyła do go ust przyjaciela, drugą przytrzymując jego policzek. Wytarła wymiociny z jego podbródka, mając nadzieję, że pozbędzie się chociaż części kwaśnego zapachu.
Cisza, którą przywódca zdawał się chcieć utrzymywać, aż wszyscy nie zapomną o jego incydencie, który uwzględniał nieświeżą piszczkę i kałużę na wpół strawionego śniadania w wejściu lecznicy, została jednak szybko przerwana. Wpierw zauważyła rzucany na posadzkę cień, a później usłyszała głos wojowniczki.
— Wdzięczna Firletko?
Odsunęła łapy od pyska kocura. Srebrzysta Równonoc przebierała nerwowo łapami, a jej głos drżał.
— Tak?
— Krokus chyba zaczyna rodzić — wyrzuciła z siebie szylkretka. — Ale trochę niewyraźnie wygląda-
Firletka szybko podniosła się z ziemi. Od momentu odkrycia ciąży wizja porodu Krokusowej Kruchości nieco ją martwiła; nie była pewna, ile kociąt Klan Gwiazdy ześle młodej kocicy, i ile jej ciało zdoła wytrzymać.
— Wracaj do niej — poleciła, podchodząc już do przygotowanego parę wschodów słońca wcześniej pakunku ziół. — Zaraz tam będę. Niech oddycha głęboko i spokojnie.
Uniosła zwitek w zęby, podczas gdy Równonoc nie marnowała czasu i pobiegła z powrotem do żłobka. Zatrzymała się na parę uderzeń serca obok Zawodzącej Gwiazdy, upuściła zioła i pochylając się nad przywódcą, polizała go po czubku głowy.
— Postaraj się tylko nie zwymiotować do wody — mruknęła, zbierając się ponownie. — A najlepiej w ogóle. Niech towarzyszy Ci myśl, że musisz ładnie zaprezentować się przed nowo narodzonymi kociętami.
↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞
tw: poród, obrzydliwe opisy
Jęki i zduszone krzyki Krokusowej Kruchości niosły się po legowisku. Jedną z łap głaskała kocicę po drgającym w skurczach boku, drugą odsuwając na bok jej ogon.
— Świetnie sobie radzisz — miauknęła na tyle głośno, aby szylkretka usłyszała ją przez własne odgłosy bólu. — Nie opieraj się temu, co robi twoje ciało.
Poruszyła ogonem, muskając nim rozłożone obok niej medykamenty. Wyrobiła sobie ten nawyk dla własnego komfortu; skoro nie może polegać na żadnym ze swoich uczniów, to będzie polegać na ziołach i własnych umiejętnościach.
— Krokusowa Kruchości? Hej, Krokus, popatrz na mnie — Dryfujący Fluoryt przycupnęła przed rodzącą, gdy tylko jej oddech ponownie zaczął niepokojąco przyspieszać. — Oczy na mnie.
Ciałem wojowniczki przeszedł kolejny skurcz. Cieszyła się, że Jętką i Jabłonką na polecenie wiecznej królowej zajął się Śniący Obserwator.
— Wdech — poinstruowała niebieska, unosząc pierś do góry w wyolbrzymionym geście — i wydech. Jeszcze raz.
Zamiast wzięcia kolejnego wdechu Korkus wydała z siebie przeraźliwy jęk. Napięła nogi, wciskając je głębiej w mech, a z jej ciała, wraz z kolejną konwulsją, wysunęło się ciałko kocięcia.
Łapy Firletki w przeciągu uderzenia serca znalazły się na nowo narodzonym. Przyciągnęła kocię do siebie, zgrabnym ruchem przegryzając błonę przyklejoną do jego pyszczka; śluz pokrywający łaciate ciałko jednak zmieniał kształt pod jej łapami gdy tylko przymknęła oczy. Po jej kończynach przeszły dreszcze, jak gdyby wiele małych, robaczych nóżek wplątywało się w jej futro, buszując pod jego warstwą. Jej nos, natrafiając na drobną taflę tego kocięcego, odbił się od niego jak od karaczanowej skorupki. Z urwanym oddechem otworzyła szeroko ślipia, by ujrzeć niezliczoną ilość świerszczy, gnieżdżących się w rudo-białym futrze kocięcia, machających drobnymi skrzydełkami i wciskających się w delikatną skórę jak w miękką, nadgniłą ziemię.
Jednak, jak szybko wizja ta się pojawiła, tak równie szybko znikła. Okryte tylko i wyłącznie śluzem i błonami płodowymi kocię leżało między jej łapami, kwiląc.
Zawodzenie Krokusowej Kruchości i pocieszające ją miauknięcia Fluorytu dochodziły do medyczki jak zza mgły. Bez słowa, z kwasem w pysku i ciążącym w nim językiem przekazała nowo narodzoną Srebrzystej Równonocy; a już po chwili drugie kocię, które również wylądowało w jej łapach z chmarą nazbyt realistycznych, w swoim wyglądzie i dźwięku, owadów w futrze, oddała za to nerwowo Słodkiej Dziewannnie.
— Jeszcze trochę, Krokus — miauczała z przodu królowa, liżąc pysk wojowniczki. — Dasz radę.
Z urwanym, przeraźliwym jękiem na świat przyszło ostatnie kocię. Półprzeźroczyste świerszcze przeciskały się pod błoną, grzebiąc się w mokrej, szylkretowej sierści. Poczęła oczyszczać pyszczek młodej koteczki, z zaciśniętym gardłem czekając, aż skrzydła i nóżki owadów przestaną łaskotać jej język za każdym pociągnięciem.
↠ₓ⊹❈⊹ₓ↞
W legowisku medyka panowała cisza. Zawahała się przy wejściu, poprawiając chwyt na wypadającym z jej pyska zawiniątku ziół.
— Firletko?
Podniosła łeb. Zawodząca Gwiazda podparł się na łokciach w miejscu, w którym go zostawiła; jego oczy jednak z powrotem nabrały blasku i klarowności.
— …wszyscy żyją?
Zamrugała, wyrwana z transu, i cmoknęła.
— Nie zapeszaj — zbeształa go.
— Przepraszam!
Sztywnym krokiem podeszła do składziku, odkładając medykamenty, po czym usiadła obok przywódcy.
— Kocięta są słabe — przyznała, owijając ogon wokół łap. — Jedno z nich nie ma tylnej łapy, i będzie trzeba monitorować ich sprawność i oddech. Krokusowa Kruchość również jest wycieńczona.
Kruczoczarny skinął powoli głową, opierając ją na łapach. Nim zdążył odpowiedzieć, ponownie uchyliła pysk.
— Z czym kojarzą Ci się świerszcze?
Jakiekolwiek słowa leżące na języku Echa nie były odpowiedzią na to pytanie. Kocur zamrugał, zdezorientowany, i wbił w nią wzrok.
— Z latem? — mruknął, wzruszając ramionami. — Wieczorami? Nie wiem.
— A negatywnie?
Nos przywódcy zmarszczył się.
— Ze Świerszczowym Skokiem?
Schyliła łeb, czując, jak dreszcz przechodzi po jej grzbiecie. Niczym korowód małych owadów.
Musiała przestać o nich myśleć. Jednak Świerszczowy Skok nie przynosił ze sobą lepszych odczuć. Pamiętała jego zachowanie wobec Zawilcowej Korony, wobec niej… Wobec kotów, które zamordował. Czy to było to, na co wizja miała ją naprowadzić?
— Jakie to ma powiązanie z poprzednim tematem? — zapytał Echo, prostując się nieznacznie.
— Czy wiadomo, kto jest ojcem kociąt Krokus?
Przywódca chyba liczył na odpowiedź, nie kolejne pytanie, bo jego pysk wykrzywił się w grymasie.
— Nie — odpowiedział po chwili. — Chyba nie.
Machnęła końcówką ogona.
Nie wiedziała, czy miała iść tym tropem. Doszukiwać się więzów krwi? Czy miały one jakiekolwiek znaczenie? Czy może powinna myśleć nad innym, bardziej dosłownym znaczeniem?
— Czy… Dowiedziałaś się czegoś?
— Albo Klan Gwiazdy w końcu zesłał nam jakąś wizję — miauknęła po paru uderzeniach serca, patrząc w oczy przyjacielowi — albo zaczynam mieć na starość urojenia.
wyleczony: Zawodząca Gwiazda
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz