Od Szafirkowej Łapy CD. Cykoriowej Łapy (Cykoriowego Pyłku)

— Jak zawsze, Szafirkowa Łapo. Przyłączysz się do mnie? — powiedział kocur, a ogonem wskazał miejsce obok siebie. Po chwili kotka przyłączyła się do przyjaciela. — Nie smutno Ci? Twoja mentorka utknęła w żłobku, a ty skończyłaś bez mentora. To trochę smutne, a bardziej by mnie to zasmuciło. Musisz czekać aż 8 księżyców i być zdana na łaskę innych wojowników. Cóż za los dla córki samej przywódczyni? — Cykoria postanowił zmienić lekko temat. Kotka widziała, że młodszego coś widocznie dręczy.

— Nie jestem smutna. Cieszę się, że Przepiórczy puch będzie miała kociaki, na pewno będzie tak dobrą mamą, jak mentorką! — kotka powiedziała, po czym postanowiła popuścić trochę wodze wyobraźni. — Może dowiem się o jakiejś tajnej technice polowań, o której nikt inny nie wie, bo będę taką pilną uczennicą?— szylkretka się zaśmiała.

— Nawet gdyby, to prędzej potkniesz się o swój ogon.

— Hej! To nieprawda! — starsza powiedziała, po czym stanęła na cztery łapy — ja się nie poty… Ała!— Jak na zawołanie uczennica, chcąc zrobić krok, nie zauważyła, gdzie stawia łapę, co skończyło się upadkiem, którego sprawcą był korzeń drzewa ledwo wystający ponad ziemię. — No dobrze może tylko trochę…

Cykoria zaśmiał się cicho, a szylkretka, spoglądając na przyjaciela, mimowolnie sama się uśmiechnęła. Wstała, otrzepała futerko i usiadła z powrotem obok cynamonowego kocura.

— A ty, czemu siedzisz taki zamyślony? Jeszcze chwila to mysz ci ogon ukradnie. — Przez moment młodszy siedział cicho, nie wiedząc co powiedzieć. — Słuchaj, jeśli nie chcesz opowiadać, to…— Szafirka spojrzała na ucznia i biła się z myślami, czy to aby na pewno był dobry pomysł. Machnęła ogonem nerwowo, bojąc się, że jej przyjaciel zacznie myśleć o najgorszych scenariuszach.

— Po prostu te ostatnie wydarzenia … To stało się tak nagle…

Starsza była zaskoczona, że kocur powiedział, co leży mu na sercu. Po wypowiedzeniu tych słów znowu zamilkł, spoglądając w ziemię. Uczennica przez chwilę też nie przemówiła, jednak przemogła się i otworzyła pyszczek:

— Hej, nie musisz się tym przejmować. — Delikatnie owinęła swój ogon wokół ogona towarzysza na znak wsparcia. — Moja mama jest cudowną przywódczynią, na pewno nie pozwoli, by coś podobnego kiedykolwiek miało miejsce.

— A co jeśli…

— Nic złego się nie wydarzy, obiecuję na Klan Gwiazdy — uczennica zauważyła, że jej druh nadal nie był za bardzo przekonany. — A nawet gdyby coś miało się stać, to cię obronię!

— Ty mnie obronisz? — Zdanie kotki poprawiło lekko towarzyszowi humor.

— Mhm! Wróg mnie zobaczy i ucieknie z podkulonym ogonem! — powiedziała dumnie i spojrzała w jego oczy. Przypominały kolorem jasne niebo, które zostaje przysłonięte chmurami, gdy jest przygnębiony.

Przez kilka kolejnych chwil uczniowie opowiadali sobie śmieszne historie z treningów. Szylkretka spoglądała co jakiś czas na kocura, zauważając jak jego przysłonięte zmartwieniami oczy z chwili na chwilę, coraz bardziej odsłaniają swój wesoły błękit.

***

— Proszę, Przepiórczy Puchu! Chodźmy na trening! — uczennica nalegała pręgowaną mentorkę na wyjście z obozu. Pora nagich drzew była w swojej szczytowej formie. Wszędzie leżał piękny śnieg, a przybrzeżne oko było zamarznięte. To właśnie o nie chodziło szylkretce. Tafla lodu była tak gruba, że na spokojnie mogła unieść kilka dorosłych wojowników, więc kotka chciała spróbować ślizgania się na lodzie.

— Szafirko, jest zbyt zimno na trening. Możemy dzisiaj przećwiczyć część teoretyczną.

Kotka wzięła duży wdech, sygnalizując swoje niezadowolenie.

— A… jak znajdę jakiegoś wojownika, który zgodzi się ze mną wyjść na trening?

— Brzmisz tak, jakbyś chciała po prostu wyrwać się na spacer w zimnie — mentorka mówiła prawdę. Głos uczennicy wyraźnie dawał znak, że nie chodziło jej o zwykły trening. — Na pewno znajdzie się ktoś, kto w tę pogodę wyjdzie z tobą na spacer, musisz tylko popytać dookoła.

Tylko kto by wyszedł z Szafirką? Smark? Lepiej nie, jeszcze zamiast smarków wyrosną mu dwa sople lodu. Salamandra? Nie. Jej siostrzyczka ma na pewno ważniejsze sprawy. Myśl Szafirko, myśl! Może… Cykoria! No tak, że też wcześniej o nim nie pomyślała! Szybko skierowała swoje łapki do ostatniego miejsca, w którym widziała przyjaciela. Wyszła z legowiska wojowników i od razu zauważyła jak siedzi przy legowisku medyka i ogląda chmury, które leniwie przesuwały się po niebie. Przyśpieszyła kroku z uśmiechem, po chwili zatrzymując się przed przewodnikiem.

— Cześć Cykoriaa!

<Przyjacielu?>

[657 słów]

[przyznano 13%]

Od Cykorii (Cykoriowej Łapy) CD. Szafirkowej Łapy

 Zdziwił się, gdy usłyszał, że kocica nie była zła. Przecież pisnęła, co oznaczało, że ją to zabolało lub przestraszył on kotkę. Żadna z opcji nie brzmiała dobrze, a nawet powiedziałby, że żadnej z nich nie chciał osobiście doświadczyć. I tak nikt by mu tego nie zrobił, bo nikogo tak głupiego, jak on w tym żłobku nie było. To on nosił ten zacny tytuł, którym starał się nie chwalić rozmówcy. Któż chciał wiedzieć, że nosi on tytuł mysiego móżdżka? Wszyscy by go wyśmiali i tego był pewien. Dlatego wolał zachować to tylko dla siebie, póki nie odda tytułu komuś innemu. Raczej po nim będzie ktoś głupszy, prawda? Zaskoczyło go następne pytanie kocicy. Skąd ona znała jego imię? Przecież nigdy nie rozmawiali. Czyżby podsłuchała jedną z jego rozmów, gdzie mama, tata lub Pszenica zwracali się do niego tym imieniem? Możliwe, jednak ten dalej się tego od niej nie spodziewał. Mama mówiła mu, że nie można podsłuchiwać innych, bo to nieładnie, jednak najprawdopodobniej kotka złamała tę zasadę.
 - Tak, to ja! - Powiedział cynamonowy kocur, powstrzymując się od podskoczenia z radości przed starszą kotką. To było by niekulturalne zachowanie, a jeśli chciał zdobyć przyjaciół, to musiał ograniczyć takie zachowania. - A ty jesteś… - Zaczął, próbując przypomnieć sobie imię kocicy. Miał to końcu języka, jednak trudno mu było to z niego zdjąć. - Szalafirka. - Kotka zaśmiała się, słysząc, jak kocur próbuje wypowiedzieć jej imię.
 - Byłeś blisko. Nazywam się Szafirka. - Poprawiła go. Wiedział, że tak miała na imię, a to, że lekko je przekręcił, to było nic. Ważne było to, że je znał, a bardziej kojarzył. Dalej jakoś konwersacja potoczyła się pomiędzy dwójką kotów. Udało im się złapać wspólny temat, który ich pochłonął. Po pewnym czasie dołączył się do nich Modliszka, który od dłuższego czasu przysłuchiwał się ich rozmowie. Takim sposobem trójka wdała się w zaciętą dyskusję, która była długa dla młodego kocura. Dopiero głos Obserwującej Żmii oraz Brzęczykowego Trelu spowodował, że trójka kotów musiała się rozejść w swoje strony.

*****

*Jeszcze przed mianowaniem kociąt Przepiórki*

 Kto by się spodziewał, że cynamonowy kocur zostanie wybrany na przyszłego przewodnika Klanu Burzy? Z pewnością nie on. Miał być kimś ważnym, co lekko go przerażało, jednak starał się tego po sobie nie pokazywać. A co jak coś mu się nie uda? Jeśli ktoś przez niego ucierpi? To były pytanie, na które mógł odpowiedzieć innego dnia. Właśnie siedział przy wyjściu z obozu, obserwując wszystkich przechodzących. Ostatnie wydarzenia wymagały od niego większego zastanowienia. Czemu wszystko działo się tak szybko? Cała ta sytuacja z Małą Koszatniczką i jej kociętami dalej siedziała mu na głowie. Dlaczego karmicielka posunęła się do takiego ruchu? Był u niej kilka razy, aby przynieść jej zwierzynę, ale co się z nią stało, to była inna sprawa. To nie była ta sama kotka, którą kojarzył ze żłobka. Nawet jakby miał okłamywać siebie i naciągać prawdę, to różnice były za duże, aby przyniosło to jakikolwiek skutek. Nawet kocię mogło zauważyć, że ta kocica nie była normalnym członkiem klanu.
 Z jego myśli wyrwał go czyjś głos. Kiedy odwrócił głowę w stronę jego źródła, ukazała mu się szylkretowa kotka, którą poznał już w żłobku. Może ich znajomość nie zaczęła się dobry sposób, ale mógł przyznać, że z czasem rozkwitła.
 - Znowu z głową w chmurach Cykoriowa Łapo? - Zapytała się Szafirkowa Łapa, po czym zaśmiała się. Na pysku ucznia pojawił się lekki uśmiech. Dobrze, że kotka zjawiła się przed nim, a tym bardziej że zaczęła rozmowę. Gdyby nie ona to z pewnością ten poleciałby myślami w niezbyt przyjemną stronę.
 - Jak zawsze Szafirkowa Łapo. Przyłączysz się do mnie? - Powiedział kocur, a ogonem wskazał miejsce obok siebie, gdzie po chwili usiadła kotka. - Nie smutno Ci? Twoja mentorka utknęła w żłobku, a ty skończyłaś bez mentora. To trochę smutne, a bardziej by mnie to zasmuciło. Musisz czekać aż 8 księżyców i być zdana na łaskę innych wojowników. Cóż za los dla córki samej przywódczyni? - Cykoria postanowił zmienić lekko temat, mając nadzieję, że takim sposobem uda mu się wyrwać o natrętnych myśli.

[650 słów]

[przyznano 13%]

<Przyjaciółko?>

Od Szafirki(Szafirkowej Łapy) CD. Cykorii

Kotka rozmawiała razem z Modliszką na temat ich przyszłego mianowania. Mimo tego, że było to dopiero za kilka księżyców, to nie mogła się doczekać! Ciekawe kto będzie jej mentorem? I ciekawe jak wygląda cały teren Klanu Burzy? Podczas spokojnej rozmowy poczuła, jak w jej ogon wbijają się małe kiełki, przez które pisnęła z bólu. Czy jakiś szczur wszedł do żłobka!? Wbiła wzrok w stworzenie, które ugryzło jej ogon, gotowa zaatakować owego szczura jednak zauważyła tylko małego, cynamonowego kociaka. Szybko wyrwała ów ogon, zmieszana. Chciała powiedzieć młodszemu, że nie może tak o gryźć innym ogonów, ale zanim zdążyła coś powiedzieć, to zauważyła, że kocurek położył uszy po sobie, a jego oczka zaczęły się szklić. Czy kociak myślał, że kotka go zaraz okrzyczy?
— Przepraszam… — wydusił z siebie i zaczął się cofać smutny. — Ja, ja nie chciałem! Ja naprawdę nie chciałem! Wybacz mi!
Szafirka zrobiła krok w jego stronę, na co kocurek owinął ogon wokół swoich łapek.
— Hej, hej, spokojnie! — Kotka miauknęła i usiadła, żeby nie straszyć młodszego. — Nie jestem zła. Wybaczam Ci.
— N-naprawdę? — Pręgowany zapytał tak, jakby nie dowierzał. Była to tylko błahostka, więc czemu kotka miałaby mu nie wybaczyć?
— Mhm! Do tego nawet nieźle się skradasz. Nigdy bym nie pomyślała, że czaisz się na mój ogon. — Tortie próbowała jakoś pocieszyć młodszego.
— Oh, dziękuję. — Kocurek spojrzał na nią, podnosząc uszy, widocznie mniej zestresowany niż przed chwilą. Szafirka odetchnęła zadowolona. Może przy okazji uda jej się zdobyć pierwszego przyjaciela w klanie? Może to przyjaciel zesłany przez sam Klan Gwiazdy?
— Jesteś Cykoria, prawda?

<Cykorio?>

Od Cykorii Do Szafirki (Szafirkowej Łapy)

 *Przed mianowaniem dzieci Obserwującej*

 Mimo iż spędzanie czasu z Pszenicą mógł zaliczyć do spędzania miłego czasu, to bardziej ciekawiła go trójka starszych kotów. Nie wiedział, kim są, a w żłobku spędzili podobno więcej czasu niż on. Ciekawe co widzieli lub co robili, nim pojawił się on z siostrą? Była ich niby trójka, czego lekko zazdrościł im Cykoria. Sam chciałby mieć jeszcze jednego brata lub siostrę. Nie dlatego, że nie lubił siostry, ale dlatego, że fajnie było mieć trzeciego kota do zabawy. Wtedy mógłby bawić się z nim lub nią, gdy siostra wystraszyła go swoim uśmiechem, co zdarzało się częściej, niż ten chciał przyznać.
 Wbijał swój wzrok w jedną z szylkretowych kotek, która podobno nosiła imię Szafirka, a dokładniej mówiąc w jej ogon, który od czasu do czasu się poruszał. Cynamonowy kocur uznał to za swoją ofiarę. Złapię ją i pokaże jakim jest dobrym wojownikiem, a tym samym zdobędzie nową przyjaciółkę. Plan idealny. Na całe szczęście kotka była zajęta rozmową ze swoim bratem, więc nie zauważyła, jak ten skrada się, a bardziej próbuje się skradać, w jej kierunku. Gdy był wystarczająco blisko, to skoczył w kierunku swej ofiary i wbił lekko swe kiełki w ogon kocicy. Na to ta cicho pisnęła i wbiła swój wzrok w Cykorię, po czym wyrwała swój ogon z jego pyska. Położył swe uszy. Nie taki był plan. Nie miał zranić jego przyszłej przyjaciółki!
 - Przepraszam… - Wydusił z siebie i zrobił kilka kroków w tył. Nie przemyślał tego i teraz kocica ucierpiała przez jego głupotę. Nie miał zamiaru narobić sobie wrogów. - Ja, ja nie chciałem! Ja naprawdę nie chciałem! Wybacz mi! - W jego oczach zebrały się łzy. Do końca nie wiedział, co miał zrobić w takiej sytuacji, więc dał się ponieść emocją. On tylko chciał zdobyć nowego przyjaciela, nic więcej.

<Szafirko?>