Od Omena

Omen to drobnych rozmiarów kociak o srebrnym futrze, które pokrywają liczne czarne pręgi. Obecnie kociak ten ma dwie cechy charakterystyczne. Pierwsza to liczne pasie pióra upchnięte w jego ogon, głównie wron i kruków, a drugą cechą kociaka są jego mgliste oczy, które momentami są… No cóż, straszne. Gdy ten się urodził, oczy jego nie były w takim stanie. Były one w pięknym odcieniu zieleni, jednak podczas nieostrożnej zabawy kociak uszkodził sobie oczy. Mimo iż przybrały one ten mglisty wygląd, to Omen nie był całkowicie pozbawiony zmysłu wzroku. Fakt widział odrobinę gorzej, jednak nie miał problemów z poruszaniem się bądź wykonywaniem podstawowych czynności. Tylko… Czy powinien on o tym informować inne koty? Wygodniej by mu było, gdyby ci uznawali go za ślepca, czyż nie? Koty wtedy nie traktowałyby go jako potencjalne zagrożenie lub kogoś, kto może ich zaatakować. Było to najzwyczajniej w świecie wygodne dla kocura. Ślepy kocur obecnie bawił się w pobliżu swojej matki, która nie spuszczała go z oka ani na jedną chwilę, podczas gdy ten rył pazurkami w ziemi oraz wygrzebywał kamyki. Cóż, czego nie robią kociaki dla odrobiny rozrywki? Kociak z wykopanymi kamyczkami robił wszystko. Układał je w stosik, w szeregu, jeden na drugim, oczywiście z wielką nadzieją, że te nie spadną. Chociaż nie ważne ile razy próbował je w taki sposób ustawić, to te przeklęte ciężkie rzeczy i tak się zsuwały i spadały ciężko na ziemię. Była to jego… Może czwarta próba, gdy ten je ustawił jeden na drugim, delikatnie zmieniając ich kolejność. Kociak wbijał w nie swoje mgliste ślepia, przeklinając to w myślach, jednocześnie modląc się, aby i tym razem nie spadły, jednak nieważne jak bardzo by nie wbijał swojego spojrzenia w te zimne kawałki gruzu, to one i tak spadały. Gdy kolejny raz tak się stało, zdenerwowany kociak kopnął kamyczki, które nieruchomo leżały na ziemi, a następnie pobiegł do swojej mamy z piskiem.
— Mamo! Mamo! To lisie łajno nie chce się utrzymać na sobie! — zapiszczał kocurek, na co liliowa kotka zrobiła wielkie oczy. Na reakcję matki aż sam Omen przełknął ślinę. Jaśmin prędko go strzeliła w głowę swoim ogonem.
— Nie mów tak! Kto cię tego nauczył? — zapytała, karcącym tonem głosu. Omen powoli się odwrócił odrobinę w bok, udając niewinnego oraz pogłębiając swoje kłamstwo o utracie wzroku.
— Ah... Przepraszam, mamo! Już nigdy tak nie powiem, obiecuję — miauknął kociak, mówiąc do powietrza zamiast swojej matki. Ta tylko westchnęła zrezygnowana oraz ustawiła się przed nim.
— No ja myślę, Omenie — powiedziała samotniczka, spoglądając na niego ostrzegawczo. — A teraz powiedz mi, o co były te piski? — zapytała, tym razem łagodniejszym tonem, przysiadając na ziemi obok młodego kocurka.
— Bawiłem się w trawie i chciałem poukładać kamienie, ale to lisie łajno cały czas spadało! — zapiszczał ponownie, a matka go ponownie pacnęła ogonem w głowę. Kociak zmarszczył nos, gdy ten dostał kolejny raz widocznie zniesmaczony całą tą sytuacją. — No dobrze, dobrze! Przepraszam, mamo! — pisnął.
— Żeby mi to był ostatni raz, gdy takie słownictwo usłyszę — ostrzegła go kotka, wzdychając. Ah te dzieci… — Omenie, kochanie, niestety na spadające kamienie nic ci nie poradzę… Jeśli spadają to trudno, może musisz poszukać innych, aby je ułożyć? — zaproponowała Jaśmin z delikatnym uśmiechem.

— Ugh! Co za ścierwo z tych kamieni! — przeklął kociak, na co matka ponownie go prasnęła ogonem. — Za co to? Nie powiedziałem lisie łajno! — oburzył się kociak, a Jaśmin już podniosła ogon, aby poprawić jego zachowanie.
— Oj, lepiej uciekaj do zabawy, bo im dłużej tutaj siedzisz, tym więcej rzeczy słyszę. Już, sio! Do zabawy — pogoniła go samotniczka. Omen zadecydował posłuchać się matki oraz uciec z miejsca zbrodni. Cóż, nie jego wina, że brzydkie słowa brzmiały tak kusząco, a inni samotnicy nie żałują ich sobie.