Od Topikowej Głębiny

 Pora Nagich Drzew 

Miał wrażenie, że nasiona maku, które przez ostatni czas pochłaniał w ogromnych ilościach na niego nie działały. Czyżby i na nie się uodpornił, tak jak i na bluszcz oraz kocimiętkę? Ten pierwszy nie powodował u niego już halucynacji, a przynajmniej nie o dużym nasileniu, a kocimiętka przestała poprawiać mu humor. Jeśli z nasionami maku również tak było to by wyjaśniało czemu od kwadry koszmary i inne mary nękały go co noc, a wraz z zaginięciem Kaczego Kroku tylko się nasiliły. Nawet jeśli bura za nim nie przepadała, kocur starał się zawsze dbać o siostrę, która była jego jedyną bliską rodziną pozostałą przy życiu; nawet w taki ledwie widoczny sposób, tak aby nie narazić się na gniew i wyzwiska z jej strony. Już wystarczająco zdołał się nasłuchać na temat tego, że zajmuję się kociakiem byłej liderki, jak i samą Mglistym Spojrzeniem, która przecież odpowiadała za zabójstwo ich matek.

— Powinieneś ją otruć! Ją i to jej kocię! Nie zasługuje na namiastkę szczęśliwego życia po tym co zrobiła Źródlanemu Dzwonkowi i Tonącemu Pasikonikowi!

W głowie wciąż szumiały mu te słowa oraz obelgi, które padły z pyska kocicy kiedy nie zgodził się z nią. Nie był w stanie ich skrzywdzić, nie odczuwał chęci zemsty tak jak siostra. Czuł się z tego powodu źle. Bo może faktycznie tak jak i Kaczy Krok powinien nienawidzić srebrzystej kocicy, za to jakie krzywdy im wyrządziła? Może tak naprawdę jego siostra wcale nie zaginęła podczas patrolu, a najzwyczajniej w świecie celowo odłączyła się od grupy wykorzystując zamieć i odeszła, mając dość Klanu Nocy?

Ta myśl, że kotka wciąż mogła żyć i w innym miejscu być szczęśliwa dodawała mu otuchy. Chciał w to wierzyć, że żyła; że może trafiła na jakąś grupę samotników, bądź została znaleziona przez patrol Klanu Klifu, bądź Klanu Wilka, który udzielił jej schronienia na czas zamieci i dojścia do siebie.

***

Pora Nowych Liści 

Poszukiwania siostry kolejny raz zakończyły się niepowodzeniem. Wojownicy Klanu Klifu jak i Klanu Wilka po raz kolejny zaprzeczali, aby ktoś z wyglądu podobny do Kaczego Kroku zasilił ich szeregi czy chociażby przechodził przez ich tereny w ciągu kwadr od straszliwej zamieci.

— Mam nadzieję, że uda ci się ją znaleźć. Bądź dobrej myśli. Klan Gwiazdy na pewno ci w tym pomoże. — Na liliowym pysku wojownika pojawił się ciepły uśmiech. — Poza tym musicie być bardzo blisko ze sobą! Inaczej byś nie starał się jej tak szukać. Szkoda, że ja jestem jedynakiem. — westchnął; w kącikach jego oczu Topik mógł dostrzec łzy

Pożegnał się z wojownikiem, po czym ruszył z powrotem do obozu, ostrożnie stawiając kroki, tak aby nie ugrząźć w błocie. Wątpił czy miałby na tyle siły, aby się z niego o własnych siłach uwolnić. A pech chciał, że cała Kolorowa Łąka usiana była dużymi kałużami, jeden zły krok i byłoby po Topiku, który wciąż nie zdecydował się zgłębić nauki pływania.

Gdy wrócił do obozu, pomógł Strzyżykowemu Promykowi zająć się pacjentami – Okraszona Polana miała problem z okiem, tymczasowo na nie nie widziała, Pszczela Duma przez nieleczony katar i ostatnie wydarzeniach w klanie nabawiła się problemów z oddychaniem, Mrówczy Kopiec odmroziła sobie poduszki, a Wodnikowe Wzgórze nabawił się zwyrodnienia. Ostatnim kotem, który do nich zawitał dzisiejszego dnia, kiedy zmierzchało była Pylista Burza, która wybiła bark.

***

Zażył zioła na ból głowy, który dokuczał mu od kwadry. Jeśli miał dbać o inne koty, sam musiał być w dobrej formie. Niestety w niej nigdy nie był, ale nie mógł pozwolić, aby choroba uniemożliwiła mu wykonywanie swoich obowiązków. Kiedy Strzyżykowy Promyk zajmowała się Borsuczym Językiem, on nastawiał łapę Czaplego Tańca.

Gdy skończył zajmowanie się chorymi, udał się zebrać zioła potrzebne dla karmicielek, no dobrze, dla Wirującej Lotki. Obiecał sobie, że nie pozwoli, aby sytuacja jaka wydarzyła się przy porodzie Tuptającej Gęsi kiedykolwiek miała ponownie miejsce.

Nie chciał się ponownie narazić na gniew czy to liderki, czy to zastępczyni, dlatego starał się znaleźć krwiściąg mniejszy, jednak przez roztopy i wszechobecną wodę ciężko mu było zlokalizować roślinę o dużym skupisku małych pąków kwiatowych. W końcu pamiętał, że roślina ta rośnie na suchym terenie. I Kolorowa Łąka taka była, tylko nie o tej porze.

Starał się kroczyć uważnie, patrzył pod łapy, nie chcąc trafić na podmokły teren czy bajoro, ale nawet ta ostrożność była zgubna. Z pozoru mała kałuża, w którą właśnie postawił łapę, okazała się być jego grobem.

***

— Dzień dobry, Topikowa Głębino. 

Zaskoczony spoglądał na siedzącą przed nim małą, lichą jak on, kotkę o liliowo-rudym futerku, które mieniło się blaskiem gwiezdnego pyłu, wskazując tym samym, że nieznajoma od dłuższego czasu przebywała w tym miejscu.

Nie znał jej. Nie była kociakiem, czy też uczennicą Klanu Nocy - było mu trudno określić jej wiek, jednak jedno było pewne, kotka zbyt szybko zasiliła szeregi Srebrzystej Skóry.

W odpowiedzi na przywitanie skinął tylko głową. Od dawien dawna pragnął, aby Klan Gwiazdy się do niego odezwał, a gdy w końcu udało mu się z ich przedstawicielem spotkać, okazał się to być obcy mu kociak, a sam Topik już nie mógł ingerować w sprawy żywych. 

Nie tak to sobie wyobrażał.

— Czy Kaczy Krok żyje?

To była pierwsza rzecz która przyszła mu do głowy w tej chwili; aby dowiedzieć się czy z wojowniczką Klanu Nocy jest wszystko dobrze. W odpowiedzi młoda kotka przytaknęła, zapewniając, że jego siostra ma się dobrze i jest bezpieczna. Słysząc to poczuł ulgę. 

— A Źródlany Dzwonek? I Tonący Pasikonik? Są tutaj? — spytał rozglądając się wokół, jednak poza nim i dwójką kociąt, starszą szylkretką i młodszym brązowym kocurkiem bawiącym się kulką gwiezdnego mchu nikogo więcej nie dostrzegł; przynajmniej na razie

— Niestety nie. — odparła cicho koteczka kręcąc smutno łebkiem. — Tak samo jak ty, chciałabym żeby tu były.

Położył po sobie uszy. Mimo, że wiedział, że jego matki nie wierzą w Klan Gwiazdy, liczył na to, że jeszcze chociaż ten jeden ostatni raz uda im się spotkać. Pragnął tego. Chciał widzieć dumę w ich oczach, chciał znowu móc wtulić nos w liliowe futro i szylkretowe futro kotek. A potem każde z nich udałoby się do miejsca, które zostało im przypisane.

Nim zdecydował się ruszyć naprzód, zapytał się jeszcze o kocięta Ostowego Pędu i Obserwującej Żmii. Musiał się upewnić, że kotka bezpiecznie wydała na świat zdrowe kocięta. I jak się okazało, zostali rodzicami aż trójki przeuroczych kociąt. Żałował, że nie będzie mógł ich spotkać i pogratulować swojemu kuzynowi zostania ojcem.

Gdy uzyskał odpowiedzi na wszystkie nurtujące go pytania, razem z Moczarką i Kiełżem dołączyli do reszty kotów na Srebrnej Skórze.

Wyleczeni: Okraszona Polana, Pszczela Duma, Wodnikowe Wzgórze, Pylista Burza, Borsuczy Język, Topikowa Głębina, Czapli Taniec

Od Topikowej Głębiny CD. Piórolotkowej Łapy (Piórolotkowego Trzepotu)

Najadł się strachu przez Piórolotkową Łapę, i to jeszcze jak. Nie chciał, aby młodemu uczniowi coś się stało. Na całe szczęście kocurek wylądował bezpiecznie na ziemi, po czym jak gdyby nic zaczął zbierać opadłe liście.

Topikowa Głębina przez dłuższą chwilę przyglądał się w ciszy synowi Śnieżnego Wspomnienia - był z niego rezolutny uczeń, przeciwieństwo Topikowej Głębiny. Nawet pomimo przykrości jakie musiał doświadczyć za młodu. 

— Pomogę ci — powiedział zdobywając się na uśmiech, po czym zbliżył się do leżących nieopodal paru sztuk liści. Dość sprawnie zebrał je na kupkę, a po skończonej pracy uważnie im się przyglądał. — I co teraz? — zapytał ucznia, będąc ciekawy czy teraz rzeczywiście będą śpiewać kołysanki liściom, czy może jednak pointowi się to nagle odwidziało i chciał zrobić z nich inny użytek. Nie zdziwiłby się, gdyby jednak zmienił zdanie.

— Jak to co… Kołysanka! — odmiauknął point, szczerząc się do asystenta

Morskie oczy z czułością spoglądały na liście, będąc niczym wzrok matki zarezerwowany dla swoich kociąt. Z pyska Piórolotka wydobyła się przyjemna dla ucha melodia, której starszy w ciszy się przysłuchiwał. Pieśń nie trwała zbyt długo, jednak wystarczająco, aby poruszyć serce medyka. W końcu kołysanka była tak bardzo podobna do tej, którą Źródlany Dzwonek mu i Kaczuszce śpiewała, gdy byli maleńkimi kociakami.

***

Ostatnie wydarzenia w życiu brązowego wywróciły jego życie do góry nogami. Gdy jednego dnia dostawał pstryczka od życia w nos, drugiego potrafił zaznać chwili wytchnienia. To się jednak zmieniło, niestety nie na korzyść, a jego życie zamieniło się w prawdziwe piekło na ziemi wraz z narodzinami trójki kociąt. Od tego wydarzenia jeszcze trudniej było mu się uspokoić, kiedy w umyśle słyszał głos zastępczyni, głoszący, że odpowiada za zabójstwo kocięcia. Strach i szok towarzyszyły mu w pierwszej chwili, gdy zrozumiał o co został oskarżony. Nerwy z każdym kolejnym wschodem słońca zjadały go bardziej i bardziej, sprawiając, że nawet egzystowanie w ciągu dnia powodowało wielki wysiłek. Nie był w stanie opuścić legowiska medyków, w obawie przed spojrzeniami reszty wojowników. Na pewno Tuptająca Gęś im wszystkim powiedziała czego się dopuścił i na pewno wierzyli w to, że zabił kocię. Tak, na pewno w to wierzyli i nim jeszcze bardziej pogardzali. Nawet jeśli to wcale nie była prawda. Nie był do czegoś takiego zdolny. Był medykiem, kotem, który ratował inne koty przed zbyt szybkim odejściem na Srebrną Skórę. Nie był mordercą. Powoli jednak przestawał w to wierzyć, a urojenia w postaci głosów kotów zasłyszane z centrum obozu tylko przyczyniały się do pogarszającego się stanu medyka.

Skulony, schowany za filarem, w duchu prosił Klan Gwiazdy, żeby ukarali go, jeśli faktycznie przyczynił się do przedwczesnego odejścia Łabędź. A noce spędzał na łkaniu i powolnego wykopywaniu sobie niedużego dołku, dopóki o świcie nie padał w nim zmęczony. Tak mijały mu kolejne wschody słońca. 

Monotonia była na porządku dziennym. Wyczekiwał dnia, w którym liderka podejmie decyzję co z nim zrobić. Coś w końcu musiała, prawda? Przez minione księżyce w jego umyśle stworzyły się fikcyjne scenariusze. Mogła go zabić. Mogła, miała taką władzę. Mogła mu pozwolić na spotkanie z matką, do której tak uporczywie pragnął się w tej chwili przytulić, aby znaleźć pocieszenie. Ale mogła go również wygnać. W takim wypadku też by pewnie prędzej czy później umarł będąc zdany tylko na siebie, a śmierć byłaby wybawieniem.

Mógł również sam odejść, na co nie miał niestety siły. A gdyby to zrobił, złamałby kodeks. Po raz kolejny. Zostałby zdrajcą i mordercą, tak zostałby zapamiętany w Klanie Nocy. A tego nie chciał. 

Chciał być znany jako naprawdę dobry medyk, taki z powołania. Tego pragnął, chciał nieść pomoc każdemu, nie ważne jakiej płci był kot czy jakie futro go zdobiło. A jak na razie zapowiadało się, że przez kolejne księżyce będą jego osobą straszyć kocięta, wpajając im od małego nienawiść względem niego i jego podobnym. Może jego kuzyn, Ostowy Pęd, mógłby coś mu doradzić? Może, gdyby się z nim wcześniej spotkał udałoby się zmienić przyszłość. Może nie czekałby na niego straszliwy koniec.

Otarł łapą łzy z pyska, gdy w legowisku rozległy się kroki. Położył po sobie uszy kuląc się w płytkiej dziurze, mając nadzieję, że dzięki barwie futra zostanie niezauważony. W końcu była jeszcze Strzyżyk, to do niej powinni przychodzić, nie do niego. Chyba, że to wcale nie byli pacjenci.

— Topikowa Głębino? 

Niepewnie uniósł łebek, wzdrygając się na dźwięk głosu arlekinki, której pomarańczowe oczy błyskały w półmroku. Czyżby przyszła przekazać mu wieści dotyczące jego losu? 

Milczał, nie odrywając spojrzenia od Wirującej Lotki.

Kotka schyliła się po zwierzynę, którą wcześniej odłożyła na ziemię, by móc do niego zawołać. Następnie podeszła bliżej do kocura, kładąc przed nim rybę. Topikowa Głębina obrzucił krótkim spojrzeniem podarunek, jednak nie zdecydował się go przyjąć. Nawet jeśli kiszki marsza mu grały, bo od kilku dni nie jadł. Nie mógł. Wiedział co nastąpi jak przełknie choćby kęs mięsa. 

— Nie powinnaś marnować na mnie jedzenia. — odezwał się po dłuższej ciszy, widząc, że kotka nie zamierzała tak łatwo odpuścić i wyjść. Dziwne. — Zanieś ją Ryjówkowemu Urokowi. — polecił, zwijając się w kłębek i wlepiając spojrzenie w ścianę

— Dawałam jej już jedzenie — stwierdziła — i skoro w nią wmusiłam, to w ciebie też dam radę, więc nie każ mi na siłę wpychać ci tej ryby do pyska. — miauknęła poważnie, nie spuszczając z niego spojrzenia.

Odetchnął z ulgą słysząc, że Ryjówka była w dobrych łapach, nawet jeśli to nie były łapy medyków.

— Nie jestem w stanie jeść. Gdybym mógł, sam bym udał się do stosu ze zwierzyną... — rzekł słabym tonem, nie racząc spojrzeć na kotkę. Zmrużył oczy wzdychając ciężko.  — Srocza Gwiazda będzie na ciebie zła, jeśli się dowie co robisz. — Wlepił spojrzenie w kocicę, obawiając się, że z jego powodu jeszcze kogoś mogą czekać nieprzyjemności. — Zabiłem kociaka twojej siostry. Nie powinnaś się nade mną litować, nie nad mordercą…

— Naprawdę w to wierzysz? — spytała — Topikowa Głębino. Nie daj sobie wmówić czegoś, czego nie zrobiłeś. Podałeś jej jakieś złe zioła? Uderzyłeś pazurami? Poddusiłeś?

— N-nie... — wyjąkał chowając pysk w łapach na samo wspomnienie tamtych wydarzeń — Nie zrobiłbym czegoś takiego bezbronnemu kociakowi.  Asystowałem przy poradzie, jak zawsze... Ta mała czarno-biała kotka... Ona nie oddychała... Nie ruszała się…

— W takim razie to nie twoja wina. Musisz wziąć się w garść, albo one cię zniszczą. A nie sądzę, by twoje matki tego chciały — miauknęła

— Moja mama na początku nie była zadowolona, że obrałem ścieżkę medyka. Może przeczuwała, że do czegoś takiego dojdzie... — mruknął smętnie — Narodzin tych kociąt wyczekiwał cały klan, prawda Wirująca Lotko? A ja... zawiodłem jako medyk.

Usiadła obok Topikowej Głębiny.

— Zjedz tę rybę. Teraz. Nie zasługujesz na takie traktowanie, nie zasługujesz na potępienie, ani na kwestionowanie twoich umiejętności, a tym bardziej nie zasługujesz na śmierć głodową.

— Śmierć z głodu... śmierć ze starości. Co za różnica. Nie ma dla mnie przyszłości w Klanie Nocy... — miauknął unosząc spojrzenie na arlekinkę, była dziwna, nie była jak swoje dwie czarno-białe siostry

— Topikowa Głębino. Klan cię potrzebuje. Strzyżyk nie ma innego ucznia, jeśli coś jej się stanie, zostaniemy bez medyka. Jesteś też jedynym kotem, który będzie mógł w przyszłości pilnować, by nikt nie skrzywdził nowo narodzonych, czekoladowych kociąt, gdy ich matki będą wycieńczone i niezdolne do ich chronienia. Wtedy będą zdane na pastwę nocniaków. Nocniaków, którzy przypieczętują ich los tylko ze względu na kolor futra.

— Nie wiem czy pozwolą mi być dalej medykiem... Co jeśli zostanę więźniem. Nikomu nie pomogę i nikogo nie ochronię... —  przełknął ślinę. Strzyżyk wprawdzie pomagała leczyć koty, wszystkie, jednak czy byłaby w stanie sprzeciwić się liderce, jeśli by kazała jej coś złego zrobić. — Jesteś dziwna Wir. Ty naprawdę jesteś córką Sroczej Gwiazdy? 

— Jeśli mnie nie podmienili — odparła. — i nie zostaniesz więźniem. Nie, póki ja mam coś do powiedzenia.

— Mogą cię zacząć nienawidzić tak jak i mnie…

— To ich problem — odparła, choć po chwili milczenia, a w jej głosie było słychać coś w rodzaju smutku i zawodu na samą myśl o tym, że jej rodzina mogłaby się tak zachować. — A teraz jedz — przysunęła mu rybę wprost pod pysk.

Zapach ryby był tak silny, że momentalnie zaczęło burczeć mu w brzuchu na całe legowisko medyków. Walczył sam ze sobą, wąchając się, czy na pewno powinien skosztować jedzenia. Bo… co jeśli było zatrute? Może dlatego zależało kotce, aby je zjadł. 

Głód jednak zwyciężył, jak i sam strach przed wepchnięciem na siłę ryby do pyska, gdyby znowu odmówił. Dziabnął mały kawałek, przeżuwając go powoli, nie chcąc, aby zbyt szybko trafił do żołądka. Nie było zatrute, a nawet jeśli…

Skupiony na jedzeniu, nawet nie zdał sobie sprawy z pojawienia się nowej obecności w legowisku. Kroki były zbyt lekkie, jak na Strzyżykowy Promyk. 

— Topiku… Topikowa Głębino… Jesteś? Mam coś dla ciebie. — Wraz z ucichnięciem kroków, rozległ się bardzo cichy szept w legowisku. Zarówno asystent medyka, jak i arlekinka spojrzeli na stojącego w wejściu Piórolotkowy Trzepot, który ponownie pochwycił do pyska rybę i zrobił krok w głąb półmroku. O mało co nie wypuścił je w momencie dostrzeżenia, że kocur nie znajduję się sam w legowisku. — Dzień dobry. — przywitał się z kotami, po tym jak odłożył tuż obok medyka rybę. — Nie przeszkadzam? — spytał spoglądając pytająco na syna Źródlanego Dzwonka, by już po chwili przenieść spojrzenie na Wirującą Lotkę, w odpowiedzi kocica pokręciła przecząco głową, a następnie zwróciła się do medyka:

— Widzisz. W Klanie Nocy są jeszcze koty, którym na tobie zależy. — miauknęła, podsuwając pod łapy asystenta drugą rybę

Nie rozumiał ich. Tak dużo ryzykowali, przez samą rozmowę z nim, jak i samo zajrzenie do niego. Nie wspominając o przyniesieniu jedzenia. Powinni się nim nie przyjmować, udawać, że nic się nie dzieje. Tak jak inni, których jego los był obojętny. Był jeszcze Śledź, ale Śledź był Śledziem. Inaczej patrzył na świat. Inaczej niż koty, które były teraz przy nim.

— D–dziękuję wam… — wychlipiał 

<Lotek? Yay, Topik ma 2 przyjaciół, cd się ładnie w rp zrobi o ich przyjaźni 💪>

Od Topikowej Głębiny CD. Cuchnącej Łapy (Cuchnącego Śledzia)

Z opowieści Cuchnącej Łapy mógł śmiało stwierdzić, że Ryjówkowy Urok była naprawdę specyficzną mentorką. Jednak czy to znaczyło, że gorszą? Była po prostu inna, inna od wszystkich kotek, którym zależało na czymś więcej niż napchaniu swojego brzucha. Ryjówkowy  Urok była łatwiejsza do zrozumienia dla czekoladowego kocura, a poza tym całkiem nawet ją lubił. Głównie dlatego, że nie była uprzedzona do swojego ucznia, jak i samego asystenta medyka. W dodatku wydała na świat małego brązowego kocurka i należycie się nim opiekowała.

— Ja myślę, że to dobrze… — wyznał kładąc po sobie uszy, gdy Śledź oznajmił, że Klan Nocy go doceni, jeśli będzie jeszcze więcej jeść. Wątpił, że taki dzień nadejdzie, a wręcz bał się, że czeka go kara za jego obżarstwo. — W końcu, gdybyśmy żyli bliżej ich to mogliby zaszkodzić klanowi. — Posmutniał. — Raz miałem okazję widzieć jednego Wyprostowanego w okolicach plaży. Dla zabawy skakał po ziołach, które chciałem zebrać dla chorych. Lepiej trzymać się od nich z daleka Śledziu. Nawet jeśli jedzenie tak jak mówisz jest u nich dosłownie wszędzie.

***

Bardzo dużo się działo w Klanie Nocy. Koty się rodziły i odchodziły. Kocięta były mianowane na uczniów, a uczniowie na wojowników, by w końcu udać się na zasłużony odpoczynek do legowiska starszyzny. Liderzy i zastępcy zmieniali się, co niekoniecznie uznawał za dobry znak. Lepiej by było, gdyby ten sam lider i zastępca byli przez jego większość życia. A z tego co słyszał od starszych kotów, częste zmiany liderów w Klanie Nocy to było coś do czego na dobrą sprawę większość już przywykła. Wystarczyło spojrzeć na ich bierne reakcje czy też sprzeciwy. No może nie licząc Makowego Pola, która ewidentnie jako jedna z nielicznych nie kryła się, że nie jest zadowolona z wyboru nowego, od dłuższego czasu wyczekiwanego zastępcy.

Również chorych jak zwykle przybywało wraz z nowym sezonem, często do niego zgłaszały koty, którym stadia choroby rozwinęły się tak bardzo, że dziwił się jak starały się go przekonać, że to zwyrodnienie to pojawiło się dopiero wczoraj. Tym razem nie nakrzyczał na pacjentkę, którą okazała się być Kawcze Serce. Może miała zbyt dużo na głowie, albo tak jak inne kotki zwlekała z przyjściem do medyków, bo nie chciała, aby to właśnie Topikowa Głębina się nią zajął. Niestety, dla niej i reszty czarno-białych kotów, Strzyżykowy Promyk znowu zostawiła go samego, tak też koty w legowisku medyka były niestety skazane na syna Źródlanego Dzwonka. Sama liderka do nich należała, a jej spojrzenie tylko bardziej dołowało asystenta medyka, kiedy kocica wierciła mu dziurę w plecach swoimi zielonymi ślepiami. 

Następnym kotem w kolejności po siostrzenicy liderki, jak i liderce była Pylista Burza. Musiał się z nią inaczej porozumieć, w końcu Pył od pandemii czerwonego kaszlu była niema. Na szczęście dzięki zdobytej wiedzy, dość szybko pojął, że liliowej doskwiera ból stawu. Również szybko przyszło mu zajęcie się pacjentem, jak się okazało ostatnim dzisiejszego dnia. Pozostawało mu już tylko posprzątać i miał wolne. Jednak nim udał się na spoczynek, postanowił zajrzeć do legowiska starszyzny. I dobrze zrobił, bo jak się okazało Trzcinowy Sadzawka zatruł się kolejny raz nieświeżą piszczką. Nie wyglądało to na przypadek, a wręcz na działanie z premedytacją. 

***

Wzrok miał utkwiony w odlatującym kluczu żurawi. To był znak, że Pora Nagich Drzew jest coraz bliżej niż mogło się wydać. Miał nadzieję, że i tym razem okaże się być łagodna, a zarazem liczył na to, że gruba warstwa lodu skuje rzekę, tak aby z łatwością mógł przemieszczać się między wysepkami, a stałym lądem. 

— Topiku, spójrz co mam! 

Odwrócił się w stronę Cuchnącego Śledzia, który przerastał go masą dwukrotnie, a może nawet i trzykrotnie, jak nie więcej! Nie przypominał ani trochę tego małego odtrąconego kociaka, którego postanowił przytulić za czasów żłobkowych, chcąc dać mu jakąś namiastkę ciepła i miłości, którą powinna mu zapewnić matka. W pysku trzymał sporych rozmiarów rybę, a z jego półdługowłosej sierści skapywały krople wody. Topik czasami żałował swojej awersji do pływania, które w większości kotom sprawiało radość. Jednak lekcje z pływania, które zafundował mu ojciec, gdy był tylko małym kociakiem sprawiły, że nie chciał nauczyć się umiejętności, którą każdy prawdziwy Nocniak powinien zgłębić. Bał się, po prostu najzwyczajniej w świecie się bał i trudno mu było przełamać ten strach.

— Powinieneś zanieść ją Ryjówce. Odkąd Drozdowe Futro odeszła źle z nią… — miauknął, wciąż miał obraz biednej szylkretki przed oczami i jej zapłakanej siostry. Nie był w stanie nic zrobić. — Prezent od byłego ucznia na pewno poprawi jej humor — Uśmiechnął się nieśmiało.

— Dobrze. Rzeczywiście mogłoby to jej poprawić nastrój — zgodził się z przyjacielem. — Chociaż martwię się o nią... Mało je…

— Nic dziwnego. To normalne. — wyznał. Sam przez to przechodził i zbyt dobrze rozumiał co musiała czuć Ryjówkowy Urok. — Myślę, że wciąż przeżywa żałobę. Szybko to nie minie… Musimy przypilnować, aby nie przestała w ogóle jeść. 

— Poradze sobie z tym. Przeszedłem trening jedzenia, gdy nie chciało mi się jeść. Znam sposoby, które jej pomogą.

— To dobrze. Dam jej również zioła na wzmocnienie. Możemy również poprosić jej dzieci o pomoc. Myślę, że z chęcią nam pomogą zadbać o jej dobre samopoczucie. Im więcej łap do pomocy, tym lepiej!

Wyleczeni: Srocza Gwiazda, Pylista Burza, Trzcinowa Sadzawka, Kawcze Serce 

<Śledziu?>

Od Topikowej Głębiny CD. Tuptającej Gęsi

 Skulił się jeszcze bardziej w momencie, gdy kotka podniosła głos. Nie rozumiała go, bo jej futra nie zdobiło brązowe futerko. Wątpił, że Srocza Gwiazda poświęciłaby uwagę dziecku, które w jej oczach nie jest idealne. Gdyby doświadczyła tych spojrzeń i przykrych sytuacji, które sam Topikowa Głębina doświadczył przez swoje krótkie życie może by miała bardziej otwarty umysł. Może nie byłaby tak zaślepiona przez rację wpojone przez matkę i inne kotki.

Tuptająca Gęś rządziła się tak jakby była liderką, gdy tak naprawdę nią przecież nie była. Nie musiał wcale spełniać jej rozkazów, o ile życie mu było miłe. Oprócz tego, że była córką Sroczej Gwiazdy co dawało jej jakieś niewidzialne przywileje, o czym kocurek od pierwszych chwil życia się przekonał, była tak naprawdę nikim ważnym. To już syn Źródlanego Dzwonka piastował ważniejsze stanowisko niż czarno-biała kocica, będąc łącznikiem pomiędzy Klanem Gwiazdy, a liderką - kotka sama z resztą to przyznała. A mimo to mówiła kłamstwa na jego temat. Czy sam fakt, że wraz z Cuchnącym Śledziem ryzykował własne życie, aby znaleźć lekarstwo na czerwony kaszel nie wskazywał, jak bardzo lojalny jest wobec klanu? Wobec jego członków, nie ważne jakie futro zdobiło ich? Starał się pomóc wszystkim członkom klanu. Klanu, który uważał go w większości za nic jak nędznego robaka. Nie mógł pojąć tego, jak Klan Gwiazdy, w który wierzył mimo odmiennych wierzeń swoich matek, mógł przymykać oko na takie zachowania w świecie żywych. Dlaczego milczeli pomimo krzywdy jakie doświadczali tacy malutcy jak on. Czy w Klanie Gwiazdy również były podziały? To dlaczego żaden z Gwiezdnych Kotów nie sprzeciwił się w momencie, w którym otrzymał swoje imię, stając się pełnoprawnym medykiem, podczas jego pierwszego zgromadzenia medyków. 

Nie chciał dać satysfakcji córce liderki, dlatego też z całych sił starał się powstrzymać łzy. Co jakiś czas marszczył nos i mrużąc oczy, starając się w tym samym czasie oczyścić umysł. Było to jednak trudne.

— Mówiąc takie rzeczy… — zaczął, czuł jak o mały włos jego małe łapki się nie rozjeżdżają na podłożu, jednak nie mógł przejść obojętnie wobec takiego zachowania względem kotów na Srebrnej Skórze oraz innych kotów, które w niego uwierzyły. — … szydzisz z Klanu Gwiazdy. I to otwarcie, przy świadkach. — Przeniósł spojrzenie na pacjentów, którzy mieli okazję być świadkami krzyków kocicy. — Szydzisz z umiejętności i wyboru Strzyżykowego Promyka. Szydzisz z decyzji poprzedniej liderki, Mglistej Zatoki. One mi zaufały, a Klan Gwiazdy mnie zaakceptował jako pełnoprawnego medyka. Gdyby tak nie było, uznaliby mnie za niegodnego… nie byłbym medykiem! Powinnaś się wstydzić tego co mówisz! Nie tylko jako wojowniczka, ale również jako córka liderki! — wychlipiał odsuwając się w głąb legowiska, mając nadzieję, że uda mu się wtopić w cienie, po jego niemałym wybuchu emocji, które już zbyt długo w sobie tłumił. — A teraz… ponownie cię poproszę Gąsko, opuść legowisko medyków. Chorzy potrzebują ciszy i spokoju… — rzucił smętnie dygocąc jak osika, mając nadzieję, że Strzyżykowy Promyk uratuję go właśnie w tej chwili. 

W myślach składał modły do Gwiezdnych raz po raz, prosząc, aby ruda kocica zmaterializowała się właśnie w wejściu do legowiska. Zdawał sobie sprawę, że użycie kocięcego imienia Tuptającej Gęsi może jeszcze bardziej rozjuszyć kocię, chciał jednak uświadomić ją, że nie powinna upatrywać w nim wroga. Na całe szczęście jego prośby zostały wysłuchane, a pojawienie się głównej medyczki w przedsionku ukróciło krzyki Tuptającej Gęsi.

***

Sojusz. Sojusz Klanu Nocy z Klanem Wilka. Sojusz z klanem, który skrzywdził jego mamę, Źródlany Dzwonek. 

Myślałam, że nic gorszego nie mógł usłyszeć dzisiejszego dnia. A jednak, mylił się. 

Klan Nocy zyskał zastępcę. Nie byle jakiego – największy jego koszmar, przez który nie raz przerażony się budził w samym środku nocy, gdy w jego wyobraźni łapa łaciatej kotki zawisła na jego gardle.

Gdy niektóre koty witały nową zastępczynię, wykrzykując z radością jej imię, Topikowa Głębina mimo młodego wieku zadarł pysk ku niebu niczym starzec oddając się zadumie. On nie mógł podzielać ich radości, wiedząc że najprawdopodobniej na świat wydanie zostanie kolejne pokolenie kotów, w których od pierwszych chwil życia zostanie wpojona nienawiść do niego i jego podobnych. 

Poświęcenie? Nie uważał podjętej decyzji przez córkę liderki za wyraz wielkiego poświęcenia. Na dobrą sprawę zaczął rozważać czy już wcześniej nowa zastępczyni nie została poinformowaną o tym co ją czeka, jeśli się zgodzi na pewne warunki. Asystent był pewny, że jeśli kiedykolwiek kotka będzie miała kocięta to tylko z Kolcolistnym Kwieciem, w końcu to z nim spędzała ostatnio najwięcej czasu, drocząc się z nim raz po raz. Poza tym był chyba jedynym kocurem na świecie, który był w stanie z nią wytrzymać jakimś cudem.

— Dlaczego? — szepnął, lecz nie dostał odpowiedzi od walecznych przodków. Kolejny raz milczeli, pozostawiając Topikowa Głębinę samego z kotłującą się masą pytań w jego głowie. — Przecież zakpiła z was… I nie tylko z was… Spieniony Nurt byłaby lepszą zastępczynią… — Ostatnie zdanie było ledwo słyszalne, wyszeptał je jeszcze ciszej niż poprzednie, nie chcąc przerywać radości wśród członków, jednak miał nadzieję, że jego słowa dotrą tam, gdzie powinny.

Chciał zrozumieć Klan Gwiazdy. Jego decyzje i to dlaczego milczeli, mimo że mogli zareagować, w końcu byli wszechmocni, znali przyszłość. Starał się zrozumieć dlaczego koty, które były prawe, które niosły pomoc wszystkim były uważane wśród wojowników za te gorsze, a te które jeszcze bardziej tworzyły rozłam wśród społeczności były uwielbiane i nagradzane za swoje zachowanie.

Myślami starał się przywołać ostatni sen jaki od nich otrzymał, a na samo jego wspomnienie skrzywił pysk. Gdyby tylko te sny nie były okryte tajemnicą, tak aby każdy kot mógł je zrozumieć. Dzięki temu można byłoby zapobiec wielu sytuacją, a to co teraz działo się w Klanie Nocy nigdy by nie miało miejsca. Może Źródlany Dzwonek i Tonący Pasikonik wciąż by żyły? A jego ojciec mógłby zostać wygnany za swoje wcześniejsze wybryki… Mglista Zatoka byłaby wciąż Mglistą Gwiazdą, a Klan Nocy może nie byłby skazany na upadek. 

THE END

Od Topikowej Głębiny CD. Kotewkowej Łapy

 Brązowy kocur zbliżył się do starszej uczennicy. Jeszcze nie tak dawno pamiętał, jak przechwalała się, że jest najlepsza ze swojego rodzeństwa, co niestety nie współgrało ze stanowiskiem, na którym się wciąż znajdowała. Czasami myślał, że może kocica prowadziła jakiś bunt wewnętrzny, aby uświadomić inne koty, że czarne koty nie są takie wspaniałe, jak starały się to innym wmawiać, ale jednak spojrzenie oczu Kotewkowej Łapy, jak i sam wyniosły sposób jej mówienia jasno mówił, że mylił się co do tego. Był ciekawy co stało za tym, że córka Sroczek Gwiazdy, która sama liderka od wielu księżyców uczyła, wciąż była uczennicą. Czy to naprawdę przez te całe halucynacje, które na całe szczęście udało się wyleczyć opóźniła się w treningu?

— Jak upadłaś? — spytał przyglądając się łapie kocicy, która wyglądała dość normalnie, nic nie wskazywało na to, aby doszło do uszkodzenia kończyny, ale jednak dla pewności wolał zbadać arlekinkę

— Jak to jak?... Normalnie. Źle stanęłam na łapę w trakcie upadku. Nie gadaj tyle, tylko coś zaradź. Ach, jak boli!

Topikowa Głębina przekrzywił głowę i oddał się zadumie. Nie raz już przyszło mu zająć się kotami, które źle zeskoczyły z drzewa. I każdy z nich inaczej się po tym zachowywał w przeciwieństwie do Kotewkowej Łapy. Większość kotów starała się dokładnie opisać jak doszło do urazu, aby pomóc w diagnozie medykowi. 

Przeniósł spojrzenie na łapę pacjentki, po czym przed wcześniejszym upewnieniem się, czy może ją dotknąć, położył na niej swą białą łapę. W tym samym momencie z pyska córki Sroki wydobył się syk. Na ten dźwięk Topik poruszył uszami, a na jego pysku pojawił się mimowolnie uśmiech.

— Bawi cię to, że cierpię? — prychnęła

— N...nie. To nie tak. — odezwał się nieco speszony tym, że jego mimika go zdradziła. Uśmiechnął się to fakt, jednak nie że względu na to, że kocica, która mu dokuczała była cierpiąca, tylko dlatego, że widział, że go kłamie. Może nie w sprawie, że źle upadła, ale w sprawie tego, że ją boli. I to bardzo. Stan fizyczny łapy nie wskazywał na żaden uraz, nie było na nim nawet najmniejszego zranienia, a dodatkowo zbyt wysoko podnosiła ją... Gdyby faktycznie ją bolała, nie byłaby w stanie tak zrobić. — Już zaraz coś zaradze. Zaraz przyniosę zioła. — odmiauknął i zniknął na ułamek sekundy w składziku, by już po chwili wrócić z ziołami — Te musisz zjeść, a te zaraz nałożę ci na łapę.

— A tylko spróbuj mnie otruć... — zagroziła, jednak bez większego oporu zjadła czyściec wełnisty 

Topikowa Głębina w międzyczasie zrobił okład na łapę kotki ze zwykłej trawy, nie chcąc się kłócić z kocią, że tej nic nie dolega tylko udaje. A on nie po to tak pilnie się uczył, aby zajmować się stymulantami. Może dzięki właśnie czyśćcowi kocica nabierze sił do ukończenia treningu?

— Przez księżyc nie powinnaś nadwyrężać łapy — polecił, gdy kocica opuszczała legowisko medyków

Pacjentka minęła się z wracająca do legowiska medyków Strzyżykowym Promykiem, która uważnie przyglądała się córce liderki.

— Widzę, że córki Sroczej Gwiazdy, pomimo niechęci do ciebie, wolą jednak jak to ty nimi się zajmujesz... Co jej dolegało? Wygląda na zdrową. Za zdrową.

— Ponoć łapa ją bardzo bolała, ale jak dla mnie Kotewkowa Łapa cierpi na lenistwo, a na to nie ma lekarstwa — miauknął cicho spoglądając na swoją mentorkę z kamiennym wyrazem pyska, a już po chwili krótko parsknął i czmychnął w głąb legowiska mając nadzieję, że nie oberwie mu się za ten komentarz względem córki liderki

***

Zastanowiał się często nad przyszłością. Nie mógł się również doczekać spotkania medyków. Miał nadzieję, że tym razem Gwiezdni będą bardziej rozmówni niż ostatnio, nie starając się tylko im zesłać snu czy też koszmaru. 

Przeniósł spojrzenie na śpiącego kociaka na legowisku, była to jego kuzynka, Nenufara. Dopiero co maleństwo się urodziło, a już zdołało zachorować. Topikowa Głębina stanął na głowie, aby w pierwszej kolejności zadbać o nią, dopiero później zdecydował się pomóc Wodnikowemu Wzgórzu, oczywiście za zgodą kocura, który uważnie przyglądał się poczynanią medyka, gdy Jaskrowy Pył przyniosło swoję kocię do legowiska medyków. Wieść o ciąży czarnego kota była szokiem dla młodego medyka, nie spodziewał się, że Jaskier mogłoby planować założenie rodziny, w końcu mało ze sobą rozmawiali. Jednak byli rodziną, a rodzinę starał się za wszelką cenę teraz chronić, nie ważne co. Bo już raz zawiódł, pozostając bierny na sytuację, która rozegrała się kilka księżyców po tym jak został mianowany na asystenta.

— I tak już zwlekałem z przyjściem do was... — miauknął kocur, kiedy to Topik przepraszał go, że kazał mu czekać — Pewnie Strzyżyk by mi nagadała, że nie dbam o siebie. — rzucił nieco smętnie 

— Gdybyś jeszcze pozwlekał kilka dni z przyjściem, to musiałby amputować ci łapę — powiedział poważnie medyk, przełykając ślinę — I nie tylko tobie. Już wiele kotów tak zwlekało z przyjściem, a inni... — już miał podzielić się z Wodnikowym Wzgórzem historią jak Kotewkowa Łapa chciała go nabrać na to, że coś jej dolega, gdy właśnie w wejściu do legowiska medyków mignęła mu zbyt znajoma sylwetka o czarno-niałym futrze. Na całe szczęście w porę się ugryzł w język. — Och, Kotewkowa Łapo. J-jak łapa? — spytał 

<Kotewko?> 

Wyleczeni: Wodnikowe Wzgórze, Nenufara

Od Topikowej Głębiny CD. Spienionej Łapy (Spienionego Nurtu)

 *jakiś czas temu*

Cieszył się bardzo, że dostąpił zaszczytu zostania asystentem medyka. Chociaż tak naprawdę to, że został asystentem nie zmieniło podejścia kotów do niego, czego tak właściwie nie rozumiał. Gdyby faktycznie był taki zły i głupi za jakiego go co poniektórzy mieli, to Klan Gwiazdy na pewno nie pozwoliłby mu ukończyć treningu. Na pewno nie pozwoliliby mu również wejść do groty i nie zesłali by mu snu. Strasznego snu, który do tej pory spędzał mu sen z powiek. Tak naprawdę wolałby, aby Gwiezdni byli bardziej precyzyjni w trakcie przestrzegania kocich klanów, ale cóż mógł poradzić na ich sposób komunikacji.

W tej chwili zajmował się porządkami w legowisku pod nieobecność pozostałych kotów, gdy w wejściu dostrzegł liliowe futro starszej od niego kotki.

— Topikowa Głębino. Gratuluję nowego imienia i stanowiska, niech Gwiezdny Klan rozświetla ci drogę — pozdrowiła go z uśmiechem, na co młody asystent się rozpromienił — Nie przeszkadzam, prawda?

Mimo uśmiechu na pysku, w sercu poczuł ukłucie przez fakt, że mało kotów pogratulowało mu zdobycia nowego imienia. Częściej niż to słyszał szepty starszych zastanawiających się jakim cudem ktoś taki jak on był nadal medykiem, kiedyś uczniem, a teraz asystentem. Również nie omieszkali nabijać się z jego drugiego członu, od jednej z kotek nawet usłyszał, że ta "Głębina" to będzie miejsce, w którym w końcu sczeźnie. A Spieniona Łapa była inna niż większość kotek w Klanie Nocy, była przede wszystkim miła. Jej siostry powinny brać z niej przykład.

— N...nie, skąd ten pomysł — odezwał się spokojnym głosem przyglądając się córce Sroczego Lotu po tym jak się z nią przywitał, chcąc ocenić czy jej coś dolega — Tylko zajmuję się wymianą mchu. Właściwie już skończyłem, więc będę mógł się tobą zająć. — zerknął na stary mech u swych łapek, po czym go lekko odepchnął w stronę wyjścia. Nie mógł pozwolić, aby córka Sroki czekała na badanie, no chyba że chciałaby podpaść czarno-białej bardziej niż teraz. Mech mógł poczekać, liliowa nie powinna — Bo coś ci dolega, prawda? — spytał podchodząc bliżej do kocicy i wtedy dostrzegł też małe otarcia na jej pysku — Och.

— To nic takiego. Rany nie są głębokie, nie było krwi. Tylko trochę piecze. Popiecze i przestanie — mówiąc to uśmiechnęła się szerzej do czekoladowego, jakby chcąc go przekonać, że to nic takiego i nie powinien sobie tym zawracać głowy 

W przeciwieństwie do uczennicy, Topik był zmartwiony. Poprosił o dokładne streszczenie wydarzeń, dodatkowo starał się dowiedzieć na jaki krzew Pianka upadła, jednak kotka nie była w stanie go nazwać. Był to swego rodzaju problem. Bo co jeśli była to jakaś trująca roślina, która przez sam kontakt liści ze skórą mogła przekazać toksyny do ciała kota? 

— Twoja mama dobrze zrobiła, każąc ci zajrzeć do legowiska medyków. Nie wolno lekceważyć najmniejszego zadraśnięcia, w szczególności łap i pyska. — pouczył Spienioną Łapę — Tylko ja się tobą zajmę dobrze? Bo nie wiem kiedy wróci Strzyżykowy Promyk i Rozbita Łapa, a lepiej działać od razu. — mówiąc to nakazał już po chwili pacjentce zająć jedno z wolnych legowisk, a sam udał się po świeży mech, aby przeczyścić skaleczenia — A, i jakby twoja mama pytała, to powiedz, że Strzyżykowy Promyk się tobą zajęła... — wymiauczał spoglądając na liliowa przez ramię. Bo może i Pianka nie miała obiekcji do tego, aby wyleczył ją sam asystent medyka, to jej matka już mogła mieć. Nawet jeśli dzięki szybkiemu działaniu mógł ograniczyć rozwój możliwej infekcji.

***

Topikowa Głębina stawiał powoli krok za krokiem na lodzie, który był naturalnym mostem łączącym obóz, na której znajdowała się wysepka, z lądem. Dzięki temu mógł w teorii na spokojnie przemieszczać się, nie musząc skakać po kamieniach, bądź prosić jakiegoś innego wojownika o pomoc w przedostaniu się na drugą stronę. Jednak z tyłu głowy obawiał się, że lód mógłby nie wytrzymać jego ciężaru. Ilekroć poruszyła się po nim, nim wszedł na taflę lodu, modlił się do Klanu Gwiazdy prosząc, aby ci pozwolili mu bezpiecznie wypełniać jego obowiązki. 

Tak też było i dzisiaj, kiedy to wracał z samej granicy z Klanem Klifu i Klanem Burzy z potrzebnymi asortymentami. Niektóre z nich trzymał ogonkiem, owijając go wokół nich, inne w pyszczku. Miał właśnie ruszać w drogę powrotną, gdy na przewróconym drzewie dostrzegła siedzącą wojowniczkę, która przypatrywała mu się, zapewne zaciekawiona co tam dźwiga z powrotem do klanu. 

— Dzień dobry, Spieniony Nurcie! — miauknął odkładając na bok patyk owinięty miękkim materiałem, który według medyka mógł się do czegoś w przyszłości przydać. 

— Dzień dobry. — odmiauknęła, a jej zielone oczęta przeskakiwały to na patyk u łap kocura, to na ogon, którym trzymał pozostałe przedmioty — Co takiego dźwigasz? Potrzebujesz pomocy? 

Skoro kotka tu była, to znaczyło, że została wyznaczona do patrolowania granicy. A skoro tak, to pewnie ktoś musiał jej jeszcze towarzyszyć. I nie mylił się, bo już po chwili dostrzegł swój największy koszmar w postaci Tuptającej Gęsi, która znalazła się u boku swojej siostry. Nie miał zielonego pojęcia jak te dwie kotki, mogły być ze sobą spokrewnione. Wniosek był jeden, tak jak Gąska wdała się w swoją matkę, Pianka musiała na całe szczęście dla siebie odziedziczyć charakter i wygląd po ojcu. Ojcu, o którym żaden klanowy kot nie słyszał, a Topika coraz bardziej interesował temat samotnych królowych bez partnerów w Klanie Nocy, bo już kilka księżyców temu Strzyżykowy Promyk mu zdążyła wyjaśnić, że nie ważne jak dwie kotki będą się kochały, nigdy im dane nie będzie mieć własnego biologicznego potomstwa, kręcąc zawiedziona przy tym głową, że jej uczeń wpadł na taką głupotę. Więc jego teoria na temat drugiego rodzica czterech kocic została obalona. Co za tym szło, Makowe Pole nie mogła być prawdziwym rodzicem kociąt Pszczelej Dumy, nawet jeśli jedno z nich było do niej bardzo podobne, co było kolejną zagwozdką dla syna Źródlanego Dzwonka. Bo do czasu poważnej rozmowy ze swoją mentorką nawet tego nie kwestionował.

— Tak... Czy mogłabyś mi pomóc w dostarczaniu tych rzeczy do klanu? — odezwał się miło, mając nadzieję, że Spieniony Nurt nie zmieni względem niego swojego zachowania, tylko dlatego, że znajduję się w towarzystwie swojej zepsutej siostry, z którą asystent nie chciał nawiązywać kontaktu wzrokowego. Wystarczyło, że czuł jak ta wywierca mu w boku dziurę spojrzeniem. Jeszcze tylko brakowało, aby czarno-biała zaczęła na niego krzyczeć bezpodstawnie, jak to zrobiła jakiś czas temu w legowisku — Proszę... 

<Pianko?>

Od Topikowej Głębiny CD. Mglistej Zatoki (Mglistego Spojrzenia)

 Tak bardzo chciał sam iść na tę wyprawę zamiast Strzyżykowego Promyka. Nie chciał patrzeć na Mglistą Zatokę. Nie chciał też z nią rozmawiać. Nie ważne jak bardzo się silił, nie był w stanie przybrać na pyszczku przyjaznego wyrazu. Zamiast tego jego mordka nieznacznie się wykrzywiała, a to wszystko przez to, że starał się nie wybuchnąć płaczem. Na całe szczęście kocicy nie było dane zobaczyć tego jak żałośnie przed nią wygląda, chociaż może by wtedy zrozumiała jak bardzo go skrzywdziła swoimi decyzjami. Jak skrzywdziła jego siostrę. 

— Umarłaś, Mglista Zatoko... — odezwał się cicho, czując jak jego ciałko całe dygocze. Co jakiś czas zerkał w stronę ucznia medyka, chcąc się upewnić, czy ten nie sięgnie sam po jakieś ziele, które mogłoby mu zaszkodzić. Jeszcze tego by brakowało, w końcu wystarczyło mu to, że musiał się dowiedzieć co synowi Zajęczej Troski dolega.

Miał już pewną tezę, jednak gdyby ją ogłosił publicznie to najpewniej dokonałby żywota z łap tym razem Sroczej Gwiazdy. Liderka na pewno nie pozwoliłaby mu się źle wypowiadać na temat liliowej kocicy, nawet jeśli podałby argumenty świadczące za tym, że to właśnie z jej winy kocię urodziło się takie, a nie inne. Tak też na razie zbywał pytania nowej liderki, tłumacząc się tym, że przez cały czas obserwuję ucznia i przeprowadza próby badawcze, aby postawić ostateczną diagnozę swego pacjenta i jakby nie patrzeć towarzysza. 

Przeniósł ponownie brąz swych mokrych oczu na byłą liderkę.

— Jednak dzięki darowi dziewięciu żyć od naszych przodków powróciłaś do życia. Niestety, straciłaś wzrok... Przez kolejne dni twój stan nie poprawiał się, tak też Srocza Gwiazda ogłosiła się nową liderką... — wymamrotał przełykając ślinę, obawiał się tego czy kocicy spodoba się ta wiadomość, że przestała być przywódczynią 

Kocica wzruszyła ramionami na słowa asystenta medyka.

— Więc to tak sprawy się mają. No cóż, ufam że Sroka mnie nie zawiedzie i da sobie radę na nowym stanowisku. Poza tym w moim stanie i tak nie mogłabym już przewodzić klanowi.

— N-niestety... — wydukał, wstrząsnęło nim to, że kocica tak lekko podeszła do tego co się wydarzyło i tym, że nie będzie już przewodzić klanem — Myślę, że da sobie radę... — Nie brzmiał ani trochę przekonywująco, ale nie miał siły mówić, że władza oddana w łapy kogoś takiego jak Sroka to był wielki błąd — W końcu sama ją wybrałaś na zastępczynię, Mglista Gwi... Mglista Zatoko 

Tak bardzo chciał, aby liderem został ktoś kto był sprawiedliwy. A Srocza Gwiazda taka nie była według Topika. I koty, którymi się otaczała również takie nie były. Więc dlaczego Mgliste Spojrzenie za czasów bycia Mglistą Gwiazdą powierzyła tej, a nie innej kotce tak ważne stanowisko? Nie dostrzegała drugiej twarzy czarno-białej? W końcu Mglista sama nie była czekoladowa, a tą drugą twarz kocicy, która była zarezerwowana dla kotów pokroju Topika nie każdy miał okazję widzieć. Jednak skoro przemawiał do niej Klan Gwiazdy to powinien ją uczulić na to co może się stać, gdy ktoś kto tworzy podziały w klanie może nie być dobrym liderem. Jednak czy aby na pewno to Klan Gwiazdy, ten sam, który zesłał sny Topikowi do niej przemawiał? Skoro nakazali byłej liderce publiczną egzekucję jego bliskich i innych kotów, to może i celowo szeptali na ucho niebieskiej, aby czarno-biała została zastępczynią. Patrząc na te rzeczy wszystko wskazywało na to, że ktoś z przodków musiał mieć za cel obsadzenia na tak ważnym stanowisku konkretnie tego, a nie innego kota. A co jeśli ktoś się podszywał za Klan Gwiazdy? Nie chciało mu się wierzyć, że klan w który wierzył byłyby zdolny do tak okrutnych rzeczy, tylko dlatego, że kilka kotów mu wadziło. Sam kodeks wojownika głosił, że honorowy wojownik nie musi zabijać, jednak czy sam Klan Gwiazdy był ponad własne zasady? A może... czyżby byli to ci Bezgwiezdni? Klan Gwiazdy na pewno nie chciałaby śmierci kotów, nie wspominając o podziałach, które miały miejsce w klanie. Bo w czym koty o czarno-białej sierści były lepsze od Topika, któremu przyszło się urodzić o brązowej barwie futra i drobnym ciałku. A to wszystko tylko za sprawą jego rodziców, których sobie przecież nie wybrał. Jego tata miał czarne futro i co? Był straszny. Mama i druga mama za nim nie przepadały, więc kocurek cieszył się, że nie był podobny ani trochę do tego potwora, który pozbawił życia Tonącego Pasikonika; może i kotkę też zdobiła czerń, ale na szczęście nie była to czysta czerń tylko z domieszką bieli i pięknego rudego. Topik sam za nic w świecie nie chciałby mieć okropnego czarnego futra, nawet jeśli dzięki temu byłby szanowany przez innych, bo z każdym kolejnym księżycem i wydarzeniem w życiu coraz to bardziej źle mu się kojarzyły koty o takim umaszczeniu. 

— Wybrałam, bo jej ufałam. Teraz już tylko czas zweryfikuje moje postępowania — westchnęła kierując łeb do dołu. Milczała dłuższą chwilę, zanim znów otworzyła pysk. — Topikowa Głębino, powiedz mi szczerze. Po tym wszystkim co się stało, boisz się mnie?

— J...ja nie wiem. Nie wiem czy się ciebie boję..., ale jedno jest pewne, mam i będę mieć do ciebie ogromny żal. Zabrałaś mi bliskich, których kochałem. Teraz zostałem sam... — Taka była prawda. Był sam, nawet pomimo posiadania siostry i rodzeństwa ojca. Nie nawiązał z nimi żadnej głębszej więzi, która miał z matkami. Był jeszcze Śledź co prawda, ale on nie był jego rodziną. I poza tym miał mózg zjedzony przez kłamstwa matki i siostry. — Moja mama, Źródlany Dzwonek była dobrym kotem. Dla mnie była dobra. Tonący Pasikonik również. Obie dbały o mnie i wychowywały jak najlepiej... — O Gawronim Obłędzie nie powiedział ani słowa dobrego. Nie potrafił. — Powiedziałaś, że to Klan Gwiazdy wskazał ci je jako zdrajczynię. Czy mogę widzieć który lub którzy z przodków przemówili do ciebie w tej sprawie?

Niebieska obrzuciła go zamglonym spojrzeniem.

— Znajomość tożsamości kota, który przemawiał w moich snach nie przywróci twoich bliskich do życia. Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę. — odpowiedziała chłodno, choć w jej tonie dało się usłyszeć cień żalu.

— Nie przywróci, niestety. — przyznał rację kocicy — Jednak dzięki poznaniu jego tożsamości będę wiedział komu mam zadać pytania, które nurtują mnie od kilku dni. Chciałbym móc porozmawiać z tym przodkiem i dowiedzieć się rzeczy, których nie byłem świadomy o moich matkach. Bo skoro Klan Gwiazdy kazał je zabić — Musiał zrobić przerwę po wypowiedzeniu tego okropnego słowa — ... ,to musiały dopuścić się naprawdę okropnych rzeczy. — W co kocurek nie wierzył, jednak jeśli tak byłoby, to przerażał go fakt, że tak naprawdę nic o swoich matkach nie wiedział 

— Rozumiem... Nie gwarantuję jednak, że dane będzie ci kiedykolwiek z nią porozmawiać. Ja sama znałam ją bardzo krótko, już wtedy wiedziałam za kim chcę podążać — westchnęła na myśl o byłej liderce Klanu Nocy — Była to Krucza Gwiazda, niestety poznałam jej prawdziwą tożsamość w ostatnim śnie.

— K-krucza Gwiazda? — Nie dało się ukryć zaskoczenia malującego się na pysku asystenta medyka, czy też przerażenie, że jego wcześniejsze przypuszczenia na temat przodka, który mógł mieć wpływ na sytuację w ich klanie mogły być prawdziwe. Nie chcąc, aby kocica wyczuła strach Topikowa Głębina pokręcił energicznie łebkiem starając się odpędzić czarne myśli i nieco się uspokoić. Co nieco słyszał o Kruczej Gwieździe, swojej babce. Zarówno dobre, jak i złe słowo. I o ile się nie mylił to właśnie Zajęcza Troska, matka jego przyjaciela i kocica będąca oddaną towarzyszką ich aktualnej liderki była jej uczennicą — M-myślę, że dla wnuka pragnącego odpowiedzi znalazłaby czas na rozmowę... — uśmiechnął się niemrawo, dziwnie czując się przez fakt przyznania się głośno do pokrewieństwo z czarną kocicą

Wyczuwając niepewność kocura rzuciła mu lekki uśmiech, tak dla otuchy.

— Nie martw się tym, gdybym wcześniej nie zapytała matki o moje korzenie, sama bym nie miała pojęcia, że również jestem z nią związana krwią. Co byś chciał wiedzieć? — zwróciła się ku niemu.

Zaskoczył go fakt, że Mglista Zatoka była spokrewniona z Kruczą Gwiazdą. Przez to, że mało rozmawiał z ojcem czy z wujostwem, mało co wiedział na temat swojej rodziny tej bliższej, nie wspominając już o tej dalszej. Czyli wychodziło, że jego rodzina była tak naprawdę bardzo duża i większość z nich miał na wyciągnięcie łapy. Nigdy by sam tego nie zgadł.

— Naprawdę? Nie wiedziałem. Ta... Gawroni Obłęd nie mówił za dużo o swojej mamie i jej rodzinie... Nic nie mówił. — zaszurał łapką, nie spodziewał się, że dobra połowa kotów z Klanu Nocy okaże się być jego dalszą rodziną. Był ciekaw czy pozostali zdawali sobie z tego sprawę. — Co bym chciał wiedzieć? Chciałbym z nią porozmawiać, tak jak bliscy ze sobą rozmawiają. Na pewno chciałbym się dowiedzieć czy nie było innego rozwiązania na tę sytuację. Czy nie dało się ich ukarać jakoś inaczej, skoro rozgniewały Kruczą Gwiazdę, że ta postanowiła zainterweniować w taki, a nie inny sposób. A może... może źle zinterpretowałaś ten sen... Bo moja babka nie chciałaby mojej krzywdy, prawda?

Wzruszyła ponownie ramionami na słowa kocura, wszak sama nie znała odpowiedzi na to pytanie.

— Cóż... Nigdy nie zrozumiem postępowań Klanu Gwiazdy, choćbym chciała. Właściwie to nie mam pewności czy to oni do mnie przemówili. Za młodości byłam zapatrzona w Kruczą Gwiazdę, tak samo jak i w Gwiezdnych co poskutkowało zboczeniem z przypisanej mi ścieżki. Teraz... — zawahała się na moment by wyznać prawdę młodszemu — Teraz sama już nie wiem, co jest dobre a co złe. Czuję, że powinnam się cieszyć z tryumfu, a jednak jestem tutaj, cała poraniona z zamglonym wzrokiem. Możliwe, że to właśnie jest moja pokuta.

Zrobiło mu się żal kocicy. Jeśli naprawdę to nie Klan Gwiazdy do nie przemówił, to by znaczyło, że została wykorzystana w zagrywce Bezgwiezdnych. I jeśli tak było, znaczyło, że jego babka była jedną z dusz tułających się po miejscu, gdzie brak gwiazd. Tylko jak do tego mogło dojść, że udało jej się skontaktować z kocicą oddanej Klanu Gwiazdy. Czy tylko dlatego, że Mglista kiedyś podziwiała liderkę? Starał sobie teraz przypomnieć sen, którego doświadczył na swoim pierwszym zgromadzenie medyków. A gdy to zrobił, zamarł. Klan Gwiazdy ich ostrzegł przed tragedią, a jednak Topik nie zrozumiał tego snu. Właściwie nie był pewien czy nawet teraz go dobrze rozumie, ale wszystko do siebie pasowało. Nie sądził, że ta krew barwiąca rzekę, będzie należeć do jego bliskich. Mimo, że był w stanie to nie udało mu się zapobiec tragedii. A im bardziej sobie to uświadomił, czuł jak zbiera mu się na wymioty. Stał wpatrując się w jednej punkt na podłożu, starając się na spokojnie wszystko przetworzyć w swojej małej główce. Przeładowanie informacjami jednak mu w tym nie pomagało. 

— Mam nadzieję, że Klan Gwiazdy, ten prawdziwy, będzie dla ciebie mimo wszystko łagodny w trakcie procesu, który kiedyś będzie cię nieuniknienie czekać. Bo może i się pogubiłaś i zbłądziłaś, to wierzę, że w głębi duszy jesteś dobrą kotką — powiedział, czując jak jego oczy robią się mokre, a już po chwili zalał się rzewnymi łzami 

***

W legowisku medyka panowała przytłaczająca cisza, odkąd Rozbita Łapa odszedł. Brakowało mu kocurka, zwanego przez resztę klanu opentańcem. Nie przypuszczał, że kiedykolwiek przyjdzie taki dzień, że będzie brakowało mu jego obecności i tych jego nagłych wybuchów, kiedy syn Zajęczej Troski się dziwnie zachowywał. Nie dało się ukryć, że śmierć ucznia go przybiła i przyczyniła się do testowania innych ziół przez asystenta. Nie udało się medykowi dowiedzieć co młodzikowi dolegało. Chociaż mógł jeszcze spróbować się tego dowiedzieć, jednak miał poszanowanie do ciała martwego. Rozbitek na pewno by nie był zadowolony z tego co chciał zrobić, nie mówiąc też o reszcie klanu. Nie wspominając o Klanie Gwiazdy. Tak więc zrezygnował z tego pomysłu, pozwalając, aby sekret odmienności czarnego kocura spoczął razem z nim w mogile.

Skulony leżał na swoim legowisku mając nadzieję, że kiedyś nadejdą lepsze dni, gdzie nikt nie będzie na niego krzyczał, czy kwestionował jego umiejętności. Gdzie nie będzie uważany za kota gorszego sortu. Rytmicznie wdychał i wydychał powietrze, rozmyślając nad rozmową, które parę księżyców temu przeprowadził z Mglistą Zatoką, która aktualnie zwała się teraz Mglistym Spojrzeniem. Nie zasługiwała na takie imię, jednak koty szybko je podchwyciły i przylgnęło tak jak łata mówiąca, że czekoladowe koty, a przede wszystkim czekoladowego kocury są gorsze od innych kotów.

— Topikowa Głębino! Potrzebujemy twojej pomocy... — odezwał się Sumowa Płetwa w wejściu, u jego boku medyk mógł dostrzec ucznia niebieskiego, Piórolotkową Łapę, z uniesioną lekko łapką świadczącą o tym, że uczeń w trakcie treningu mógł doznać urazu

— Chyba skręciłem łapkę... — odezwał się point przyglądając się uważnie swojej łapie, tak jakby nie dowierzając, że faktycznie ją skręcił.

Topik zbliżył się ku chorym służąc im pomocą.

— Widziałem, że prędzej czy później wylądujesz w legowisku — uśmiechnął się do ucznia, kiedy opatrywał mu łapę. Ostatnim razem to mało co nie zszedł na zawał, gdy widział zwisającego z gałęzi kocurka. Jego wizyta w legowisku uzdrowicieli była nieunikniona. Dobrze, że tylko skończyło się na skręceniu łapy, a nie poważniejszym urazie.

Kolejno przyszło mu zająć się Sumową Płetwą, który uskarżał się na ból ucha od kilku dni. Topikowa Głębina na całe szczęście wiedział jak uporać się z infekcją. Po przeżuciu płatków aksamitki nałożył papkę na ucho kocura. 

***

W ciągu kolejnych dni do legowiska medyków zawitał biały kocur, uskarżający się na kaszel, jak się okazało biały kaszel. Jako lekarstwo na kaszel zdecydował się podać kocurowi kocimiętkę, bo jej to akurat mieli pod dostatkiem. Nawet sam w trakcie udania się po nią do magazynku zdecydował się skubnąć ociupinkę tych smacznych kwiatów, po czym wrócił do pacjenta. 

W międzyczasie Strzyżykowy Promyk zajmowała się złocistą kotką, która od samego wejścia w głąb lęgowiska pociągała nosem. W tym przypadku to zioła na katar miały pomóc na jej dolegliwość.

Topikowa Głębina miał nadzieję, że ta Pora Nagich Drzew będzie o wiele spokojniejsza niż ta ostatnia. Tak przynajmniej się zapowiadało. Bo w końcu ziół mieli pod dostatkiem, chorzy pacjenci nie czekali do ostatniego momentu z przyjściem do nich. Przynajmniej początek tej pory był łagodny i Topik miał nadzieję, że utrzyma się do samej Pory Nowych Liści.

— Topiku zajrzyj do starszyzny, dobrze? — W odpowiedzi kiwnął głową, miał właściwie zamiar w najbliższym czasie znowu zajrzeć do legowiska starszyzny, w którym przebywali jak na razie tylko Trzcinowa Sadzawka i Mgliste Spojrzenie. Ostatnio to sama Strzyżyk gościła w ich legowisku, teraz padło na Topika. 

Nim wyszedł, zabrał ze sobą zioła na wzmocnienie, z których na pewno starsi się ucieszą.

<Mgło?>

Wyleczeni: Sumowa Płetwa, Piórolotkowa Łapa, Przyczajony Drozdoń, Pchli Nos

Od Topikowej Głębiny CD. Źródlanego Dzwonka

 Był zajęty liczeniem ziół. Nie mógł pozwolić, aby sytuacja mające miejsce Porą Nagich Drzew się powtórzyła, więc już zawczasu wolał zebrać więcej zapasów. Część asortymentu ziół zdecydował się wysuszyć, tak jak polecił mu to kocur, dzięki którego pomocy udało pomóc Trzcinowej Sadzawce oraz Pylistej Burzy. To dzięki buremu chorzy na czerwony kaszel wyzdrowieli i dzięki wytrwałości medyków, którzy każdego dnia doglądali pacjentów. Tym razem na pewno będą przygotowani na wszystkie niedogodności losu, był tego pewien!

Ucho czekoladowego kocurka drgnęło, gdy usłyszał dobrze znajomy mu odgłos kroków. Od razu skierował swoje kroki w stronę głównej, większej nory, do której miały dostęp wszystkie koty. Zmartwił się widokiem matki w legowisku. Wątpił, że kotka przyszła do niego od tak, w odwiedziny. Coś musiało jej dolegać. A on miał zamiar jej pomóc.

Strzyżyk jako pierwsza zbliżyła się do Źródlanego Dzwonka, najpewniej nie zdając sobie sprawy, że jej asystent do tej pory zajęty inwentaryzacją składziku, wykazał chęć zajęcia się osobiście matką. Już miał się wycofać i z powrotem zaszyć się w części magazynku, kiedy liliowa oznajmiła głównej medyczce, że chce aby to jej syn zajął się opatrzeniem jej. Położone po sobie uszy na dźwięk tych słów momentalnie uniosły się ku górze, a na pysku medyka pojawił się serdeczny uśmiech.

Po powitalnym geście, jakbym było zderzenie się z rodzicielką czołem, kocurek poprosił mamę, aby zajęła jedno z wolnych legowisk i dokładnie powiedziała mu co jej dolega. Nie mógł pozwolić, aby dłużej cierpiała.

***

Kręcił się niespokojnie po legowisku, nie będąc w stanie zasnąć. Mimo to starał się chodzić jak najciszej, tak aby nie zbudzić pozostałych medyków. 

Od śmierci bliskich miał jeszcze płytszy sen niż wcześniej. Mało spał, mało jadł. Większość dni, aby zająć myśli kotłujące się w jego małej główce, spędzał zaszyty w legowisku medyka, nie chcąc go opuszczać. Bo po co? Widok szczęśliwych kotów, na które nie wpłynęła śmierć Źródlanego Dzwonka i Tonącego Pasikonika tak jak na niego, łamała mu serce. Strzyżykowy Promyk musiała go przekonywać nie raz, aby wziął się w garść, bo co z niego za medyk, który sam popadł w chorobę i z każdym dniem ta choroba utrudniała mu funkcjonowanie. A tą chorobą była oczywiście tęsknota i samotność, z którą ciężko mu było sobie poradzić. Bo może i miał Cuchnącą Łapę, jednak kocur nie był w stanie mu zastąpić matek. Tak bardzo tęsknił za dniami spędzonymi w kociarni, kiedy wtulał się w futerko jednej z mam i wsłuchując się w bicie ich serca zasypiał. Teraz poza Śledziem, nie miał nikogo, jego relacja z siostrą mimo tragedii nie polepszyła się, a nawet można by powiedzieć, że pogorszyła.

Widok ciemnoburej kocicy w towarzystwie Kruczego Szponu powodował uczucie zazdrości u Topikowej Głębiny. Nie mógł pojąć tego, dlaczego Kaczuszka chce zadawać się z kimś takim okropnym i zadufanym sobie. Czy zbliżyły się do siebie przez fakt, że obie miały braci, którymi otwarcie pogardzały? A może wystarczył sam czarny kolor futra, uważany za ten lepszy kolor w Klanie Nocy. 

Brązowe futerko na policzkach miał mokre od łez, które nie wiedzieć nawet kiedy zaczęły spływać po jego mordce. Łapy zaprowadziły go do magazynku, który kwadrę temu porządnie uporządkował. Zioła, mogące służyć jako trucizny znajdowały się na wysokiej półce, będącej wyżłobieniem w ziemi, tak też, aby się do nich dostać, Topik musiałby się nagimnastykować. Dlatego też zrezygnował ze wspinaczki, decydując się pochwycić w swą białą łapkę liść bluszczu wraz z owocem. I mimo, że ten miał inne zastosowanie, kocurek nie myśląc dużo zdecydował się zjeść jagodę bluszczu.

Nie był słaby prawda? Udało mu się zdobyć wiedzę i został medykiem, którym od kocięcia chciał zostać. Jednak nie udało mu się uchronić bliskich. Więc co z niego był za medyk, konował jak już. Ubzdurał sobie, że jak nic mu nie będzie po zjedzeniu owocu bluszczu, to udowodni wszystkim, że jest silny. Nikt nie będzie mógł z niego szydzić, czy wyśmiewać.

Szybko pożałował zjedzenia rośliny, bo już po chwili ta zaczęło działać na młodego medyka. Nieprzyjemne pieczenie w pyszczku z każdym kolejnym uderzeniem się nasilało. Po chwili dołączyło do nieprzyjemnych efektów ból brzucha. Chciał sięgnąć po zioła, które miały mu pomóc zwrócić spożyty owoc, jednak tuż przed pochwyceniem go przewrócił się na ziemię, tracąc czucie w łapkach. Leżał w ciemności, w ciszy, nie będąc w stanie wydać żadnego dźwięku. W pewnej chwili usłyszał głos kotki, do złudzenia przypominający mu głos matki. Mówił, że teraz będzie już wszystko dobrze i już nic nie będzie zamartwiać medyka. W tamtej chwili kocur był w stanie zaufać nieznajomej.

Głos jednak się mylił. Topikowa Głębina ocknął się po paru godzinach, a pierwszym co ujrzał był pysk, czy też dwukolorowe oczy Rozbitej Łapy. Uczeń wystraszył asystenta nie na żarty, z pyska starszego wydobył się niemy krzyk. Minęła chwila nim dotarło do niego, że nastał nowy dzień. Dzień mający jak nic nowe zmartwienia dla syna Gawroniego Obłędu.

***

Dał Śnieżnemu Wspomnieniu zioła na wymioty oraz na wzmocnienie. Ponoć powodem jego wymiotów było zjedzenie nieświeżej piszczki. Topikowa Głębina zdziwiło zachowanie kocura, który wiedząc, że piszczka jest nieświeża zdecydował się ją zjeść. Starał się pociągnąć za język kocura, jednak ten milczał odwracając wzrok. Czyżby sam z siebie nie chciał jej zjeść, ale ktoś go do tego zmusił?

Kolejnymi pacjentami były córki Sroczej Gwiazdy, te milsze według Topikowej Głębiny. Wirująca Lotka nie była taka zła, w porównaniu do Kotewkowej Łapy i Tuptającej Gęsi, nawet jeśli jej sierść częściowo zdobiła czerń. Szybko uporał się z opatrzeniem jej ogona, prosząc, aby kocica była bardziej uważna. Wytłumaczył jej, że najmniejsze zranienie może skończyć się amputacją ogona jeśli zlekceważy uraz, co uniemożliwiłoby jej bycie wspaniałą wojowniczką. A tego nie chciała, prawda? Na pewno nie, w końcu była córką Sroczej Gwiazdy.

W przypadku Spienionego Nurtu dolegliwością dokuczającej kotce był kleszcz. Przy pomocy mysiej żółci szybko uporał się z pozbyciem pasożyta, który uczepił się skóry liliowej kotki.

— Dobrze, że tylko jeden... — miauknął z ulgą, po czym widząc zaciekawienie na pysku Pianki opowiedział jej o tym, jak jeden z starszych wojowników złapał aż dziesięć kleszczy na jednym z patroli 

***

— Nie ma mowy! Ma się mną zająć Strzyżykowy Promyk! — krzyknęła Biedronkowa Łapa, na co Topikowa Głębina położył po sobie uszy. Miał deja vu. Był ciekawy czy córka Pszczelej Dumy dogaduję się z Tuptającą Gesią – jakby nie patrzeć druga mama szylkretki była mentorką bicolor, więc było bardzo możliwe, że się dogadywały. A jeśli nie, to pewnie za jakiś czas będą, znajdując wspólny temat jakim było wyśmiewanie umiejętności Topikowej Głębiny. Dopiero po chwili sobie zdał sprawę, że przecież córka Sroki jest mentorką Biedronkowej Łapy. No pięknie.

— A Rozbita Łapa może się tobą zająć? — wskazał pyskiem na siedzącego w kącie kocura, a na pysku Biedronki pojawił się jeszcze większy grymas

— Czego nie rozumiesz błotny kocie?! Ma się mną zająć Strzyżykowy Promyk. Nie pozwolę ci dotknąć mojej łapy, możesz sobie pomarzyć. Jemu tym bardziej, jeszcze mi ją odgryzie... 

Czekoladowy westchnął. Rozbita Łapa by czegoś takiego nie zrobił, prawda? Chociaż kto go tam wiedział. Nie miał jednak zamiaru się wykłócać z kotką, której postanowił przynieść na czas oczekiwania na rudą medyczkę mech nasączony wodą, żeby mogła ugasić pragnie, bo coś tam bąknęła w trakcie czekania, że jej się chce pić. Musiała na medyczkę trochę poczekać, jednak gdy córka Daliowego Pąku powróciła do legowiska medyków od razu zajęła się srebrną szylkretką, nastawiając i usztywniając jej tylną łapę.

Po skończonej pracy, gdy na niebie pojawił się księżyc i reszta medyków już smacznie spała, kocur ponownie jak kwadry temu zawitał do spiżarni z medykamentami. Tym razem zdecydował się zjeść kawałek liścia, rezygnując ze spożycia owocu. Nie chciał znowu mieć halucynacji oraz innych dolegliwości. A jak już je dostanie, to przynajmniej o mniejszym nasileniu. Aż w końcu pewnego dnia zjedzenie jakiejkolwiek części bluszczu pospolitego nie będzie miał żadnych objawów, wskazujących na zatrucie, bo się na nie uodporni; do tego przynajmniej dążył.

Wyleczeni: Śnieżne Wspomnienie, Wirująca Lotka, Spieniony Nurt, Biedronkowa Łapa (wszyscy wyleczeni, hura)

Koniec sesji, amen Źródlany Dzwonek 😭🙏

Od Topikowej Głębiny

 Nie mógł uwierzyć w to, że Mglista Gwiazda oskarżyła jego matki o bycie zdrajczyniami. Tonący Pasikonik była dobrą kotką, tak samo jak Źródlany Dzwonek, nawet jeśli ich wiara różniła się od wiary ich syna. W innych sprawach zawsze były otwarte na niego, wiedział, że nie ważne co, mógł na nie zawsze liczyć. Ktoś taki jak one nie mógł być zdrajcą! Kocica myliła się. Musiała się mylić. I to nie pierwszy raz. Klan Gwiazdy nie chciałby śmierci żadnego kota!

To co rozegrało się w następnych chwilach na środku obozu było istną rzezią. Najpierw zginęła Tonący Pasikonik z łap jego ojca, Gawroniego Obłędu, po czym liderka pozbawiła życia zarówno jego matki, jak i ojca. Po zadaniu ran czarnemu kocurowi sama w niedługim odstępie czasu padła na ziemię. W końcu zapadła cisza.

Stał sparaliżowany strachem spoglądając na ciała, aż czterech kotów. Dostrzegł, jak jego siostra przedziera się przez tłum gapiów i dopada do boku Źródlanego Dzwonka. Topik również chciał się chociaż ten jeszcze raz wtulić w liliowe futro matki, jednak łapy odmawiały mu ciągle posłuszeństwa. O mały włos nie osunął się na ziemię, a jego małym ciałkiem targnęły drgawki. Krew nie robiła na nim już żadnego wrażenia, przywykł do niej, jednak widok zakrwawionych ciał rodziny łamał mu serce. 

Liderka nieznacznie się poruszyła po parunastu uderzeniach serca. Niestety bliscy kocura nie mieli tego szczęścia, jakim było posiadanie dodatkowych żyć. Gdyby tylko je mieli, na pewno mogliby jeszcze nie raz we wspólnym gronie miło spędzić czas. 

Krzyki Sroczego Lotu, nawet pomimo wydarcia się asystentowi do ucha, zarejestrował z dużym opóźnieniem. Dygocząc się przez cały czas powoli przeniósł spojrzenie na poranione oczy niebieskiej kocicy. Nie był w stanie ruszyć jej z pomocą, nawet pomimo piastowania tak ważnego stanowiska przez nią. Nawet pomimo tego, że oboje wierzyli w Klan Gwiazdy. Po prostu nie mógł. Gdy już miał wyrwać z pyska Rozbitej Łapy mech, który niósł dla Mglistej Gwiazdy, został upomniany przez Strzyżykowy Promyk o roli jaką pełnił. Był medykiem. Powinien pomagać rannym, nawet swoim wrogom, bo martwym nie był w stanie już pomóc.

Jednak poza podaniem potrzebnych ziół, nie był wstanie chociażby dotknąć łapa kotki, która doprowadziła do tej rzezi. Jeszcze nie tak dawno darzył ją szacunkiem, a teraz... sam nie wiedział co czuł wobec liderki. Wciąż trudno było mu przetworzyć informację jakoby jego bliscy mieli być zdrajcami. I, że to sam Klan Gwiazdy przekazał do kocicy w śnie. 

— Bzdura, kłamstwo! — wykrzyknął sam do siebie padając w kącie legowiska. Przycisnął łapy do swojego pyska pocierając raz po raz nimi po swojej sierści, która była wilgotna od łez. — Klan Gwiazdy nigdy by czegoś takiego nie zrobił... — mówił sam do siebie cicho, nawet nie zwrócił uwagi, gdy do legowiska medyków zajrzała zastępczyni 

Zacisnął oczy, czując niemoc, że o kogoś takiego jak Mglista Gwiazda martwiło się więcej kotów niż o jego bliskich. Lekko poruszył uchem, gdy go jego uszu doszła informacja na temat uszkodzenia oczu kocicy. Pociągnął cicho nosem, uważając to za karę, karę która wymierzył jej sam Gawroni Obłęd. Zdawał sobie sprawę z tego jaką rolę odgrywał jego ojciec w klanie i fakt, że sporo kotów za nim nie przepadało. Topik również za nim nie przepadał, szczególnie nie po tym jak pozbawił życia szylkretki, która była dla czekoladowego kocura niczym druga matka. Jednak przez jedno uderzenie serce poczuł dumę z ojca i faktu, że po raz pierwszy wymierzył słusznie karę kotu, który zbłądził. A rany na pysku Mglistej będą przypominać asystentowi medyka o jej grzechach, których się dopuściła i z których miał nadzieję zostanie rozliczona przez prawdziwy Klan Gwiazdy, a nie jakieś jej chore urojenia, które przemawiały do niej w snach. 

Powoli podniósł się i skierowała swe kroki w stronę siostry, jedynego pozostałego przy życiu kota z ich rodziny. Wiedział co kotka o nim myśli na co dzień, jednak gdy tylko zbliżył się do niej nie odezwała się słowem. W ciszy zajął miejsce obok burej kotki, pyskiem ostrożnie szturchnął nieruchome ciało matki, by już po chwili oprzeć głowę o jej bok. Nie był w stanie nie uronić kolejny raz łez, wiedząc, że już nigdy nie będzie mu dane zobaczyć przez nawet krótki moment uśmiechu na pyskach kotek. 

— Przepraszam... — szepnął cicho, mając nadzieję, że zostanie mu wybaczona jego słabość i fakt, że nie stanął w obronie bliskich. Gdyby nie był małym, słabym Topikiem na pewno nie dopuściłby do śmierci rodziców.

Od Topikowej Głębiny CD. Cuchnącej Łapy

 Tak się kończyło zostawienie samego sobie przyjaciela. W przeciwieństwie do niego, tak jak przystało na medyka, Topik przez całe zgromadzenie siedział w towarzystwie innych medyków wymieniając się z nimi typowymi dla ich profesji informacjami. O dziwo, medyk zapomniał zapytać się kotów z Klanu Wilka o to, dlaczego nie było ich na spotkaniu medyków. Z góry założył, że medycy mieli pełne łapy roboty, a może nawet i sami zachorowali? To by wyjaśniało brak ich obecności. Jednak musiał o tym jeszcze porozmawiać ze Strzyżyk i podpytać się co ona myśli na ten temat.

Chłonął słowa Cuchnącej Łapy w ciszy, będąc przerażony tym co miało miejsce w innych klanach. Jak Gwiezdni mogli na coś takiego pozwolić, aby jedni byli uważani za lepszych, a drudzy za gorszych. Tak nie mogło być!

— Jesteś pewien, Śledziu? — Przełknął ślinę. Nie podobało mu się ani trochę to, że rude koty cierpiały tak jak on. Trzeba było im pomóc! Jego dobre serce nie mogło pozwolić, aby inne koty czekał taki sam los jak jego. On się z tym pogodził, a tamci raczej nie. Więc mogli zawalczyć o swoje prawa w klanie. — Ich medycy są w większości częściowo rudzi, więc to może być prawda... — zauważył, jednak po chwili ucichł. Coś mu w tym nie pasowało. — Chwila. Zastępczyni i ich liderka też są rude. Mają wprawdzie mało rudych plam na swojej sierści, z tego co zauważyłem, a na dodatek ich liderka jest dość przerażająca... Ale rudy, to rudy. — wyjaśnił kocurkowi. — Musiały mieć rudego kota w rodzinie. Ojca lub matkę. Bo kolor dziedziczy się głównie po jednym z rodziców, czasami w przypadku kotek te mogą być dwukolorowe, jeśli ich mama taka była. Tak jak w przypadku Pszczelej Dumy — wyjaśnił przyjacielowi uproszczenie swych obserwacji, jak i również nauki Strzyżykowego Promyka. Nawet sam zaczął obstawiał wygląd kociąt Pszczelej Dumy, gdy ta była w ciąży. Była rudo-niebieska, więc jej dzieci musiały odziedziczyć jeden z tych kolorów. No i mogłyby  też odziedziczyć czerń po Makowym Polu. Tylko po kim Rusałka odziedziczyła brązowe plamki na swojej sierści? Tylko Klan Gwiazdy wiedział. — Nie uważasz, że to byłoby dziwne, aby takie kotki piastowały tak ważne stanowisko, skoro ich rodzic mógł być sługami?

— Rzeczywiście... Dziwna sprawa... Czyli uważasz, że ten Szepcząca Pustka się mylił? Wyglądał mi na pewnego tego co mówi... — zmarszczył pyszczek, próbując rozwikłać tą zagadkę.

— Czy się mylił... Może sobie po prostu z ciebie zażartował. — zagadnął. Nie chciał mówić otwarcie, że kocur z Klanu Burzy się mylił, ale jedno przeczy drugiemu. Bo w Klanie Nocy nikt nie pozwoli na dojście do władzy słudze czy jego potomstwu. — Mówiłeś mu może o tym jak wygląda sytuacja u nas w klanie? — zapytał, chciał rozwiązać zagadkę czy w sąsiednim klanie podobne złe rzeczy się działy

— Tak, mówiłem. Sądzisz, że to był żart? — Położył po sobie uszka. — Ale ci rudzi nie wyglądali na podstawionych. Naprawdę byli oburzeni moimi i jego słowami. On w to wierzył!

— Nie wiem Śledziu. To nie ja z nim rozmawiałem. Następnym razem zawołaj mnie, jak ktoś będzie cię zaczepiał, dobrze? — Uśmiechnął się do kocurka. Jeszcze tego brakowało, aby rozpowiadał jaki los został im zgotowany w klanie przez to, że ich umaszczenie jest czekoladowe i są kocurami. Topik się nie chwalił tym na prawo i lewo, no bo po co? Tylko by został wyśmiany przez innych. Wstyd mu było mówić o tym. — A tak jak ci już mówiłem, liderka i zastępczyni musiały mieć w swojej rodzinie rudego kota. Jeśli naprawę rudzi są ich sługami, tak jak my, to to jest bardzo dziwne. — Pokiwał głową — Na następnym zgromadzeniu wyjaśnimy tę zagadkę. A może nawet i wcześniej, na spotkaniu medyków. Zapytam się Rumiankowego Zaćmienia na temat sytuacji w ich klanie. — Widząc jak syn Zajęczej Troski przekrzywił głowę, wyjaśnił — To asystent medyka, chyba jesteśmy w tym samym wieku. Oboje byliśmy mianowani na ostatnim spotkaniu medyków. Niestety mało, czy też właściwie wcale ze sobą nie porozmawialiśmy, ale wydaje się być w porządku. On na pewno nas nie okłamie.

— Dobrze! Dowiemy się jaka jest prawda! — Walnął go w ramię radośnie. — Jak to będzie prawda to możesz zaproponować, aby ich kotki do nas dołączyły. Tu nie będą poniżane, a będą boginiami — Uśmiechnął się szeroko. — A właśnie! Jak tam te ziółka... te ładne? Kaszel minął to może... no wiesz... zjemy parę?

— Z przyjemnością bym je znowu zjadł, ale wiesz... Nie możemy. Muszę uzupełnić braki ziół. Teraz Strzyżyk zauważy od razu, że podkradałem zioła, które są przeznaczone dla pacjentów. Lepiej jej nie denerwować. — Zaczął grzebać łapa w podłożu — Ale możemy spróbować sami ich poszukać. Kocimiętka rośnie w suchych miejscach... Więc musimy się trochę wysilić, aby ją znaleźć.

— To chodźmy! — od razu wypadł poza legowisko medyka, zaczynając zaglądać pod każdy kamień, aby znaleźć odpowiednie zioło.

Wyruszyli na poszukiwanie ziół. Może i nie udało im się znaleźć kocimiętki, ale za to w trakcie wyprawy medyka w ich łapki wpadły inne przydatne medykom lekarstwa.

***

Jaskrowy Pył miał właśnie nakładaną papkę z liści wierzby na tylną łapę. Dziwił się, że kot nie przyszedł do nich wcześniej. Pomimo braku ziół, Topikowa Głębina będący wtedy jeszcze Łapą, na pewno by coś na jego przypadłość poradził.

— Następnym razem nie lekceważ urazów, dobrze? Przyjdź od razu do nas, a my ci pomożemy. Od tego jesteśmy. — Uśmiechnął się. — Chyba, że chcesz stracić łapę… — Pomimo, że przed nim siedział czarno-biały kot, jego ton głosu brzmiał karcąco. A to tylko dlatego, że się martwił o Jaskra. Nie chciał, aby kotka cierpiała.

Gdyby Sroczy Lot go w tej chwili zobaczyła, na pewno za tę zniewagę względem kota będącego wyżej w hierarchii niż on zostałby ukarany. A wyjaśnienia, że robił to w dobrym celu, bo się przecież troszczył o każdego Nocniaka, zostałyby zignorowane.

— Aha

Tylko tyle padło z pyska żółtookiej, która wzrok przeniosła na sklepienie legowiska medyków.

Kocurek westchnął kręcąc głową. Może, gdyby popracował z cioteczką, to by była bardziej rozgadana. A tak to przypominała mu ojca.

Następnym pacjentem, którym przyszło się zająć synowi Źródlanego Dzwonka był Czapli Taniec. Van podobnie jak w przypadku krewniaczki zwlekał z przyjściem do medyków. Swędząca infekcja przez ciągłe drapanie podrażnia jego skórę.

— To wszystko wina Pchlego Nosa! Ma obok mnie posłanie… Jego pchły przeskoczyły na mnie! 

— Nie Czaplo, to nie jest wina pcheł. I Pchli Nos wcale nie ma pcheł. — westchnął wywracając oczami, szary kocur popisał się teraz kreatywnością. Byleby nie mówił takich głupot nikomu innemu. A na pewno nie w obecności zastępczyni. — Gdyby miał pchły, to nie tylko ty byłbyś pogryziony, ale cały klan. A to… to wysypka. Jeśli byś zwlekał z przyjściem do mnie, to skończyłbyś łysy o tu i tu… — Wskazał łapa na miejsca pokryte bąblami. Na pysku pacjenta pojawiło się przerażenie. 

Topikowa Głębina skierował się do składzika po potrzebne zioła. Mógł użyć trybuli, ale wolał ją zostawić dla karmicielek. One jej bardziej potrzebowały, niż Czapla, który miał w głowie tylko pchły. Szukał czegoś innego. I znalazł. Skrzyp polny powinien załatwić sprawę. Wrócił do pacjenta z przeżytymi liśćmi, które rozsmarował na skórze kocura, zalecając, aby ten został u nich w legowisku – musiał mieć oko na pacjenta, aby ten nie drapał się, jeśli chciał wyzdrowieć i nie chodzić z łysym plackiem. Topik już tego dopilnuję.

Gdy Topik zajmował się swoimi pacjentami, do wnętrza legowiska zajrzała również Bratkowe Futro. Na szczęście dla kotki, ta trafiła w łapy Strzyżykowego Promyka – ruda szybko zaradziła na ból stawu, na który pacjentka się uskarżała.

Fajrant. 

Tak przynajmniej asystent medyka myślał do czasu, aż nie ujrzał w wejściu swojego przyjaciela. Nie wyglądał na skorego do zabawy, jak to miało miejsce zazwyczaj. Czyżby i mu coś dolegało? Wyszedł mu naprzeciw, a gdy dostrzegł jak uczeń przykłada łapkę do boku pyszczka wiedział już co mu dolegało. Mimo to Cuchnąca Łapa postanowił uświadomić medyka o swojej dolegliwości.

— Topiku. Jak boli, jak boli… Boli mnie cały pysk, nie mogę jeść. A ja muszę jeść, Ryjówka ode mnie tego wymaga! Co ja mam zrobić… — miauczał, niekiedy brzmiąc bardziej zrozumiale, innym razem mniej

— Otwórz pyszczek. — Poinstruował asystent, zaglądając do niego, aby dojrzeć który to z zębów sprawia mu ból, które z dziąseł jest zaczerwienione i spuchnięte — Hmmm… Dobrze, że nie zwlekałeś z przyjściem do mnie. Inaczej ząb by mógł sam wypaść, mogłaby się również w ranę wdać infekcja. Byłoby z tobą wtedy bardzo źle… Teraz wystarczy, że pomału przeżujesz korę olchy. Powinno pomóc raz dwa i znowu będziesz mógł jeść. Zaraz ci ją przyniosę. Usiądź na tamtym legowisku.

<Śledziu?>

Wyleczeni: Jaskrowy Pył, Czapli Taniec, Bratkowe Futro, Cuchnąca Łapa 

Od Topikowej Głębiny do Wirującej Lotki

 Na spotkaniu medyków został mianowany na asystenta Strzyżykowego Promyka. Otrzymał również nowe imię, a brzmiało ono Topikowa Głębina. Czy podobało mu się? Bardzo. Może i nawiązywało do wody, za którą nie przepadał w prawdzie, ale brzmiało tak dumnie. 

Jednak nie każdemu jego nowe imię przypadło do gustu, bowiem znalazło się parę kotów, które ochrzciło go Topikowym Głąbem. Starał się ich nie słuchać, w końcu miał po swojej stronie Klan Gwiazdy. Oni sami powitali go jako jednego ze swoich, przesyłając mu sen nad Księżycową Sadzawka. Tak też wiedział, że kiedy przyjdzie pora, oni osądza tych, którzy szydzili z pręgowanego kocurka o czekoladowej barwie futra.

A ten sen... Na Gwiezdnych! Był naprawdę ciężki do interpretacji. Tak też spędził trochę czasu nad próbami interpretacji, dokładniej starając się skupić nad tym momentem snu dotyczącym rzeki. W końcu to ich obóz był otoczony przez nią z każdej strony. A strach przed wodną tonią dodatkowo powodował niepokój u asystenta medyka. To jednak nie spowodowało, że zaprzestał pracy. Wiedział, że wraz z zdobyciem tego stanowiska musiał się jeszcze bardziej starać, aby udowodnić kotce, że nie popełniła błędy dając mu szansę. Dlatego dawał z siebie nie 100, a 200%. Tak jak i wcześniej, doglądał chorych na czerwonych kaszel. Byli naprawdę dziwnym przypadkiem. Pomimo podawania kocimiętki, po której powinni wyzdrowieć, kaszel wciąż im dokuczał. A lekarstwa pozyskana od Pana Ziółka kurczyły się w bardzo szybkim tempie.

Właściwie to, może sam podjadł jeden czy dwa liście, ale potrzebował tego! Musiał na chwilę odpłynąć w stan błogości, nie mogąc pozwolić przejąć kontroli stresowi nad sobą. A jego skutki zaczął powoli odczuwać. Jego sierść przestała być taka miękka w dotyku, jak gdy był małym kociakiem. Ba, nawet miał wrażenie, że ostatnio przez skupienie się na leczeniu chorych z nerwów zaczął gubić sierść. A może mu się wydawało? Może od zawsze miał taki malutki łysy placek przy nasadzie ogona. Chyba, że tylko po kocimiętce mu się pojawiał. Sam już nie wiedział.

Dzisiejszy dzień w izolatce, spędził na doglądaniu najmłodszej pacjentki, Pylistej Burzy. Wprawdzie liliową była o sporo księżyców starsza od Topikowej Głębiny, ale i tak w porównaniu do pozostałych pacjentów była bardzo młoda. Miała przed sobą całe życie, nie mógł pozwolić by tak młody wojownik odszedł. 

W ciągu kolejnych dni postanowił wyruszyć na tereny dwunożnych. O dziwo, tym razem nie towarzyszyć mu miał Cuchnąca Łapa, a Wirująca Lotka. Kotka poprosiła liderkę, aby w tej wyprawie towarzyszył im również Sumowa Łapa. Tak też w trójkę wyruszyli w nieznane, mając nadzieję, że dotrą na tereny dwunogów, na których mogli mieć szansę zdobyć potrzebne zioła.

Arlekinka również nie tak dawno otrzymała imię wojownika. Było to bardzo ładne imię, pasowało do niej. Asystenta ciekawiło to jak Sumik będzie się nazywać jako wojownik, ale nie śmiał podjąć rozmowy z nim. Tak właściwe to zastanawiał się czy do tej misji nie zostali właśnie oni wybrani, by najzwyczajniej w świecie nie pozbyć się kocurka. Bo z jednej musi wrócił, ale z kolejnej nie musiał. Ale nic na to nie wskazywało, że wybierając ich na jego towarzyszy, miałby wyzionąć w trakcie drogi wyzionąć ducha. 

Pokręcił głową starając się pozbyć tych okropnych myśli, co ostatecznie mu się udało. Starał się myśleć o pozytywach, tak też w ciszy brodzili przez śnieg. 

Topik nie raz został porwany przez wiatr, jednak wojowniczka, jak i uczeń niezbyt specjalnie się tym przejmowali. Wymieniali między sobą znaczące spojrzenia, kiedy to czekoladowy kocurek starał się wykaraskać z zaspy. Dopiero jak faktycznie utknął, nie będąc w stanie samemu się wydostać, oba towarzyszącej koty pomagały mu w tym.

***

— Topikowa Głębino, czy to ci się przyda?

Zbliżył się do arlekinki, która wskazywała pyskiem na rosnące zioła w doniczkach. Jego oczy wręcz zalśniły z radości, na widok ciągnących się rzędów roślin w takiej dziwnej białek jaskini, która nie była z kamienia. Dodatkowo było w niej bardzo ciepło, wręcz duszno. 

A jak to się stało, że o tej porze natrafili na piękne zielone roślinki? I co to była za biała jaskinia? Cóż, udało im się dostać do szklarni starszej dwunożnej, która na stare lata postanowiła bardziej zadbać swoje zainteresowanie ziołolecznictwem, tak też na tyłach swego małego drewnianego domu zbudowała sobie szklarnie. 

— Jak opowiem o tym Strzyżykowemu Promykowi i Rozbitej Łapie to mi nie uwierzą... To jest raj dla medyków! Bylibyśmy w stanie zadbać o zdrowie każdego kota z tą ilością ziół. — miauknął, machając entuzjastycznie ogonem i podbiegając do każdej roślinki, by móc wdychać jej świeży zapach

— Ty się lepiej skup na dbaniu o swój klan, a nie o inne koty... — usłyszał od Sumika, który stał na czatach i rozglądał się czy to dziwne zgarbione i pomarszczone łyse stworzenie zbliża się do nich — Pośpieszcie się! 

Nie trzeba było mu mówić dwa razy. Z pomocą Wir i jego medycznych umiejętności, bo jako jedyny wiedział co im się przyda, przedzierali się pomiędzy roślinami, które to co jakiś czas Topik nakazywał kotce wyrwać z ziemi. Obawiał się, że ta odmówi, ale o dziwo bez zbędnych steków i jęków, dlaczego ktoś taki jak on wydaje jej polecenia, wykonywała zadanie. Oczywiście Topik nie polegał tylko na pomocy wojowników, sam również zebrał kilka ziół, trzymając je mocno w pysku. Skinieniem głowy dał znać kotce, że tyle wystarczy. Przynajmniej na teraz, na zajęcie się chorymi kotami i początek pory nowych liści.

<Wir?>

event: opisywanie chorych + wykradanie dwunożnym ziół 

Od Topikowej Łapy CD. Cuchnącej Łapy

 Gdyby wiedział, że po spożyciu kocimiętki będzie czuł się tak błogo, to by ją jadł każdego dnia. Minusem byłoby to, że nie mógłby wykonywać swojej pracy, jaką było niesie pomocy kotom. Mógłby nawet wystarczyć pacjentów, gdyby to przed nimi zaczął się głupio śmiać, machać łapkami i kwakać. Najgorzej jakby zdecydował się przytulić pacjenta, wtedy na pewno mógłby się pożegnać z zostaniem medykiem. 

Obudził się jako pierwszy. Błogi stan dawno z niego wyparował pozostawiając po sobie ogromną chęć na powrót do niego. Dopiero, gdy jego brązowe oczy zarejestrowały ruch, otrząsnął się z letargu. Kocur, który przedstawił się jako Pan Ziółko przyglądał się uczniom, a jego pysk raz za razem się lekko otwierał, jednak nie mógł zarejestrować żadnego dźwięku. Starszy uśmiechał się do młodzików, a speszony Topik dostrzegając jak obejmuję swojego przyjaciela łapkami, rozluźnił uścisk i się podniósł. 

— Dzień dobry Panu — powiedział przyjaznym tonem, takim jakim to miał w zwyczaju, gdy nic mu nie zagrażało

— Dobry, dobry. — mruknął, tak jakby od niechcenia, po czym wyszczerzył się do Topika i pokiwał głową — No i jak było? Jak wróciłem, to spaliście jak kociaczki wtuleni w siebie. Cały czas obejmowałeś go i kwakałeś przez sen.

Położył uszy po sobie, czując jak te zaczynają go piec ze wstydu. Miał przebłyski o tym, jak tarzał się po ziemi, starając się wzbić do lotu po tym jak w swojej głowie ubzdurał sobie, że jest kaczką, a nie kotem. Tak samo jak i Cuchnącą Łapa.

— Przyjemne uczucie. — wyznał, czuł się taki wolny w tamtym momencie. Zero zmartwień, tylko szczęście — Nie wiedziałem, że dzięki kocimiętce znikają wszystkie zmartwienia. 

— Kocimiętka to lek na wszystko, zapamiętaj to młody. Na kaszel, na dodanie pewności sobie i wiele więcej. Szkolisz się na medyka, tak? — przytaknął — Rzucili się na głęboką wodę. — Wzdrygnął się słysząc to określenie, nie przepadał za nim. — Masz szczęście, że trafiliście na mnie, bo inaczej byście zamarzli i nie pomógłbyś nikomu. Trzymaj. — podsunął mu zawiniątko z liścia, w którym to znajdowało się lekarstwo na czerwony kaszel. Słodki zapach ziół sprawił, że ślinka zaczęła mu cieknąc po pyszczku, co rozbawiło samotnika. — Pamiętaj żeby tego nie zjeść, nie dam wam więcej. Przynajmniej nie za darmo, tak jak teraz. Musisz się nauczyć, aby zbierać samemu zioła na zapas i je suszyć — upomniał go

W odpowiedzi kiwnął głową. Nie mógł pozwolić, aby taka sytuacja z brakiem medykamentów się kiedykolwiek powtórzyła. Owinął swym ogonkiem pakunek z liścia. Musiał mieć silną wolę, mimo że zapach go kusił, aby rozpakować liść. Musiał też trzymać kocimiętkę z dala od Śledzia, który przez sen zaczął węszyć.

— Bardzo dziękuję panu, Panie Ziółko. Niech Klan Gwiazdy Pana pobłogosławi!

Bury machnął łapa, po czym poprosił czekoladowego o obudzenie swojego towarzysza. W końcu przygotował dla nich poczęstunek, przed wyruszeniem w drogę. Na samą myśl, że będą musieli znowu się przedzierać przez zaspy spochmurniał. 

— Śledziu, wstawaj — miauknął podchodząc do swojego przyjaciela, który dalej spał. Szturchnął go kilkukrotnie łapą, lecz nie przyniosło to żadnego skutku. — Jak nie wstaniesz, to nie dostaniesz rybki.

Czekoladowy zamrugał gwałtownie, po czym spojrzał na przyjaciela wpół przytomnym wzrokiem.

— Heeej. — Uśmiechnął się do niego głupkowato, opierając o jego ramię. — Słyszałem coś o rybce... Już są? Pora Nagich Drzew minęła? Huh? Gdzie jesteśmy. — Zaczął rozglądać się po otoczeniu.

— Nie pamiętasz? — przekrzywił łebek, no tak, on również po przebudzeniu w pierwszej chwili nie wiedział, gdzie się znajdują — Poszliśmy szukać lekarstwa na czerwony kaszel i wpadliśmy na Pana Ziółko. Poczęstował nas kocimiętką… a teraz chce nas poczęstować rybką. — uniósł nieco głos, gdy znów przypomniał sobie co wyrabiał — Wstawaj, bo zjem wszystkie ryby. Po jedzeniu musimy się zbierać, trzeba wracać do obozu, żebym mógł pomóc chorym.

— Och! — od razu się rozbudził i zawęszył. Rzeczywiście czuć było zapach posiłku. — Tak. Chętnie coś zjem. Dawno nie jadłem — wyznał przyjacielowi. — A ten Pan Ziółko chcę coś w zamian? Tak dziwnie, że dzieli się jedzeniem, gdy jest głód — zauważył.

— Nic nie mówił czy chcę coś w zamian… Po prostu jest z niego miły i dobry kot, nie to co z niektórych. To pewnie prezent. Tak samo jak te zioła, to też prezent. Więcej nam nie da, więc nie możemy ich zjeść, rozumiesz? Ale za to zjedzmy ryby. W końcu będziesz mógł zjeść je na spokojnie — uśmiechnął się — Najedz się na zapas.

Pokiwał głową i zabrał się za jedzenie. To było to czego potrzebował. Ze smakiem pochłonął swoją część, mrucząc i oblizując pysk. 

— Ale pyszne — westchnął, będąc już pełnym. — To co? Idziemy?

— Tak. Lepiej żebyśmy już dłużej nie zwlekali.

Podziękował jeszcze raz buremu samotnikowi, będąc wdzięczny, że udało im się na niego trafić, a nie na jakiegoś wrogo nastawionego samotnika, który mógłby zakończyć ich żywot. A jak nie on, to pewnie warunki na zewnątrz, gdyby nie spędzili nocy w norze.

Ponownie przedzierali się przez śnieg. Tym razem podróż nie dłużyła się im, wręcz przeciwnie. Topik szczelnie owinął ogonem lekarstwo, nie mogąc ukryć radości, że im się udało. Wyleczą wszystkich chorych. I na pewno zostanie im jeszcze ziół, na później. 

***

Po tym jak wrócił z Cuchnącą Łapa ponownie do obozu, od razu pobiegł do legowiska medyka.

— Znalazłem lekarstwo! Znalazłem lekarstwo! — krzyczał na całe gardło, nie mogąc powstrzymać uśmiechu 

Strzyżykowy Promyk pochwaliła ucznia. Pomimo bycia przemarzniętym i zmęczonym, z ziołami skierował się do izolatki. Skoro mieli już lekarstwo, mogli przystąpić do leczenia chorych. Na całe szczęście pod jego nieobecność, nikt więcej nie zachorował. Prawdopodobnie właśnie dzięki szybkiej reakcji i odizolowaniu zarażonych od zdrowych. Dzięki tunelowi, i uszczelnieniu dziur, nie było mowy, aby zarazki się przedostały. 

— Przyniosłem wam lekarstwo — oznajmił zbliżając się do Pylistej Burzy, na jej pysku i reszty pacjentów widać było zmęczenie tym ciągłym pokasływaniem

Na szczęście, gdy Topik był na misji ratunkowej, mogli liczyć na pozostałych medyków, którzy dobrze się nimi zajmowali, podczas jego nieobecności. 

Ruda kocica pokazała uczniom jak połączyć kocimiętkę z miodem, tak aby szybciej doszli do siebie. Kocimiętka miała pomoc na czerwony kaszel, a miód złagodzić poranione gardło. Topik najchętniej by dał im dodatkowo  krwiściąg mniejszy na wzmocnienie, jednak nie mieli go w składziku. Musieli więc obejść się bez jego właściwości, a młody medyk był pewny, że dzięki niemu pacjenci szybciej by wyzdrowieli. Tak też starał się z całych sił dopilnować, aby po zażyciu mieszaniny miodu i kocimiętki, aby stan chorych polepszał się. Biegał częściej do rzeki z mchem, aby dbać o nawodnienie pacjentów. Dbał też o ich futerko, jak i wymieniał mech, na którym ci leżeli. Dbał o porządek w legowisku starzyzny będąca chwilowo izolatką.

Tak wyglądały jego kolejne dni z życia medyka podczas których dwoił się i troił, nie chcąc dopuści do najgorszego scenariusza. A z tego co dostrzegł, dzięki połączeniu dwóch lekarstw, stan pacjentów odrobinę się poprawił. Wciąż kaszleli, jednak nie był to taki męczący kaszel, jak ten na początku ich choroby. Przynajmniej dwójka z nich, ale to pewnie ze względu na to, że byli młodsi niż Węgorzowy Pysk. 

Topik położył mech ze świeżą wodą przed Trzcinową Sadzawka. Masywna łapa burego przyciągnęła uczniaka, zamykając go w uścisku. Myślała, że to jego koniec. Trzcina odwdzięczając się za to jak o niego dbał, o mały włos go nie udusił, gdy mocno go do siebie przytulił. Czując, że kaszel nawraca, wypuścił Topikową Łapę, a gdy znów mógł mówić, odezwał się cichym głosem, o nieco rozbawionym tonie.

— Mało kto zdecydowałby się udać na ziąb w poszukiwaniu w poszukiwaniu kocimiętki… W kogo ty się wdałeś Topiku, takie z ciebie poczciwe dziecko o złotym sercu. Aż trudno uwierzyć, że jesteś synem tego pomyleńca. Pewnie coś kręcił, obłąkany w końcu jest. A ty nawet do niego podobny jesteś. Ani trochę. — zmrużył oczy przypatrują się intensywnie uczniowi 

— Proszę nie zapominać o Strzyżykowy Promyku i Rozbitej Łapie. Oni też o Pana dbali pod moją nieobecność. — Zignorował słowa kocura na temat jego pokrewieństwa z Gawronim Obłędem 

— Może i tak, ale to ty mi poprawisz humor podczas tej paskudnej choroby — zakrył pysk łapą, aby nie zabrudzić sierści Topika — Pod twoją nieobecność ktoś zaczął rozpowiadać plotkę, że to kara od Klanu Gwiazd, ten czerwony kaszel. — odkasłał. Topik oddalił się na chwilę, by udać się po czysty mech, którym to starszy będzie mógł wytrzeć krwi. Kiwnął głową, aby starszy kontynuował na temat tej całej dziwnej plotki. — Zdrajcy, czyli pewnie o mnie chodzi — parsknął — i koty o brązowym kolorze futra tylko zachorowały. I to ponoć kara od Gwiezdnych, czekać ma nas śmierć. Czarno-białe koty są nieskażone złem i brudem, dlatego żaden z nich nie zachorował… 

— T-to bzdura! Kto coś takiego wymyślił. Proszę nie słuchać tych okropnych plotek. Nikt nie umrze, w końcu przyniosłem lekarstwo! I może pan już mówić normalnie dzięki miodzie, który Rozbita Łapa odnalazł w składziku, schowanym na właśnie takie momenty jak ten. — mówiąc to pogłaskał kocura po barku, spoglądając smutnym spojrzeniem na resztę chorych kotów, których smętne miny wyrażały co myślą o tej plotce — Proszę, niech pan się napije — poczuł jak do oczu napływają mu łzy, gdy upomniał Trzcinową Sadzawkę, aby dbał o swoje nawodnienie 

Jak ktoś śmiał wymyślić taką plotkę! To było nie do pojęcia. Rozumiał, że koty takie jak on, będące czekoladowe i kocury były uważane za gorsza, ale żeby coś takiego mówić na głos! Ktoś to zrobił celowo, chciał, aby te słowa zabolały koty przebywające w izolatce. W końcu poza medykami nikt więcej do nich nie zaglądał. Nawet żeby się dowiedzieć, czy bliski zdrowieje. Był przekonany, że to pewnie Makowe Pole rozpowiedziała tę plotkę. Ani razu nie zapytała się o to jak jej ojciec się czuję, jedynie pytała się czy jeszcze żyje. A jak otrzymała twierdząca odpowiedź, rozczarowana odchodziła nawet jeśli Topik nie skończył mówić.

Nim opuścił izolatkę, zajął się dokładnie pozostałą dwójką pacjentów. Uspokoił ich, mówiąc, że na pewno wyzdrowieją. Bo w końcu Klan Gwiazdy był po ich stronie. Gdyby plotka była prawdą, to dlaczego udałoby im się zdobyć lekarstwo? Obiecał zajrzeć do nich jeszcze wieczorem, przynosząc drugą dawkę lekarstwa.

Wrócił do legowiska medyka, w którym to dostrzegł stojącego Cuchnącą Łapę. Kocur rozmawiał o czymś ze Strzyżyk. I właśnie w tym momencie sobie coś kocurek uświadomił. Nie podziękował przyjacielowi, że syn Zajęczej Troski razem z nim poszedł szukać lekarstwa. Gdy tylko wrócili do obozu, Topik popędził od razu do legowiska medyka, zatracając się w pracy. Odczekał aż ruda kotka przestanie z uczniem rozmawiać, a gdy to uczyniła wybiegł za nim na mróz.

— Śledziu! — zawołał za nim, a gdy kocurek się odwrócił, Topik dopadł do boku przyjaciela, tuląc się do jego sierści. Oparł głowę na jego barku — Dziękuję ci! Gdyby nie ty, gdybyś ze mną nie poszedł to nie znaleźlibyśmy lekarstwa. Dzięki nam chorzy wyzdrowieją! Jesteśmy wielcy. 

<Śledziu?>

[ 1715 słów + event: wymiana na lecznicze zioła z samotnikiem, opisywanie chorych]

[Przyznano 49%]