Od Zabłąkanego Omenu Do Roztargnionego Koperky

Był to… Bardzo nudny dzień w Klanie Wilka. Epidemia robiła swoje, medycy w panice latali, poszukując potrzebnych im ziół, a Zabłąkany Omen właśnie wrócił z polowania. Kocur odrzucił wcześniej upolowaną wiewiórkę, zostawiają ją na stosie. Jego planem na resztę dnia był odpoczynek… Rozłożenie się na skałce, aby walnąć sobie krótką drzemkę. Ale nie! Jego upierdliwy brat, Sowi Zmierzch, musiał do niego podejść, świszcząc z każdym oddechem, jakby powietrze z niego wychodziło.
— Co tak się dusisz? — parsknął Zabłąkany Omen.
— Nie duszę się! To tylko kaszel — prychnął w odpowiedzi.
— Mhm, tak. Tylko kaszel podczas epidemii. Szoruj do Jarzębinowego Żaru, ona da ci coś na to. Tylko szybko, bo słyszałem, że zioła im się kończą… — wymruczał wojownik, a w odpowiedzi brat jego skinął głową. Srebrny następnie obserwował, jak ten powoli odchodzi… Nareszcie odrobina spokoju.
— Witaj Zabłąkany Omenie! — usłyszał głos za sobą. Och, niech ktoś już go zabije… — Nie chciałbyś może wybrać się ze mną po zioła? Jarzębinowy Żar i Cisowe Tchnienie są zajęte leczeniem chorych, a potrzebuję kogoś do pomocy przy zbiorze ziół — odparło Koperek.
— Zbiór ziół? — powtórzył kocur, przekrzywiając łeb. Dlaczego to go wybrał? Miał wiele innych uczniów, którzy mogli mu pomóc i by się faktycznie przydali... Ale on? Tego to się nie spodziewał. — Jasne, mogę pomóc — odparł niechętnie, zastanawiając się, czy to nie Jarzębinowy Żar zachęciła go do uprowadzenia akurat jego... — Po jakie zioła idziemy? — zapytał wojownik.
— Tak? To jakiś problem czy... — zaczęło, jednak słysząc następna wypowiedź kocura, uśmiechnęło się lekko. — Świetnie, to idziemy — miauknęło i ruszyło przed siebie, przed tym kładąc kocurowi na moment ogon na grzbiecie. — Po kocimiętkę, lawendę, ziarna maku oraz miodunkę. Może uda nam się odrobinę wrotyczu odnaleźć — odparło.
Zabłąkany Omen skinął głową, jednak po chwili niezręcznie się odsunął, gdy poczuł na sobie ogon kocura.
— Jasne… W takim razie prowadź — mruknął wojownik, ruszając.

<Dlaczego ja Koperku…>

Wyleczeni: Sowi Zmierzch

Od Zabłąkanej Łapy (Zabłąkanego Omenu) CD. Kosaćcowej Łapy (Kosaćcowej Grzywy)

Przeszłość, krótko po śmierci Sosnowej Gwiazdy

Był to cichy dzień, a przynajmniej dla Zabłąkanej Łapy. Nie tak dawno Sosnowa Gwiazda oraz Jadowita Żmija została zamordowana przez trójkę kotów, która odważyła się wystąpić poza normy Klanu Wilka z pomocą ich gwiezdnych przodków. Misja ich zakończyła się sukcesem, jednak co dalej? Wiedzieli, że z czasem pojawią się nowe zagrożenia, a ich kult nie upadnie przez śmierć dwóch kotek. Musieli zacząć działać. Omen wyciągnął Kosaćcową Łapę z obozu, pod pretekstem polowania i treningu razem z uczniem, podczas gdy wojownicy i mistrzowie byli zajęci swoimi sprawami. Zabłąkana Łapa prowadził go przez różne ścieżki, skręcając, przeskakując przewalone drzewa, a mimo wszystko nie obejrzał się chociaż jeden raz. Wiedział, że gdyby to zrobił, a ktoś śledziłby ich, to wskazywałoby na to, że coś kombinują... Nie mógł na to pozwolić. Znaleźli się w oddalonym miejscu, takim cichym i spokojnym, gdzie nikt by ich nie znalazł. Kocur nawet nie przejmował się udawaniem ślepoty, prowadząc ucznia. Zabłąkana Łapa zajął miejsce na trawie przy jednym z wysokich drzew, sprawdzając kierunek wiatru. Zabłąkana Łapa był ustawiony tak, że każdy zapach obcego prędko dotarłby do niego z drobną pomocą wiatru. Nie wyczuł nikogo.
— Musimy porozmawiać... O tym dniu i o tym, co będziemy musieli zrobić — powiedział srebrny, podnosząc wzrok na Kosaćcową Łapę.
— Przeszliśmy taki szmat drogi, aby porozmawiać? — Kocur uniósł brew, spoglądając prosto na Zabłąkanego. — Przecież te staruchy z kultu nie usłyszałyby nawet potwora przed ich brzydką, straszliwą mordą! — Uczeń zaśmiał się i usiadł koło niego. Kocur poklepał ogonem po grzbiecie starszego ucznia. Twardy, irytujący wzrok Zabłąkanej łapy tylko się nasilił, sprawiając, że Kosaciec spoważniał. — Ach, no, wiem... Ci gwiezdny gadali o tym. Zjednoczyć kotki, mamy sprzymierzeńców wśród nas i... ble, ble, ble. — Wytknął język na chwilę i machnął łapą, jakby przepędzał natrętną muchę. — Musimy coś z tym zrobić, tylko... co? Mamy pytać innych, czy wierzą w Klan Gwiazdy, czy w Mroczną Puszczę? Zapytasz mentora czy lubi mordować samotników lub torturować pobratymców, którzy mu się nie podobają? — zażartował i zachichotał nerwowo. — Chociaż... to nie głupi pomysł, ale trzeba dyskretnie. No, chyba, że masz coś innego do zaoferowania, Obłąkańcu — powiedział kocur.
— A co innego miałbym mieć? Oczywiście, że musimy być dyskretni. Trzeba będzie jeszcze porozmawiać z Brukselkową Łapą na ten temat... Nie wiem, czy chciałaby się na to zgodzić — mruknął kocur. — Ale wiesz, że jest to ryzykowne, aby łapy w to wpychać. Zabawa z tym jest równa wepchnięciu łap w mrowisko... — dodał, a Kosaćcowa Łapa machnął łapą w odpowiedzi.
— Brukselka na wszystko się zgodzi! — oznajmił, strzepując ogonem. — Ale to pewnie ty będziesz musiał do niej zagadać… Chociaż nie sądziłem, że to ty będziesz przejmować się słowami jakiegoś kota, a w dodatku ponownie podejmujesz się ryzyka! Nie wiem, co ciebie opętało. Może to ten baziowy kotek namieszał ci w głowie? — zaśmiał się młodszy.
— Dobra tam, nie narzekaj. Nie będzie to trwać wiecznie — mruknął uczeń, ruszając przed siebie. — Idę poszukać Brukselkowej Łapy, może i ona zgodzi się nam pomóc — odparł ślepiec. Zabłąkana Łapa nie czekał na kolejne irytujące słowa swojego “kolegi”. Tego samego dnia wyciągnął na spotkanie Brukselkową Łapę, której przekazał swój plan. Mimo, iż nie była do tego aż tak chętna, po chwili namawiania, kotka zgodziła się…

Teraźniejszość

Minęło już trochę czasu od śmierci przywódczyni i zastępczyni Klanu Wilka. Stopniowo wszystko ucichło, a temat śmierci tych dwóch sławnych kotek powoli został zapomniany… Teraz trójka wybrańców mogła zacząć działać, aby przywrócić porządek w Klanie Wilka. Kroczek po kroczku, a wiara w Mroczną Puszczę zostanie zapomniana na zawsze…

Koniec sesji

Od Zabłąkanej Łapy (Zabłąkanego Omenu)

Przeszłość, test na wojownika Zabłąkanej Łapy, długo przed śmiercią Sosnowej Gwiazdy

— Zabłąkana Łapo… — rozbrzmiał się cichy głos w legowisku uczniów, podczas gdy słońce było skryte daleko za horyzontem, a gwiazdy delikatnie przebijały się przez nocne niebo. Pewien kot wkroczył do legowiska uczniów w Klanie Wilka, powoli omijając każdego ze śpiących uczniów, cicho zmierzając do legowiska oddalonego najdalej od wejścia. Należało ono do Zabłąkanej Łapy. Gdy obcy zbliżył się do śpiącego kocura, ten cicho na niego spojrzał, dostrzegając, jak niewinnie wygląda kocur. Tak spokojnie, tak bezbronnie. 

— Zabłąkana Łapo… — powtórzył się głos, a obcy wyciągnął łapę, aby dotknąć skulonego kocura w kark, tylko aby spotkać się z ostrymi szponami ucznia, które zdążyły uczepić się jego łapy. Najwidoczniej nie był on tak bezbronny, jak mu się wydawało…

Oczy ucznia były szeroko otwarte, a futro na grzbiecie nastroszone. Najpierw nie rozpoznał obcej mu sylwetki, gdyż ciemność skutecznie to uniemożliwia, jednak gdy blask księżyca oświetlił pysk kota, rozpoznał w nim swojego mentora.

— Chcesz, abym zszedł na zawał? — syknął, mimo wszystko starając się zachować ściszony ton. Nie chciał obudzić któregoś z uczniów. — Wybacz — rzucił, a następnie odczepił swoje pazury od łapy wojownika, na co ten pokręcił głową.

— Nie mogę cię za to winić. Dobrze, że jesteś czujny. Nigdy nie wiesz, czy tej nocy ktoś może cię zaatakować. Koty są podłe, będą atakować wtedy, gdy się tego najmniej spodziewasz — odparł spokojnym tonem, rozglądając się po legowisku, aby upewnić się, że każdy z uczniów dalej śpi. — Czasami koty mordują, gdy drugi smacznie śpi. Wtedy jest on bezbronny — dodał.

— Tak tak, jasne. Słyszałem tę samą gadkę już milion razy… Czego chcesz? Próbowałem spać — prychnął kocur.

— Szacunku trochę… Wstawaj, idziemy na trening — odpowiedział Nikły Brzask. Omen w odpowiedzi się zaśmiał.

— Zapomnij, jest noc. Nie ma treningów w nocy, jestem kotem, a nie nietoperzem — odpowiedział, układając się ponownie na legowisku, myśląc, że uda mu się uniknąć treningu. Och, jak bardzo się mylił, gdy wojownik bez zastanowienia chwycił go za kark, a następnie wyciągnął z legowiska uczniów.

— Hej! Co ty robisz, jest noc! Ja tu próbuję spać — zaczął narzekać uczeń, wierzgając się. Była to próba porwania? A może próba morderstwa, którą chciał przykryć treningiem? Och, co za życie… Jak zwykle to on obrywał!

— Powiedziałem, że idziemy, to znaczy, że idziemy — odpowiedział, ciągnąc ucznia w stronę wyjścia. Było to tak żenujące…

— Dobrze, dobrze! Umiem iść, ale dlaczego nie możemy wyjść w dzień? Wtedy nic mnie nie zje! — miauknął. Nikły Brzask bez zastanowienia wypuścił kocura ze swoich szczęk, pozwalając mu upaść na ziemię. Zabłąkana Łapa niechętnie podniósł się z ziemi, otrzepując swoje futro z piachu i ziemi. Okropny kocur…

— Muszę sprawdzić, jak ci idzie na treningu. Potraktuj to jak taki test, dobrze? Test na to, czy przeżyjesz w lesie. Nie możemy wyjść w dzień, bo wtedy wychodzą patrole, a mentorzy zabierają uczniów na treningi — wytłumaczył, dalej kierując się w stronę wyjścia. — Nie możemy sobie pozwolić, abyś dostał jakąś pomoc z zewnątrz, czyż nie? Swoją drogą, noc nie będzie sprawiać ci dużego problemu, mam rację? I tak jesteś ślepy, więc ciemność nie powinna być ci straszna — dodał. Zabłąkana Łapa niechętnie ruszył za nim, trzymając się go blisko.

ʚ ⚝ ɞ

Wędrówka kotów trwała… Cóż, długo. Mentor Zabłąkanej Łapy prowadził go różnymi ścieżkami. Czasami skręcał w prawo, czasami skręcał w lewo, tu przechodzili nad przewaloną sosną, tam mijali kilka krzewów… Nie wiedział, co mentor jego może szykować, dlatego dla własnego bezpieczeństwa, starał się zapamiętywać każdą ścieżkę, każdy skręt, każdy znak, który mógł mu pomóc odnaleźć ścieżkę do obozu.

— Lewo, lewo, prawo, później znowu prawo, później lewo i przed chwilą przechodziliśmy nad sosną… Teraz znowu w lewo… — mamrotał sam do siebie uczeń, na co Nikły Brzask rzucał mu pytające spojrzenie.

— Co tam tak mruczysz? — zapytał wojownik, zatrzymując się na krótką chwilę.

— Nic takiego — prychnął, odrobinę zawstydzony faktem, że mentor jego przyłapał go na mamrotaniu pod nosem.

— No ja myślę… Swoją drogą, już jesteśmy — powiedział nagle kocur, na co Omen gwałtownie zatrzymał się w miejscu. Już? Ach… Chwila, jak droga powrotna szła? Nie ważne, jak mocno starał się przypomnieć sobie, to nie był w stanie.

— Okej, no to co teraz? — zapytał, nie kryjąc swojego zniesmaczenia do faktu, że w środku nocy wyciągnęli go na jakiś chory test…

— Teraz słuchaj mnie uważnie. Twoim zadaniem będzie wrócić do obozu przed świtem, jednak nie jest to takie proste. Dodatkowo musisz upolować ładną, tłustą zwierzynę i przynieść mi ją pod same łapy. Jeśli tego nie zrobisz, możesz zostać… Cóż, ukarany. Udowodni to, że potrafisz rozpoznawać zapachy. Oszczędzaj energię, będzie przydatna  — wytłumaczył wojownik.

Zabłąkana Łapa prychnął, słysząc słowa starszego. Nic tylko te kary w tym klanie… Co oni myślą, że każdy będzie skakał i cuda czynił, tylko aby nie dostać po pysku? Gdyby chcieli, to mogliby się zbuntować Sosnowej Gwieździe… Nie jest to duże wyzwanie. Sosnowa Gwiazda jest starym kotem, ma już ponad sto księżyców. Gdyby kilku młodych wojowników się zbuntowało, to by z łatwością obalili rządy Sosnowej Gwiazdy. Chociaż… Wydaje się to zbyt proste. Dlaczego Sosnowa Gwiazda dalej jest u władzy, gdy czyni tyle zła? Coś tutaj nie pasuje. Przez tyle księżyców mogli się zbuntować, to dlaczego jeszcze tego nie zrobili? Topielcowy Lament, Lodowy Omen, Mroczna Wizja oraz Makowy Nów. Gdyby połączyli siły, to bez problemów by wygrali tę walkę. Nawet gdyby Jadowita Żmija postawiła się po stronie Sosnowej Gwiazdy, ci by wygrali bez przeszkód. Może… Może w Klanie Wilka było coś więcej. Coś, czego koty nie były w stanie dostrzec gołym okiem. Coś, co ukrywali głęboko w sercu samego Klanu Wilka. Było to coś, czego żaden widzący kot nie mógł dostrzec. Jednak teraz nie mógł o tym rozmyślać. Musiał skupić się na swoim zadaniu. Chciał zadać jeszcze jedno pytanie, jednak gdy podniósł on swój wzrok, to w miejscu, w którym parę uderzeń serca stał jego mentor, znajdowała się pustka. Kocur uciekł.

— Niech ktoś mnie zabije… — wymamrotał sam do siebie.

Zabłąkana Łapa rozejrzał się dookoła, starając się dowiedzieć, w której części lasu on się znajduje. Zapach Klanu Wilka nie był aż tak silny, co oznaczało, że nie był w pobliżu obozu, bądź na granicy. Widział jedynie drzewa. Te długie, przeklęte sosny, które skutecznie zakrywały gwieździste niebo. Musiał coś z tym zrobić… Niechętnie uczeń zbliżył się do jednego z grubszych drzew, które miało na sobie wiele gałęzi, od których mógł się odbić, a następnie zaczął się wspinać. Stawiając łapę za łapą, pokonywał kolejne metry. Widać, że treningi jego się opłaciły. Gdy po kilku długich chwilach, wziął głęboki w dech, czuł, jak serce wali mu w piersi jak szalone, a drzewo delikatnie kołysało się pod jego ciężarem. Czuł się on taki… Wolny. Sytuacja ta przypominała mu jego sen, jednak nie o tym powinien rozmyślać… Odnalazł on księżyc na niebie, jego blask oświetlając pysk kocura, a na moment zdawało się, że iskierka szczęścia ponownie zabłysła mu w oku. Księżyc nie był tak wysoko na niebie, co oznaczało, że miał wiele czasu. Wiedział, że wędruje on ze wschodu na zachód, stale próbując dogonić słońce. Obóz Klanu Wilka znajdował się na zachodniej części terenów, więc aby do niej się dostać, powinien kierować się wzdłuż jeziora na zachód. Wtedy by trafił na ich obóz. Kocur stawiał łapę za łapą, powoli schodząc z sosny, unikając ześlizgnięcia się z niej. Wiedział, że nie byłoby to przyjemne uczucie. Gdy łapy ucznia dotknęły ziemi, pozostało mu jedynie kierować się do obozu. 

ʚ ⚝ ɞ

— Niech jakiś lis mnie już zamorduje! Może by mnie coś rozszarpało na kawałki, a Nikły Brzask jedynie znalazł mojego trupa, to by była zabawa. Już widzę jego pysk, gdy po porzuceniu ucznia w lesie coś go zjada… A może i sam się podłożę pod zęby, aby zrobić mu na złość? Ach, gdyby się tak rzucić do jeziora i pójść na dno, miałbym święty spokój, ale nie, oczywiście, że nie mogę tego zrobić! — mamrotał kocur pod nosem, wędrując przez tereny Klanu Wilka, nie kryjąc swojej frustracji na cały świat. Na cholerę miał być to test w środku nocy i dlaczego tak daleko? Łapy mu odpadną, a nawet ostrzeżenia nie otrzymał! Świat się na niego uwziął. Pochłonięty we własnych myślach, nawet nie zauważył jak z każdym krokiem był coraz bliżej Opuszczonego Obozowiska dwunożnych. Uświadomił sobie dopiero o jego położeniu, gdy nadepnął na rozerwaną, beżową “skórę” dwunożnych. Wiedział, że nie było to miejsce, w którym powinien przebywać. Może i dwunogi już dawno to miejsce opuściły, jednak szczęki pozostawione przez nich dalej kryły się w ciemnościach. Zabłąkana Łapa zaczął zmierzać przez wydeptaną polanę, powoli kierując się do końca obozowiska. Każdy krok stawiał z dokładnością, skupiając się, aby nie wdepnąć z żadną ze szczęk, unikając tych mniejszych, które mogły go jedynie zadrapać, jak i tych większych, które mogły skrócić go o łapę. Uczeń tak się skupił, że słyszał swój własny oddech, przez ciszę, która panowała w lesie. No właśnie, cisza. Było… Niepokojąco cicho. Nie było to normą, aby słyszał swój każdy oddech, każde uderzenie serca, a nawet zgrzyt piachu pod jego łapami. Kocur zatrzymał się, przykucając na ziemi oraz nastawiając uszy do góry, aby wyłapać każdy z dźwięków, w międzyczasie dyskretnie skanując jego otoczenie wzrokiem, jednak nie spodziewał się tego, że nagle rzuci się na niego jakaś istota.

Czując ciężar na swoich plecach, ten głośno syknął. Prędko poczuł na sobie pazury, które uczepiły się jego barków. Nie mogło to być inne zwierzę niż kot. Zabłąkana Łapa się wierzgał, starając się zrzucić kota ze swojego grzbietu, sycząc i starając się wbić w niego pazury. Nie wiedział jednak, do czego miał przyczepić jego zapach. Wydawał on się taki… Znajomy. 

Zabłąkana Łapa kręcił się, szarpał pod jego ciężarem, jednak pazury kota nie odpuszczały, dalej mocno zaciskając się na jego obolałych barkach. Znał jeden skuteczny sposób na zrzucenie przeciwnika, jednak był on… Ryzykowny, o ile tak to można było nazwać, chociaż czy miał coś do stracenia? W najgorszym wypadku odsłoni brzuch, ułatwiając zranienie siebie. Teraz albo nigdy. Z tą myślą w głowie, srebrny sprawnie rzucił się na plecy, skutecznie przygniatając obcego swoim ciężarem. Usłyszał, jak powietrze wydostaje się z płuc kota, a ten sam się pod nim wierzga. Zadziałało… Gdy poczuł, jak chwyt obcego się rozluźnia, ten prędko się wyrwał z jego łap, głośno sycząc i strosząc futro na karku. Miał już się rzucić na kota, rozszarpać go na kawałki, gdy rozpoznał w nim kogoś… Znajomego. Zamrugał jeden raz, później drugi, a dopiero po chwili dotarło, że kotem, który go zaatakował, jest nikim innym, jak jego mentorem! Zabłąkana Łapa zamarł, skanując go wzrokiem, nie ukrywając swojej niepewności. Czy on oszalał? Może była to pierwsza oznaka szaleństwa? Coś go ominęło? Może faktycznie była to próba morderstwa, czy powinien uciekać?

— Dobrze ci poszło — powiedział Nikły Brzask, kręcąc się dookoła swojego ucznia, niczym drapieżnik otaczający swoją ofiarę. Kocur niepewnie zaczął śledzić go wzrokiem.

— Co ty robisz?! — syknął, wyginając swój grzbiet w łuk. Wojownik nie zamierzał odpuścić. W następnej chwili kocur rzucił się w jego stronę, ale tym razem Zabłąkana Łapa przewidział jego ruch. Srebrny napiął swoje mięśnie, a gdy wojownik uderzył w niego, ten sprawnie przewrócił się na bok, zrzucając wojownika z siebie. Bury nie był z tego faktu zadowolony. Zabłąkana Łapa syknął, prędko odwracając role, rzucając się na wojownika, przygniatając go do ziemi.

— Co ja robię? — powtórzył jego pytanie, gdy grzbiet wojownika uderzył o ziemię. — To dalej twój test. Myślę, że go przeszedłeś… — mruknął, starając się wyszarpać z łap kocura, tylko aby ten przycisnął go mocniej do ziemi.

— I co, dlatego próbowałeś mnie zamordować? — zaśmiał się sucho. — Jesteś straszny, żadnego ostrzeżenia… — prychnął, odsuwając się od Nikłego Brzasku.

— Dobrze walczysz, Zabłąkana Łapo — odparł wojownik, podnosząc się z ziemi i otrzepując swoje futro. — Możesz wracać do swojego zadania. Dobrze ci poszło, młody. Będziesz dobrym wojownikiem, powodzenia — powiedział. Zabłąkana Łapa zauważył, jak spojrzenie Nikłego Brzasku krótko złagodniało… Uczeń w odpowiedzi skinął głową, a następnie ruszył do obozu. Pozostało mu wiele do przejścia, aby oficjalnie zaliczyć ten test… Nie będzie marnował czasu.

Teraźniejszość

Kocur już nie pamiętał, kiedy miał przeprowadzony swój test na wojownika. Było to całkiem… Dawno. Spodziewał się, że będzie krótko po nim mianowany, jednak incydent z Sosnową Gwiazdą i Jadowitą Żmiją wszystko zdecydowanie opóźnił… Dopiero gdy pojawił się nowy przywódca Klanu Wilka, ten wiedział, że życie ponownie ruszyło. Cały ten dzień był… Spokojny. Nie sądził, że coś się wtedy wydarzy. Usłyszał głos Nikłej Gwiazdy, który wzywał Klan Wilka na kolejne przemówienie.

— Zabłąkana Łapo, wystąp — powiedział przywódca, a srebrny mało co nie zachłysnął się śliną. Tak szybko? Czarny powoli wstał z miejsca, robiąc kilka kroków w przód. —  Ja, Nikła Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika — wymruczał kocur, a Zabłąkana Łapa poczuł nagłą potrzebę zakopania się pod ziemię. Czuł na sobie tyle ciekawskich spojrzeń… — Zabłąkana Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia? — zapytał.

— Tak, przysięgam — odparł bezuczuciowo, nawet nie podnosząc wzroku na Nikłą Gwiazdę.

— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Zabłąkana Łapo, od tej pory będziesz znany jako Zabłąkany Omen. Klan Gwiazdy ceni twoją determinację i spryt, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka — powiedział przywódca, zbliżając się do ślepego. Zabłąkany Omen poczuł, jak ten dotyka pyskiem czubek głowy, a nowo mianowany wojownik niechętnie ociera się pyskiem o jego bark. Musiał przyznać, że kocur strasznie śmierdział… Przez resztę dnia wojownik był zmuszony odbyć masę rozmów z innymi kotami, które nagle miały tyle do powiedzenia… Już odliczał do cichego czuwania. Może wtedy odpocznie od tych rozmów, bo nie będzie miał prawa się odezwać…

Od Zabłąkanej Łapy do Brukselkowej Łapy

Na zewnątrz robiło się coraz ciemniej. Słońce już dawno zaszło za horyzont, a śpiew ptaków ucichł. W lesie panowała ciemność.
— Głupia Łapo, wstawaj… — Usłyszał znajomy głos. Wiedział, że to czas.
Zabłąkana Łapa leżał skulony na swoim legowisku, oczy kocura były zamknięte. Wszystko słyszał. Każde słowo, każdy oddech Głupiej Łapy oraz każdy z jej kroków, które coraz bardziej się oddalały. Gdy głos kotów ucichł, ten otworzył swoje mgliste ślepia, zerkając w stronę Brukselkowej Łapy oraz Kosaćcowej Łapy, którzy również znajdowali się we własnych legowiskach.
— Nie ma już jej — wyszeptał, delikatnie szurając ogonem po ziemi, a po upewnieniu się, że wojowników już nie ma, Omen rozsunął mech łapą, odsłaniając zebrane wcześniej zioła. Zwinął je, gdy Jarzębina zabrała go na kolejny patrol jako towarzysza. Akurat natrafili na potrzebne im rośliny, więc grzechem byłoby nie skorzystać z takiej okazji. Odrobinę mniszka lekarskiego oraz pięciornik. Usłyszał cichy szept Kosaćcowej Łapy, jednak nie zwrócił na to zbyt wielkiej uwagi. Dopiero gdy zauważył, jak młodszy uczeń wychodzi z legowiska, a Brukselkowa Łapa zaraz za nim, ten również ruszył za nimi. Przyczajony kocur obserwował, jak Sosnowa Gwiazda, Jadowita Żmija, Jaskółcze Ziele oraz Głupia Łapa mija się ze strażnikiem, który pilnował wejścia do obozu. Z tej odległości ciężko było mu określić, kim on był… Gdy czwórka kotów zniknęła, kocur przystąpił do działania. Zabłąkana Łapa niechętnie wygrzebał się z legowiska, jako jedyny celowo stając na widoku. Wojowniczce oczywiście to nie umknęło. Kocur zrobił krok do przodu, a po chwili kolejny, powoli kierując się do kotki, co któryś krok pozwalając sobie zahaczyć łapą o kamienie i gałęzie.
— Ktoś tu jest? — zapytał, podnosząc uszy do góry, stojąc w odległość jednego lisa od Zalotnej Krasopani. Kocur wciągnął powietrze nosem dla pokazu, a po chwili ponownie się odezwał. — Ach... Witaj. Mam drobną prośbę... Czy byłabyś w stanie wyprowadzić mnie z obozu, gdzieś w pobliskie krzaczki? Muszę pilnie zająć się moimi potrzebami, a do rana chyba nie wytrzymam! Poszedłbym sam, gdyby nie fakt, że szukając odpowiedniego miejsca, pewnie bym się zgubił — wymruczał w stronę kotki, tępo wpatrując się przed siebie, nie pozwalając na to, aby jego wzrok wylądował, chociaż na jedną sekundę na wojowniczce. Gdy kocica ujrzała ucznia, ta się wyprostowała.
— Och, no jasne, ale nie będziemy odchodzić zbyt daleko. Wciąż jeszcze zagadka z tajemniczym mordercą nie jest rozwikłana, może być trochę niebezpiecznie — miauknęła, wstając z miejsca.
— W takim razie chodź za mną — uśmiechnęła się, lecz po krótkiej chwili przyjęła obojętny wyraz pyska. Przecież uczeń i tak tego nie widział…
Gdy Kosaćcowa Łapa zobaczył, że Zabłąkana Łapa stanął na widoku, serce mu zaczęło łomotać jak szalone! Uczeń zatrzymał się, a otrząsnął dopiero wtedy, gdy srebrny kocur złamał jedną z gałęzi na drodze. Zabłąkana Łapa był w stanie dostrzec, jak młodszy spoglądał na Brukselkową Łapę, która siedziała z tyłu. Kosaćcowa Łapa dał znak ogonem, że mogli przechodzić po kryjomu. Zabłąkana Łapa liczył, że Kosaćcowa Łapa nic nie odwali, a klan ich nie nakryje na ucieczce… Podczas gdy Zabłąkana Łapa odwracał uwagę kocicy, dwójka uczniów zdołała się wydostać z obozu, skutecznie unikając innych kotów.
Minęło trochę czasu od momentu, jak uczeń opuścił obóz z wojowniczką. Po załatwieniu swoich potrzeb, ten wrócił razem z Zalotną Krasopani do obozu, krótko się z nią żegnając, gdy ten odchodził w stronę legowiska. Czas na drugą część planu... Musiał się jakoś wydostać, a jedyną możliwością było przeciskiwanie się przez jeżyny. Nie było to przyjemne zadanie, ale jakoś zdołał to zrobić. Odrobinę siebie poszarpał, ale kto by się tym przjemował... Teraz wędrował w stronę Kosaćcowej Łapy i Brukselkowej Łapy. Widział dwójkę kotów w oddali, a do uszu jego dotarł irytujący głos Kosaćcowej Łapy.
— To co dalej? Mamy czekać na Obłąkańca, aż do nas dotrze czy już ruszamy powstrzymać Sosnówkę i Żmiję? - powiedział kocur, na co Zabłąkana Łapa skrzywił pysk w niezadowoleniu.
— No... A jak emocje? Myślisz, że twoja matka też jest w kulcie? Albo ojciec? Siostra? Zamierzasz coś z tym później zrobić? — Rozległ się drugi głos, który tym razem należał do Brukselkowej Łapy. Z każdym krokiem Omen znajdował się coraz bliżej dwójki, coraz bardziej żałując zgodzenia się na ten plan…
— Szczerze? — rzekł Kosaciec, próbując utrzymać niewzruszoną minę. — Mój ojciec nie skrzywdziłby muchy, więc on raczej odpada. A moja mama i siostra... Cóż... — spojrzał w dół na swoje łapy — Jeśli są... To mam nadzieję, że przekonam je, aby stały po mojej stronie. Nie chciałbym mordować... — skrzywił się — ... rodziny. No, chyba że dla nich więzy krwi nie są tak ważne, jak dla mnie. — Spoglądnął swymi brązowymi, teraz ciemnymi oczami. Uśmiechnął się. — Ale zobaczymy! A jak z twoją rodziną, Brukselko? — odezwał się — Lubisz tego swojego brata, Koperka? Myślisz, że jeżeli moja siostra byłaby w to zamieszana, to on też? Ty chyba masz tylko jego, a o Obłąkańcu i Głupiej nic szczególnego nie wiem. Mam nadzieję, że ten ślepy w końcu do nas wróci po zrobieniu siusiu… — rzucił na koniec kocur. Jeszcze chwila, a ten go rozerwie na strzępy… Dopiero po paru uderzeniach serca dwójka uczniów usłyszała kroki. Był to Zabłąkana Łapa.
— Dobra, udało mi się uciec od tej... Jak jej tam było? Ach, co mnie to... Ważne, że udało mi się ją spławić — mruknął kocur, a następnie poprawił zioła, które trzymał w pysku. Smak ich na jego języku nie należał do przyjemnych. Już zaczynał współczuć Głupiej Łapie. — Co teraz? — zapytał niezręcznie, rozglądając się na boki.
Kosaciec mrugnął parę razy, aby stwierdzić, że to naprawdę Zabłąkany. Z ulgą westchnął, ale słowa go nie uradowały. Kosaćcowa Łapa w odpowiedzi zrobił minę, jakby ślepiec mu pół rodziny obraził!
— Jeśli każdemu nie chce już się siusiu ani kloca... To możemy przypomnieć sobie plany — zaczął. Kocur usiadł i zaczął coś mazać na glebie pazurem u prawej łapy — Zbliżcie się! — miauknął, a gdy Zabłąkana Łapa i Brukselkowa Łapa podeszli wystarczająco blisko, kontynuował. — Jesteśmy teraz w punkcie trzecim. Obudziliśmy się, Obłąkaniec spławił MOJĄ MATKĘ, Zalotną Krasopani — podkreślił wyraźnie słowa ,,moją matkę" i ,,Zalotną Krasopani" — i teraz jesteśmy w lesie. Punkt czwarty to... Eee... Znalezienie tropu Głupiej Łapy! To raczej jedyny trop, bo zapewne nikt z nas nie zbliżył się do tych psychicznych kocic. Piąty, ja się zajmę odwracaniem uwagi tych kotek, a wy pomożecie Głupiej Łapie. Obłąkaniec, wiesz co robić. Siódmy, jeśli mnie dojrzą, Brukselka wskakuje i razem walczymy. Ty, Obłąkańcu, uciekasz chyba z Głupią Łapą w bezpieczne miejsce, najdalej jak możesz. I punkt ósmy, Klan Gwiazdy nas nawiedza i robią magię. A potem wracamy do swoich ciał jakby nigdy nic! Śladami oraz zapachami chyba nie musimy się martwić, Klan Gwiazdy zamaskuje je z pewnością. I punkt dziewiąty, musimy się porządnie... Wykąpać... W wodzie... A potem wracamy do domu! Później wraca Głupia i im wmawia, że to ten zły samotnik zabił przywódczynię i zastępczynię. I to chyba tyle. Jakieś uwagi? — zakończył swój monolog, a Zabłąkana Łapa pokręcił głową zrezygnowany. To będzie ich koniec…
Kocur był w stanie dostrzec, że Kosaciec wcale nie miał planu. Improwizował, mając nadzieję, że wszystko wypali. Część trochę zgadzała się z tym, co mówił gwiezdny kot, a druga zupełnie, jakby Kosaciec znów gadał o Baziowym Kotku, ale z poważniejszą miną, jakby od tego zależało jego życie. W tym czasie skrobał jakieś dziwne linie na glebie, nie wiadomo co przedstawiały, wmawiając sobie, że tak wyglądał plan… Wszyscy umrą.
— Ty masz matkę? — mruknął nagle. Kocur strzepnął ogonem, przy okazji uderzając nim młodszego w pysk. — Może lepiej nie planuj nic... Już wszystko pomieszałeś. To ty i Brukselkowa Łapa macie obić pysk tym wariatką, a ja mam zapchać Głupią Łapę ziołami — prychnął. — Nie stawiaj wszystkiego na gwiezdnych. Wy też musicie się postarać, zapachy same nie znikną, ślady same nie znikną. A myć to ty się możesz w wodzie, ja sam sobie poradzę — dodał.
— Oczywiście, że mam! — odpowiedział Kosaciec. Gdy poczuł uderzenie ogonem prosto w jego twarzyczkę, oddał mu tak samo, ale jeszcze mocniej, spoglądając mu w oczy, widocznie zdenerwowany. Gdy skończył, Kosaćcowa Łapa miał ochotę go rozszarpać. Zachował się jednak do słów. — Ja nie chciałem pomocy od gwiezdnych wcześniej. Nie chciałem na nich polegać! — oburzył się — Najpierw gadacie, że powinniśmy im zaufać, a teraz co!? Czyżby przez ten księżyc Mroczna Puszcza cię pochłonęła!? — zadrwił, mrużąc oczy — Powiedziałem tak, bo Brukselkowa Łapa mogłaby ich wziąć z zaskoczenia, podczas gdy one będą zajęte mną — tłumaczył szybko, a na jego pysku widniał nerwowy uśmiech — Więc co proponujesz? Mamy zrobić to, co ten szalony samotnik!? A w dodatku, dzięki wodzie będziemy czystsi i nie będzie zarzutów, że to my, bo nie będzie od nas czuć odoru tych dwóch kocic! — podniósł na chwilę głos, a potem go ściszył — Poza tym, ty totalnie nie bierzesz tego na poważnie. ,,Zapchać Głupią Łapę ziołami", pff! Po co ty tu w ogóle przyszedłeś, jeśli na jej życiu ci nie zależy!? — zapytał, a potem zaśmiał się nerwowo. — Ach, no tak. Przecież ty nie masz rodziny. Masz nikogo. Jesteś nieczułym, obojętnym kotem! Poszedłeś tu po chwałę, o której nikt się nie dowie czy po ratowanie koleżanki z legowiska, którą zaraz czeka śmierć z łap tej szurniętej kotki!? — rzekł i wstał, po czym wziął głęboki wdech... i się uspokoił. Jakby nigdy do tego nie doszło. Kosaćcowa Łapa spojrzał w górę, a w jego oczach widniał smutek, może i też wstyd. Nie przeprosił, ale ponownie się odezwał. — Zróbmy to, co trzeba i z głowy. Uratujmy Głupią Łapę i zabijmy Sosnówkę, jak i Żmiję. Nieważne, jak to zrobimy; liczy się to, że to zrobiliśmy! — mówił niebywale spokojnym głosem. Uczeń wciąż patrzył w górę z miną, która nie wyrażała silnych uczuć.
Kocur w odpowiedzi tylko prychnął.
— Nie pyskuj do starszych. Chwała jest mi niepotrzebna — rzucił Zabłąkana Łapa. Kocur miał serdecznie dość tego wyszczekanego szczura, jeszcze chwila, a to Kosaćcową Łapę będą musieli ratować, nie Głupią Łapę. — Dla twojej wiedzy, tchórzu, mam rodzinę. Mam dwójkę rodzeństwa, matkę i ojca, ty mysi móżdżku. Starasz się atakować tam, gdzie ma to niby zaboleć najbardziej, a mimo wszystko to ci nie wychodzi. Myślisz, że każdy kot, któremu obojętne jest życie, ma jakieś kompleksy związane z rodziną? Wybacz młody, ale tylko ty je masz. Ja mam kochającą rodzinę. To ciebie matka nie kocha, a siostra traktuje jak wyrzutka. Może twój pusty łeb tego nie rozumie, ale nie każdy ma takie same kompleksy jak ty — mruknął. Mgliste oczy kocura przeskanowały otoczenie, zatrzymując się na Brukselkowej Łapie. — Szkoda słów na niego. Ruszajmy już, bo zaraz będziemy pozbywać się dodatkowego ciała — prychnął, podnosząc zioła, które jakiś czas temu wypadły mu z pyska. Kocur nachylił się nad ziemią, sprawnie odszukując zapach uczennicy i dwóch starszych kotek. — Tam — powiedział, ruszając z miejsca, nawet nie czekając na pozostałą dwójkę.
Kosaćcowa Łapa milczał. Do jego uszu żadna z obelg Zabłąkanej Łapy nie doszła, może jedynie ślina, gdy zaczął bełkotać i pluć swym jadem, co go strasznie irytowało. Nie chciało mu się po pierwsze słuchać takiej osoby, a po drugie mieli coś ważniejszego na głowie. Powiedział, co chciał. Nie będzie pozwalał, aby byle jaki kot próbował mu zaszkodzić, bo był szczery w słowach. Zaczął iść za Zabłąkaną Łapą, a bardziej za zapachem. Obejrzał się przez ramię na Brukselkową Łapę, oczekując na jej reakcję i na jej przyjście.
Gdy wzrok srebrnego spoczął na Brukselkowej Łapie, ta spoważniała i przytaknęła.
— Jasne — mruknęła cicho, starając się ukryć rozbawienie w głosie. W ciszy trójka kotów ruszyła do przodu. Nikt nie miał na tyle odwagi, aby ponownie się odezwać. Atmosfera była gęsta, napięta. Świetnie, mieli współpracować, mieli... uratować Klan Wilka, a zamiast tego się kłócą. Typowe. Brukselka dostrzegła, jak Kosaciec rzuca na nią wzrokiem. Czy doszukiwał się w niej oparcia? Nie po tym, jak kazał jej wykonywać najnudniejszą robotę!
— Słuchaj, młody, stety bądź niestety, uważam, że Omen ma rację. Mieliśmy walczyć ramię w ramię od samego początku, nie możesz nagle spychać mnie gdzieś na bok. Nie podoba mi się fakt, że w twoim planie miałam zostać tylko ostatecznym ratunkiem, gdyby dwie starsze kotki zbyt bardzo skopały ci zad — miauknęła, jej ton, choć nie wskazywał na to, że była ona zła, był chłodny i szorstki. Nie zamierzała stawać po stronie Kosaćca, tym bardziej nie po tym, jak on obślinił jej futro!
Zabłąkana Łapa widział, jak Kosaćcowa Łapa szedł do przodu, jak najszybciej, byleby uciec od innych. Usłyszał również, jak ten szeptał krótkie “Przepraszam”, a po chwili ziewnął ze zmęczenia, kontynuując wędrówkę za zapachem. Kierowali się zapewne tam, gdzie Głupia Łapa miała zostać złożona w ofierze.
Atmosfera nie była przyjemna, mimo wszystko Kosaćcowa Łapa uspokoił się znacznie szybciej niż reszta znanych mu kotów. Zapach Głupiej Łapy ciągnął się dalej, ale z każdym krokiem był on intensywniejszy. Kosaćcowa Łapa na chwilę się zatrzymał, próbując coś usłyszeć. Do jego uszu doszły ciche, kocie dźwięki. Jakiś szelest, ale daleki. Spojrzał się na resztę.
— Jesteśmy blisko — wyszeptał — Może powinniśmy się najpierw zaczaić? I zobaczyć, co się tam dzieje? — zapytał. Spojrzał na Brukselkę — I... chciałabyś ze mną odwrócić ich uwagę, podczas gdy Obłąkaniec będzie zapychać Głupią chwastami? — uśmiechnął się, a w jego oczach widniało zdeterminowanie. Oczekiwał pozytywnej odpowiedzi od Brukselki, a przynajmniej tylko od niej.
— To wy tam się bawcie po swojemu... Odbiję w lewo, aby odnaleźć Głupią Łapę. Przyczaję się w krzakach, a wy odwrócicie ich uwagę — powiedział kocur, sprawdzając wcześniej zebrane zioła, upewniając się, że ma wszystko, co było mu potrzebne do uratowania Głupiej Łapy. Mniszek lekarski i pięciornik... Chyba wszystko miał.
— Powodzenia — prychnął krótko. Nawet nie czekając na ich odpowiedź, kocur ruszył z miejsca, prędko znikając w ciemności. Mógł jedynie cicho liczyć, że wyjdą z tego w jednym kawałku.

[2141 słów; trening wojownika]

<Brukselkowa Łapo?>

Od Zabłąkanej Łapy

Był to środek patrolu granicznego Klanu Wilka. Koty powoli maszerowały wzdłuż granicy, docierając do drogi grzmotu, która skutecznie oddzielała Klan Wilka od Owocowego Lasu. Gdyby nie ona, to kto wie, może Klan Wilka miałby bardziej… Interesującą relację z tą przynależnością. Na czele patrolu stała Srebrzysta Łuna, skanując otoczenie swoim wzrokiem. Drugim kotem w kolejności był Blade Lico, trzymając się blisko starszej, a na samym końcu maszerował Zabłąkana Łapa, co jakiś czas kopiąc kamień, lub odchodząc w pobliskie krzewy, aby odrobinę w nich poszperać. I tym razem było tak samo. Uczeń odbił pd grupki kilka długości lisa w lewo, rozglądając się po ziemi, w poszukiwaniu sam nie wiedząc czego. Po krótkiej chwili kocur się znudził, a następnie powrócił do grupy patrolu.
— Co tam wypatrzyłeś? — mruknął Blade Lico z odrobiną sarkazmu, na co kocur pokręcił głową zrezygnowany.
— Nic oprócz ciemności — odpowiedział sucho, nawiązując do swojej “ślepoty”. — Ile trasy nam jeszcze zostało? — zapytał uczeń, szurając ogonem po ziemi.
— Jeszcze trochę… Przejdziemy wzdłuż drogi grzmotów, aby uniknąć moczenia sobie futra. Wtedy chwilowo odpoczniemy — powiedziała Srebrzysta Łuna, z delikatnym uśmiechem na pysku. Była ona dobrą kotką. Przyjemnie mu się z nią rozmawiało…
— To nie tak daleko… — wymruczał Omen.
— Racja, dasz radę! A gdy nie dasz rady, to cóż… Pech, bo ja ciebie nieść nie będę. Jesteś już na tyle duży, aby samodzielnie chodzić — wtrącił Blade Lico.
— Nie oczekiwałem, że ktoś będzie mnie nieść — prychnął Zabłąkana Łapa.
Minęło kilka uderzeń serca, gdy do nosa jego dotarł znajomy zapach kruka, który niczego świadom wygrzebywał owady z ziemi. Oczywiście, Zabłąkana Łapa nie przepuścił takiej okazji. Jednym sprawnym ruchem wybił się z ziemi, rzucając się na ptaszysko. Gdy na nim wylądował, chwilę się wierzgało, żałośnie trzepocząc skrzydłami, usiłując się wyrwać ze szczęk kocura. W odpowiedzi na marne próby zwierzęcia uczeń ścisnął swoje szczęki mocniej, odbierając ptaku życie.
— Dobra robota, Zabłąkany — powiedział Blade Lico, stojąc u boku Srebrzystej Łuny, która przyglądała mu się z równie wielkim zaciekawieniem co kocur.

[319 słów]

[przyznano 6%]

Od Zabłąkanej Łapy CD. Jarzębinowej Łapy

Powrót do teraźniejszości

Zabłąkana Łapa westchnął, gdy kolejny raz tego dnia poproszono go, aby wybrał się na polowanie. Czy on jest tylko od tego? Co za koty w tym Klanie Wilka… Jako miejsce swojego polowania, tym razem wybrał Potworną Przełęcz. Było to miejsce, które wydawało się najprzyjemniejsze do zapolowania. Może przynajmniej wygrzeje swój grzbiet… Gdy znalazł się w wybranym miejscu, wciągnął powietrze nosem. Prędko wyłapał zapach myszy, która ukrywała się pod oderwaną kończyną potwora. Ten prędko zabrał się do działania, praktycznie rzucając się w szczelinę, sprawnie zabijając gryzonia, przypadkowo szturchając okrągły przedmiot łapą. Co to było? Zabłąkana Łapa niechętnie spojrzał w dół, krzywiąc pysk gdy dojrzał stertę sarnich bobków. Obrzydliwe. Ślepy uczeń wygrzebał się ze szczeliny, zabierając ze sobą upolowaną mysz, a następnie ruszając do obozu.
Po dłuższej “wyprawie” przez tereny Klanu Wilka, ten dotarł do ich obozu. Stawiał swoje łapy ostrożnie, unikając wejścia komuś pod łapy. Uczeń odrzucił upolowaną mysz na stos, który był prawie pełny. Wiedział, że tego wieczoru żaden kot nie pójdzie głodny. Mógł to nazwać udanym polowaniem bez cienia wątpliwości. Zabłąkana Łapa już miał ruszyć z miejsca, gdy pod łapy wskoczyła mu Jarzębinowa Łapa.
— Och… Cześć, potrzebujesz czegoś, Jarzębino? — zapytał srebrny, niepewnie kiwając ogonem na boki, jednocześnie spuszczając spojrzenie na swoje łapy. Ostatnie czego potrzebował, to zbędne nawiązywanie kontaktu wzrokowego z medyczką.
— Widzę, że wróciłeś z polowania! Złapałeś coś ciekawego..? — wymruczała kotka, dając my wyraźnie znać, że nie da mu spokoju.
— Tak, wróciłem. Nie polowałem zbyt wiele, przyniosłem tylko jedną mysz. Może później wyruszę kolejny raz… — odpowiedział. — Teraz twoja kolej. — rzucił nagle, na co Jarzębina przekrzywiła głowę zakłopotana. — Twoja kolej, aby odpowiedzieć na moje pytanie. Potrzebujesz czegoś? — zapytał ponownie.

[273 słowa; trening wojownika]

<Jarzębino?>

[przyznano 5%]

Od Zabłąkanej Łapy

Wydarzenia dzieją się księżyc temu

Sny w życiu Zabłąkanej Łapy były czymś przyjemnym. Był to moment, gdy ten mógł oderwać się od rzeczywistości i znowu poczuć się jak beztroski kociak. Sny dawały mu poczuć tę wolność, to chwilowe szczęście, które nigdy nie było w stanie trwać wiecznie. Sen dla Omena był odpoczynkiem, a może i zabawą, chociaż tak nigdy by ich nie nazwał w obecności innego kota. Było to zbyt… Żenujące, przynajmniej dla Zabłąkanej Łapy i jego dumy. Sen był momentem odpoczynku od obowiązków, krótka chwila, aby poczuć się wolny od tych oceniających spojrzeń kotów, które przesiadywały w obozie Klanu Wilka. Może i przestały one pluć słowami ostrymi niczym noże, jednak ta świadomość na zawsze pozostała mu z tyłu głowy. Obelgi się skończyły, gdy ten został uczniem. Wtedy wyzwiska stopniowo znikły, a jedyne co po nich pozostało to niesmak na języku oraz spojrzenia tych, którzy pragnęli powiedzieć więcej, niż mogli.
Była to kolejna noc, gdy oddał się snu i pozwolił sobie na odpoczynek. Księżyc był już wysoko na niebie, a gwiazdy pobłyskiwały, jakby śmiały się one do niego. On sam nie mógł się powstrzymać przed odwzajemnieniem smutnego uśmiechu. Świadomość, że sen ten mógł skończyć się w każdej chwili, była przytłaczająca. Dlatego postanowił nie marnować ani sekundy dłużej.
Dlaczego smutnego? Cóż, powód był oczywisty, jednak w oczach Omena nie były to słowa łatwe do powiedzenia. Starał się on zachować swoją poważną i ponurą osobowość, aby mało kto miał chęci do rozmowy z nim. Kilka kotów mogło podejrzewać, że ten już dawno stracił umiejętności do odczuwania innych emocji niż rozdrażnienie, wstręt i złość. Gdy był sam, to nigdy nie pozwalał sobie na uśmiech lub na jakiekolwiek inne emocje na pysku. Nie miał on standardowego grymasu, który zdawał się nigdy nie znikać z jego pyska. Był to taki… Obojętny wyraz. Taki, który nie zdradza nic, co może siedzieć mu w głowie. Teraz, to co siedziało mu w głowie, było niczym innym, jak wcześniej wspomnianym smutkiem, który był spowodowany świadomością, że sen ten może zakończyć się w dowolnej chwili. Dlatego postanowił nie marnować ani jednej chwili na smutki i żale.

ʚ ⚝ ɞ

Kocur biegł, biegł ile sił miał w łapach. Pędził przez obce mu tereny, podczas gdy wszystko zdawało się rozmywać w oczach, a drzewa stawały się coraz większe. Przeskakiwał z kamienia na kamień, odbijał się od pni drzew, sprawnie wymijał krzewy i inne zarośla, czuł, jak wiatr świszczy mu w uszach, cicho nawołując jego imię. Omen kochał wolność, kochał to uczucie. Gonił za zdobyczą, wskakiwał na niskie drzewka, zabijając jedną wronę po drugiej. Nic nie mogło się przed nim ukryć w tym lesie! Zobaczył, jak wiewiórka o rudym i puszystym futerku trzyma coś w łapkach, a uszka jej, które na czubkach miały dwa długie pędzelki, drgały niecierpliwie. Gdy istotka ujrzała Omena, ta oczywiście rzuciła to co miała w łapkach i pognała na najbliższe drzewo. Była to sosna. Była ona wysoka, a gałęzie jej były pokryte licznymi igłami. Pień jej był gruby, a gałęzie gęste, starannie okrywając drzewo. Gdy zobaczył, jak wiewiórka ucieka mu na drzewo, ten pognał tuż za nią, sprawnie wskakując na drzewo, odbijając się od gałęzi, sprawnie pokonując kolejne odcinki, wzbijając się coraz wyżej nad ziemię. Gdy znalazł się na tyle wysoko, przystanął na jednej z grubszych gałęzi prawie u szczytu sosny, biorąc głęboki wdech oraz rozglądając się po drzewie w poszukiwaniu znajomej mu rudej kity, jednak gdy jej nie znalazł, cicho prychnął.
— Zabłąkana Łapo… — usłyszał on szept, jednak zignorował go, tłumacząc sobie to wiatrem. Każdy wie, jak kocha on mącić w głowach kotów, naśladując głosy i dźwięki.
— Zabłąkana Łapo — ponownie usłyszał ten sam głos, tym razem odrobinę głośniej niż wcześniej. Zabłąkana Łapa podniósł swój wzrok, futro ucznia stanęło dęba na jego karku. Cóż, po co miałby kłamać? Wystraszyło go to odrobinę. W końcu znajdował się we własnym śnie, więc co mogło go tu dorwać? Jednak gdy wzrokiem natrafił na kota, który wznosił się w powietrzu nad szczytem drzewa, na którym siedział, mało co z niego nie spadł! Odruchowo zrobił krok w tył, otwierając oczy szerzej. — Nie bój się mnie — dodał obcy, pomagając kocurowi zachować równowagę, aby ten nie spadł z drzewa.
Zabłąkana Łapa chciał się odezwać. Chciał się zapytać, co ten ktoś tu robił, co to miało znaczyć, lub najważniejsze — czego on chciał? Jednak zanim zdołał wydać z siebie dźwięk, obcy ponownie zabrał głos.
— Choć mój pysk nie jest ci znajomy, tak dla mnie twój jest rzeczą, którą obserwowałem już od dnia twego poczęcia — powiedział kocur spokojnym tonem głosu, podczas gdy słowa jego powodowały kolejną falę zmieszanych uczuć, z którymi Zabłąkana Łapa starał się uporać. — Nad twym klanem wisi niezwykłe wręcz niebezpieczeństwo, które nie sposób zwalczyć w pojedynkę.
Gdy Zabłąkana Łapa zarejestrował słowa obcego, ten przymrużył oczy, skanując kota wzrokiem. Starał się odczytać wyraz jego pyska, rozpoznać wygląd, zapamiętać jak najwięcej szczegółów, jednak za każdym razem, gdy próbował przypasować wygląd do jakiegoś znanego mu kota, w głowie pojawiała się pustka. Futro kota błyszczało w świetle gwiazd, było ono również ciemne, co tylko utrudniało rozpoznanie obcego, jednak nieważne jak bardzo starał się go przypasować, żaden ze znanych mu pysków nie pasował do tego. Słowa kota nie miały sensu… Klan Wilka był w niebezpieczeństwie? Kto mógł zagrozić Klanowi Wilka, gdy był on jednym z najpotężniejszych w całym lesie. Wojownicy ich byli na wybitnym poziomie, każdy przechodził trudne szkolenie, które nie każdy zdołał ukończyć. Koty w nim były surowe, a lenistwo było karane. Kto miałby tyle odwagi, aby ich zaatakować? A może idzie w złym kierunku… Co by chciało ich zaatakować? Zabłąkana Łapa chciał zadać pytanie, jednak słowa utknęły mu w gardle.
— Mimo swej choroby, jesteś jednym z nielicznych, którzy widzą pośród ślepców. Tym, który został wybrany — powiedział kocur z delikatnym uśmiechem na pysku, podczas gdy Omen spoglądał na niego pytająco. Słowa obcego nie miały żadnego sensu. Mimo iż mówił tak wiele, wszystko brzmiało dla kocura jak plątanina słów wypowiedzianych w obcym mu języku. Tym razem nie podjął się próby odebrania głosu, chociaż na jedną krótką chwilkę.
— Choć bardzo bym chciał z tobą spędzić całą tę noc, tak czas nagli. Ten las nie jest naszym domem. Już nie — wytłumaczył się, spoglądając na Omena smutnym wzrokiem. — Posłuchaj mnie teraz uważnie, gdyż te słowa zaważą o przyszłości całego boru.
Gdy Zabłąkana Łapa usłyszał nagłą zmianę tonu kota, ten skinął z powagą. Nie wiedział, jak działają odwiedziny kotów w snach, wiedział jedynie, że czasami tak mają medycy… Chyba medycy? Może? Wszystko wydawało się takie dziwne… Był jednak pewien, że to, co mu powie obcy, będzie czymś ważnym.
— Za dwa księżyce, gdy niebo będzie równie czyste i gwieździste jak teraz, wybierz się w miejsce, w którym zakwitnie pierwsza wierzba — powiedział kocur, a srebrny poczuł, jak dreszcz przebiega mu po plecach aż po koniuszek ogona. — Nie mów o tym nikomu, jeśli twoja zguba nie leży w celu twych działań — dokończył swoją wypowiedź.
Omen chciał się odezwać, chciał zadać pytanie, a może i kilka pytań, dowiedzieć się, o co tu może chodzić, jednak wiedział, że każde słowo, które będzie próbował powiedzieć, nie opuści jego pyska, a jedynie utknie mu w gardle, pozostawiając niesmak. Zdołał on jedynie skinąć głową, gdy nagle poczuł na sobie wzrok kota. Gdy podniósł on głowę, spoglądając na obcego, spotkali się wzrokiem. Przygaszone, mgliste oczy skanowały pysk kota, którego oczy były jasne niczym gwiazdy, a wzrok jego ciepły, nawet przyjazny. Poczuł tylko, jak świat wiruje dookoła niego, a wszystko powoli się rozmywa. Gwiazdy znikały z nieba, a wszystko stało się takie niewyraźne. Nagle poczuł, jak traci on równowagę, jakby zaraz miał spaść z gałęzi, na której wcześniej wstał, a nim zdołał ją ponownie odzyskać, ten poczuł, jak uderza o ziemię, a w następnej chwili jest w legowisku uczniów. Obudził się.

ʚ ⚝ ɞ

Serce waliło mu w piersi jak szalone, a krew głośno szumiała w uszach. Niebo z każdą chwilą stawało się coraz jaśniejsze, a śpiew ptaków powoli zaczął dochodzić do jego uszu. Rozejrzał się on po legowisku, uspokajając się, gdy dojrzał pozostałych uczniów. Zobaczył, jak Kosaćcowa Łapa leży wywalony na plecach, cicho mamrocząc niezrozumiałe mu słowa, podczas gdy przebierał łapami w powietrzu, jakby biegł za zwierzyną. Dostrzegł również Brukselkową Łapę, która leżała skulona na swoim legowisku w ciasny kłębek, pyszczek ukrywając w swoim ogonie. Później dotarł swoim wzrokiem do Głupiej Łapy oraz Rysiej Łapy, obie z kotek miały większe legowiska niż przeciętny uczeń, ze względu na swój wiek. Rysia Łapa została ukarana za swoje “lenistwo” jak to Sosnowa Gwiazda powiedziała, jednak zdaniem Omena była ona wspaniałą mentorką. Co do Głupiej Łapy… Zdanie jego było mieszane. Wiedział, że w przeszłości pełniła funkcję ucznia medyka, jednak po pewnym zgromadzeniu została ona ukarana, a następnie pozbawiona ogona. Otrzymała również upokarzające imię, które miało przypominać jej o głupocie. Nigdy się nie mieszał w te sprawy, jednak wiedział, jak Klan Wilka potrafi być surowy. Może dlatego unikał rozmów z innymi na zgromadzeniach… Nigdy nie wiesz, czy przypadkiem nie palniesz o słowo za dużo. Wtedy nie będzie obchodził ich fakt, że był to przypadek lub nie. Dopiero gdy serce kocura przestało pędzić niczym serce spłoszonego zająca, ten dał radę pozbierać swoje myśli. Przypomniała mu się rozmowa z obcym. Och, a co jak to był jakiś podstęp? Co jak to Mroczna Puszcza wyciąga w jego strony łapy? Jednak… Wydawał się on zbyt dobry. Zbyt przyjazny, a miejsce to było spokojne. Gwiazdy również były widoczne na niebie. Mimo wszystko powinien on zachować ostrożność. Nigdy nie wiesz, co przodkowie mogą dla ciebie szykować. Powietrze mu dobrze zrobi… Zabłąkana Łapa powoli wstał z legowiska, delikatnie stawiając swoje kroki, starając się ominąć każdego ze śpiących uczniów, prędko opuszczając legowisko.

[1569 słów]

[przyznano 31%]

Od Zabłąkanej Łapy CD. Kosaćcowej Łapy

Omen tylko pokręcił głową zrezygnowany.
— Nie jest to aż tak długo. Lepiej dłużej trenować i wiedzieć więcej, niż się śpieszyć i zginąć z łap pierwszego lepszego samotnika — mruknął kocur.
— Ale żeby tak umierać? Można szybko się czegoś nauczyć i być w tym dobry! Ja bardzo szybko się wszystkiego nauczyłem i jestem w tym dobry! Ostatnio trenowałem z Brukselkową Łapą i poszło mi świetnie, chociaż i tak trochę dostałem po ogonie… Walczyłem też z Głupią Łapą! Oczywiście wygrałem tę walkę! A wiesz, czemu nazywa się Głupia Łapa? Dziwne jakieś to imię, Obłąkana Łapo… Kto by tak nazwał swojego kociaka? Moim zdaniem jest to smutne imię, aby nadać je kociakowi! Jak była mała, to nazywała się Głupek? Jest dużo niemiłych członów, które mają złe znaczenie. Na przykład klątwa, albo omen! Dziwne te człony, dlaczego ktoś by tak nazwał swojego kociaka, to ja nie wiem! — wymiauczał uczeń prosto do ucha kocura, zalewając go słowami.
Omen tylko podniósł na krótką chwilę wzrok, tylko aby zaraz ponownie go opuścić na dół.
— Gdy byłem kociakiem, to moje imię brzmiało Omen — mruknął, rozważając trzepnięcie kocurowi w głowę swoim ogonem. Może mógł się wytłumaczyć przypadkiem? Albo powiedzieć, że to samo się zrobiło… Jednak nim zdołał on podjąć decyzję, Kosaciec się odezwał.
— Och, wybacz mi, Obłąkana Łapo! Nie wiedziałem! Jestem pewien, że Klan Wilka nie miał nic złego na myśli, nadając ci takie imię — powiedział Kosaćcowa Łapa, starając się brzmieć w jakimś stopniu przepraszająco… Chociaż nie wychodziło mu to za bardzo.
— To nie Klan Wilka nadał mi to imię — odpowiedział Omen, czyszcząc swoje futro na piersi, nawet nie spoglądając na niego.
— Jak to? Przecież jak rodzisz się w klanie, to otrzymujesz imię, nie? — zapytał kocurek.
— Co ty mówisz? Przecież ja nie urodziłem się w klanie — prychnął srebrny, poprawiając swoją pozycję na wygodniejszą oraz siadając na ziemi. Owinął swój ogon dookoła łap, starając się je ogrzać. Oczywiście, Kosaćcowa Łapa miał delikatnie mówiąc gdzieś jego przestrzeń osobistą, więc nim on się obejrzał, ten już siedział obok, wbijając w niego swoje dwa brązowe ślepia.
— Nie urodziłeś się w klanie?! — krzyknął na prawie cały obóz, przez co Zabłąkana Łapa skrzywił swój pysk.
— Nie krzycz tak, uszy mi zwiędną… A ty co, nie wiedziałeś? — zapytał z nutką niedowierzania w głosie.
— A skąd to miałem wiedzieć! Z jakiego klanu wtedy jesteś? Uciekłeś może z Klanu Nocy? Tam byś pasował! Masz takie futro, dużo kotów podobnych do ciebie tam żyje… Może nie z osobowości, ale wyglądu na pewno! Ach, szkoda, że nie wiesz, jakie masz futro! Takie fajne w pręgi... — wymruczał uczeń.
— To, że tyle gadasz to chyba rodzinne, tak? Jarzębinowa Łapa też mi nie dawała spokoju z pytaniami. Odpowiadając na twoje pytanie, nie, nie uciekłem z Klanu Nocy. Urodziłem się między samotnikami, żyłem tam, aż patrol Klanu Wilka nie znalazł mnie i Sowią Łapę — wytłumaczył, starając się zachować spokój.
Zębatki zdawały się przestawiać w głowie Kosaćcowej Łapy, a myśli powoli formować, aż go nagle nie olśniło.
— To Sowia Łapa też był samotnikiem?! — powiedział zszokowany tą informacją.
— No co ty, serio? Długo ci to zajęło — odpowiedział sarkastycznie Omen.

[502 słowa]

<Kosaćcowa Łapo?>

[przyznano 10%]

Od Zabłąkanej Łapy CD. Kosaćcowej Łapy

Zabłąkana Łapa cicho siedział w obozie Klanu Wilka, odpoczywając po wykonywaniu swoich obowiązków. Był to ciężki dzień dla niego. Najpierw spędził cały ranek, czyszcząc legowiska, później kilka godzin polował, a na koniec wyciągnęli go jeszcze na patrol. W oczach ucznia wojownika była to tragedia, a nie przyjemność! Myślał, że jak będzie udawał ślepego, to może mu odpuszczą… Może by wysłali go do starszyzny, lub sprzedali samotnikowi, ale nie! Zrobili z niego tanią siłę roboczą, która mało wymaga i mało mówi. Może powinien więcej narzekać? Więcej się buntować? Chociaż nie, byłby to bardzo głupi pomysł. Nie potrzeba mu tego, aby któryś z wojowników strzelił mu z łapy w głowę. Już widział, jak wojownicy traktują tych, którzy się sprzeciwiają. Omen westchnął, gdy poczuł zimny dreszcz, który przeszedł jego ciało. Mało przyjemne uczucie. Planował powoli ruszać do legowiska uczniów, aby odpocząć, jednak nie! Jak zwykle los chciał go dobić, przez co zesłał mu na głowę drugiego ucznia. Bardzo głośnego ucznia, przez którego wielokrotnie miał ochotę zakopać sobie głowę w piachu, za każdym razem, gdy ten wykrzykiwał głośne “Dobranoc” co noc w legowisku uczniów.
— Cześć, Obłąkano Łapo! — usłyszał kocur, tracąc swoje resztki chęci do życia. Och, niech piorun go strzeli, on nie chciał tak cierpieć! Nim zdołał poprawić swojego “towarzysza”, ten mu przerwał, wykrzykując kolejne słowa. — Zaraz, nie tak… Yyy… Witaj Zabłąkana Łapo! — poprawił się. Cóż, tyle dobrego.
Zabłąkana Łapa niechętnie podniósł wzrok, spoglądając na Kosaćcową Łapę, cicho prychając na jego widok.
— Jak ci mija ten przecudowny dzionek, kolego? — rzucił kolejnym zdaniem Kosaciec.
— Zostaw mnie, zajęty jestem — prychnął, starając się odejść od ucznia, tylko aby ten za nim pobiegł, wskakując mu pod łapy. Jak dobrze, że nie był on faktycznie ślepy, bo by podeptał kocura… — Czego chcesz? — mruknął, nie kryjąc swojego niezadowolenia z obecności drugiego ucznia.
— Porozmawiać! — odpowiedział energicznie.
— A ja nie chcę — warknął krótko Omen.
— To ci nie dam spokoju, aż mi nie odpowiesz! — rzucił, podskakując za Omenem Kosaciec.
— Na Klan Gwiazdy… Dobrze, okej, porozmawiajmy, ale jak dorwę cię na treningu, to nie będę delikatny podczas walki — zagroził mu kocur, a niebieski energicznie pokiwał głową z zadowoleniem. Co za dziwak…
— Jasne! W takim razie jak ci mija dzień? — zapytał uczeń.
— Och, doskonale, aż chce mi się żyć — mruknął sarkastycznie Zabłąkana Łapa, a Kosaciec przekrzywił na bok głowę z zakłopotaniem.
— To dobrze? — miauknął.
— Nie! — prychnął, zamykając oczy z frustracji. Co za kot… — A tobie jak mija dzień? — zapytał niechętnie, licząc na krótką odpowiedź.

<Kosaćcowa Łapo?>

[400 słów]

[przyznano 8%]

Od Zabłąkanej Łapy CD. Jarzębiny (Jarzębinowej Łapy)

Kocur prychnął, słysząc kolejną falę pytań ze strony kociaka.
— Wiem, jak wyglądam! Nie jestem ślepy od zawsze, tylko… Ach, po co Ci to mówię! Zajmij się sobą, paskudo. Powinnaś bawić się w żłobku, a nie zaczepiać uczniów — syknął, próbując strącić kotkę ze swojego ciała, gdzie jak się okazało, jego próby nie zakończyły się sukcesem. Kociak jedynie uczepił się mocniej, wtulając się w jego ogon. W taki sposób wiedział, że nigdy nie będzie chciał własnych kociąt…
— Jak to widziałeś? To koty nie rodzą się ślepe? Myślałam, że tacy jak ty są od zawsze ślepi! Dlaczego oślepłeś? Co ci się stało? Proszę, powiedz mi! Ja chcę wiedzieć! — zaczęła go błagać młodsza, wijąc się na jego ogonie niczym robak, skutecznie plątając jego futro i łamiąc upchnięte w nim pióra.
Wzrok kocura powędrował wyżej, zatrzymując się na drzewie, na którym siedziały trzy wrony, bacznie obserwując wszystko, co się działo. Ech, będzie musiał poszukać nowych piór, aby zastąpić te połamane… Uczeń delikatnie odsunął kotkę od jego ogona.
— Zostaw mój ogon… I swoją drogą, nie muszę ci nic mówić. Jest to prywatna sprawa — odpowiedział. —Nie możesz się tak kłaść na inne koty, szczególnie na mnie! Połamałaś mi pióra, które mogły ci się wbić gdzieś. Jesteś jeszcze mała, więc łatwo by coś Ci się mogło stać — wytłumaczył kocur, wyrzucając złamane pióra z ogona. Co za pech…
Jarzębina na chwile myślała nad słowami kocura, jednak wszystko, co zdążyło ułożyć się jej w głowie, równie szybko wyleciało. Skąd o tym wiedział? Bo ten mały pomiot z Mrocznej Puszczy uczepił mu się szyi, wisząc, jakby to była zabawa!
— Powiedz, dlaczego nie widzisz! Proszę! Proszę! Proszę! Będę grzeczna! Obiecuje, że nikomu nie powiem! Proszę! — zawyła mu do ucha. Och co za tortury… Już woli polować w najgorszym błocie, niż wchodzić do żłobka kolejny raz…
— Przez wypadek podczas zabawy, dobrze? Dlatego musisz być ostrożna podczas zabawy, chyba że chcesz skończyć jak ja. Gdy coś cię zacznie boleć, to musisz iść szybko do medyka, aby on się tym zajął — wytłumaczył.

<Jarzębino?>

[Trening wojownika; 327 słów]

[przyznano 7%]

Od Zabłąkanej Łapy CD. Jarzębiny (Jarzębinowej Łapy)

— Stój! Nie odpowiedziałeś na moje pytanie! — usłyszał kocur tuż za sobą. Niechętnie się odwrócił w jej stronę, wykrzywiając pysk w widoczny grymas.
— Nie mam czasu na zabawy, smarku… — mruknął uczeń, spoglądając niechętnie na szylkretkę, która żywo skakała po całym żłobku. Pozostało mu jedynie się modlić, że ta nie obudzi matki. — Przestań tak skakać! Obudzisz swoją mamę — syknął, nachylając się do kociaka, skutecznie go karcąc. Najwidoczniej jego upomnienie zadziałało, gdyż młoda przestała rzucać się na boki jak opętana!
— Jak się nazywasz? — miauknęła, zerkając na niego niewinnie. — Ja jestem Jarzębina! Chcesz się pobawić? Nudno tu! Chcę coś porobić ciekawego, proszę, proszę, proszę! — zawyła mu kotka do ucha.
— Nie mam czasu na zabawy. Mam obowiązki, które muszę wypełniać jako uczeń — wytłumaczył, starając się przybrać łagodniejszy ton głosu, chociaż i tak wyszedł on również ostro co poprzednio.
— Uczeń? Byłam pewna, że jesteś starszym! Jesteś ślepy, tak? Dlaczego jesteś uczniem? Ślepe koty nie potrafią walczyć! Ty potrafisz? Chcesz mi może pokazać? Proszę, będę grzeczna! Możemy? Proszę? — kociak zalał go słowami, nie pozwalając mu na udzielenie ani jednej odpowiedzi. Na Klan Gwiazdy, skąd te kociaki mają tyle myśli jednocześnie? Gdy on był młody, to zawsze siedział cicho! Cóż, może dlatego, że wtedy był jakimś wyrzutkiem, ale czy to istotne? Potrafił się zachować!
— Ciszej trochę… Głowa mi zaraz pęknie przez twoje paplanie! Nie, nie jestem w starszyźnie. To, że jestem ślepy, nic nie znaczy — odpowiedział kocur, ponownie ruszając się do przodu, tylko po to, aby ta mała przylepa uczepiła się jego ogona niczym rzep. — Puszczaj! Mówiłem już, że nie mam czasu — odpowiedział, starając się strzepnąć ze swojej grubej kity małą istotę, jednocześnie starając się jej nie zranić. Och, klan by go zabił, gdyby przypadkiem połamał to młode…
— Jak się nazywasz! — powtórzyła pytanie kotka, otwierając pyszczek oraz…
Widząc to, co robi kociak zapaliła się lampka w głowie Omena. O nie! Nie ma opcji, że ten pozwoli jej wgryzać się w jego piękny ogon! Kocur tym razem mniej ostrożniej strzepnął młodą kulkę energii, pozwalając jej wylądować na jednym z legowisk.
— Jak Ci powiem moje imię, to mnie zostawisz? — zapytał zrezygnowany, z głośnym westchnięciem. Oczywiście, że Jarzębina pokiwała głową zadowolona, że udało jej się wytrącić kocura z równowagi w jakimś stopniu… — Nazywam się Zabłąkana Łapa, chociaż dużo kotów mówi na mnie Omen — odpowiedział, a następnie postawił krok w stronę wyjścia ze żłobka. Gdy zobaczył, że kociak już za nim nie idzie krok w krok, pozwolił sobie wyjść ze żłobka. Szkoda tylko, że w ciągu kilku uderzeń serca, ta mała istota wybiegła ze żłobka oraz uczepiła się ogona kocura.
— Mam cię! — wykrzyczała mu prosto do ucha, traktując to wszystko jako zabawę.
— Niech ktoś mnie zabiję… — wymamrotał na tyle cicho, aby mała tego nie usłyszała, a następnie skierował swój wzrok w stronę kociaka. — Czego tym razem? — zapytał.

<Jarzębino?>

[455 słów; trening wojownika]

[przyznano 9%]

Od Zabłąkanej Łapy

Zabłąkana Łapa mruknął, cicho wędrując za Lodową Sałatą, podczas gdy ta prowadziła go w obce mu miejsce.
— Daleko jeszcze? Łapy mi zaraz odpadną! — mruknął uczeń, krzywiąc pysk za każdym razem, gdy krzywo postawił łapę. Znana mu wojowniczka tylko przewróciła oczami, podchodząc do niego od tyłu oraz dając mu delikatne pchnięcie w przód.
— Łapy masz całe, nic ciebie nie boli, więc możesz iść! Ruchy, nie mamy całego dnia. Muszę jeszcze iść na patrol wieczorny, którego nie mogę przegapić — odpowiedziała wojowniczka.
— Życie mnie boli! Po co mnie ciągniesz do tego lasu? Pewnie chcesz rzucić mnie gdzieś w krzaki, całego połamanego, biednego ślepca… — powiedział sarkastycznie uczeń.
— Och, nie narzekaj. Niby jesteś ślepy, a radzisz sobie lepiej niż inni uczniowie! To ty byś mnie prędzej połamał, niż ja ciebie. Swoją drogą, niestety nie mogę cię przypadkiem zgubić w tym lesie. Jadowita Żmija wyjątkowo bardzo się tobą zainteresowała, a gdyby odkryła to, że z mojej winy przepadłeś, to by mnie pogoniła w jeżyny — zaśmiała się wojowniczka. Oczywiście, że Jadowita Żmija by nie skrzywdziła członka klanu, tylko przez jego zniknięcie, czyż nie? Chyba kotka była na tyle stabilna, aby takiej głupoty nie robić. Omen cicho coś wymruczał pod nosem, a następnie przyśpieszył kroku.

ʚ ⚝ ɞ

Wędrówka wojowniczki z uczniem długo nie trwała, gdy nagle znaleźli się oni przed… Tunelami? Co to miało być?
— Gdzie jesteśmy? — zapytał uczeń, kierując wzrok na wojowniczkę, która dumnie spojrzała w stronę otworów w ziemi.
— Jesteśmy przed tunelami. Rysi Trop poprosiła mnie, abym przytargała cię tutaj, oraz nauczyła nawigacji w tunelach. Z twoją ślepotą nie powinno być ciężko, w końcu masz lepszy słuch przez to, czyż nie? — zapytała, a Omen odpowiedział skinięciem głowy. — Wspaniale! W tunelach jest echo, jak każdy dobrze o tym wie. Bez wzroku ciężko będzie ci ocenić to, czy tunel to ślepy koniec, dlatego będziesz musiał korzystać z dźwięków. Jeśli twoje echo się odbije i wróci do ciebie, oznacza to, że w głąb tunelu będzie ściana. Jeśli jednak twój głos zaniknie oraz nigdy nie wróci do ciebie w postaci echa, znaczy to, że tunel ciągnie się dalej — wytłumaczyła energicznie mu kotka, a Omen tylko zrobił minę, jakby ta kazała mu latać.
— Czyli… Mam się drzeć w tunelu? — powiedział, odrobinę oceniając metody wojowniczki.
— Cóż, jak tak to obierasz w słowa to faktycznie, dziwnie to brzmi, ale jest to bardzo skuteczna metoda! Przynajmniej dla ślepych… — odpowiedziała.
— Ach, nie musisz podkreślać tego, że jestem ślepy, co przeklęte drugie zdanie! — mruknął, uderzając łapą w ziemię.
— Dobrze, dobrze! Bez nerwów. Twoim zadaniem na dzisiaj będzie przejście przez cały tunel na drugi koniec, oczywiście bez łamania sobie kończyn po drodze. Będę czekać po tobie na jego drugiej stronie, więc przebiegnę nad nim. Dam Ci trochę czasu na odszukanie wyjścia, jednak gdy przez długi czas nie będę słyszała od ciebie ani słowa, to wejdę do tunelu i odszukam cię — wytłumaczyła wojowniczka. Zabłąkana Łapa skinął głową ze zrozumieniem, a następnie pomaszerował do tunelu, który znajdował się przed nim.
— Nie ma tu jakiś nagłych spadów w dół, mam nadzieję? — zapytał wojowniczkę, jednak tym razem odpowiedziała mu cisza. Świetnie, tylko tego pragnął. Najwidoczniej ta już pobiegła, zostawiając go tu samego. — Świetnie! Dzięki wielkie! — wykrzyczał w tunel, nie żałując sobie sarkazmu w tonie jego głosu. Nie pozostało mu teraz nic innego, jak ruszyć w drogę.

ʚ ⚝ ɞ

Ach… Głównym plusem przebywania w tunelu był fakt, że nikt go nie mógł obserwować. Nic, tylko on i jego własne myśli, które niemiłosiernie darły mu się do ucha, zachęcając go do rzucenia się w pierwszą przepaść, którą jego ślepe oczy zobaczą. Ten przeklęty tunel ciągnął się w nieskończoność, jednak znalazł sobie rozwiązanie na jego nudę… Powoli zbliżał się do następnego rozwidlenia tunelów, na co wychylił pysk do tego, który kierował się na prawo.
— Lisie łajno! — kocur wydarł się do tunelu, nie oszczędzając głosu. Gdy dźwięk do niego nie wrócił, ten się uśmiechnął dumnie, a następnie ruszył w głąb. Czy Omen cały ten czas wykrzykiwał przekleństwa, obelgi, lub słowa, których nie powinno się wypowiadać przy kociakach? Oczywiście, że tak! Liczył tylko, że Lodowa Sałata nie znajdowała się po drugiej stronie.
Kocur powędrował kilka kroków do przodu, gdy nagle natrafił na kolejne rozwidlenie tunelu, tym razem na trzy różne drogi. Och, dopiero będzie zabawa. Uczeń wsadził łeb do pierwszego z nich, wziął duży wdech, a następnie…
— Zapchlony szczur! — ponownie krzyknął, zmieniając tym razem przekleństwo. Widać było, że kreatywności mu nie brakowało… Kocur nastawił ucho, nasłuchując, czy echo do niego wróci. Jedno uderzenie serca, drugie, trzecie… “Zapchlony szczur!” usłyszał swój własny głos, który tak jak Lodowa Sałata powiedziała — wrócił. Cóż, tym razem nie trafił, ale to oznacza tylko więcej zabawy.
Kocur nastawił się do środkowego tunelu, wydzierając się kolejny raz tego dnia. Definitywnie będzie musiał zajść do jednego z medyków po odrobinę ziół na jego biedne gardło.
— Lisia morda! — głos ucznia ponownie odbił się echem przez korytarze w tunelu, tym razem nie wracając do niego jak poprzednio. Uczeń ruszył powoli przez tunel, a do jego uszu powoli docierały dźwięki z zewnątrz. Musiał być blisko wyjścia! Został mu może ostatni tunel…
Kocur zerknął na pozostałe dwa rozwidlenia, jedno kierujące się w lewo, a drugie w prawo. Najpierw wsunął łeb do tego skierowanego w lewo, licząc, że będzie to ten tunel.
— Żabie truchło! — krzyknął, nasłuchując tak jak wcześniej. Po paru uderzeniach serca głos kocura niestety wrócił, a ten zniesmaczony spojrzał na drugi tunel. Co za szkoda! Chciałby jeszcze pokrzyczeć bez ponoszenia konsekwencji… Cóż, został mu jeszcze ostatni raz. Chociaż czy Lodowa Sałata tego nie usłyszy? Ach! Co ona mu może zrobić…
Uczeń wojownika ustawił się w otworze drugiego tunelu, biorąc głęboki wdech, a następnie wykrzyczał tak głośno, jak tylko potrafił.
— Zasraniec! — krzyknął ostatni raz w tunel, słuchając, jak echo powoli odbija się od kamiennych ścian wąskiego przejścia. Gdy głos jego nie wrócił, ten mruknął pod nosem niezrozumiały ciąg słów, a następnie wygrzebał się z tunelu.

ʚ ⚝ ɞ

Słońce boleśnie uderzyło go w oczy, gdy ten postawił łapy na ziemi. Wkrótce ujrzał Lodową Sałatę, która obserwowała go z wielkimi oczami, jakby sama wątpiła w to co widzi, lub w tym przypadku, słyszy.
— Czy… Rysi Trop wie, że stosujesz takie słownictwo na treningach..? — zapytała niepewnie wojowniczka, ostrożnie dobierając słowa. Och, Ci uczniowie! Zero wychowania… Skąd on się urwał?
— Oczywiście, że wie! Co ja jestem, kociak? Będę mówić, jak mi się podoba, a przynajmniej w taki sposób miałem więcej zabawy. Krzywdy nikomu tym nie robię — mruknął Zabłąkana Łapa, na co wojowniczka łapą go pacnęła w głowę.
— Zero szacunku! Zachowuj się trochę na treningach. Może i Rysi Trop na to pozwala, ale ja nią nie jestem. Jeśli wychodzisz ze mną na trening, musisz się zachowywać! — skarciła go kotka, podczas gdy uczeń wyglądał, jakby bardzo brzydka myśl powoli gotowała mu się w głowie. Wojowniczka była w stanie zobaczyć jak lampka zapala się w głowie kocura, a na jego pysku pojawił się uśmiech. Nie uśmiech, który wskazuje na szczęście, a taki, który mówi, że ten zaraz robi coś bardzo głupiego.
— Psiakrew! — krzyknął, a Lodowa Sałata tylko go uderzyła łapą w głowę… Drugi raz tego samego dnia, w tak krótkim czasie! Nowy rekord?
Wojowniczka pokręciła głową zrezygnowana, głośno wzdychając.
— Ci uczniowie… Jakim cudem to ma tyle energii? — mruknęła, a Omen się tylko zaśmiał. — Wracajmy już do obozu, ciesz się, że nie mam pozwolenia na oddaniu ciebie w łapy samotników. Potraktuj to jako swój szczęśliwy dzień… — zażartowała, a następnie ruszyła z miejsca w stronę obozu. Omen oczywiście ruszył tuż za nią, przez całą drogę nie dając jej ani chwili spokoju. Co za dzieciak…

[Trening wojownika; 1230 słów]

[Nauka nawigacji w tunelach]

[przyznano 25% + 5%]

Od Omena (Zabłąkanej Łapy)

Przed ceremonią Omena

Jak każdy wie, Omen jest ślepy, a przynajmniej zdaniem innych kotów z Klanu Wilka. Było to nowe i obce miejsce dla kociaka, więc chyba wypadało, aby Omen otrzymał odrobinę ciepła, aby ten się przyzwyczaił do nowego miejsca, tak? Szkoda tylko, że zamiast ciepłego powitania i miłych słów ze strony innych usłyszał obelgi i wyzwiska. Cóż… Kto by się spodziewał, że miejsce to będzie niczym, a dziurą przepełnioną futrzakami, które próbują sobie podbić ego cierpieniem młodego? Szczęście Omena, że słowa ich nigdy go nie raniły w taki sposób, na jaki koty liczyły. Fakt, za każdym razem, gdy słyszał słowa “kret” bądź “ślepota” rzucane w jego stronę, to marszczył delikatnie nosek, ale ciężko było powiedzieć, czy marszczył go na dźwięk tych słów, a może na smród tych kotów, który wyjątkowo go drażnił. I tak było w przypadku jego pierwszego spotkania z zastępczynią Klanu Wilka, a mianowicie Jadowitej Żmii podczas jego drobnego “spaceru” po obozie, który składał się głównie z obijania o koty dla pokazu. Omen przechodził tuż obok zastępczyni, gdy nagle przypadkiem zahaczył o jej łapę, co oczywiście spowodowało prychnięcie ze strony starszej na widok ślepca.
— Patrz jak… — zaczęła mówić kocica, jednak prędko dostrzegła, że przed nią nie znajduje się znajomy jej kot, a średnich rozmiarów kociak, którego przyciągnęli do obozu po… No właśnie, ciężko powiedzieć, po co przygarnęli tego smarka! — Och, to ty… Kto Ci pozwolił wyjść ze żłobka, smrodzie? — zapytała, jej głos przepełniony niczym innym jak pogardą i wstrętem do kociaka. Huh, to była nowa obelga. Tej jeszcze nigdy nie słyszał… Musi ją zapamiętać, aby wykorzystać ją w przyszłości.
— Ciężko mi patrzeć jak chodzę — mruknął sarkastycznie Omen, na co Jadowita Żmija szturchnęła go łapą, co spowodowało jego małą wywrotkę na ziemię. Kocur był w stanie wyczuć złość zastępczyni… Może powinien odrobinę przystopować, jeśli chciał przeżyć tę noc.
— Słuchaj mnie, ty mały gnojku! Szacunku do starszych, ślepoto. Powinieneś kłaść mi się u łap i dziękować za łaskę Klanu Wilka, za przyjęcie takiej kaleki jak ty! Gdyby nie nasza łaska, te przeklęte ptaszyska już by dawno ciebie pożarły żywcem! — wysyczała w stronę młodego. Omen zwyczajnie wpatrywał się w pustkę, a następnie powoli wstał z ziemi oraz otrzepał futerko z zabrudzeń, tylko po to, aby zastępczyni ponownie go pchnęła na ziemię. — Ciesz się, że jestem na tyle w dobrym humorze, aby nie robić Ci dodatkowych problemów… Co ja będę się przejmować smarkiem jak ty, gdy i tak za kilka dni ślad po tobie zaginie! Nawet nie przeżyjesz mianowania na ucznia. Pewnie wpadniesz gdzieś do jakiejś dziury i skręcisz sobie kark, więc ciesz się życiem, póki je masz — dodała zastępczyni.
— Jakie mianowanie? O co z tym chodzi? — zapytał niewinnie kocurek, podnosząc głowę w stronę kotki o ciemnym futrze, świecąc do niej swoimi mglistymi oczami.
— A ja co jestem, matka twoja? Pytaj kogoś innego, smarkaczu! — okrzyczała młodego, jednak po chwili cicho westchnęła i wytłumaczyła kocurowi. — Przed mianowaniem, smarki jak ty muszą przeżyć jedną noc poza obozem… Dzięki temu nie mamy słabych jednostek takich jak ty. Mam nadzieję, że nie muszę Ci tłumaczyć, czym jest mianowanie? — wytłumaczyła starsza, nie żałując mu sarkazmu, na co kocurek pokręcił przecząco głową. — To dobrze, że aż takiej pustki w głowie nie masz. Przynajmniej coś się nauczyłeś w tym żłobku…
— Co miałaś na myśli, mówiąc, że nie przeżyje tego mianowania? — rzucił kolejnym pytaniem w stronę Jadowitej Żmii, na co ta zrobiła minę, jakby jej całą rodzinę kociak zabił. Omenowi oczywiście spojrzenie kotki nie umknęło.
— A ty co, głupi jesteś, że takie pytanie zadajesz? Kogo ja pytam, oczywiście, że jesteś! Ślepy smarkacz jak ty ma przeżyć noc poza obozem? Jasne, już to widzę! Prędzej nauczę się latać, niż ślepiec jak ty wróci w jednym kawałku. Będziesz niczym, a przekąską dla lisów w najlepszym wypadku — wysyczała zastępczyni w stronę kociaka, powstrzymując samą siebie przed kolejnym trzepnięciem kociaka.
— A skąd taka pewność, że nie przeżyję? — zapytał Omen, ponownie podnosząc się z ziemi, na co Jadowita Żmija go szturchnęła, przynajmniej nie na tyle mocno, aby ten poleciał do tyłu.
— Proszę cię, nie rozśmieszaj mnie. W taką noc umierają kociaki, którym nie brakuje jednego ze zmysłów, a ślepiec jak ty ma przeżyć? — zakpiła z niego. Jadowita Żmija postrzegała go jako kogoś słabego, chociaż nie mógł jej za to winić. Zdaniem kotów był on ślepy, a ślepe koty zawsze kończą głęboko pod ziemią.
— A co jeśli przeżyję? — zapytał kociak niepewnie, delikatnie zestresowany myślą o spędzeniu całej nocy poza obozem. Mimo iż przez większość swojego życia nie mieszkał w klanie, to jego matka bądź ojciec zawsze byli obok. Teraz sprawa delikatnie się różniła, gdyż miał zostać sam.
— Cud się stanie! — odpowiedziała sarkastycznie, a następnie kontynuowała. — Jeśli przeżyjesz i wrócisz do obozu w jednym kawałku, to zaakceptuje cię jako jednego z nas. Czy pasuje Ci taka umowa? — zapytała, na co kociak skinął głową. Oczywiście wiedziała, że szansy takiej nie było! Omen miałby przeżyć samotną noc w lesie? Takiego smroda jak on nawet by żaba zjadła, a co dopiero jakiś większy drapieżnik taki jak lis bądź sowa!
Zastępczyni przeskanowała kociaka kolejny raz swoimi ślepiami, a następnie się odezwała kolejny raz.
— Wracaj już do żłobka… Pewnie cię szukają. Musisz się wyspać, jeśli chcesz przeżyć. Eh, co ja się przejmuję… Wynocha, smarku! — syknęła na kociaka, na co ten prędko pognał do żłobka. Nie ważne jak bardzo chciała odgonić Omena, ta wyjątkowo go… Polubiła. Może i potrafił być wyszczekany, jednak ta cecha sprawiała, że kotka się nim zainteresowała. Mimo iż ta wolałaby zginąć najbardziej bolesną śmiercią, niż się do tego przyznać, jednak w rzeczywistości miała cichą nadzieję, że wcześniej wspomniany cud się stanie, a kociak wróci cały. Chciała wiedzieć, co z niego wyrośnie.

ʚ ⚝ ɞ

W obozie było już ciemno. Sowy głośno huczały, a dzikie zwierzęta wyły w oddali. W całym obozie tego wieczoru panowała jakaś dziwna atmosfera, a mały Omen dopiero zdał sobie sprawę z tego, co ma się tej nocy wydarzyć, gdy pewien kot wydarł go z ciepłego żłobka wraz z jego bratem, Sową. Oba kociaki były postawione przed znajomą im sylwetką. Była to dymna kotka o zielonych ślepiach, której sama obecność zmuszał koty do odwrócenia wzroku. Mowa oczywiście o przywódczyni Klanu Wilka, Sosnowej Gwieździe.
— Omenie, Sowo, zgaduję, że wiecie, dlaczego was nasi wojownicy obudzili o takiej godzinie, czyż nie? — zapytała spokojnym tonem, na co rodzeństwo skinęło głową. — Doskonale. Z racji, iż skończyliście już 6 księżyców czas najwyższy przejść wasze mianowanie na uczniów Klanu Wilka. Jednak dlatego, że nie możemy posiadać słabszych jednostek, pozwoliliśmy sobie na wprowadzenie… Testu. Możliwe, że słyszeliście już słowo lub dwa o nim, jednak nikt nie zagłębiał się w szczegóły — powiedziała przywódczyni, skanując wzrokiem oba koty, które wytargały Omena oraz Sowę ze żłobka.
Starsza zrobiła krótką przerwę w swojej wypowiedzi, dając im sekundę na przyswojenie wiadomości, a następnie odezwała się kolejny raz.
— Waszym zadaniem będzie przeżyć noc poza obozem bez opieki wojownika. W ten sposób udowodnicie, że nadajecie się na uczniów tego klanu. O powrót nie musicie się obawiać, gdyż o świcie wyślę wojowników, aby was odnaleźli tak prędko, jak potrafią. Musicie jednak wiedzieć, że w nocy będą polować na was różne stworzenia. Musicie wykazać się sprytem, aby przeżyć tę noc — wytłumaczyła im Sosnowa Gwiazda. — Powodzenia — rzuciła im ostatnie słowo, a w następnej chwili dwóch wojowników chwyciło Sowę i Omena za kark i skierowało się ku wyjściu z obozu. Rodzeństwo zdołało rzucić ostatnie spojrzenie drugiemu, gdy wojownicy się rozdzielili w dwie różne strony.

ʚ ⚝ ɞ

Kociak czuł, jak wiatr świszczy mu w uszach, gdy kocur, który go trzymał, brutalnie nim miotał na boki w trakcie biegu. Musiał zapamiętać sobie, że koty jak on nie są stworzone do transportu mniejszych… Miał cichą nadzieję, że Sowa trafił na lepszego przewoźnika. Kociak cicho pisnął, gdy kocur ostro skręcił, miotając nim na boki. Świetnie, nawet nie jest sam, a Ci już go chcą zabić! Życie się na niego uwzięło. Gdy wojownik nagle się zatrzymał i postawił na ziemię, ten nie mógł ustać na czterech łapach i poleciał na pysk.
— Pamiętaj, że nie możesz wrócić do obozu przed świtem, inaczej czeka cię kara. Powodzenia, Omenie — mruknął wojownik, i nie czekając na jego odpowiedź, zniknął w zaroślach.
Omen powoli się rozejrzał dookoła siebie, starając się wyłapać sylwetkę kota, który mógł go obserwować. Nie chciał, aby ktoś dostrzegł, jak ten perfekcyjnie omija wszystkie przeszkody. Po krótkiej chwili rozglądania się Omen miał pewność, że w jego pobliżu nie ma żadnego członka Klanu Wilka. Przynajmniej tyle dobrego… Ostatnie co potrzebował to jakiś szczur na ogonie.
— Co za świństwo… — wymamrotał do siebie kocur. Wiedział, że musi znaleźć jakieś bezpieczne miejsce, aby spędzić tę noc.
Omen przeskanował wzrokiem swoje otoczenie, dostrzegając wysokie drzewo, na którym mógłby się ukryć. Gałęzie były na tyle gęste, że mało kto by go dostrzegł. Szkoda tylko, że najpierw musiał się tam wczołgać, a przynajmniej na tyle szybko, aby coś go nie zjadło.
Kociak prędko przyczłapał się pod drzewo, a następnie przypominając sobie, jak jego matka skakała po drzewach, polując na ptaszyska, wysunął swoje pazurki ostre niczym igiełki oraz wbił je w drzewo. Gdy ten zaczepił się o nie wystarczająco mocno, wybił się z tylnych łap. Może i ta wspinaczka wymagała dużo wysiłku fizycznego, jednak nie poszedł on na marne, gdyż kociak zdołał się dostać do swojej upragnionej gałęzi. Nie była ona na samym czubku, co było oczywiste. Żaden kociak w takim wieku nie dałby rady się tam wspiąć. Znalazł sobie gałąź na średniej wysokości, która była na tyle wysoko, aby dzikie zwierze go nie odnalazło, co było jedyną ważną rzeczą w tej chwili. Omen prędko przysiadł między gałęziami, przyciskając swoje drobne ciałko do drzewa. Teraz pozostało mu jedynie czekać do rana, aż koty, które Sosnowa Gwiazda wyśle, go odnajdą…

ʚ ⚝ ɞ

Nim się kocurek obejrzał, a słońce już powoli wstawało. Po ciężkiej nocy spędzonej na drzewie nareszcie nadszedł dzień, a wojownicy zostali wysłani, aby odnaleźć dwójkę kociąt. Och, zaskoczenie członków Klanu Wilka, które malowało się na ich pysku, było nie do opisania. Większość z nich spodziewała się, że odnajdzie się tylko jeden, podczas gdy Omen zostanie pożarty… Kociak nawet dostrzegł spojrzenie pełne szoku, które Jadowita Żmija dyskretnie rzucała w ich stronę. Dwójka kociąt została prędko postawiona przed dużym, ściętym pniem, na którym równie szybko znalazła się Sosnowa Gwiazda, zwołując Klan Wilka na spotkanie.
Gdy koty nareszcie się zebrały, ta zabrała głos, wbijając swoje ostre spojrzenie w dwójkę młodych pod pniem.
— Sowo, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem — zaczęła mówić Sosnowa Gwiazda, spoglądając na liliowego kocura, a wyraz pyska przywódczyni pozostał taki sam. — Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Sowia Łapa. Twoim mentorem będzie Mroczna Wizja. Mam nadzieję, że Mroczna Wizja przekaże Ci całą swoją wiedzę — zakończyła mówić kocica na pniu, a następnie wbiła swoje ślepia we wcześniej wspomnianą kocicę.
Gdy Sosnowa Gwiazda odszukała wojowniczkę w tłumie zebranych kotów, ta cicho odchrząknęła oraz ponownie zabrała głos, stojąc dumnie na pniu.
— Mroczna Wizjo, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Zarannej Zjawy, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją siłę i wiedzę. Będziesz mentorką Sowiej Łapy i mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — powiedziała przywódczyni na jednym oddechu, utrzymując kontakt wzrokowy z Mroczną Wizją, która posłusznie skinęła głową.
W obozie rozległ się krzyk kotów, które głośnie wykrzykiwały nowe imię Sowiej Łapy, jednak Sosnowa Gwiazda prędko uciszyła zebranych, jednym głośnym chrząknięciem, co zwróciło uwagę innych. Było to jasne, że ta nie zakończyła spotkania, a cichy szept zaciekawionych kotów dostał się do uszu Omena. Gdy szept również ucichł, ten poczuł, jak koty wbijają swoje ciekawskie spojrzenia w jego grzbiet.
— Omenie — zaczęła mówić Sosnowa Gwiazda, a kocurek niewinnie podniósł głowę do góry, wbijając w przywódczynię swoje “ślepe” ślepia. — Ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do momentu otrzymania imienia wojownika będziesz nazywać się Zabłąkana Łapa — oznajmiła przywódczyni donośnym tonem, a nowe imię kocura wywołało chichot ze strony zebranych. Idealnie, jeszcze tego mu było trzeba. — Twoim mentorem będzie Rysi Trop — mruknęła starsza, spoglądając na zaskoczoną młodą wojowniczkę, która stała w tłumie. — Mam nadzieję, że Rysi Trop przekaże Ci całą swoją wiedzę — dodała Sosnowa Gwiazda, rzucając ostatnie spojrzenie w stronę Omena, a następnie skierowała swoją uwagę na wcześniej wspomnianej wojowniczce. — Rysi Tropie, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Gronostajowego Tańca, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją dumę i wierność. Będziesz mentorką Zabłąkanej Łapy i mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — powiedziała przywódczyni, nie przerywając kontaktu wzrokowego z wojowniczką. Mimo swojej niepewności Rysi Trop powoli skinęła głową.
Gdy przywódczyni Klanu Wilka wyłapała skinienie głowy kotki, która ukrywała się w tłumie, ta wzięła wdech, aby ponownie zabrać głos na spotkaniu kotów.
— To tyle, co miałam do powiedzenia. Możecie się rozejść! — zakończyła swoją wypowiedź podniesionym głosem, a następnie ona sama ruszyła w swoją stronę.
Koty powoli się rozchodziły na boki, a Omen kątem oka dostrzegł, jak Jadowita Żmija się mu chwilę przygląda. Teraz wiedział, że życie będzie jedynie trudniejsze. Och, niech coś go już zabije…

Teraźniejszość

Kolejny nudny dzień w życiu Zabłąkanej Łapy. Same obowiązki, zero odpoczynku, i przepychanki z innymi kotami, które wydawały się nie mieć końca. Muszą mieć bardzo smutne życie, jeśli formą rozrywki dla nich jest gnębienie ślepca, a przynajmniej w oczach innych. W Klanie Wilka było już kilka kotów, które podejrzewały, że ten nie oślepł całkowicie, jednak w jaki sposób mogły mu to udowodnić? Za każdym razem, gdy ktoś pytał go o jego wzrok oraz wspominał jego umiejętności, ten tłumaczył się, że ma nadzwyczajnie rozwinięty słuch, który ułatwia mu życie w wiecznej ciemności. Często taka wymówka działała, a koty przepraszały za tak niezręczne pytanie, chociaż nie zawsze one odpuszczały. Momentami spoglądały się one krzywo w jego stronę, a Omen tylko prychał, a następnie obijał się o ich bok. Co za zabawa. Może i był małym hipokrytą… Ach, co tu kłamać. Był on ogromnym hipokrytą, jednak nigdy nie mógł się powstrzymać przed przywaleniem w kota, który tego dnia wyjątkowo zaszedł mu za skórę, a gdy ten upadł, to bełkotał jakieś przeprosiny, tłumacząc się swoją ślepotą, jak to miał w zwyczaju. Oczywiście jego przeprosiny nie miały ani trochę szczerości w sobie.
Podczas gdy Omen kręcił się po obozie, nagle ktoś go szturchnął, co musi przyznać, odrobinę go przestraszyło. Nawet nie usłyszał kroków… Gdy Zabłąkana Łapa niechętnie się odwrócił, wzrokiem natrafił na wojownika o długim, białym futrze i żółtych ślepiach. Nie czekając, aż Omen zacznie mówić, ten zabrał głos.
— Ty. Idziemy na krótkie polowanie. Chciałem znaleźć jakiegoś innego ucznia, ale każdy wyparował wypełniać własne obowiązki, a ty wyglądasz, jakbyś się nudził… Plus nie ma nikogo lepszego do wyboru. Idziemy! — rozkazał Blade Lico, ruszając z miejsca. — W tę stronę — dodał, najpewniej starając się naprowadzić ślepca na dobry kierunek, mimo iż w rzeczywistości pomocy nie potrzebował, to docenił chęci kocura.

Podróż kotów nie trwała długo, gdyż prędko dwójka znalazła się przy Czarnych Gniazdach. Blade Lico zatrzymał się, a następnie zwrócił do Omena.
— Umiesz polować, mam nadzieję? — powiedział, jednak nie krył swojej wątpliwości.
— Oczywiście, że umiem. Rysi Trop już dawno mi to tłumaczyła. Całkiem dobrze mi to idzie, chociaż na ptaki najgorzej — mruknął, odwracając głowę. Oczy białego kocura delikatnie się rozszerzyły. Ślepy kot umiał polować? Cóż, nie będzie narzekał na umiejętności Zabłąkanej Łapy. Teraz wystarczy liczyć na to, że ten nie kłamie o swoich umiejętnościach.
— A co Ci sprawia problem, gdy polujesz na ptaki? Brak wzroku, a może coś innego? — zapytał wojownik, skupiając teraz swoją uwagę na młodszym kocie.
— Brak wzroku jest najmniejszym problemem. Ptaki często siedzą wysoko na drzewach, a ja nie jestem na tyle szybki, aby się na nie wspiąć i je złapać nim odlecą — prychnął. Cóż, był to nie taki powód, jakiego się starszy spodziewał.
— Chciałbyś mi pokazać swoją technikę? Mogę Ci dać kilka wskazówek, jeśli chodzi o wspinaczkę — miauknął żółtooki. To było… Obce. To, że ktoś chciał mu pomóc, było czymś nowym.
— Nie uczyłem się jeszcze wspinaczki z Rysim Tropem… Jedyne czego się nauczyłem, to kilka ruchów, które podłapałem od matki, gdy byłem młody. Lubiłem oglądać, jak ona poluje na ptaki — wymruczał Omen, myślami oddalając się do czasów, gdy ten jeszcze był kociakiem. Mimo tak młodego wieku ten wiedział za wiele. Na szczęście z rozmyśleń kocura wyrwał go głos wojownika.
— Oglądać? Czyli widziałeś wcześniej? — zapytał nagle, na co Omen zastygł. Och, co za długi jęzor! Za dużo papla, co za lisie łajno…
— Tak, miałem może… Dwa księżyce, gdy straciłem wzrok. Podczas zabawy z bratem i siostrą coś mi wpadło do oka, a krótko po tym wdała się infekcja, która odebrała mi wzrok. Cóż, pech najzwyczajniej — odpowiedział uczeń, podnosząc głowę, aby zerknąć na drzewo obok. — Co do twojego wcześniejszego pytania, to mogę pokazać Ci moją technikę, a przynajmniej to, co umiem — dodał oraz nie czekając, ruszył do drzewa.
Gdy Omen znalazł się na tyle blisko, wysunął swoje ostre pazury, a następnie zaczepił się nimi o drzewo. Chwilę mu to zajęło, aby wspiąć się wysoko. Zabłąkana Łapa sprawnie zeskoczył z gałęzi, na której siedział oraz zerknął na Blade Lico, czekając na krytykę.
— Hm, nie było źle — powiedział wojownik, a Omen myślał, że zejdzie tam na zawał… — Są drobne rzeczy, które możesz poprawić, ale ogólnie technikę masz całkiem dobrą. Jak na kogoś, kto nigdy nie miał dnia skupionego na nauce tej umiejętności, to bardzo dobrze Ci poszło — mruknął biały kocur.
Omen cicho odetchnął z ulgą, słysząc pochwałę wojownika. Przynajmniej jego technika wspinaczki nie była największą porażką na świecie, tyle dobrego…
— To… Co powinienem poprawić? — zapytał.
— Wiele do poprawy nie ma. Zacznijmy do tego, że łapy lepiej jest rozstawić na boki, jakbyś chciał objąć to drzewo. Pazury wbijaj mocno, a ciało trzymaj blisko pnia, wtedy będziesz mógł się wspinać szybciej. Nie zapominaj też o tylnych łapach, które często mogą pomóc. Gdy znajdziesz jakąś gałąź lub wgłębienie, wykorzystaj je i wybij się z niego za pomocą twoich łap — wytłumaczył wojownik. — Spróbuj jeszcze raz, tym razem z moimi wskazówkami — dodał.
Omen oczywiście się posłuchał polecenia starszego oraz ruszył do drzewa. Tym razem łapy rozłożył szeroko, pazury zacisnął mocno, a ciało przycisnął najbliżej jak mógł. Następnie wybił się z ziemi za pomocą swoich tylnych łap, nadając sobie dobrej prędkości.
— Na twoje lewo masz gałąź, wykorzystaj ją — krzyknął żółtooki.
Zabłąkana Łapa łapą odnalazł wcześniej wspomnianą gałąź oraz zapierając się o nią swoją łapą, sprawnie wybił się w górę. Prędkość Zabłąkanej Łapy była… Imponująca. W mgnieniu oka ten znalazł się wysoko na drzewie, wyżej i szybciej niż wcześniej.
— Udało mi się! — krzyknął z drzewa kocur, ciesząc się jak kociak. Był to pierwszy raz, gdy wojownik widział tyle emocji na pysku kocura, od momentu, gdy on wraz z Sową trafili do Klanu Wilka. Widział na pysku Omena wiele emocji, jednak najbardziej widoczną z nich wszystkich było szczęście, jakie kocur czuł. To był udany dzień.

[Trening wojownika; 3060 słów]

[Nauka wspinaczki na drzewa]

[przyznano 61% + 5%]

Od Omena

Omen to drobnych rozmiarów kociak o srebrnym futrze, które pokrywają liczne czarne pręgi. Obecnie kociak ten ma dwie cechy charakterystyczne. Pierwsza to liczne pasie pióra upchnięte w jego ogon, głównie wron i kruków, a drugą cechą kociaka są jego mgliste oczy, które momentami są… No cóż, straszne. Gdy ten się urodził, oczy jego nie były w takim stanie. Były one w pięknym odcieniu zieleni, jednak podczas nieostrożnej zabawy kociak uszkodził sobie oczy. Mimo iż przybrały one ten mglisty wygląd, to Omen nie był całkowicie pozbawiony zmysłu wzroku. Fakt widział odrobinę gorzej, jednak nie miał problemów z poruszaniem się bądź wykonywaniem podstawowych czynności. Tylko… Czy powinien on o tym informować inne koty? Wygodniej by mu było, gdyby ci uznawali go za ślepca, czyż nie? Koty wtedy nie traktowałyby go jako potencjalne zagrożenie lub kogoś, kto może ich zaatakować. Było to najzwyczajniej w świecie wygodne dla kocura. Ślepy kocur obecnie bawił się w pobliżu swojej matki, która nie spuszczała go z oka ani na jedną chwilę, podczas gdy ten rył pazurkami w ziemi oraz wygrzebywał kamyki. Cóż, czego nie robią kociaki dla odrobiny rozrywki? Kociak z wykopanymi kamyczkami robił wszystko. Układał je w stosik, w szeregu, jeden na drugim, oczywiście z wielką nadzieją, że te nie spadną. Chociaż nie ważne ile razy próbował je w taki sposób ustawić, to te przeklęte ciężkie rzeczy i tak się zsuwały i spadały ciężko na ziemię. Była to jego… Może czwarta próba, gdy ten je ustawił jeden na drugim, delikatnie zmieniając ich kolejność. Kociak wbijał w nie swoje mgliste ślepia, przeklinając to w myślach, jednocześnie modląc się, aby i tym razem nie spadły, jednak nieważne jak bardzo by nie wbijał swojego spojrzenia w te zimne kawałki gruzu, to one i tak spadały. Gdy kolejny raz tak się stało, zdenerwowany kociak kopnął kamyczki, które nieruchomo leżały na ziemi, a następnie pobiegł do swojej mamy z piskiem.
— Mamo! Mamo! To lisie łajno nie chce się utrzymać na sobie! — zapiszczał kocurek, na co liliowa kotka zrobiła wielkie oczy. Na reakcję matki aż sam Omen przełknął ślinę. Jaśmin prędko go strzeliła w głowę swoim ogonem.
— Nie mów tak! Kto cię tego nauczył? — zapytała, karcącym tonem głosu. Omen powoli się odwrócił odrobinę w bok, udając niewinnego oraz pogłębiając swoje kłamstwo o utracie wzroku.
— Ah... Przepraszam, mamo! Już nigdy tak nie powiem, obiecuję — miauknął kociak, mówiąc do powietrza zamiast swojej matki. Ta tylko westchnęła zrezygnowana oraz ustawiła się przed nim.
— No ja myślę, Omenie — powiedziała samotniczka, spoglądając na niego ostrzegawczo. — A teraz powiedz mi, o co były te piski? — zapytała, tym razem łagodniejszym tonem, przysiadając na ziemi obok młodego kocurka.
— Bawiłem się w trawie i chciałem poukładać kamienie, ale to lisie łajno cały czas spadało! — zapiszczał ponownie, a matka go ponownie pacnęła ogonem w głowę. Kociak zmarszczył nos, gdy ten dostał kolejny raz widocznie zniesmaczony całą tą sytuacją. — No dobrze, dobrze! Przepraszam, mamo! — pisnął.
— Żeby mi to był ostatni raz, gdy takie słownictwo usłyszę — ostrzegła go kotka, wzdychając. Ah te dzieci… — Omenie, kochanie, niestety na spadające kamienie nic ci nie poradzę… Jeśli spadają to trudno, może musisz poszukać innych, aby je ułożyć? — zaproponowała Jaśmin z delikatnym uśmiechem.

— Ugh! Co za ścierwo z tych kamieni! — przeklął kociak, na co matka ponownie go prasnęła ogonem. — Za co to? Nie powiedziałem lisie łajno! — oburzył się kociak, a Jaśmin już podniosła ogon, aby poprawić jego zachowanie.
— Oj, lepiej uciekaj do zabawy, bo im dłużej tutaj siedzisz, tym więcej rzeczy słyszę. Już, sio! Do zabawy — pogoniła go samotniczka. Omen zadecydował posłuchać się matki oraz uciec z miejsca zbrodni. Cóż, nie jego wina, że brzydkie słowa brzmiały tak kusząco, a inni samotnicy nie żałują ich sobie.